ตอนที่ 9 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 9 : ป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

ในตอนเช้า จู่ๆ รีฟีเน่ก็เข้ามาหาฉันด้วยอาการแตกตื่น
เธอบอกว่ามีบุคคลลึกลับมาหาเธอพร้อมกับฝากเธอมาเตือนฉันเกี่ยวกับสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้น
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...
"แล้วเขาก็ฝากสิ่งนี้มาให้ท่านด้วยค่ะ"
รีฟีเน่ยื่นกระบอกใส่ข้อความเล็กๆ มาให้ฉัน
*ระวังจันทราเทียบเท่าสุริยัน ความมืดจากข้างกายจักขยายเข้าสู่ตัว*
พออ่านข้อความนั้นเสร็จ ราเซียก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที
นี่มัน...หรือว่า...
ไม่สิ ต้องใช่แน่ๆ...
"นี่มันเป็นรหัสลับน่ะ..."
"ท่านทราบความหมายของมันหรือเปล่าคะ ?"
"แน่นอน"
แต่ว่านะ...
"มันก็มีที่ติดใจอยู่...เขาคนนั้นเป็นใคร และทำไมถึงเอาข้อความนี้มาบอกข้ากัน..."
"นั่นสินะคะ..."
แต่ก็นะ...
"ถ้าหากมันเป็นตามที่เขาบอกจริงๆ มันก็จะลำบาก...ดังนั้นเรามาเตรียมทำสงครามกันเถอะ"
"เอาจริงเหรอคะ !?"
รีฟีเน่ถามด้วยความตกใจ
"แน่นอน...ข้าไม่ปราณีให้กับคนที่คิดร้ายกับดินแดนของข้าหรอกนะ...แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงไป สงครามครั้งนี้เราจะไม่ใช้ทหารเลยแม้แต่คนเดียว"
ราเซียยิ้มออกมาด้วยสีหน้ามั่นใจ
"สิ่งที่ข้าใช้น่ะ...คือสมองต่างหาก"
ยังไงก็ไม่มีใครที่บุกเข้ามาในดินแดนของข้าได้โดยไม่เสียกำลังพลอยู่แล้วล่ะนะ...
"รีฟีเน่...เธอไปเตรียมการตามนี้นะ"
ราเซียยื่นม้วนกระดาษให้กับรีฟีเน่ ซึ่งพอเธออ่านไป...เธอก็เบิกตาโพล่งด้วยความตกตะลึง
"นี่มัน...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..."
"คิดว่าข้าเอาแต่นั่งทำเอกสารอยู่ในห้องอย่างเดียวเหรอไง ? ข้าได้เตรียมแผนเพื่อที่จะแก้ไขเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นเอาไว้อยู่แล้ว...เรื่องแค่นี้อยู่ในการคาดเดาของข้าอยู่แล้วล่ะนะ"
ราเซียพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"ก็บอกแล้วไงว่าถ้าเป็นสงครามกับมนุษย์มันไม่น่ากลัวเท่ากับการไปลุยกับพวกปีศาจหรอกนะ"
พวกปีศาจที่สามารถใช้เวทย์มนต์ที่รุนแรงพร้อมกับกำลังกายอันมหาศาลน่ะ น่ากลัวกว่าตั้งเยอะเลยล่ะ
ถ้าทำตามแผนที่เราให้ไปได้ล่ะก็...สงครามที่อาจจะเกิดขึ้นในครั้งนี้ พวกเราจะสามารถชนะได้อย่างแน่นอน
"แคกๆๆๆๆ"
ราเซียไอออกมาเสียงดัง ซึ่งนั่นทำให้รีฟีเน่รีบเข้ามาหาเธอในทันที
"ไหวหรือเปล่าคะ !?"
"แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า...ที่สำคัญ...เธอรีบไปดำเนินการตามแผนเถอะนะ"
"...เข้าใจแล้วค่ะ"
รีฟีเน่หันมามองราเซียด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไป
หลังจากที่ภายในห้องเหลือเธอเพียงคนเดียวแล้ว ราเซียก็หันมามองที่ฝ่ามือของเธอ
"นี่มันเลือดนี่นา..."
เธอไอออกมาเป็นเลือด และในตอนนี้อาการของเธอก็ดูไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
"ขอร้องล่ะร่างกายของฉัน...ช่วยทนอีกสักหน่อยเถอะนะ..."
ราเซียพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา…
ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปด้วยท่าทางเหมือนปกติ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อือ…ในตอนนี้ถึงแม้ว่างานของเราจะเริ่มลดลง…แต่ก็ยังมีปัญหายิบย่อยอยู่ล่ะนะ…
จะว่าไปแล้ว สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเป็นยังไงบ้างนะ…ไม่ได้ไปนานแล้วด้วยสิ…
นานๆ ที ลองไปดูหน่อยดีกว่า
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอก็นำเสื้อขนสัตว์มาใส่เพื่อป้องกันร่างกายจากลมหนาว
ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง…
และพบเข้ากับซาเฟลพอดิบพอดี
“เอ๊ะ !? ท่านราเซียจะไปไหนเหรอครับ ?”
“กะว่าจะไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซะหน่อยนะสิ”
“ถ้าอย่างนั้นผมไปด้วยนะครับ”
“หือ ? เอาสิ”
หญิงสาวตอบรับโดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนที่จะเดินนำหน้าเขาไป
หลังจากที่ใช้เวลาในการเดินทางอยู่พักหนึ่ง…ในที่สุดเธอก็มาถึงสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจนได้
เป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เหมือนกับบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆ โบสถ์
“เอาล่ะจะ เด็กๆ…ค่อยๆ เล่นกันนะจ๊ะ”
“ “ครับ/ค่า” ”
ซิสเตอร์ของโบสถ์ กำลังดูแลเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานที่ลานกว้างด้วยรอยยิ้มที่สดใส
“ไม่ได้เจอกันนานนะซิสเตอร์มาเรีย”
“ท่านราเซีย ! สวัสดีค่ะ”
เมื่อซิสเตอร์สาวเห็นราเซีย เธอก็เข้ามาหาราเซียอย่างรวดเร็ว
“หือ ? แล้วชายคนนี้ก็คือคุณซาเฟลที่กำลังเป็นข่าวลืออยู่ในตอนนี้สินะคะ”
ซิสเตอร์มาเรีย ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่ซุกซน ก่อนที่จะถามขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ
“จริงหรือเปล่าคะท่านราเซีย…ที่ว่าชายคนนี้คือคนสำคัญของท่านน่ะ”
“อื้อ เขาคือเพื่อนคนสำคัญของข้าเอง”
เพราะคำพูดที่ราเซียพูดออกมาอย่างไม่ต้องคิดนั่นเอง…
ทำให้เขาทรุดลงไปกับพื้นในทันที…
“หือ ? เป็นอะไรไปน่ะซาเฟล ?”
“…ไม่มีอะไรครับ…แค่เชือกรองเท้าหลุดเฉยๆ”
ซาเฟลพูดขึ้นมาโดยที่มีน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อย ส่วนซิสเตอร์มาเรียก็ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ…และราเซียที่ยังไม่รู้ตัว ก็ยืนงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับเอียงคอสงสัย
แปลกคนจังเลยนะ แต่ก็ช่างมันเถอะ
“พี่ราเซีย”
“พี่ราเซียมาล่ะ”
“พี่ราเซียมาเล่นกันเถอะค่ะ”
พวกเด็กๆ ที่เห็นราเซีย ต่างก็วิ่งเข้ามารุมล้อมเธอด้วยรอยยิ้ม
ซึ่งเธอก็ลูบหัวพวกเด็กๆ เบาๆ อย่างอ่อนโยน
“ขอโทษนะ วันนี้พี่มีเรื่องจะคุยกับซิสเตอร์มาเรียสักหน่อย…เอาเป็นว่าพวกเธอไปเล่นกับพี่ชายคนนี้ก่อนนะ”
“เอ๊ะ ?”
ซาเฟล(ที่ถูกโยนงานมาให้)ทำหน้าสงสัย ก่อนที่พวกเด็กๆ จะไปรุมล้อมเขาแทน
“พี่ชายมาเล่นกันเถอะ”
“เล่นกันๆ”
เพราะถูกเด็กๆ ใช้สายตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์จ้องมอง…ทำให้เขายอมแพ้
“เข้าใจแล้ว…ไปกันเถอะ”
“เย้ !”
“ทางนี้ๆ”
ราเซียมองดูซาเฟลโดนเด็กลากไป พร้อมกับถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
ก่อนที่จะหันกลับมาคุยกับซิสเตอร์มาเรียต่อ
“เป็นยังไงบ้าง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ทุกๆ คนก็ช่วยเหลือกันอย่างเป็นมิตร แถมเด็กๆ เองก็เป็นเด็กดีด้วย”
“อย่างนั้นเหรอ…ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ”
ราเซียพูดขึ้นมา...พร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน
ซึ่งนั่นก็ซิสเตอร์มาเรีย อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
“ทะ…ท่านราเซียยิ้มด้วย !!!!!!!!”
“เอ๋ !”
“ไหนๆ !”
“อ๋า ! จริงด้วยล่ะ !”
“เอ๊ะ ? งั้นเหรอ ?”
“อ๊า ! กลับมาเป็นสีหน้าปกติแล้ว !”
“พี่ราเซียยิ้มอีกหน่อยสิ !”
“ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ…”
ราเซียพูดพร้อมกับถอนหายใจออกมาด้วยความลำบากใจ
แต่ในตอนนั้นนั่นเอง…
“แคกๆๆ”
จู่ๆ เธอก็ไอออกมาอย่างกะทันหัน ซึ่งนั่นก็ทำให้ทุกคนตื่นตระหนกในทันที
“ราเซีย ! เป็นอะไรหรือเปล่า !”
“ท่านราเซีย ! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ !!!”
“ข้าไม่เป็นไร…”
“หน้าซีดขนาดนี้ยังมาบอกว่าไม่เป็นไรอีกนะครับ ! เอาเป็นว่าเรารีบกลับคฤหาสน์กันก่อนเถอะนะครับ !”
ซาเฟลพูดขึ้นมาเสียงดัง ก่อนที่จะอุ้มราเซียขึ้นมาด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง และรีบตรงกลับคฤหาสน์ไป
ซิสเตอร์มาเรียเองก็มองส่งทั้งสองคนไปด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง พร้อมกับพูดขึ้นมาเบาๆ
“ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะท่าน…ใกล้จะถึงเวลาที่องค์หญิงน้อยจะตื่นขึ้นมาแล้วค่ะ…”
เธอพูดขึ้นมาเบาๆ ในขณะที่กำลังยืนพิงต้นไม้อยู่
ในตอนนั้นนั่นเอง…ก็มีเสียงปริศนาตอบเธอกลับมาจากเงาของต้นไม้นั่น
“ดี…ให้เจ้านั่นจับตาดูเธอต่อไปซะ…อย่าให้ถูกจับได้ล่ะ…”
“รับบัญชาค่ะ”
ซิสเตอร์มาเรียพูดขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน…เพียงชั่วพริบตา
ก่อนที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
หลังจากนั้นเธอก็เดินกลับเข้าไปในโบสถ์ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น…
ทางด้านราเซีย
หลังจากที่ซาเฟลพาเธอกลับมาที่คฤหาสน์แล้ว…เขาก็พาเธอมานอนบนเตียงของเธอ
“ยังไงตอนนี้ก็พักผ่อนไปก่อนเถอะนะครับ...เดี๋ยวเรื่องงานผมจัดการให้เอง…”
“อา…ขอบคุณมากนะ- แคกๆๆๆ”
จู่ๆ เธอก็ไอออกมาอย่างกะทันหันอีกครั้ง ทำให้ซาเฟลรีบเข้าไปลูบหลังเธอในทันที
“ไหวหรือเปล่า…ให้ฉันไปตามหมอมาไหม”
“…ไม่ต้องหรอก…ให้ข้าพักสักหน่อยก็หายแล้วล่ะ…”
หญิงสาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง…ก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไป…
ส่วนชายหนุ่มก็มองไปที่หญิงสาวด้วยสายตาที่กังวล…ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
และกลับเข้ามาพร้อมกับเอกสารจำนวนมาก
ทำในห้องนี้ก็แล้วกัน…จะได้ดูอาการของเธอด้วย
ซาเฟลไปนั่งทำเอกสารบนโต๊ะ พร้อมกับมองไปที่ราเซียเป็นระยะๆ
“เฮ้อ…หวังว่าเธอจะหายเร็วๆ นะ…ราเซีย…”
เขาพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล…ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป…
หลังจากที่เวลาผ่านไปได้สักพักนั่นเอง…
“อะ…อะ…อ๊า !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
จู่ๆ ราเซียก็กรีดร้องพร้อมกับสะดุ้งตัวขึ้นมาด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว
“ราเซีย !!!”
“อะ…อึก…”
ชายหนุ่มรีบเข้าไปดูอาการของเธออย่างตื่นตระหนก…ส่วนหญิงสาวก็หอบหายใจออกมาอย่างหนักเช่นกัน
“แฮก…แฮก…”
หลังจากที่ใช้เวลาอยู่สักพักหนึ่ง…ในที่สุด เธอก็สงบลง
“อะไรกัน…ฝันไปหรอกเหรอเนี่ย…”
“ฝันร้ายเหรอราเซีย…”
“อือ…แค่ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะ…”
ราเซียพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว…ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ
และเมื่อเธอหันไปมองบนโต๊ะ…เธอก็พบกับงานเอกสารที่ควรเป็นของเธอ
ที่ในตอนนี้ถูกจัดการจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว…
นี่เขาทำทั้งหมดนี่เลยเหรอเนี่ย…
เราต้องให้เขาช่วยเอาไว้อีกแล้วสิ…
“ขอบคุณมากนะซาเฟล…นายมีอะไรที่ต้องการหรือเปล่า ?”
“ฮะๆๆๆ ถ้าอย่างนั้นเอาเป็นว่า พอเธอหายดีเมื่อไหร่…พวกเราไปเที่ยวในเมืองแบบสบายๆ กันนะ”
เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับลูบหัวหญิงสาวเบาๆ
ซึ่งเธอก็ตอบออกมาอย่างไม่คิดอะไร
“อือ…เอาสิ…ถ้าหากข้าหายดีเมื่อไหร่…พวกเราไปเที่ยวด้วยกันนะ”
เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมา ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาชะงักไป
และก่อนที่เขาจะยิ้มจนแก้มปริ,,,เธอก็พูดปิดท้ายออกมา
“ก็เพราะว่านายเป็นเพื่อนสนิทของข้านี่นะ”
เพื่อนสนิทของข้านี่นะ…
เพื่อนสนิทของข้านี่นะ…
เพื่อนสนิทของข้านี่นะ…

ราเซียพูดขึ้นมาด้วยความไร้เดียงสา…ก่อนที่เธอจะผล็อยหลับไปอีกครั้ง
ส่วนซาเฟลที่ได้รับบาดแผลทางจิตใจ,,,ก็กลับไปทำงานเอกสารบนโต๊ะต่อด้วยใบหน้าปริ่มน้ำตา
“ทำงานต่อดีกว่าเรา…”
ชายหนุ่มพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มแห้งๆ…ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป….

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

29 ความคิดเห็น