[Fic SingtoKrist] The Lost

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    18 ก.พ. 61




Intro


 

ไปเลยนะ ไสหัวออกไปจากบ้านนี้ แล้วอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก

 

 

เสียงแหลมร้องอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมทั้งใช้มือทั้งสองเหวี่ยงกระเป๋าเดินทางออกไปด้านหน้าซึ่งมีร่างของหญิงสาววัยกลางคนสภาพโทรมผมเพ่ายุ่งเหยิงยืนร้องไห้กอดลูกชายวัยแปดขวบ เด็กน้อยมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกกลัวและใจเสียจึงไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมา

 

 

เป็นเมียน้อยแล้ว ยังจะมีชู้มาให้คุณพี่ต้องอับอาย แกนี่มันเลวไม่มีใครเกินอีกแล้ว’

 

 

หญิงสาวผู้ที่ทุกคนขนานนามว่าเป็น ‘คุณหญิง’ ยังคงต่อว่าเจ้าหล่อนอย่างไม่หยุดปาก กระทั่งสองแม่ลูกหอบผ้าหอบผ่อนเดินออกไปเสียงนั้นจึงได้เงียบลง

 

 

สองแม่ลูกเดินไปอย่างไร้จุดหมาย ซ้ำผู้เป็นมารดายังคงร้องไห้ไม่หยุดอีกทั้งบุตรชายก็ได้แต่กลั้นก้อนสะอื้นไว้ในลำคอ กระทั่งมาหยุดอยู่ที่พื้นต่างระดับของลำคลองสายหนึ่ง

 

 

แม่ครับ”

 

 

ว่าไงจ้ะ” หญิงสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ถึงอย่างนั้นน้ำตาเจ้ากรรมก็ไม่หยุดไหลออกมาเสียที

 

 

แม่.. ดีขึ้นหรือยังครับ”

 

 

ฮึก.. แม่ไม่เป็นไรแล้วลูก” เธอดึงร่างของบุตรชายเข้ามากอดพลางลูบศีรษะเพื่อปลอบ เหตุการณ์เมื่อครู่คงทำให้เขากลัวไม่น้อย แต่เจ้าตัวไม่เคยแสดงอาการออกมาสักครั้ง

 

 

ลูกชายของเธอเป็นคนพูดน้อย เก็บความรู้สึกเก่ง แต่ถึงอย่างนั้นทั้งแววตาที่แสดงออกมากับสัญชาตญาณของคนเป็นแม่ย่อมรู้ดีนัก

 

 

แล้วเรา..”

 

 

สิงไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นนะลูก แม่อยู่นี่แล้วนะครับ”

 

 

แต่เรา จะไปอยู่กันที่ไหนครับ”

 

 

หญิงสาวเงียบไปอย่างใช้ความคิด ถึงอย่างนั้นมือก็ยังลูบศีรษะสลับกับแผ่นหลังไม่หยุด เธอต้องพาลูกของเธอไปให้ไกลกรุงเทพเพื่อความปลอดภัย ความคิดสุดท้ายผุดขึ้นเมื่อเธอนึกไปถึงญาติคนสุดท้ายที่สามารถช่วยเธอได้

 

 

เราจะไปไร่ของอาพัดกันนะจ้ะ”

 

 

ไร่อาพัด? ที่ไหนครับ”

 

 

เชียงใหม่จ้ะ”

 

 

เธอตัดสินใจเด็ดขาดใช้เงินจำนวนหนึ่งที่ติดกระเป๋ามาในการเดินทางไปยังไร่ของพงค์พัฒน์ซึ่งเป็นสามีของญาติเธอที่อยู่ติดดอยจังหวัดเชียงใหม่ ทางบ้านนั้นประกอบกิจการไร่สตรอว์เบอร์รี่เป็นหลัก และสวนผลไม้คละๆกันไป รวมไปถึงรีสอร์ทที่พักติดธรรมชาติที่สร้างตามมาภายหลัง

 

 

เวลาเดินทางราวๆสิบสองชั่วโมงกับการต่อรถโดยสารไปยังรีสอร์ทอีกสองถึงสามชั่วโมงทำให้เด็กหนุ่มผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ส่วนคนเป็นแม่นั้นฝืนความง่วงเพื่อพาเขาไปให้ถึงที่หมาย

 

 

เงินจำนวนสุดท้ายที่มีอยู่หมดลงเมื่อรถโดยสารจอดบริเวณด้านหน้าบ้าน หญิงสาวปลุกลูกชายให้ตื่นและลงเดินลงจากรถ พลันพวกเขาก็เห็นร่างของชายหญิงคู่หนึ่งออกมายืนอยู่ด้านหน้า

 

 

เพราะไม่ได้มีการนัดหมายแต่แรกจึงทำให้พวกเขาประหลาดใจจนต้องออกมาดูว่าแขกผู้มาเยือนคือใคร

 

 

พี่ป่าน!” หญิงสาวรีบรุดมาหาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นญาติผู้พี่ด้วยใจที่ร้อนรน เธอพร้อมด้วยสามีพาสองแม่ลูกเข้ามาในบ้านเพื่อให้ทั้งสองได้พักและสอบถามความเป็นมาเกี่ยวกับพวกเขาทั้งสอง

 

 

พี่ขอพาสิงไปนอนพักก่อนนะ วันนี้แกคงจะเหนื่อยจากการเดินทาง”

 

 

ไปพร้อมกันเลยแล้วกันนะคะ พี่ป่านนอนห้องเดียวกับน้องสิงแหละ เดี๋ยวเปรียวกับพี่พัดช่วยเอาของไปเก็บให้นะ”

 

 

หญิงสาวนำทางแขกผู้มาใหม่ไปยังห้องพักโดยที่สามีของเธอช้อนร่างเด็กหนุ่มที่อยู่ในห้วงนิทราตามไป

 

 

เมื่อร่างนั้นสัมผัสถึงผิวเตียง ผู้เป็นแม่จึงไม่รอช้าที่จะเช็ดเนื้อเช็ดตัวทำความสะอาดให้แล้งจึงปล่อยให้เขาพักผ่อน ก่อนที่เธอจะเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทั้งสองได้รับรู้

 

 

พี่ไม่น่าโง่ยอมไปกับเขาเลย ถ้าพี่ยอมที่จะเลี้ยงสิงคนเดียวแต่แรกลูกพี่คงไม่ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี่” เธอกล่าวโทษตัวเองพลางสะอื้นไม่หยุดจนญาติผู้น้องต้องเข้ากอดปลอบด้วยความสงสาร

 

 

เพราะความกลัวว่าลูกจะรู้สึกขาดเธอจึงยอมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนั้นแม้จะรู้ชะตาของตนเองดี ที่ใครๆก็ครหาว่าเป็นเมียน้อยเพราะคนที่ได้ชื่อว่าคนที่เธอรัก และเป็นพ่อของลูกเธอนั้นเป็นถึงคุณชาย กอปรกับการที่เธอสนิทกับคนงานในบ้านหลายๆคนซึ่งคนที่อยู่กับเธอบ่อยที่สุดเป็นชายหนุ่มจึงทำให้เป็นที่ไม่พอใจสำหรับคุณชายและเหตุการณ์เหล่านี้ก็ยิ่งทำให้คุณหญิงสามารถกำจัดเธอออกไปได้ง่าย

 

 

ซึ่งสำเร็จแล้ว ณ ตอนนี้

 

 

เธอทำทุกอย่างเพื่อบุตรชาย แต่ไม่คิดว่ามันจะส่งผลให้ทั้งสองต้องลำบากใจมากไปกว่าเดิม

 

 

ถ้าอย่างนั้นต่อไปนี้พี่ป่านกับสิงก็อยู่ที่นี่แล้วกันนะคะ เปรียวกับพี่พัดจะดูแลพวกพี่เอง อ้อ! มีน้องสิงมาอยู่ด้วยแบบนี้เจ้าคริสคงไม่เหงาแล้วนะคะ”

 

 

คริส?

 

 

อ๋อ! ลูกชายของเราเองค่ะ อายุน่าจะราวๆกับน้องสิงแหละ.. ตอนนี้พี่ป่านพักผ่อนเถอะค่ะ ไว้พรุ่งนี้เช้าเปรียวจะพาคริสมาทำความรู้จัก”

 

 

ขอบใจทั้งสองมากเลยจริงๆนะ”

 

 

คนกันเองแท้ๆอย่าคิดมากเลย”

 

 

เมื่อต่างคนต่างแยกย้ายก็ถึงเวลาที่หญิงสาวจะได้พักผ่อนบ้างแล้ว เธอทำความสะอาดร่างกายก่อนจะเอนกายลงข้างๆเด็กหนุ่มที่หลับสนิท

 

 

ค่ำคืนนี้คงจะเป็นคืนแรกที่ทั้งสองแม่ลูกจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่โดยไม่มีเรื่องอะไรให้กังวลจิตใจอีก

 

 

 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

662 ความคิดเห็น

  1. #655 youvala19 (@youvala19) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 03:05
    เราต้องต้มน้ำมัยอะ
    #655
    0
  2. #249 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:19
    เอ้าเดี๋ยววว เปรียวกับป่านนี่ไม่ใช่ญาติพี่น้องกันช้ะ
    #249
    0
  3. #202 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 12:47
    เพิ่งเข้ามาอ่าน ติดตามนะฮับ
    #202
    0