[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 25 : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    11 มิ.ย. 61

Chapter 22

 

 

ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะครับ แล้วก็ที่ช่วยดูแลเจ้าตัวแสบให้ ถ้ายังไงพรุ่งนี้น้าขอรบกวนสิงอีกสักวันนะ”

 

 

ยินดีและเต็มใจเลยแหละครับน้าพัด”

 

 

ถ้างั้นน้าขอตัวก่อน ลาล่ะครับคุณพี”

 

 

สวัสดีครับ” คริสยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองรวมไปถึงคนงานบางส่วนที่ออกมาส่งจนพวกเธอรับไหว้แทบไม่ทัน ก่อนจะรีบวิ่งไปขึ้นรถกลับคอนโดพร้อมกับพ่อ

 

 

ทั้งบ้านของสิงโตออกมายืนส่งพวกเขากระทั่งรถขับออกไปนอกบริเวณรั้วบ้านจึงได้พากันกลับเข้าไปด้านใน

 

 

คนนี้ ผ่านหรือเปล่าครับ” คุณหนูคนโตหันมาถามเหล่าคนงาน สิ่งที่ได้กลับมาคือพวกเธอยกนิ้วโป้งและพยักหน้ารับเป็นการบอกว่า ‘ผ่าน’

 

 

ทุกด่านผ่านไปอย่างง่ายดายยกเว้นแต่เจ้าตัวเท่านั้นแหละนะ

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

กลิ่นหอมหวานของวนิลาอบอวลไปทั่วห้องครัว ขนมชิ้นเล็กสีเหลืองทองถูกนำออกจากเตาอบ บีบครีมสดกลิ่นวนิลาเข้าไปด้านในตัวก่อนจัดเรียงอย่างเรียบร้อยในจานแบนลายสวยงาม

 

 

หอมจังเลยค่ะคุณ มันคืออะไรหรือคะ ป้าเห็นเพื่อนๆคุณหนูซื้อมาทานแต่ไม่รู้เขาเรียกอะไร”

 

 

อันนี้เรียกว่าเอแคล์ครับป้าหวาน ลองชิมไหมครับ”

 

 

อุ๊ย! ไม่เป็นไรค่ะคุณคริส ไว้ให้คุณท่านกับคุณหนูทั้งสองทานเถอะค่ะ” หญิงสาวยกมือห้ามขณะที่เจ้าตัวกำลังจะหยิบจานแบ่งให้

 

 

แต่คิดทำไว้เยอะเลยนะครับ ลำพังคุณน้ากับพี่ๆคงทานไม่หมด งั้นคิดแบ่งไว้ให้แล้วกันครับ”

 

 

ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” เธอไม่สามารถทัดท้านอะไรกับเหตุผลที่เด็กหนุ่มหยิบยกมาได้

 

 

สายตามองตามร่างเล็กไปด้วยความภูมิใจไม่มิด นับตั้งแต่วันที่เขามาที่บ้านก็รู้สึกรักและเอ็นดูเสียเหลือเกิน คุณหนูของเธอมองคนไม่ผิดจริงๆและจะยิ่งดีหากว่าคริสจะมาอยู่ที่นี่กับพวกเธอไปตลอด

 

 

คริสแบ่งขนมสำหรับคนงานแยกใส่จานเล็กๆไว้และครอบฝา ขณะที่จานสำหรับเจ้าของบ้านนั้นก็ถูกแบ่งออกใส่จานเล็กพร้อมเสิร์ฟหลังมื้อเช้า

 

 

แล้วคุณหนูทราบหรือยังคะว่าคุณคริสมาแล้ว”

 

 

แฮะๆ ยังหรอกครับ คุณหนูของป้าหวานตื่นสายมาก! อันนี้คิดรบกวนป้าช่วยเอาไปเสิร์ฟให้หน่อยได้หรือเปล่าครับ” มือเล็กเลื่อนถามสำหรับเสิร์ฟไปทางหญิงสาว เธอส่ายหน้าเบาๆพร้อมยิ้มขำ

 

 

คุณหนูของเธอโดนแกล้งอีกแล้ว

 

 

ได้ค่ะ แต่ถ้าคุณหนูทราบทีหลังอันนี้ป้าไม่รู้ด้วยนะคะ”

 

 

คร้าบ..” เขาตะโกนตามหลังหัวหน้าคนงานไปเบาๆ ก่อนจะเริ่มเคลียร์อุปกรณ์ทำขนมที่แทบจะปกคลุมไปด้วยผงแป้งสีขาวรวมไปถึงเคานท์เตอร์ที่โรยผงแป้งไปก่อนหน้านี้เพื่อไม่ให้แป้งขนมติดกับเคานท์เตอร์

 

 

แต่ก่อนอื่นคงต้องจัดการทำความสะอาดอุปกรณ์ทำขนมก่อนค่อยเช็ดหน้าเคานท์เตอร์ให้แล้วกันเนอะ

 

 

ไม่นานนักเจ้าตังก็รู้สึกได้ถึงมือปริศนาลอดผ่านเอวบางทั้งสองข้างและกอดรัดตนแน่นจนแทบหายใจไม่ออก แน่นอนว่าคนที่กล้าทำกับตนแบบนี้มีอยู่คนเดียว

 

 

อะ.. พี่สิงโต!”

 

 

ลมหายใจอุ่นๆที่พ่นรดอยู่ข้างใบหูทำให้เขาไม่กล้าหันไปมองด้านหลังด้วยกลัวโดนลูกหลงคนเจ้าเล่ห์

 

 

ทะ.. ทานข้าวเช้าเสร็จแล้วหรอครับ”

 

 

อืม เอแคล์อร่อยดีนะ”

 

 

เหรอครับ...” มือที่ล้างอุปกรณ์อยู่เริ่มอ่อนลงเพราะลมหายใจที่เป่ารดเข้ามาใกล้กับแก้มใสมากขึ้นเรื่อยๆ ครั้นจะเบี่ยงหนีก็ไม่พ้น

 

 

นี่มาถึงแล้วทำไมถึงไม่บอกอะไรพี่บ้างเลยหืม? ถ้าป้าหวานไม่เอาขนมหรืออาหารที่เราเคยทำออกมาเสิร์ฟพี่ก็ไม่มีทางรู้เลยว่าเรามาที่นี่แล้ว” น้ำเสียงตัดเพ้อที่ทำเอาคนน้องแอบรู้สึกผิด

 

 

ใช่.. เขามาที่นี่หลายวันแล้ว และแต่ละครั้งก็ไม่เคยออกมาให้เห็นหน้าสักวัน มีแค่จะแอบหลบอยู่ในครัวเท่านั้นแหละ

 

 

ง่ะ พี่สิงโต.. คิดไม่ได้จะไม่บอกนะ แต่มันก็...”

 

 

คริสทำใจกล้าหันไปมองอีกคน ใบหน้าคมใกล้เสียจนใบหน้าตนร้อนผ่าว

 

 

ก็.. ถ้าคิดไม่มาในครัวเลยจะได้ทำขนมให้พี่สิงกินหรอ”

 

 

อันที่จริงสิงโตไม่ได้คิดน้อยใจอะไรหรอก แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมคนน้องมาที่นี่แต่ละครั้งเขาไม่เคยทราบเลย เพราะมีเพียงหน้าตาอาหารและขนมหวานเท่านั้นที่เป็นตัวบอกว่าเป็นฝีมือใคร

 

 

และน้ำเสียงออดอ้อนก็ทำให้ตนใจอ่อนยอมได้โดยง่ายอีกครั้ง

 

 

ก็ขึ้นไปหาพี่ข้างบนก่อนสิครับ ถ้าพี่ยังไม่ตื่นนะก็ปลุกได้เลย”

 

 

บ้าเหรอ! ใครจะขึ้นไปที่ห้องพี่กันเล่า!!

 

 

ห้องนอนของคนพี่... พอพูดแล้วก็นึกถึงวันนั้นที่โดนลากขึ้นไปแล้วต่อจากนั้นก็...

 

 

ช่างมันเถอะ!

 

 

พอนึกทีไรใจก็เต้นแรงทุกที จากวันนั้นก็อยากจะสัญญากับตัวเองว่าจะไม่แกล้งแบบนั้นอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขานี่แหละที่จะโดนรังแกแบบไม่หยุด

 

 

พี่สิงปล่อยก่อน.. คิดล้างจานอยู่นะ” มือที่เปียกชุ่มพยายามแกะมือปลาหมึกออกแต่ไม่เป็นผล ยิ่งแกะยิ่งแน่นแล้วไหนจะมือของตนที่ยังเปียกอยู่ก็ยิ่งลื่นไปกันใหญ่

 

 

ล้างไปสิครับ พี่ยืนอยู่แบบนี้แหละ”

 

 

ไม่เอานะพี่ มันน่าเกลียดเดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้า”

 

 

ถ้างั้นก็ไปบนห้องพี่แล้วกันเนอะ ไม่มีใครเห็น ส่วนจานนี่เดี๋ยวมีคนจัดการเอง”

 

 

ร่างสูงไม่พูดพร่ำ ดึงตัวคนในอ้อมแขนออกมาเล็กน้อยและจัดการช้อนตัวเจ้าร่างเล็กขึ้นอย่างง่ายดาย

 

 

เฮ้ย! พี่สิงทำอะไรเนี่ย ปล่อยคิดนะ!” คริสตกใจยกแขนคล้องคอคนพี่และใช้มืออีกข้างทุบอกเพื่อให้ปล่อยลง

 

 

แต่สิงโตกลับไม่สะทกสะท้าน มุ่งเดินหน้าตรงออกไปเรื่อยๆ

 

 

ป้าหวานครับ สิงวานให้คนช่วยล้างจานต่อหน่อยนะครับ พอดีมีเด็กดื้อต้องพาไปทำโทษสักหน่อย”

 

 

ไม่ได้ดื้อนะ ปล่อยคิดลงนะพี่สิง ปล่อยสิ!”

 

 

คนฟังหันขวับเถียงตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ตัวทั้งดิ้นทั้งทุบอกแต่ดูเหมือนอีกคนยังดูนิ่งเฉย

 

 

แค่นี้ก็อายหัวหน้าคนงานจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว

 

 

เชิญเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าให้พวกคนงานจัดการเอง วันๆก็แทบไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว” หญิงสาวยิ้มอ่อนก่อนจะเดินเลี่ยงเข้าไปด้านใน

 

 

สิงโตโค้งรับเล็กน้อยแล้วจึงมุ่งตรงไปด้านบน จุดหมายก็คือห้องนอนของเขานี่แหละ คนในอ้อมแขนยังคงดิ้นไม่หยุดแม้จะใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบคอไว้เพื่อไม่ให้ตก

 

 

เรื่องทำโทษเด็กดื้อก็ส่วนหนึ่งที่แกล้งไม่ยอมบอกว่าจะมาเมื่อไหร่ อีกส่วนหนึ่งคือเขาอยากอยู่กับเด็กน้อยของเขาตามลำพังให้นานที่สุด

 

 

งานเทศกาลนั้นเริ่มแล้วในวันนี้และเขาก็ผ่านช่วงสอบหฤโหดมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงยังพอจัดสรรเวลาที่จะอยู่กับคนน้องที่รักได้นานขึ้น โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดจึงได้มีเวลาอยู่ด้วยกันทั้งวัน

 

 

พี่สิง!!! ปล่อยคิด!!! อ้ะ!!”

 

 

ร่างเล็กทั้งตื่นกลัวทั้งตกใจเมื่ออยู่ๆแขนแกร่งก็ปล่อยตนลงบน ‘เตียง’ นุ่มแถมยังตามมาด้วยร่างของเจ้าของห้องที่คร่อมทับตนอยู่

 

 

พี่สิง ลุกออกไปนะ จะทำอะไรเนี่ย”

 

 

ใบหน้าที่ใกล้จนปลายจมูกแทบสัมผัสกันกับแววตาแพรวพราวคู่นี้ ทำให้เด็กหนุ่มต้องเบนหน้าหนี ทั้งใบหน้าเห่อร้อนหัวใจเต้นรัว มือทั้งสองพยายามดันอกอีกฝ่ายไม่ให้เข้าใกล้ด้วยไม่เคยเห็นคนพี่ทำอะไรอย่างนี้จึงรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อย

 

 

พี่สิง... งื้อ!!! อย่า!”

 

 

มือเล็กเปลี่ยนจากดันอกปิดปากและจมูกอีกฝ่ายเมื่อรู้สึกว่ามันใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางเคอะเขินแสนน่ารักมันยิ่งทำให้ราชสีห์เจ้าเล่ห์อยากแกล้งแมวน้อยตัวนี้มากไปอีก แต่คงต้องหยุดก่อนที่คนน้องจะเขินไปมากว่านี้

 

 

สิงโตขำเบาๆก่อนจะทิ้งกายลงนอนข้างๆเด็กน้อยของเขาพลางหันมองคนข้างๆ

 

 

นี่พี่แกล้งคิดหรอ”

 

 

ไม่ได้แกล้งนะครับ แค่อยากอยู่ด้วยแค่นั้นเอง” เจ้าตัวตอบเสียงเรียบมองคนน้องไม่วางตา เจ้าร่างเล็กยันกายขึ้นในท่านั่ง

 

 

แล้ววันนี้ไม่มีเรียนหรอครับ?

 

 

ไม่ครับ วันนี้พี่หยุด ฉะนั้นแล้วคริสไปไหนไม่รอดหรอก” คนพี่ลุกขึ้นนั่งแกล้งเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนเจ้าตัวต้องยกมือดันใบหน้าคมไว้

 

 

แต่คิดอยากออกไปข้างนอกบ้าง อยู่ที่นี่หลายวันคิดเดินทั่วแล้วเบื่อแล้วอ่ะ” คราวนี้คริสปรับน้ำเสียงเป็นออดอ้อนจนใจคนฟังอ่อนยวบ

 

 

คิดถึงก่อนหน้านี้ที่พาคริสมานั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำในบ้าน ดูน้องจะแปลกใจแต่ก็หวาดกลัวครั้นพาไปนั่งจุ่มเท้าอยู่ริมสระเจ้าตัวก็ดูตื่นเต้นแม้จะเกาะแขนเขาไว้แน่นก็ตาม

 

 

ไปเที่ยว ข้างนอกอ่ะนะ?

 

 

ครับ พี่สิงพาคิดไปหน่อยนะ น้า... นะครับนะ”

 

 

โดนลูกอ้อนขนาดนี้ มีหรอที่คนฟังจะไม่ทำตาม...

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

นึกว่าจะพาซิมบ้ามาได้ซะอีก”

 

 

ให้เขานอนอยู่บ้านไปดีแล้วครับ ว่าแต่เราจะไปไหนกันดีล่ะ”

 

 

ให้พี่สิงพาไปเลย คิดก็ไม่รู้หรอกว่ามีที่ไหนน่าไปบ้าง รู้แค่ว่ากรุงเทพคนเยอะมาก!”

 

 

โอเคครับ”

 

 

สิงโตที่ทำหน้าที่สารถีขับขี่รถคู่ใจของตนไปตามทางโดยมีเจ้าตัวเล็กนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ข้างๆ ดูน้องจะตื่นเต้นเป็นพิเศษจากท่าทางที่เห็น ร่างเล็กทอดมองภาพด้านนอกผ่านกระจกพร้อมชี้โน่นชี้นี่แบบเด็กๆ มีหันมาถามคนพี่เป็นระยะเขาก็ตอบกลับพร้อมอธิบาย

 

 

รถขับมาเรื่อยๆกระทั่งมาถึงบริเวณที่จอดรถของวัดแห่งหนึ่ง สิงโตดับเครื่องยนต์พาน้องออกมาด้านนอก ทั้งสองไม่ได้ซื้อของอะไรติดมือมาเพียงแต่หยอดตู้บริจาคและอาศัยดอกไม้ ธูป เทียนที่ทางวัดจัดไว้ให้แทน

 

 

วัดนี้เป็นวัดที่คนรู้จักพอสมควร ดังนั้นในวันหยุดอย่างนี้จึงมีกลุ่มคนเข้ามากราบสักการะพระพุทธรูปกันมากพอสมควร รวมไปถึงการมาเยี่ยมเยียนมารดาของคนพี่ด้วย

 

 

น้าป่าน... น้าป่านเป็นยังไงบ้างครับ คิดมาหาน้าป่านแล้วนะครับ” เด็กน้อยคุกเข่าลงตรงหน้าที่เก็บเถ้ากระดูกซึ่งมีภาพของหญิงสาวอยู่ด้านหน้า

 

 

สิงพาน้องมาเยี่ยมแม่นะครับ น้องลงมากรุงเทพพอดี” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยนมองภาพหญิงสาวด้วยความคิดถึงและโหยหา เขาปล่อยให้น้องได้พูดคุยกับภาพนั้นอยู่พักหนึ่งแล้วจึงบอกลา

 

 

ไว้สิงจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ ขอพาน้องไปเที่ยวก่อนนะครับแม่” ทั้งสองยกมือไหว้ภาพนั้นอีกครั้งก่อนจะพากันเดินออกไป

 

 

ในตอนนั้นเองที่สิงโตเผอิญพบกับหลวงพ่อท่านหนึ่งจึงจอตัวสักครู่ ให้คนน้องนั่งรออยู่ด้านหน้า

 

 

คริสกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆวัดก็ได้เห็นคนมากมายที่มากันเป็นกลุ่มบ้างเป็นคู่บ้างแวะเวียนกันเข้าไปด้านใน แต่สายตาดันไปสะดุดกับแผ่นป้ายคำสอนป้ายหนึ่งที่ดึงดูดให้เขาจ้องไม่วาง

 

 

เรามีความพลัดพรากเป็นเรื่องธรรมดา’

 

 

เป็นเรื่องธรรมดา อย่างนั้นหรอ...

 

 

พออ่านแผ่นป้ายแล้วนัยน์ตาที่สดใสก็หม่นลงพร้อมกับใจที่ปวดหนึบ เนื่องจากตนหวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีที่แล้วขึ้นมาเสียดื้อๆ เหตุการณ์ที่คนพี่กลับมาที่นี่และไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย หรือแม้แต่ตอนที่มารดาของอีกฝ่ายเสียโดยไม่มีใครทราบ

 

 

มันเป็นเรื่องธรรมดาจริงๆหรือ แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเจ็บแบบนี้

 

 

เป็นเรื่องธรรมดาที่มักเกิดกับทุกคน ไม่มีใครหลีกเลี่ยงมันได้” เสียงหวานที่อ่อนโยนดังขึ้นด้านหลังจนคนฟังตกใจหันกลับไปอย่างรวดเร็ว

 

 

นะ.. น้าป่าน...”

 

 

หญิงสาวในชุดนุ่งขาวห่มขาวท่าทางสงบเสงี่ยมก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่ม ร่างที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงสีขาวอ่อนๆรอบกายทำให้เด็กหนุ่มแทบทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้น เธอยืนเว้นระยะห่างพอสมควรก่อนจะคลี่รอยยิ้มอ่อนโยน

 

 

รอยยิ้มที่ร่างสูงถอดแบบมาไม่มีผิด

 

 

น้าดีใจนะจ๊ะที่ได้เจอหนูคริสอีก... ขอบคุณที่มาเยี่ยมน้าและขอบคุณที่ดูแลลูกชายของน้าเป็นอย่างดี”

 

 

คริสอมยิ้มเล็กน้อยพลางยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ

 

 

แหะๆ ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ พี่สิงก็ดูแลคิดดีเหมือนกันนะครับน้าป่าน”

 

 

จ้ะ... หนูคริสจ๊ะที่น้ามาเพราะมีเรื่องจะบอกหนูคริสนะ”

 

 

ครับ?เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย หญิงสาวมองท่าทางนั้นด้วยรอยยิ้มนิ่งๆ

 

 

ความพลัดพรากเป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องที่ทุกๆคนต้องพบ อยู่ที่ว่าเราจะพบเจอกับมันในรูปแบบใด...”

 

 

“...” คริสจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความลุ้นว่าเธอต้องการจะบอกอะไร

 

 

ที่ผ่านมา... ระหว่างหนูคริสกับสิงโตนั้นเป็นทั้งกรรมและบททดสอบ แต่สิ่งหนึ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นนั้นน้าอยากจะบอกหนูคริสไว้หนึ่งเรื่อง... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้หนูคริสเชื่อมั่นในตัวของสิงโตไว้เสมอ จับมือกันให้มั่นจะสามารถฟันฝ่าอุปสรรคไปได้นะจ๊ะ

 

 

เอ่อะ... น้าป่านครับ” เมื่อได้ฟังเจ้าตัวก็พูดอะไรไม่ออก

 

 

คริส.. พี่มาแล้วครับ คุยกับใครอยู่เหรอ?เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง คริสละสายตาจากหญิงสาวมาทางคนพี่ที่วิ่งมาพร้อมกับกล่องลังในมือ

 

 

คือ... เอ่อ.. ไม่มีอะไรครับ” พอหันกลับมาอีกทีก็ไม่พบกับหญิงสาวแล้ว หรือการปรากฎกายของเธอจะเป็นการมาเตือนอะไรบางอย่างเป็นแน่

 

 

ไปครับ เราไปกันต่อดีกว่า”

 

 

ว่าแต่พี่แบกลังอะไรมาหรอครับ”

 

 

คนน้องว่าพลางชะเง้อมองเข้าไปด้านในและสิ่งที่เห็นก็ทำให้คนมองตาโต

 

 

“น้อง!!!








มาตามสัญญา

มาเดากันดีกว่าว่าน้องที่ว่านี่น้องไหนกัน

แต่คิดว่าไม่น่าเดายากนาาาาาาา อิอิ

เจอกันอาทิตย์หน้าค่าาา








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #233 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:00
    ที่แม่พี่สิงมาบอกน้องเป็นนัยๆ แสดงว่าจะมีเหตุการณ์ให้ต้องพบัดพรากกันแน่ ถ้าเชื่อใจกันและกัน ก็จะผ่านอุปสรรคไปได้ ลุ้นเอาใจช่วยทั้งคู่
    #233
    0
  2. #144 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 00:33
    น้องแมวน้องหมาชัวร์~ ว่าแต่... ฮือ คุณแม่ป่านมาเตือนเองขนาดนี้ ทำใจรอเลยค่ะ
    #144
    0
  3. #143 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:39

    น้องหมารึน้องแมววว น้าป่านมาเตือนอะไรอ่ะ อยากรู้ววว

    #143
    0
  4. #142 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:34
    คุณแม่มาเตือนล่วงหน้า ของจริงที่ลุ้นมาหลายตอน กำลังจะมาถึงแล้วสินะ จะต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับคนพี่แน่ ๆ เลย
    #142
    0
  5. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:13
    จะรอนะคะไรท์^^
    #141
    0
  6. #140 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 21:23
    น้าป่านมาเตือนเรื่องอะไรนะๆๆๆ
    #140
    0
  7. #139 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 08:13
    จ้า จะรอนะคะสู้ๆๆค่ะ
    #139
    1
    • #139-1 Jajjah (@jajjah) (จากตอนที่ 25)
      10 มิถุนายน 2561 / 09:03
      ขอบคุณนะคะ
      #139-1
  8. #138 marisabu (@marisabu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 22:47
    รอได้จ้าาาาาาา :)
    #138
    1
    • #138-1 Jajjah (@jajjah) (จากตอนที่ 25)
      9 มิถุนายน 2561 / 22:48
      ขอบคุณค่าา
      #138-1
  9. #137 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 22:37

    ไม่เป็นไรค่ะ สู้ๆนะคะไรต์

    #137
    1
    • #137-1 Jajjah (@jajjah) (จากตอนที่ 25)
      9 มิถุนายน 2561 / 22:45
      ขอบคุณนะคะ
      #137-1