[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 29 : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

Chapter 26

 

 

คริสเดินตรงเข้าไปทักก็อตเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวสูงกำลังยืนซื้อของทานอยู่ในโซนอีสาน ซึ่งตัวเขากับสิงโตกำลังเดินไปโซนภาคเหนือพอดี

 

 

อ้าวก็อต! ทำไมมาอยู่ตรงนี้ล่ะ กันไม่ได้มาด้วยหรอ”

 

 

คนถูกเรียกคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครเดินเข้ามาทัก ก่อนจะเหลือบสายตาไปด้านหลังและพบว่าคนพี่มองมาทางเพื่อนตนด้วยสายตาที่กำลังอ้อนวอนแปลกๆ

 

 

ไอ่กันช่วยขายของอยู่ พอดีเมื่อกี้คุณพัดให้ออกมาซื้อของเลี้ยงขอบคุณเพื่อนๆพี่สิงโตเขา แล้วก็เลยให้เราออกมาเดินเล่นบ้าง”

 

 

หรอ.. แล้วนี่ซื้อเสร็จยัง คิดซื้อของกินมาเพียบเลยนะ เมื่อกี้ไปเดินมาทุกโซนเลย เดี๋ยวเราไปกินขนมกัน” เจ้าตัวว่าพร้อมลากแขนเพื่อนตัวสูงไปโดยไม่หันมองแฟนหนุ่มเลยสักนิด

 

 

คริส.. คริสครับ” แม้จะพยายามเรียกแต่เจ้าของชื่อก็ไม่สนใจ สิงโตจึงจำต้องเดินตามทั้งแบบนั้น อย่างน้อยของใจมือที่เจ้าตัวเล็กช่วยถือครึ่งหนึ่งก็ไม่ได้ถูกส่งคืนแถมยังจะเอาไปถือเองเสียอีก

 

 

คนอะไรขี้งอนจริงๆ

 

 

ทะเลาะอะไรกับพี่สิงโตมาหรือเปล่า?ก็อตกระซิบถามเบาๆเมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง

 

 

ป่าว.. ไม่ได้ทะเลาะสักหน่อย มั่วแล้วมึงอ่ะ”

 

 

หรอ...” ร่างสูงหันไปมองคนพี่ที่เดินตามต้อยๆอยู่ด้านหลังพยายามมองคริสอยู่อย่างนั้น ท่าทางมันตรงกันข้ามที่พูดไว้จนไม่ค่อยน่าเชื่อนัก

 

 

ใจหนึ่งก็รู้สึกดีที่คริสมาเดินอยู่ข้างๆ แต่อีกใจหนึ่งมันก็เจ็บเพราะสุดท้ายก็เป็นได้แค่ เพื่อน

 

 

ว่าแต่งานที่บู๊ทเป็นยังไงบ้าง ตั้งแต่มายังไม่ได้เข้ามาดูเลย”

 

 

ก็ดีนะ โดยเฉพาะตอนนี้น่ะ” เสียงทุ้มติดเนือยเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความชุลมุนที่หน้าร้านค้า

 

 

เขามองตามสายตาเพื่อนตัวสูงไปยังร้านค้าที่อยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มหลายคนช่วยกันเรียกลูกค้าพร้อมทั้งบริการรับส่งของให้อย่างไม่รู้จักเหน็ดจากเหนื่อย รวมถึงหญิงสาวเพื่อนของสิงโตที่ช่วยงานเพื่อนตัวเล็กของตนอยู่หลังร้าน

 

 

ไอสิง! กลับมาสักที มาเลยมาพ่อคนหล่อ มาช่วยกันเรียกแขกหน่อยมา” เสียงห้าวจากลีดังขึ้นท่ามกลางเสียงเรียกที่แสนวุ่นวาย แขนแกร่งลากเอาตัวสิงโตไปหลังร้านเพื่อวางของแล้วจึงพามายังหน้าร้าน

 

 

ไอ่ลี คือว่า..”

 

 

เออหน่า! ช่วยเรียกลูกค้าแปบเดียวเอง นี่จริงๆเป็นความคิดไอ่ออฟน่ะ ที่มันจะเอาใจพ่อตามึง แฟนมึงแล้วก็ไอ่น้องกันนั่นด้วย” ว่าจบเขาก็หันไปทำหน้าที่ชั่วคราวของตัวเองต่อโดยไม่ได้สนใจสักนิดว่าตอนนี้สีหน้าของราชสีห์หนุ่มกำลังแสดงออกอย่างไร

 

 

ร่างสูงเหลือบสายตามองหาแฟนตัวเล็กของตนก็พบว่ากำลังยืนมองบรรยากาศบริเวณนี้อยู่ด้วยสายตาที่ตนก็คาดเดาไม่ได้ มือไม้เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเพราะความกังวล ไอ่เพื่อนตัวดีลากเขามาโดยไม่ได้ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบเลยสักนิดว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น

 

 

ทำไมจะไม่รู้ว่าไอ่ที่เพื่อนๆทำมันเพราะอะไร แล้วนอกจากที่จะมาเรียกลูกค้า คอยบริการแล้วยังมีหญิงสาวมากหน้าหลายตาเดินเข้ามาขอถ่ายรูปอีกต่างหาก ยิ่งพอทราบว่าคนกลุ่มนี้เป็นใครในโซเชี่ยลก็ยิ่งคึกคักโดยเฉพาะเพจของมหาวิทยาลัยและคณะที่เรียนอยู่

 

 

ยิ่งไปกว่านั้นคือตัวของสิงโตเป็นที่รู้จักมากระดับหนึ่ง จึงไม่แปลกที่จะมีใครหลายคนมาขอถ่ายรูปด้วย

 

 

คริสมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง หลากหลายความรู้สึกตีรวนกันจนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรจึงได้แต่ยืนมองภาพตรงหน้านิ่งๆ เขาทราบมาตลอดว่าคนพี่เป็นใคร คนรู้จักมากแค่ไหน มันคงจะเป็นเรื่องตลกหากอยู่ๆเดินเข้าไปแล้วบอกกับคนพวกนั้นว่า ‘นี่แฟนผม’

 

 

แต่ก็ทำไม่ได้...

 

 

ส่วนเรื่องที่ดันไปเห็นที่หน้าร้านขายเครื่องประดับก็พอจะเดาได้ว่าน่าจะเป็นเพื่อนหรือคนรู้จัก แต่ท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมันมีความหมายแฝงและเห็นชัดด้วยท่าทางและความใกล้ชิดสนิทสนม

 

 

นั่นสินะ...

 

 

คนไกลอย่างเขาคงไม่มีสิทธิไปทำอะไร

 

 

พอคิดไปแบบนี้ก็เกิดอาการน้อยใจเอาดื้อๆจนต้องเดินหนีอีกฝ่ายอย่างนั้น

 

 

ของใกล้หมดแล้วนะ เดี๋ยวคงใกล้เก็บร้านแล้วล่ะ” ก็อตเดินมากระซิบบอกข้างๆ เสียงทุ้มที่เรียกสติให้กลับมา

 

 

อ๋อ! อืม มึงให้กันพาพวกพี่ๆเขาไปกินข้าวแล้วกัน เดี๋ยวกูอยู่ช่วยเก็บร้านกับพวกพี่ๆคนงานเอง”

 

 

เฮ้ยๆๆ ได้ไงล่ะ คุณพัดสั่งไว้ว่าให้คริสนั่นแหละที่เป็นคนพาไป”

 

 

แล้วมึงกับกันล่ะไปด้วยกันไหม”

 

 

กันคงต้องดูก่อน ไม่รู้ว่าทางนี้เป็นยังไง ส่วนเราคงจะอยู่ช่วยเก็บร้าน”

 

 

คริสกวาดตามองกลุ่มคนด้านหน้า ด้านในร้านและตัวก็อตสลับกันแว๊ปหนึ่งจึงตัดสินใจ

 

 

ก็ไปกันให้หมดนี่แหละ”

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

จริงๆคุณอาไม่ต้องลำบากซื้อของมาให้หรอกครับ พวกเราก็เต็มใจช่วยอยู่แล้ว”

 

 

อาก็เต็มใจจะเลี้ยงขอบคุณพวกเราเหมือนกันไง อ่ะๆทานกันไปนะเด็กๆ อาขอตัวก่อน ฝากดูแลน้องๆหน่อยนะสิง”

 

 

ครับคุณอา ขอบคุณนะครับ”

 

 

ชายหนุ่มตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะเดินกลับไปยังที่จัดหน้าร้าน ระหว่างนั้นเองที่พ่อของสิงโตเดินมาทักทายและไปยังหน้าร้านด้วยกัน

 

 

ร่างสูงหันกลับมาทางกลุ่มเพื่อนของตนที่ตอนนี้นั่งทานอาหารที่พัดซื้อมาฝากราวกับแร้งลง สายตาจ้องมองเพื่อนหน้าตี๋ของตนด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ไม่น้อยที่เขาอยากทำคะแนนเพื่อเอาชนะใจเพื่อนตัวเล็กของคริส ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่ก็นั่งอยู่ข้างๆกันไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างจนก็อตกับเตที่นั่งอยู่ข้างๆทั้งคู่แทบจะลุกออกไปจากตรงนั้น

 

 

ครั้นหันไปทางคริส เจ้าตัวก็นั่งทานเงียบๆโดยมีก็อตคอยชวนคุยเป็นระยะ ที่ว่างข้างๆถูกเว้นไว้ให้เขาโดยฝีมือของเพื่อนสาวตน

 

 

อาหารค่อนข้างเยอะพอสมควรด้วยส่วนหนึ่งมาจากที่พัดให้ก็อตซื้อมากับอีกส่วนที่คริสซื้อมา เขาแอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นแฟนหนุ่มนั่งทานแบบไม่รู้จักอิ่ม เพราะจำได้ว่าระหว่างเดินเล่นก็ทานเยอะพอสมควร

 

 

สิง มานั่งกินได้แล้วมา พวกนี้มันกินกันแบบตายอดตายอยากระวังจะไม่เหลือถึงแกนะ” เสียงของหญิงสาวตะโกนเรียกจึงพยักหน้ารับและเดินตรงไป เขาแอบเห็นสายตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความไม่พอใจนัก

 

 

ของกินเยอะขนาดนี้คงไม่หมดง่ายๆหรอก ถ้าแกไม่หิวจนปล่อยท้องว่าง” เขาหยอกกลับจนโดนมือเล็กฟาดต้นแขนไปทีนึง

 

 

เงียบแล้วกินเข้าไปเลย!” มุกวางจานกระดาษกับช้อนพลาสติกลงแรงๆตรงหน้าแล้วจึงหันไปทานอาหารในจานของตนเองต่อ

 

 

สิงโตหันไปมองร่างเล็กเป็นระยะก็พบว่ายังก้มหน้าก้มตาทานอาหารแบบไม่สนใจใคร

 

 

ยังไม่อิ่มหรือไงครับหืม? นี่เราทานมาตลอดทางเลยนะ” เขาลองชวนเจ้าตัวคุยเผื่อว่าจะดีขึ้น

 

 

ไม่อ่ะ ก็กินได้เรื่อยๆ” น้ำเสียงเรียบๆกับการตอบแบบไม่มองหน้าเป็นอะไรที่ชัดเจนว่าเจ้าตัวโกรธเขาอยู่ แต่เรื่องอะไรนั้นคงต้องว่ากันอีกที

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศที่ครึกครื้นมีเพียงบริเวณรอบๆตัวเขาเท่านั้นที่เงียบสนิท หากไม่ตัดสินใจทำอะไรตอนนี้ก็คงไม่ทันเพราะว่าน้องต้องเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ คิดได้ดังนั้นมือหนาจึงคว้าเอาข้อมือบางของอีกฝ่ายแล้วลุกขึ้นพาเดินออกไปโดยบอกกับเจ้าตัวเพียงว่า ‘มากับพี่หน่อย’ และกับเพื่อนๆเพียง ‘เดี๋ยวกูมา’

 

 

เขาพาคนน้องมายังจุดที่ไม่มีใครในบริเวณริมสระน้ำของสถานที่แห่งนี้ ในความมืดที่ยังพอมีแสงจากหลอดไฟนีออนให้ได้เห็นกันและกัน

 

 

พาออกมาทำไม ไม่ไปกินต่อล่ะ” คำพูดห้วนๆกับน้ำเสียงติดไม่พอใจทำเอาใจเขากระตุกไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ทราบดีว่าเจ้าตัวกำลังงอนอยู่จึงทำเป็นไม่สนใจ

 

 

ก็ถ้าพี่ไม่พาคริสมาคุย เราก็ยังงอนพี่แบบนี้ แล้วถ้าคริสกลับแล้วพี่จะง้อยังไงละครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ชวนให้หลงใหลเกือบทำคนฟังใจอ่อนคล้อยตาม

 

 

ใครงอน ไม่ได้งอนสักหน่อย มั่วอีกคนแล้ว”

 

 

อีกคน..” คนพี่นึกแปลกใจกับประโยคเมื่อครู่ก่อนหลุดขำกับคนปากแข็ง อาการที่ใครๆก็ดูออกเว้นแต่เจ้าตัวที่ไม่ยอมรับ

 

 

เจ้าเด็กปากแข็งเอ๊ย!

 

 

ขำอะไร ถ้าไม่มีอะไรจะคุยก็ขอตัวกลับก่อนนะครับ”

 

 

ไม่ทันที่เท้าจะก้าวออกมือหนาก็คว้าเอาเอวบางเข้ามาแนบชิดกับร่างของตน ร่างเล็กตกใจยกมือขึ้นดันทั้งต้นแขนและอกแกร่งเพื่อจะผละออกแต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกอ้อมแขนรัดแน่น

 

 

พี่! ปล่อยนะ เดี๋ยวมีใครมาเห็น” เขาทั้งตีทั้งดันแต่คนพี่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะยอมแพ้

 

 

ต้องปราบเจ้าแมวเหมียวให้หายพยศเสียก่อน

 

 

ไม่ จนกว่าเราจะยอมคุยกับพี่”

 

 

คุยอะไร คิดไม่มีอะไรจะคุยด้วย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

 

 

เอาสิ ถ้ายังไม่หยุดดิ้นพี่จะหอมแก้มเรามันตรงนี้เลย”

 

 

ได้ผล...

 

 

คนตัวเล็กหยุดนิ่งไปกับคำขู่เมื่อครู่ จนนึกขันและเสียดายที่คราวนี้คริสยอมง่ายกว่าที่คิด

 

 

มีอะไรจะพูดก็พูดสิ” เขาหันหน้าหนีคนพี่ขณะพูด ความใกล้ชิดและลมหายใจที่เป่ารดข้างหูแทบจะทำให้ละลายหายเข้าไปในอ้อมแขนนี้เสียให้ได้

 

 

งอนอะไรพี่ครับ ทำไมถึงไม่ยอมคุยกับพี่เลย”

 

 

ก็เห็นกำลังคุยกับสาวๆเพลินๆ แถมหน้าตาดูมีความสุขอีก ใครจะอยากขัดล่ะ”

 

 

อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง!

 

 

สิงโตคลายอ้อมแขนเล็กน้อยเพื่อมองหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้ดูเหมือนจะน้อยใจเสียมากกว่าโกรธหรืองอน ไหนจะน้ำเสียงที่ดูจะหมองลงไปอีก

 

 

น้องคงกำลังคิดมากอยู่แน่ๆ

 

 

แล้วรู้หรือเปล่าว่าอยากให้เข้าไปขัดขนาดไหน”

 

 

ร่างเล็กเหลือบมองใบหน้าคมของอีกฝ่ายจนได้เห็นแววตาจริงจังคู่นั้น ตรงข้ามกับเขาที่กำลังรู้สึกกังวล

 

 

ว่าคนพี่จะปันใจให้ใครอีก

 

 

มือหนาข้างหนึ่งคลายอ้อมกอดมาแนบกับแก้มใสและใช้ปลายนิ้วลูบวนอย่างแผ่วเบา

 

 

ฟังพี่นะคริส... ถ้าพี่คิดจะไปมีใครพี่คงไม่กลับไปหาคริสที่เชียงใหม่แต่แรกแล้ว... เรื่องที่พี่หายไปพี่ยอมรับว่ามันเป็นความผิดพลาดของตัวเอง แต่พี่ไม่อยากให้คริสเอาเรื่องในอดีตที่ผ่านมากลับมาคิดอีก ตอนนี้ เวลานี้ พี่มีแค่คริส... พี่รักคริสของพี่คนเดียว”

 

 

“...” คริสนิ่งค้างไปกับสิ่งที่ได้ยิน เหมือนคำสารภาพและคำมั่นที่จะบอกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนๆนี้จะมีแต่เขาเพียงคนเดียว

 

 

ร่างสูงหยิบเอาของที่ตนซื้อมาจากงานเทศกาล แหวนเงินสองวงที่เหมือนกันปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำเอาคนมองทั้งตกใจและตื้นตัน หมายความว่าที่หายไปเพราะอย่างนี้สินะ

 

 

มันอาจจะดูธรรมดาไปนะ แต่.. พี่คิดว่ามันน่าจะเป็นเครื่องแทนใจของพี่ได้ ในช่วงที่เราไกลกัน” ว่าพลางหยิบวงหนึ่งสวมเข้าที่นิ้วนางด้านของคนน้องช้าๆ ขนาดที่พอดีทำให้สามารถสวมเข้าไปได้สบาย

 

 

เจ้าตัวพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกดีใจ ตื่นเต้น ตื้นตันมันตีรวนจนน้ำตาเอ่อคลอรอบดวงตาจนต้องใช้มืออีกข้างปิดปากตัวเองไว้ แหวนเงินธรรมดาเมื่อถูกสวมมาแล้วมันดูล้ำค่าและสวยงามอย่างบอกไม่ถูก

 

 

สวมให้พี่บ้างได้ไหมครับ” มือหนายื่นแหวนเงินแบบเดียวกันมาตรงหน้า

 

 

คริสหลับตายิ้มรับ เขาสูดลมหายใจลึกๆเพื่อไม่ให้รู้สึกอยากจะร้องไห้ไปมากกว่านี้ มือเล็กบรรจงสวมแหวนให้คนพี่อย่างเบามือเช่นเดียวกัน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวกระทั่งปลายนิ้วของคนพี่เช็ดมันออกให้

 

 

สิงโตจับมือน้องขึ้นมากุมไว้ให้ข้างที่มีแหวนอยู่ใกล้กับแหวนของตนมากที่สุด เหมือนกับใจสองดวงที่อยู่เคียงกันเสมอมา

 

 

ไว้พี่จะเอาของจริงมาให้เมื่อถึงวันนั้นนะครับ”

 

 

สิ้นเสียง เจ้าตัวเล็กโผเข้ากอดคนพี่พร้อมปล่อยน้ำตาที่ไม่มีทีท่าจะหยุดไหลออกมา

 

 

ไม่มีอีกแล้วเรื่องที่คาใจ ไม่มีอีกแล้วเรื่องที่สงสัย ต่อจากนี้ใจของทั้งสองจะเป็นของกันและกัน

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

โชคดีของวันนี้ที่สิงโตมีเรียนตอนบ่าย จึงสามารถมาส่งน้าชาย แฟนหนุ่มและเพื่อนๆของเขาที่สนามบินได้ ในทีแรกก็มีแค่เขากับเอิร์ทเท่านั้นเนื่องจากพีติดงานจึงไม่สามารถมาส่งได้ ส่วนคนที่ไม่คิดว่าจะมาอย่างออฟก็ดันมาถึงก่อนใครเพื่อนและคงไม่ต้องถามว่ามาส่งใคร

 

 

เพื่อนพี่นี่เป็นเอามากนะพี่สิง ถ้าหากว่ากลับไปแล้วกันไม่ได้ทำงานนะคิดจะโทรมาบอกพี่ให้พี่ออฟเลิกยุ่งกับกันไปเลย”

 

 

แมวน้อยของเขาขู่เก่งอีกแล้ว ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆพลางลูบศีรษะน้อง

 

 

พูดถึงแมวก็เกือบจะลืมไปว่าก่อนกลับคริสยังไม่ได้ไปเยี่ยมเจ้าสำลีและขี้เถ้าเลย คงต้องคอยวีดีโอคอลหาหรือส่งรูปให้ดูแทนแล้วล่ะ

 

 

แต่ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืม

 

 

ได้ครับ เพราะพี่ก็ไม่อยากให้เพื่อนพี่เสียการเรียนเหมือนกัน... คริสรู้ไหมว่าออฟน่ะเป็นคนดังในมหาลัยเหมือนกันนะ กันอาจจะลำบากหน่อยแล้วล่ะ”

 

 

ลำบากอะไร คิดอยู่กับพี่ยังไม่เห็นรู้สึกเลย”

 

 

คนฟังลอบถอนหายใจกับความไม่รู้อะไร ก็ที่เจ้าตัวไม่รู้สึกเพราะรู้จักกันตั้งแต่แรกและเขาก็แสดงออกให้เห็นชัด ตรงข้ามกับเพื่อนของเจ้าตัวที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่นานแถมยังเป็นคนที่เป็นที่รู้จักอีกต่างหาก งานนี้คงต้องใช้ใจเท่านั้นแหละที่จะผ่านอะไรๆไปได้

 

 

เฮ้อ! เอาเถอะครับ ว่าแต่ถึงแล้วทักมาบอกพี่ด้วยนะครับ”

 

 

คร้าบ... เออ! คิดยังไม่ได้บอกลาสำลีกับขี้เถ้าเลย เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันอีกนานเลย”

 

 

หึๆๆ” กะแล้วว่าต้องเพิ่งนึกได้

 

 

ไว้พี่จะคอยส่งรูปไปให้ดูแล้วกันครับ แล้วถ้าไม่รบกวนพี่จะวีดีโอคอลไปหานะ”

 

 

ง่ะ.. แต่มันไม่ได้กอดอะดิ เสียดายอ่ะ” แก้มใสพองลมออกอย่างเสียดายจนคนมองแทบจะเอาปลายจมูกเข้าไปฝังลงในนั้นหากไม่ติดว่าตรงนี้เป็นที่สาธารณะ แถมยังมีสายตาคมๆจากน้าชายมองมาเป็นระยะอีกต่างหาก

 

 

ถ้างั้นกอดพี่แทนก่อนไหม เดี๋ยวพี่เอากอดเราไปให้เด็กๆเอง” ร่างสูงแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้และยื่นหน้าเข้าไปแบบอ้อนๆ

 

 

ไม่เอา.. มันไม่เหมือนกันนะ กอดน้องก็ส่วนกอดน้อง กอดพี่ก็ส่วนกอดพี่ดิ” เจ้าตัวขยับถอยหนีพร้อมกับใบหน้าแดงๆ

 

 

หืม... กอดพี่ มันยังไงหรือครับ”

 

 

ก็...” มันทั้งปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดเลยล่ะ

 

 

ตัวแสบ ไปขึ้นเกตได้แล้วลูก น้าขอตัวก่อนนะสิง ฝากขอบคุณคุณพ่อเราด้วย ไว้กลับมาเมื่อไหร่บอกนะน้าจะมารอรับที่สนามบินเลย” ชายหนุ่มเดินมากอดคอบุตรชายพร้อมบอกลาอีกฝ่าย

 

 

ครับน้าพัด เดินทางปลอดภัยครับ”

 

 

เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่กว่าแล้วจึงเปลี่ยนเป็นโบกมือลาให้กับคริสและเพื่อนๆ โดยไม่ลืมที่จะหันไปมองไอ่เพื่อนตัวดีที่ทำท่าเหมือนจะตามไปแต่ถูกเอิร์ทล๊อคแขนไว้

 

 

เป็นเอามากนะมึงนี่”

 

 

โถ่ไอ่สิง! มึงก็เข้าใจกูหน่อยดิ ยังไม่ทันเริ่มอะไรเลยเขาก็กลับไปแล้ว ไหนจะมาเจอด่านมึงกับแฟนมึง ไหนจะเขาที่ใจร้ายไม่ยอมให้อะไรติดต่อมาเลย”

 

 

คนฟังอึ้งไปพักหนึ่งกับสิ่งที่ได้ยิน ถ้ากันไม่ร้ายใช่เล่นก็คงเป็นคริสนี่แหละที่คอยช่วยอยู่ข้างหลัง

 

 

แต่ที่ร้ายสุดก็แฟนเขานี่แหละนะ

 

 

เอาหน่า ที่กูเจอมาหนักกว่ามึงเยอะ”

 

 

ใช่พี่ออฟ.. นี่กว่าพี่สิงจะได้คบกับคริสนะตื๊อแล้วตื๊ออีกแต่ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนให้เขาใจอ่อนล่ะ” เอิร์ทเป็นฝ่ายออกความเห็นบ้าง เขาอดหมั่นไส้พี่ชายตัวเองไม่ได้จริงๆ

 

 

เห็นออฟเป็นแบบนี้ใครจะรู้ว่าพี่เขาเป็นหนักกว่าหลายเท่า

 

 

ไม่ต้องท่าเยอะเขาก็ยอมแต่แรกแล้วล่ะ” เขาว่าพร้อมเดินนำกลับไปที่ลานจอดรถอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ทั้งสองมองตามด้วยความหมั่นไส้








Good night ค่า

หมดแรงแล้วค่า พบกันตอนหน้านะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #239 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 05:28
    ดีกันแล้ว มีของแทนใจให้กันและกัน ส่วนพี่ออฟก็สู้ๆนะ. สงสารก๊อต หาคู่ให้นางหน่อย
    #239
    0
  2. #161 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 06:12

    แหมมม ค่ะ พี่สิง ไม่ต้องทำไรมากเลยเนอะ นอนคิดมากไปเป็นเดือน

    #161
    0
  3. #160 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 23:22
    ชอบความมั่นคงของพี่สิงจัง...
    #160
    0
  4. #159 Kidtuengkrist (@Kidtuengkrist) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 22:59
    น้องคริสมั่นใจในตัวพี่สิงได้แล้วนะ
    #159
    0