[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 18 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    29 เม.ย. 61

Chapter 15

 

 

(“หวัดดีครับพี่สิงโต วีดิโอคอลได้ไหม?”) คำถามแรกที่เขาได้ยินหลังจากกดรับสายน้องชายต่างมารดา เขากดเปิดกล้องบนหน้าจอมือถือ ใบหน้าคมเข้มของเอิร์ทปรากฎขึ้นมา

 

 

(“ไม่โทรมาบ้างเลยนะพี่ ผมก็รอไปสิ จนพ่อถึงบ้านแล้วพี่ก็ยังลืมผม”)

 

 

เพราะมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการจึงทำให้ลืมไปเสียสนิทว่าจะโทรไปหาบ้างในช่วงที่เขากับพ่ออยู่ที่เชียงใหม่ จนตอนนี้ที่พ่อกลับถึงบ้านแล้วก็เพิ่งจะรู้ตัวเอาตอนที่เจ้าเอิร์ทโทรมานี่แหละ

 

 

ฮ่าๆๆ โทษทีๆเอิร์ท พอดีพี่มีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย” ร่างสูงหันไปมองคนน้องบนตักขณะตอบคำถามไปด้วย

 

 

คริสมองอีกคนบนหน้าจอมือถือและเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

 

 

เขาเป็นใคร? แล้วทำไมถึงดูสนิทกับพี่สิงโตขนาดนี้?

 

 

(“เรื่องเยอะเนอะพี่ ถึงได้ไม่โทรหาน้องเลย”)

 

 

มาว่าพี่แบบนี้กลับไปจะโดนเตะ!

 

 

(“โห.. ใจร้าย ว่าแต่ใครนั่งตักพี่อยู่น่ะ พี่ไปคว้าสาวที่ไหนมากอดแบบนี้!!! ถ้าพ่อแม่เขารู้จะทำยังไงที่พี่ไปทำลูกสาวเขาเสียหายเนี่ย!!!!”) เสียงโวยวายที่ทำให้คนฟังสะดุ้ง ร่างเล็กแกะมือหนาออกตั้งใจจะออกจากบริเวณที่กล้องหน้าของมือถือ

 

 

ทว่าทั้งมือทั้งแขนของสิงโตกลับโอบรัดไว้แน่นกว่าเดิมพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

 

 

สาวที่ไหนล่ะ ก็ว่าที่พี่สะใภ้แกที่พี่เคยเล่าให้ฟังไง”

 

 

ห้ะ!!!” ร่างเล็กหยุดนิ่งหันขวับมองคนพี่ตกใจตาโตสลับกับคนบนหน้าจอโทรศัพท์

 

 

หมายความว่ายังไง!!!!

 

 

(“จริงป่ะพี่! โหย.. โคตรเสียดายที่ผมไม่ได้ไปอ่ะ อดเจอเลย หวัดดีนะครับคริส ผมเอิร์ทนะครับเป็นน้องชายพี่สิงเอง ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”)

 

 

คนในจอไขข้อข้องใจให้เป็นอย่างดี เขาแนะนำตัวเองให้เสร็จสรรพแถมยังดูตื่นเต้นที่ได้เจอหน้าเขาจนออกนอกหน้าเสียอีก

 

 

เขาควรรู้สึกดีใจใช่หรือเปล่า...

 

 

เอ่อ... หวัดดี”

 

 

เป็นอีกครั้งที่สิงโตได้เห็นเด็กน้อยเกิดอาการประหม่าไม่ดื้อไม่เถียง เพราะอยู่ต่อหน้าคนฝั่งบ้านของตน ซึ่งความจริงแล้วเอิร์ทเป็นคนที่เปิดรับเสียด้วยซ้ำแต่คริสกลับไม่กล้าพูดอะไรออกไป

 

 

หรืออาจเป็นเพราะกำลังคาดโทษเขาในใจก็เป็นได้

 

 

(“เนี่ย.. ถ้าไม่คิดว่าผมต้องจัดการกับงานที่มหาลัยนะจะบินตามไปหาว่าที่พี่สะใภ้เลย ตาถึงมากอ่ะพี่โคตรน่ารักเลย ไว้พามาเจอผมที่กรุงเทพบ้างสิครับ”)

 

 

น้อยๆหน่อยเจ้าเอิร์ท พี่แกยังนั่งอยู่นี่นะ แหม.. ตอนแรกก็ทำมาบ่นหาพี่ตอนนี้อยากเจอแฟนพี่มากกว่าได้ไง”

 

 

คริสหันมองคนพูดอีกครั้ง

 

 

เขาไปตกลงเป็นแฟนกับคนเจ้าเล่ห์ตอนไหนกันฟร้ะ!!!

 

 

(“แหม... ออกตัวแรงเชียวนะพี่ ผมไม่กวนแล้วก็ได้ ไปละครับ”)

 

 

หน้าจอโทรศัพท์ดับไฟหลังจากที่ทั้งสองต่างวางสายกัน และคงถึงคราวนี้ต้องสะสางคำพูดคำตาแปลกๆนี่เสียที มือเล็กทุบเข้าที่อกแกร่งแบบไม่แรงนักก่อนจะโวยวายชุดใหญ่

 

 

ไปพูดอะไรเรื่องคิดให้คนอื่นฟังบ้างเนี่ย แล้วคิดไปตกลงเป็นแฟนกับพี่เมื่อไหร่กันห้ะ!? พี่นี่มันเจ้าเล่ห์ ขี้โกง จอมฉวยโอกาสที่สุดเลย!!!”

 

 

ร่างเล็กยังระดมกำปั้นไม่หยุดกระทั่งมือหนารวบข้อแขนทั้งสองไว้ด้วยสีหน้าโอดโอยที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด

 

 

โอ๊ยๆๆ ใจเย็นๆสิครับคนดี... พี่ไม่ได้เล่าอะไรเสียๆหายๆเลยนะครับ แค่บอกไปเองว่าคริสนี่แหละคือคนที่พี่รัก” สิงโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลันมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย

 

 

ถึงอย่างงั้น เมื่อกี้พี่ก็ไม่น่าไปบอกเอิร์ทเลยว่าคิดเป็นแฟนพี่.. พี่สิงยังไม่เคยขอ คิดก็ยังไม่เคยบอกเลยนะ” เจ้าตัวหลบสายตาอีกฝ่ายด้วยความเขินเล็กน้อยกับสถานะที่กำลังจะเป็นของตนในอนาคต ไม่รู้ว่าเร็วไปไหมแต่คำว่า ‘แฟน’ ก็ไม่เคยเกิดขึ้นสำหรับเขา

 

 

ยังไงก็เป็นอยู่ดี เรียกไว้ก่อนก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”

 

 

คนบ้า!”

 

 

คราวนี้คริสหันหน้าหนีคนพี่ไปพร้อมกับรอยยิ้มที่เกิดจากความเขินอายล้วนๆ ใจก็เอาแต่นึกสงสัยว่าอะไรที่ทำให้สิงโตเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

 

 

ร่างสูงอมยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางของอีกฝ่ายพลางใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดน้องเอาไว้และเกยคางบนไหล่เล็กทำสีหน้าออดอ้อนที่คนน้องมองไม่เห็น

 

 

ยังไงพี่ก็รอคริสใจอ่อนอยู่นะครับ พี่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้คริสรอพี่นะครับ”

 

 

อื้ม..”

 

 

เขาตอบไปแบบไม่ต้องคิด เพราะอย่างไรเสียเขาก็ยอมใจอ่อนไปนานแล้ว

 

 

รออีกหน่อยนะพี่สิง ถ้าพี่ทำตามที่พูดได้คิดจะยอมพี่ทุกอย่างเลย’

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ไว้พามาเจอผมที่กรุงเทพบ้างสิครับ’

 

 

คำๆนี้ของเจ้าน้องชายต่างมารดาผุดขึ้นในหัวขณะที่กำลังนอนคิดอะไรเพลินๆในห้องพักของตนเอง

 

 

มันเป็นความคิดที่ดีมากๆในความรู้สึก เขาจะได้ไม่ต้องทำให้คริสไม่ต้องคิดมากในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาและเพื่อให้เขามีความมั่นใจว่าจะดูแลคริสได้เป็นอย่างดี

 

 

แต่ในความจริงแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายสักนิด เขาทราบดีว่าเด็กน้อยของเขาเป็นคนติดบ้าน ติดพ่อติดแม่มากแค่ไหน หากว่าจะให้ไปอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพเลยก็คงไม่ได้ และไหนจะเรื่องงานที่รีสอร์ทนี่อีก

 

 

น้าพัดกับน้าเปรียวคงไม่ยอมแน่ๆ

 

 

ก็อกๆๆๆ

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกสติให้กลับมาสู่โลกความจริง ร่างสูงลุกขึ้นเดินตรงไปเปิดประตูห้องเพื่อดูว่าคนอีกฝั่งเป็นใคร และเมื่อเห็นหน้ารอยยิ้มก็ฉีกกว้างจนแทบถึงใบหู

 

 

คิดถึงพี่หรอครับถึงมาหาดึกๆแบบนี้”

 

 

หลงตัวเองไปหรือเปล่า... คือ คิดมีเรื่องให้พี่สิงช่วยหน่อยอ่ะครับ”

 

 

ว่ามาสิครับ” เจ้าตัวเท้าแขนกับขอบประตูเอียงคอมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู ระหว่างที่รอคนน้องเรียบเรียงคำพูดก็ถือโอกาสมองสำรวจใบหน้านี้อีกครั้งและจะทำมันไปเรื่อยๆอย่างไม่เคยเบื่อ

 

 

ใบหน้าขาวใสที่มักขึ้นสีทุกครั้งเวลาที่อยู่ด้วยกัน ดวงตากลมโตที่เป็นประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ริมฝีปากเรียวบางสีชมพูอ่อนอมส้มที่ดูหวานคล้ายกับลูกพีชยามสุกงอม

 

 

ดูรวมๆแล้วไม่อาจละสายตาไปได้

 

 

คือพ่อให้คิดไปถามเพื่อนๆว่าในงานเทศกาลจะมีใครมาช่วยออกบูทขายของได้ไหม ตอนนี้ก็มีกัน ก็อต พี่คิวแล้วก็พี่แบงค์แล้ว พ่อเลยให้คิดมาถามพี่สิง ไม่รู้ว่าพี่สิงจะยอมไหม” เด็กหนุ่มก้มหน้าว่ายาวในสิ่งที่ตนต้องทำเพราะรับปากพัดไว้

 

 

เขาเอาชื่อของพ่อมาอ้างเพื่อไม่ให้คนพี่รู้ว่ามันเป็นความต้องการของตนเอง ในทางตรงกันข้ามคนเจ้าเล่ห์รู้ทันอย่างสิงโตกลับนึกขันในใจ

 

 

ยอมลงทุนขนาดนี้คงต้องยอมแล้วล่ะ แต่ขอแกล้งสักหน่อยแล้วกัน

 

 

อืม... วันที่จัดเทศกาลก็อีกไม่กี่วันนี่เองสินะ พี่ว่างพอดีเลย ว่างมากด้วย จะให้ไปช่วยก็ได้นะ”

 

 

จริงหรอพี่สิง!” คริสร้องอย่างลืมตัวสีหน้าตื่นเต้นไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

 

 

ครับ... แต่พี่มีข้อแลกเปลี่ยนนิดหน่อยนะ” ร่างสูงยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายจนคนน้องลืมความดีใจและถอยหน้าหนีเล็กน้อย

 

 

อ.. อะไรละครับ”

 

 

อืม... ตอนนี้พี่ยังคิดไม่ออก ไว้ยังไงพี่จะบอกอีกทีนะครับ”

 

 

อือ... คิดว่าพี่ไปขอจากพ่อเลยดีกว่านะ เพราะว่าพ่อเป็นคนมาบอกให้คิดมาบอกพี่อ่ะ”

 

 

ก็ได้ครับ” มาแบบนี้จะว่าเข้าทางมันก็เข้าทางหรอก แต่ความยากมันก็ระดับหนึ่งตรงที่ว่าพัดเองก็รักและหวงลูกชายมากเช่นกัน

 

 

ถ้างั้นคิดไปก่อนนะ อ้ะ!”

 

 

เอวบางถูกคว้าไว้ก่อนเจ้าตัวจะก้าวเดินออกไป แขนทั้งสองกอดรัดคนน้องจากด้านหลังและยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนหายใจรดใบหูอีกฝ่าย

 

 

ฝันดีนะครับ ฝันถึงพี่ด้วยนะ” เขากระซิบอย่างแผ่วเบาและส่งเข้านอนด้วยไออุ่นจากริมฝีปากที่จรดลงข้างแก้ม

 

 

อือ.. พี่ก็เช่นกันนะ”

 

 

ใบหน้าน่ารักขึ้นสีลามไปทั้งหน้าและใบหู ร่างเล็กตอบโดยไม่มองหน้าแล้วจึงรีบผละจากอ้อมกอดวิ่งกลับไปยังห้องนอนของตนเอง เพราะหากยืนให้คนพี่แกล้งต่อตัวเขานี่แหละที่จะทนไม่ได้และใจอ่อนไปก่อน

 

 

ไม่รู้ว่าทำไมถึงขี้แกล้งนักนะ.. ชอบทำให้เขาไปไม่เป็นอยู่เรื่อย

 

 

 

----------------------------------------

 

 

 

ตลอดสามวันของการจัดเทศกาลการท่องเที่ยวในตัวเมืองของจังหวัด เต็มไปด้วยสีสันและความครึกครื้นของบรรดานักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม ยิ่งช่วงกลางดึกในวันสุดท้ายแถมยังเป็นวันหยุด คนยิ่งแน่นเป็นพิเศษ

 

 

บูทงานของไร่พงค์พัฒน์ก็เป็นหนึ่งในร้านที่มีคนเข้ามาแวะชมผักผลไม้สดไม่ขาด โดยเฉพาะกับสตรอว์เบอร์รี่ลูกโตสีแดงสดที่เป็นไฮไลท์และผักปลอดสารพิษทั้งหลาย

 

 

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากของซื้อของขายแล้วที่ฮอตไม่แพ้กันเห็นจะเป็นพ่อค้าประจำบูทที่มีบรรดาสาวๆแวะเวียนมาขอถ่ายรูปไม่ขาด จนคนมองแอบหมั่นไส้เล็กน้อย

 

 

จะไม่เดินไปถ่ายรูปบ้างหรอ เห็นมองอยู่นานแล้วนะ”

 

 

หา? ถ่ายทำไม คิดไม่เห็นอยากถ่ายเลยพี่แบงค์”

 

 

ไม่อยากอะไรละครับคุณคริส ผมเห็นคุณคริสนั่งตาลุกเป็นไฟมองคุณสิงโตนานแล้วนะครับ ถ้าหวงก็เดินไปบอกเลยว่ามีคุณสิงโตแฟนแล้วคือคุณคริสไง”

 

 

บ.. บ้าหรอพี่คิว พูดอะไรแบบนั้น ผมไม่ได้เป็นอะไรกับพี่สิงสักหน่อย” แม้จะโดนลูกอ้อนอยู่ตลอดก็เถอะนะ

 

 

สายตาคนเรามันปิดไม่มิดนะครับ อีกอย่างคริสเองก็ไม่อยากจะเสียสิงโตไปอีกครั้งใช่ไหม”

 

 

เด็กหนุ่มชะงักหันมองคนพูดสลับกับร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหน้าร้าน

 

 

ตอนนี้มันอยู่ใกล้มากนะคริส ถ้าไม่รีบเราอาจจะเสียมันไปอีกครั้งนะ”

 

 

แต่เราสัญญากันแล้วนี่...

 

 

เขาเถียงในใจ ทว่าความคิดย้อนแย้งกลับตีตื้นขึ้นมาจากคำพูดเมื่อครู่จนมือไม่สั่นเพราะความกลัวและสับสนไปหมด

 

 

สัญญาแล้วก็อาจจะเหมือนกับเมื่อเจ็ดปีที่แล้วก็ได้ ขนาดตอนนั้นยังผิดสัญญา แล้วปล่อยมันไปอีกจะไม่เสียใจอีกหรือ...

 

 

พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเรามีเหตุผลอะไร แต่ที่แน่ๆคงไม่มีใครอยากเห็นคริสพบกับความเศร้าและผิดหวังอีก โดยเฉพาะคุณพัดกับคุณเปรียว”

 

 

“...”

 

 

ทุกคนรักและเป็นห่วงคริสนะ ฉะนั้นแล้วอย่าให้อดีตที่เจ็บปวดมาทำลายปัจจุบันที่มีความสุขจะดีกว่านะ พี่เตือนด้วยความหวังดีนะ”

 

 

แบงค์ตบบ่าเขาเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นพร้อมกับคิวด้วยคำพูดทิ้งท้ายที่ชวนให้คิด

 

 

นั่นสินะ...

 

 

อดีตมันก็คืออดีต มันผ่านไปแล้วก็ถือว่าจบไปแล้ว

 

 

แต่ถ้ามันเกิดขึ้นอีกล่ะ เขาต้องทำอย่างไร...

 

 

เขาจะยอมรับมันได้จริงๆหรือ...








ให้คนรอบตัวเตือนสติเผื่อจะนึกอะไรได้บ้างเน้อ

ช่วงนี้เราติดสอบไฟนอลแล้วก็มีงานต่อ อาทิตย์หน้าอาจจะไม่ได้มาอัพให้นะคะ 

แต่เราจะหาวันอัพชดเชยให้

อย่าเพิ่งคิดมากนะค้า ตอนนี้เรายังดำเนินเรื่องมาไม่ถึงครึ่งเรื่องเลย 

ยังไม่ต้องคิดมากเน้อออ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #219 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:14
    อีคนพี่ก็เสน่ห์แรงเหมือนเดิม น้องก็หวงวนไปดิ เหมือนจะหวาน กยอดน้องแอบขโมยหอมน้องตลอด น้องยังไม่ตกลงเพราะไม่มั่นใจ ทำให้น้องมั่นใจด้วยนะพี่สิง
    #219
    0
  2. #95 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 06:38
    สู้ๆนะคะ ขอให้ได้คะแนนดีๆ

    น้องคิดคิดได้แล้วก็ให้โอกาสพี่เค้าเถอะลูก
    #95
    0
  3. #94 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:40
    สู้ๆกับการสอบนะคะไรท์ แล้วน้องลูก... คิดตามพี่แบงค์แบบนั้นดีแล้วแหละค่ะ ให้โอกาสพี่เขาเนอะ
    #94
    0
  4. วันที่ 29 เมษายน 2561 / 20:50
    ไรท์สู้สู้กับการสอบนะคะ....คริสเดินหน้าเลยลูกไม่ต้องกลัวใดๆทั้งสิ้นเค้ารักเราเป็นของเราแสดงตัวเลยจ้ะ
    #93
    0
  5. #92 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 20:29
    นั่นสินะ คนที่เคยรอ มักจะเจ็บปวดก่อนเสมอ แต่เมื่อโอกาสมาถึง ก็ไม่ควรลังเล หรือตั้งเงื่อนไขเพื่อจะเพิ่มความเจ็บปวดแบบเดิม ๆ อีก

    หรือหากจะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง อย่างน้อยก็เคยได้รับความสุขจากสิ่งที่ตัวเองเลือก

    คนอ่านอย่างเราก็บ้าบอ เขามีแต่รอให้พบความสุข นี่รอให้ความทุกข์มาหา แต่ที่รอความทุกข์ ก็เพราะหลังจากนั้น ความสุขจะมาเยือน (หรือเปล่านะ)
    #92
    0