[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 21 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    10 พ.ค. 61

Chapter 18

 



จักรยานสีดำยังคงเคลื่อนที่ต่อไปเรื่อยๆตามแรงที่นำทาง ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือก่อนพระอาทิตย์ตกดินในการเดินทางย้อนรำลึกความทรงจำในวัยเด็กร่วมกัน จวนได้เวลาที่ต้องกลับบ้านร่างสูงลดความเร็วของรอบขาในการปั่นจักรยานลงเพื่อให้ตนได้อยู่กับเด็กน้อยของตนให้นานที่สุด แต่นานเท่าไหร่ก็ไม่พ้นเสียงเรียกของเปรียวที่ทำให้ได้สติ

 

 

คริสซบแผ่นหลังแกร่งหลับไปได้สักพัก มือทั้งสองยังคงกอดเอวคนพี่ไว้ไม่คลาย เจ้าตัวถูกปลุกให้ตื่นและถูกพาเข้าบ้านด้วยฝีมือของมารดาตนเอง

 

 

รีบเข้าบ้านนะครับสิง น้าทำข้าวเย็นรอไว้แล้วนะจ้ะ”

 

 

ครับน้าเปรียว” สิงโตมองตามหลังคนทั้งสอง หญิงสาวพาดกระเป๋าเป้พาบุตรชายที่เพิ่งตื่นเดินเข้าบ้านไป ก่อนที่เขาจะเอาจักรยานไปเก็บไว้ในที่ของมัน

 

 

แล้วเจอกันใหม่นะ’ เขาจ้องมองจักรยานสีดำอยู่ชั่วครู่แล้วจึงรีบเดินเข้าบ้านไปพักผ่อนเพื่อเตรียมเดินทางในวันพรุ่งนี้

 

 

ก๊อกๆๆๆ

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางดึกขณะที่กำลังจะเอนกายนอนหลับ ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูก็พบกับคนตัวเล็กยืนกอดหมอนอยู่หน้าห้องตน

 

 

คริส มีอะไรหรือเปล่าครับ”

 

 

คิด... ขอนอนด้วยได้ไหมครับ”

 

 

เป็นครั้งแรกที่คนน้องยอมมานอนกับเขา เจ้าตัวแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินอย่างนั้น ร่างเล็กเดินเข้าไปด้านในขณะที่คนพี่ยังยืนอึ้งอยู่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือเล็กดันประตูปิดและตรงดิ่งไปที่ปลายเตียงแล้ว

 

 

นึกยังไงถึงมาขอนอนด้วยครับเนี่ย” ปกติใจแข็งจะตาย... ประโยคท้ายนี้เขาคิดในใจ

 

 

ร่างเล็กไม่ตอบแต่กลับวางหมอนลงบนที่นอนด้านใน ล้มตัวลงนอนดึงผ้าห่มมาคลุมปิดหน้าไว้เหมือนกำลังปกปิดอะไรบางอย่าง

 

 

เจ้าของห้องส่ายหน้าเล็กน้อยพลันล้มตัวลงนอนข้างๆเจ้าตัวเล็กของเขา ดึงผ้าห่มมาคลุมไว้ระดับอกเหลือบตามองคนข้างกายอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง เขาหลับไปได้ไม่นานก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสที่กอดรัดอยู่บนช่วงเอวและลุ่มผมที่อยู่ข้างคอ สัมผัสที่ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นอีกครั้ง

 

 

คริส?เจ้าของร่างเหลือบตามองคนพี่ขณะที่ยังกอดอยู่อย่างนั้น

 

 

คิดอยากนอนกับพี่สิงบ้าง ตลอดเวลาที่ผ่านมาคิดไม่เคย.. เราไม่เคยอยู่ด้วยกันแบบนี้เลย”

 

 

เสียงอู้อี้ดังอยู่ข้างกายพอจับใจความได้ คนฟังคลี่ยิ้มกว้างยกแขนขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายนอนหนุนและก้มลงจรดปลายจมูกลงบนลุ่มผมนุ่ม

 

 

ก็ใครละครับที่ใจร้าย ไม่ยอมให้พี่ไปนอนด้วย... แล้วตกลงเราเป็นอะไรกันแล้วหรอถึงได้ยอมนะหืม?

 

 

เขายังจำได้ดีว่าคนน้องเคยบอกอะไรไว้ เหตุผลที่ไม่ยอมนอนด้วยกันเพราะอีกฝ่ายถือว่ายังไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ขณะนี้เจ้าของคำพูดกลับเป็นฝ่ายมาหาเขาเสียเอง

 

 

งั้นคิดกลับก็ได้” ไม่รู้ว่าคนพี่พูดไม่เข้าหูหรืออย่างไร เจ้าตัวเล็กถึงได้ผุดลุกเตรียมจะลงยากเตียง แต่ร่างนั้นกลับถูกมือหนาดึงลงมานอนข้างกายอีกครั้ง และครั้งนี้ร่างบางถูกแขนแกร่งนั้นโอบรัดรอบเอวเหมือนล๊อคไว้ไม่ให้ไปไหน

 

 

โอ๋ๆๆ พี่แค่ล้อเล่นเอง ว่าแต่น้าพัดกับน้าเปรียวรู้หรือเปล่าว่าคริสมาห้องพี่น่ะ”

 

 

สิ้นคำถาม คนตัวเล็กส่ายหน้ารัวและหลบสายตาอีกฝ่าย หากใครทราบว่าเขามาอยู่ในห้องร่วมกับคนพี่อย่างนี้ต้องโดนว่าแน่ๆ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขานอนไม่หลับเพราะกังวลจนต้องมาหาตัวต้นเหตุที่นี่ๆแหละ

 

 

อย่างนี้เขาเรียกว่า... ผิดผีหรือเปล่าครับเนี่ย ถ้ามีใครมาเห็นอย่างนี้พี่ก็แย่สิ”

 

 

พี่สิง... กลัวว่าจะมีใครเห็น กลัวจะโดนพ่อกับแม่ว่าหรอว่าเราทำผิด” คราวนี้เจ้าตัวเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกันทั้งคู่ก็เถอะมันก็ดูจะไม่ใช่เรื่องเหมาะสม ยิ่งสิงโตบอกความรู้สึกที่มีต่อคนน้องให้กับพ่อแม่ของอีกฝ่ายแล้วก็ตาม

 

 

กลัวครับ... กลัวค่าสินสอดจะไม่พอมาขอเรานี่แหละ”

 

 

ใบหน้าคนฟังร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงกับประโยคเมื่อครู่ โชคดีที่ตอนนี้มืดแล้วคนพี่จึงไม่ได้มีโอกาสเห็นใบหน้าแดงแปร๊ดของอีกฝ่าย แต่ใครจะคิดว่าคนพูดเองก็ใจเต้นแรงเหมือนกันนะ

 

 

คนบ้า! นอนไปได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางอีกไม่ใช่หรือไง”

 

 

คริสซุกหัวลงบนอกแกร่งกลบเกลื่อนความเขินอายและรอยยิ้มกว้างของตนจากคนพี่ พักหลังมานี่หัวใจของเขาทำงานหนักเพราะคำหวานของอีกฝ่ายตลอด

 

 

กะให้เขาหัวใจวายตายเลยหรือไง!

 

 

ครับๆๆ ฝันดีนะครับที่รักของพี่”

 

 

สิงโตหลับตาลงช้าๆเมื่อได้บอกฝันดีกับคนน้อง นี่คงเป็นคืนแรกที่เขาไม่ได้นอนหลับอยู่คนเดียวเพราะหัวใจดวงน้อยนั้นยอมที่จะมาหาเขาถึงที่นี่และได้หลับนอนไปพร้อมกัน ได้เห็นใบหน้าเป็นคนสุดท้ายก่อนนอนและได้เป็นคนแรกในยามตื่นนอน มันช่างสุขใจเหลือเกิน

 

 

ฝันดีนะครับ พี่สิงของคิด’

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

เดินทางปลอดภัยนะสิง ถึงแล้วไลน์มาบอกพวกเราบ้างนะ”

 

 

ครับน้าเปรียว ขอบคุณนะครับที่มาส่ง”

 

 

เด็กหนุ่มตรงเข้ากอดอำลาพัดกับเปรียวและขอบคุณที่มาส่งตนถึงสนามบิน ขณะที่คริสมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆแฝงไปด้วยความเศร้า

 

 

แต่พอหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เขาแทบออกจากห้องนอนคนพี่ก่อนเวลาพ่อกับแม่ตื่นไม่ทันเพราะอีกฝ่ายกอดรัดตนไม่ยอมปล่อย กว่าจะออกมาได้ก็เกือบโดนจับได้แล้ว หากโดนจับได้ขึ้นมามีหวังได้โดนสู่ขอจริงๆแน่ๆ

 

 

เหม่ออะไรอยู่ครับคริส พี่เรียกตั้งนานแล้วนะ”

 

 

สิงโตเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนน้องที่เอาแน่เหม่อลอย ใกล้เสียจนปลายจมูกทั้งคู่เกือบจะชนกัน ร่างเล็กผละออกและมองหันซ้ายขวาด้วยกลัวว่าพ่อกับแม่จะว่า

 

 

แต่เปล่าเลย...

 

 

น้าพัดน้าเปรียวไปรออยู่ทางนู้นน่ะ ท่านให้พี่มาคุยกับคริสบ้าง เดี๋ยวจะมีเด็กน้อยใจอีก” ทั้งพ่อและแม่เปิดทางให้ซะงั้นน่ะ

 

 

น้อยใจอะไร ใครน้อยใจ มั่วแล้วพี่อ่ะ”

 

 

เจ้าตัวหน้ามุ่ยหันมองซ้ายขวาหาพ่อแม่ตน โดยไม่ทันได้ระวังริมฝีปากร้ายๆของอีกคนที่พุ่งเข้ามาแนบกับแก้มใสของตนอย่างรวดเร็วจนใบหน้าขวาแปรเปลี่ยนเป็นสีอมชมพูน่าเอ็นดู

 

 

คนแถวนี้แหละ ทั้งขี้น้อยใจ ทั้งปากแข็ง แต่ก็เป็นคนที่พี่รักที่สุดเลย”

 

 

อืม เหรอ... เอาไปเลย” คริสหันหน้าหนีขณะยื่นกล่องไม้บรรจุผลสตรอว์เบอร์รี่ไว้เต็มกล่อง เขาตั้งใจหันหนีสายตาแพรวพราวของอีกฝ่ายที่ทำให้เขาประหม่าและหวาดหวั่นได้ทุกเมื่อ

 

 

ขอบคุณนะครับ พี่จะเก็บไว้ทานคนเดียว ไม่แบ่งให้ใครเลย”

 

 

ไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดคุยอะไรต่อ เสียงประกาศจากทางท่าอากาศยานก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณที่บอกว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องเดินทาง

 

 

สายตาที่หยอกล้อกันเปลี่ยนไปเป็นแววตาเศร้าๆแทน มือหนาเลื่อนมากุมมือเล็กไว้และยกขึ้นช้าๆจรดริมฝีปากลงบนหลังนิ้วนาง

 

 

ไว้พี่จะรีบเคลียร์งานและรีบมาหานะครับ พี่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคริสให้ได้นะ”

 

 

คิดจะรอ... ด เดินทางปลอดภัยนะครับ”

 

 

ครับที่รัก ขอบคุณนะครับแล้วก็อย่าลืมรับโทรศัพท์พี่นะ ไว้ถึงแล้วพี่จะไลน์หาพร้อมกับตอนที่บอกน้าเปรียวนะครับ”

 

 

เขาจรดแนบริมฝีปากลงบนหลังมือเรียวนั้นอีกครั้งก่อนจะปล่อยลงช้าๆ เป็นการอำลาอีกครั้งของคนสองคนที่ครั้งนี้ยังมีความหวังมากกว่าเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเสียอีก

 

 

คริสมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายไปกระทั่งเขาหายเข้าไปด้านใน เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อก็ทำให้เขารู้สึกตัวและรู้ว่ามันถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว

 

 

รีบกลับมาหาคิดนะพี่สิง’

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ร่างสูงผิวเข้มยืนชะเง้อมองออกไปนอกบ้าน กำลังรอพี่ชายต่างมารดากลับมาด้วยความตื่นเต้น หากไม่ติดว่าเขาทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยคงไปรับเจ้าตัวที่สนามบินด้วยตัวเองแล้ว

 

 

คุณเอิร์ทเข้ามารอด้านในบ้านดีกว่านะคะ ป้าเห็นยืนรออยู่นานแล้ว” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าคุณหนูของเธอยังเอาแต่เดินไปมาและชะเง้อมองไปนอกบ้านอยู่หลายหน

 

 

โถ่.. ป้าหวานครับ ก็ผมตื่นเต้นนี่นา ไม่รู้ว่าแฟนพี่สิงจะมาด้วยหรือเปล่า ผมก็เคยพูดเปรยๆไว้นะครับว่าอยากให้พี่สิงพามาที่นี่บ้าง”

 

 

คุณหนูคะ แฟนคุณสิงเธอก็มีพ่อมีแม่นะคะจะให้พามาได้ยังไงกัน”

 

 

ก็พามาเที่ยวไงครับ นี่พี่สิงบินออกจากที่โน่นตั้งแต่บ่ายสองแล้ว ป่านนี้ก็น่าจะนั่งรถมาที่บ้านได้แล้วนะครับ”

 

 

แต่พี่แมวว่าคุณหนูไปนั่งรอด้านในจะดีกว่านะคะ เกิดคุณท่านหรือคุณหญิงออกมาเห็นจะดูไม่ดีนะคะ” คราวนี้เป็นเสียงหวานจากพี่เลี้ยงสาวของร่างสูง ซึ่งเขาก็ยอมรับฟังง่ายๆด้วยเหตุผลที่ถูกยกมาอ้าง

 

 

โถ่พี่แมว... ก็ได้ครับ”

 

 

คุณหนูตัวโตหน้าหงอยเดินเข้าไปด้านในบ้านทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเซ็งๆ ขณะเดียวกันที่เจ้าแมวพันธุ์อเมริกันช๊อตแฮร์ขนสีส้มเดินมาคลอเคลียจนเจ้าของมือหนาต้องอุ้มมันขึ้นมาวางลงบนตัก

 

 

ไงซิมบ้า.. พ่อแกยังไม่กลับมาสักทีนะ เนี่ยฉันรอมานานแล้ว เหงามากเลยรู้ไหม”

 

 

ตามลักษณะนิสัยของแมวแล้วจะไม่ค่อยสนใจโลกภายนอกสักเท่าไหร่นัก เจ้าซิมบ้าก็เช่นกันมันนอนนิ่งให้เจ้านายคนรองลูบหัวไม่สนใจที่อีกฝ่ายพูดสักนิด

 

 

แกนี่มันจริงๆเลยนะ เฮ้อ!” พอโดนแมวเมินเจ้าตัวก็ถอนหายใจและเอนศีรษะลงบนพนักพิงของโซฟาและหลับตาลง ท่ามกลางสายตาของเหล่าคนงานหญิงสาวที่อดขำในท่าทางแบบเด็กๆไม่ได้

 

 

คุณหนูเอิร์ทดูตื่นเต้นจังนะคะที่คุณหนูจะกลับมา ป้าหวานรู้หรือเปล่าคะว่าเพราะอะไร”

 

 

คงจะเรื่องแฟนคุณหนูละมั้ง เหมือนจะได้ยินมาอย่างงี้”

 

 

หา!? นี่คุณหนูเธอมีแฟนแล้วหรอคะ ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วใช่คุณมุกหรือเปล่า”

 

 

โอ๊ย! พวกเธอนี่! ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่าในเมื่ออยู่ที่นี่ตลอด แต่ส่วนจะใช่คุณมุกไหมอันนี้พวกเธอต้องรอดูเองนะ” ป้าหวานถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความอยากรู้ของพวกสาวๆ

 

 

ไม่นานนักเสียงบีบแตรรถก็ดังขึ้นหน้าบ้าน ทำเอาคนที่นอนพักสายตาอยู่สะดุ้งตัวลุกขึ้นยืนแถมลืมไปว่าเจ้าแมวเหมียวยังอยู่บนตักเมื่อร่างของเจ้าตัวขนลอยลงไปนอนอยู่ที่พื้นแทน

 

 

พี่สิง! พี่สิงมาแล้ว แล้วคริสละครับ มาด้วยหรือเปล่า” เจ้าตัวถามระรัวด้วยความตื่นเต้นพลันจับร่างหนาโยกไปมา

 

 

ฮึๆ มาถึงก็ถามหาแต่แฟนคนอื่น ไม่คิดจะถามถึงพี่บ้างเลยหรือไง”

 

 

โถ่พี่สิง แฟนคนอื่นที่ไหน แฟนพี่นี่แหละมาหรือเปล่าครับ”

 

 

ไม่ได้มาหรอก พ่อแม่เขายังไม่อนุญาต แต่ครั้งหน้าก็ไม่แน่นะ” สิงโตว่าพลางเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้เอิร์ทยืนประมวลคำพูดของพี่ชายครู่หนึ่ง

 

 

เอ้อะ... พี่สิง ครั้งหน้าให้ผมไปด้วยสิ เนี่ย.. ตอนพ่อกลับมานะก็โม้ใหญ่เลยว่าที่นั่นดีอย่างงั้นดีอย่างงี้และบอกว่าเสียดายที่ผมไม่ได้ไป ครั้งหน้านะผมจะรีบเคลียร์งานแล้วบินไปพร้อมกับพี่เลย”

 

 

นี่เอิร์ท... ตกลงว่านี่อยากไปเพราะอะไร เที่ยว พักผ่อนหรืออยากเจอใคร แต่ถ้าเป็นคริสพี่บอกเลยว่าไม่!

 

 

หูย... ต้องหวงอะไรขนาดนี้ครับพี่”

 

 

หวงสิ นี่พี่จะบอกอะไรให้นะว่าว่าที่พี่สะใภ้แกเนี่ยโคตรจะใจแข็งเลย แล้วไหนจะด่านพ่อกับแม่เขาอีก รู้ไหมว่าที่พี่กลับมาครั้งนี้ก็มีเรื่องพิสูจน์ตัวเองกับคริสอีกนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆแน่”

 

 

เหมือนคนพูดจะลืมตัวเผลอพูดในสิ่งที่ตนคิดไปเสียหมดจนคนฟังจับเท็จบางอย่างได้

 

 

เดี๋ยวนะ... ผ่านด่านพ่อแม่ แต่รอพิสูจน์ตัวเองกับคริส...โคตรใจแข็งแสดงว่ายังไม่ตกลง แปลว่ายังไม่ได้เป็นแฟน แต่ไปตีโพยตีพายว่าเป็นแฟนกันแล้ว งั้นหรอพี่”

 

 

เอ่อ... เดี๋ยวก็เป็นแหละ เลยเรียกไว้ก่อน”

 

 

ก็ว่าทำไมวันที่วีดิโอคอลหน้าคริสถึงดูตกใจ ไปอุปโลกแบบนั้นถ้าพ่อแม่เขารู้พี่ซวยแน่ๆเลยพี่”

 

 

เออ! รู้แล้วหน่า” คนโดนจับได้โบกศีรษะน้องชายตนเองไปหนี่งทีใหญ่ๆก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้าน

 

 

จะโทษเจ้าเอิร์ทก็ไม่ได้เสียทีเดียว เพราะเขาดันหลุดปากออกมาเอง แต่อย่างน้อยตอนนี้พวกเขาก็ได้บอกความในใจต่อกันไปแล้ว หากจะสานต่อด้วยการพิสูจน์ตัวเองจนทุกคนเห็นว่าเขาทำได้ ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

(“ทำไมโทรมาดึกจังเลยครับ งานเพิ่งเสร็จหรอ”)

 

 

ก็นิดหน่อยครับ ไหนจะงานในรีสอร์ท ไหนจะงานในไร่อีกแล้วยังต้องไปต่อรองกับลูกค้าแทนพ่ออีก วุ่นวายไปหมดเลย”

 

 

(“ขนาดนั้นเชียว ฟังแล้วอยากไปช่วยจังเลยครับที่รัก อยู่นั่นคงงานเยอะหน้าดูเลย”)

 

 

พี่!!! ฮึ่ย!!!” เด็กหนุ่มหันหน้าหนีกล้องที่ถ่ายตนอยู่ระหว่างการวีดิโอคอลหาคนพี่ที่พวกเขาได้แลกเบอร์ ไลน์และทุกๆอย่างที่สามารถติดต่อสื่อสารกันได้

 

 

ใบหน้าหวานขึ้นสีลามไปถึงใบหูเมื่อโดนสรรพนามแปลกๆเข้าหูอีกครั้ง แสงอ่อนๆจากไฟสีส้มทำให้ใบหน้านวลดูผ่องแต่แม้มองเห็นสีกุหลาบบนใบหน้าไม่ชัดแต่ปฏิกิริยาก็ทำให้คนมองรู้อยู่ดีว่ากำลังเขิน

 

 

(“คิดถึงจังเลยครับ คืนนี้ไม่ได้กอดคริสเนี่ย รู้ไหมว่าเหงามากเลยนะตั้งแต่กลับมา”)

 

 

พี่เอาตุ๊กตาของคิดกลับกรุงเทพไปตั้งแต่วันนั้นก็น่าจะพอแล้วนะ นี่ยังไม่ได้ว่าเลยนะที่เอาของคนอื่นไปโดยไม่บอกน่ะ” เจ้าตัวเล็กโวยวายชุดใหญ่เพราะสายตาดันมองไปเห็นตุ๊กตาสิงโตของตนอยู่ด้านหลังผ่านหน้าจอโทรศัพท์

 

 

(“ทีคริสเอาของพี่ไป พี่ยังไม่เห็นว่าเลยนะ”)

 

 

อะไร คิดเอาอะไรไป ไม่เคยเอาอะไรไปเลยนะ อย่ามามั่วเถอะพี่สิง” คนตัวเล็กเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ทำสีหน้านึกไปตามประโยคเมื่อครู่ แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกเพราะไม่รู้จริงๆ

 

 

(“ก็หัวใจของพี่ไงครับ คริสเอามันไปตั้งแต่วันแรกที่เจอกันเลยนะ”)

 

 

ร่างเล็กเถียงคนในจอไม่ออก ได้แต่มองจ้องด้วยความตกใจกับประโยคดังกล่าว หมายความว่าพี่สิงรู้สึกกับเขามาตลอดเลยอย่างงั้นหรอ...

 

 

(“พี่จริงจังเรื่องของเรานะครับ แล้วพี่ก็มั่นใจว่าระยะทางหรือเวลาก็ทำอะไรพี่ไม่ได้”)

 

 

“...”

 

 

(“พี่จะรอเวลากลับไปหาคริสนะครับ”) ร่างสูงว่าพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆให้ ทำเอาคนมองใจสั่นขึ้นมาดื้อๆ

 

 

อืม... ดึกแล้วคิดไปนอนก่อนนะครับ พรุ่งนี้ไปช่วยงานในไร่ต่อ”

 

 

(“ครับ พักผ่อนเยอะๆนะ ฝันดีครับ”)

 

 

ฝันดีเช่นกันครับ” เสียงเล็กเอ่ยก่อนจะรีบตัดสายไปด้วยความเขินแบบสุดๆ

 

 

เจ้าตัววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆนอนเอนกายลงบนเตียงคลี่รอยยิ้มจนแก้มแทบฉีกจิกหมอนเพื่อระบายความเขินอาย ขณะเดียวกันสายตาก็ต้องมองบนเพดาน

 

 

มันดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่คนพี่รู้สึกดีกับตนมาตลอด ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดที่ตนทำไม่ดีกับอีกฝ่ายแถมยังขี้กังวลตลอดเวลา แต่ในเมื่อได้ลั่นวาจาตั้งเงื่อนไขไว้แล้วจะให้ล้มเลิกก็คงไม่ง่าย คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามเวลาของมัน

 

 

“อดทนอีกนิดนะพี่สิง ขอเวลาอีกนิดแล้วคิดจะบอกพี่เองนะ”

 

 

คริสเอนตัวลงนอนขดอยู่บนเตียงนอนซึ่งไม่ใช่ห้องของตนเอง กลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงติดอยู่ตามหมอนและผ้าปูเสมือนเป็นตัวแทนของอีกฝ่าย ครั้นนึกถึงคืนที่ผ่านมาก็นึกเสียดายที่ตลอดเวลาทำใจแข็งไม่ยอมให้คนพี่นอนด้วย

 

 

อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไป มันจะเป็นไปได้ไหมนะ...








มาอัพอีกตอนตามสัญญา ทอล์คไปหมดแล้ว

ฉะนั้นก็ ลาไปก่องสวัสดีค้าบบบบบ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #222 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:59
    คิดถึงกันตลอด อดทนหน่อยนะพี่สิง ..
    #222
    0
  2. วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 20:59
    สัมผัสได้ถึงความคิดถึงกันของทั้งคู่เลยบทพิสูจน์ที่ดีที่สุดก็ความคิดถึงนี่แหละ
    #117
    0
  3. #115 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:34
    <p>แอบหวั่นว่าพอวันที่คริสใจอ่อนมาถึง จะเกิดอะไรบางอย่างกับพี่สิง ฮืออออ ถ้ามีจริงขอแลบเบาๆนะคะไรต์</p>
    #115
    0
  4. #114 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:32
    ต่างคนต่างคิดถึงกันสุดหัวใจเนอะ ฮือ ขอให้ช่วงเวลาแห่งความห่างไกลผ่านพ้นไปไวๆนะคะ
    #114
    0
  5. #113 mooksuda_ph (@mooksuda_ph) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 21:16
    ไปหาพี่เขาเองเลยสิหนู55555
    #113
    0
  6. #112 i am Dalnim (@Magic_Snow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 20:48
    คนพี่กลับมาแล้วคนน้องก็จะเหงาหน่อยอ่านะแอบมานอนห้องคนพี่อีก
    #112
    0