ตอนที่ 4 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 4 : เรื่องเข้าใจผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

อย่าเข้ามาใกล้ข้านะ !!!”

ราเซียตะโกนขึ้นมาด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ พร้อมกับเบือนหน้าหนีซาเฟลด้วยความเขินอาย

ดูเหมือนว่าเธอจะจำเหตุการณ์เมื่อวานได้นะ...

แต่ว่า...ราเซีย...

ขอร้องล่ะ ปล่อยข้าอยู่คนเดียวเถอะ !!!”

ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำยิ่งกว่าสีแดงของผลแอปเปิ้ล

เธอพูดขึ้นมาด้วยความเขินอายอย่างถึงขีดสุด

และคำพูดต่อมาของเขาก็ทำให้เธอเขินมากขึ้นไปอีก

ฉันว่าท่านน่ารักดีออก ไม่เห็นต้องอายเลยนี่นา

ผมยิ้มให้กับท่าทางที่น่ารักของเธอ ก่อนที่จะยื่นน้ำอุ่นให้กับเธอแก้วหนึ่ง

เพราะในตอนนี้ก็เข้าสู่หน้าหนาวแล้ว การดื่มน้ำอุ่นๆ เป็นเรื่องที่ดีล่ะนะ

จะว่าไป...ความจริงแล้วท่านไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งแบบนั้นตลอดเวลาก็ได้นี่

ผมพูดพร้อมกับลงไปนั่งข้างๆ เธอ

ดูเหมือนว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน เธอจะเปิดใจให้กับผมมากขึ้นล่ะนะ...

โชคดีจริงๆ ต้องขอบคุณรีฟีเน่แล้วล่ะ

ข้าทำแบบนั้นไม่ได้...ข้าเป็นถึงผู้ปกครองของอาณาเขตนี้...ถ้าหากข้าแสดงความอ่อนแอออกไปให้เห็น แล้วใครจะเชื่อใจในตัวข้ากันล่ะ...

อา...จริงด้วยสินะ...

ถ้าหากว่าผู้ปกครองอ่อนแอก็จะไม่สามารถดูแลดินแดนได้

แต่ว่า...

ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนั้นหรอกนะ...

หมายความว่ายังไง...

หญิงสาวมองไปยังชายหนุ่มด้วยสีหน้าสงสัย

เธอคิดว่าพวกประชาชนของเธอติดตามเธอเพียงเพราะความแข็งแกร่งหรือไง

ราเซียส่ายหน้าตอบเขา ทำให้เขายิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

นั่นแหละ...ประชาชนที่รักเธอน่ะ ไม่ได้รักเธอเพราะความแข็งแกร่งของเธอ...แต่รักเธอที่จิตใจที่อ่อนโยนของเธอต่างหากล่ะของเธอต่างหากล่ะ

“…”

ราเซียแสดงสีหน้าครุ่นคิดออกมา พร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

นั่นสินะ...การที่คิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้ ข้าเองก็ยังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะสินะ

เธอหัวเราะออกมาเล็กน้อย พร้อมกับลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูร่าเริงขึ้น

ราเซียยื่นมือไปหาซาเฟล ด้วยสีหน้าที่ดูสดใส

ถ้าอย่างนั้นก็ไปในเมืองกันเถอะ...นายจะเป็นคนคุ้มกันข้าในวันนี้ใช่ไหมล่ะ

แน่นอน

ชายหนุ่มยิ้มออกมาพร้อมกับจับมือเธอเอาไว้

เขาลุกขึ้นมาและเดินตามเธอออกไปอย่างร่าเริง

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางมาที่หมู่บ้าน

ทันทีที่มาถึง ก็เกิดเรื่องขึ้นทันที...

โอ้ ! ท่านราเซีย ! ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะครับ !”

อย่าโหมงานหนักเกินไปนะครับ

ได้พักผ่อนเพียงพอหรือเปล่าคะ

ได้ทานอาหารครบทุกมื้อหรือเปล่าครับ

พวกชาวบ้านที่เห็นราเซีย ต่างเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนมจนกลายเป็นว่าเธอโดนพวกชาวบ้านล้อมเอาไว้เลย

เอ่อ...ในตอนนี้ท่านราเซียกำลังมาพักผ่อนอยู่นะครับ...

พอซาเฟลพูดแบบนั้นออกไป พวกชาวบ้านก็ยอมถอยไปแต่โดยดี

ขอบใจนายมากนะ...

ราเซียพูด พร้อมกับนั่งลงที่ม้านั่งด้วยท่าทางเหนื่อยใจ

เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ

ไม่หรอก...ปกติเยอะกว่านี้อีก

ถ้าหากว่าเรามาคนเดียวล่ะก็...คงจะติดอยู่ที่นี่จนถึงเย็นเลยล่ะ...

ดังนั้นก็เลยต้องหาคนมาด้วยยังไงล่ะ

นี่น้ำผลไม้ครับ

ขอบคุณนะ

ฉันรับน้ำผลไม้จากเขามาดื่มด้วยความกระหาย

เฮ้อ...ค่อยดีขึ้นมาหน่อย

ดูเหมือนว่าบ้านเมืองจะปกติดีนะ...ดีจริงๆ

จริงสิ...

นายมีที่ไหนที่อยากจะไปไหมล่ะ

นั่นสินะครับ...

เขาครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมา

จริงสิ...ผมรู้จักที่ดีๆ อยู่นะครับ

เขาพาฉันมายังร้านอาหารเล็กๆ ที่ดูเงียบสงบแห่งหนึ่ง

แต่ว่าลูกค้าน้อยจังเลยนะ...

ที่นี้เค้าเรียกกันว่าเป็นร้านอาหารมายานะครับ...ดูเหมือนว่าวันนี้จะเปิดพอดีเลยด้วย

จากที่ซาเฟลบอก ดูเหมือนว่าร้านนี้เป็นร้านอาหารที่มีเวลาเปิดไม่แน่นอน

แถมเจ้าของร้านเองก็เป็นคนที่เร่าร้อนแปลกๆ แถมยังมีเผ่าแฟรี่ด้วย...

เอ่อ...ทำไมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

ยินดีต้อนรับค่ะ- อ้าว ? องค์หญิงนี่นา

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นมา พร้อมกับร่างเล็กๆ ของแฟรี่ที่ปรากฏขึ้นมาข้างหน้าพวกเรา...

เธอคนนั้นคือไรฟี่นั่นเอง...

ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ

พอดีข้ากำลังมาเดินเล่นอยู่ แล้วองครักษ์ของข้าก็พาข้ามาที่นี่นะสิ

อย่างนี้นี่เอง...

ไรฟี่ยิ้มออกมาด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม

นี่เข้าใจผิดอะไรแปลกๆ อีกแล้วสินะ...

ในตอนนั้นนั่นเอง...

โอ้ ! ท่านราเซียนี่นา ! หายากนะครับเนี่ย !!!”

วาโร๊ค เดินออกมาจากห้องครัวด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดๆ

นี่มันอะไรกัน...

พวกเธอสองคนมาทำอะไรที่นี่กัน...

เอ่อ...ที่นี่เป็นร้านของผมเองครับ ผมทำร้านนี้เป็นงานอดิเรกและนานๆ ที...ไรฟี่ก็จะแวะมาช่วยงานด้วยนะครับ

อย่างนี้นี่เอง...ความชอบส่วนตัวของเจ้าสินะ...

ถูกต้องแล้วล่ะครับ

วาโร๊คตอบ พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

เฮ้อ...ช่างมันเถอะ...มันเป็นเรื่องส่วนตัวนี่นะ

แล้วองค์หญิงอยากจะทานอะไรล่ะ

ไรฟี่บินมาเกาะที่ศีรษะของราเซียพร้อมกับถามออกมา

อือ...อะไรก็ได้

ถ้าอย่างนั้นผมเลือกให้ท่านเองก็แล้วกันนะครับแล้วคุณล่ะครับ

วาโร๊คหันไปหาซาเฟลที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน

ขอเหมือนกับราเซียก็แล้วกันครับ

วาโร๊คพยักหน้ารับทราบ ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในครัว

ส่วนไรฟี่ก็มานั่งอยู่บนศีรษะของฉัน...ไม่ไปทำงานจะดีเหรอเธอน่ะ

นี่ องค์หญิง...อาทิตย์หน้าท่านว่างหรือเปล่า

ไรฟี่ถามออกมา พร้อมกับเล่นผมของราเซียไปด้วย

ทำไมเหรอ

พอดีฉันจะพาท่านไปดูต้นคริสตัลสายรุ้งนะสิ...หนึ่งพันปีมันถึงจะออกดอกสักครั้งเลยนะ

น่าสนใจดีนะ

ได้สิ

เป็นอันตกลงนะ...แล้วก็ท่านไม่สามารถพาเจ้าหนุ่มองครักษ์คนนั้ไปด้วยได้นะ เพราะว่าเดิมที...ที่นั่นก็มีเพียงเผ่าแฟรี่อย่างฉันเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้น่ะ

อ้าว...แล้วพาข้าเข้าไปจะดีเหรอ ?”

แน่นอน ! เป็นกรณีพิเศษยังไงล่ะ !”

ไรฟี่ตอบ พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

ทำไมเราถึงรู้สึกแปลกๆ ในคำพูดนั้นกันนะ...

ไรฟี่...เจ้ากำลังปิดบังอะไรข้าอยู่หรือเปล่า...

พอฉันถามออกไปแบบนั้น ไรฟี่ก็ยิ้มแหยๆ ออกมา

ปิดองค์หญิงไม่ได้จริงๆ เลยสินะ...ความจริงแล้วมีคนที่ต้องการพบท่านอยู่น่ะ

ใคร ?”

บอกไม่ได้ค่ะ...ฉันได้รับคำสั่งมาแบบนั้น

คำสั่งอย่างนั้นเหรอ...

ถ้าจำไม่ผิด...นอกจากฉันแล้ว ไรฟี่จะไม่รับคำสั่งจากใครนี่นา...

รู้สึกว่าเผ่าแฟรี่จะมีนิสัยอิสระ ไม่ค่อยจะฟังคำสั่งใครนอกจากคนที่มีพลังมากกว่าหรือคนที่ได้รับการยอมรับสินะ...

อึก...

และคงจะไม่ใช่คนที่ข้ารู้จัก...เพราะไม่อย่างนั้นคงจะมาหากันตรงๆ แล้ว

อึก...

หรือว่าจะเป็น-

อาหารได้แล้วครับ !”

เพราะว่าอาหารมาเสิร์ฟพอดี ทำให้ราเซียหยุดพูด

ส่วนไรฟี่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เอาไว้เดี๋ยวค่อยถามที่หลังก็แล้วกัน...

ในตอนนั้นนั่นเอง สายตาของฉันก็ไปสบเข้ากับซาเฟลผู้ถูกลืมโดยบังเอิญ

อ๊ะ...ลืมไปซะสนิทเลย...

ขอโทษทีนะ...ข้าลืมเจ้าไปซะสนิทเลย

อา...ชินแล้วล่ะครับ...

อ้าวเหรอ...

รู้สึกผิดนิดๆ แฮะ...

อะ...เอาเป็นว่าเรามากินกันเถอะ

ฉันพูดก่อนที่จะเริ่มตักซุปปลาเข้าปาก

รสชาติอันเข้มข้นของซุปนั้นมันอร่อยมากๆ เลยล่ะ

แล้วขนมปังนี่มันก็อร่อยเหมือนกันนะ ทั้งนุ่ม...หวาน...แล้วก็หอมด้วย

อร่อยจังเลย...นานๆ มากินข้าวข้างนอกบ้างก็ดีเหมือนกันนะ

อร่อยไหมครับ ราเซีย

อือ อร่อยดีนะ

ราเซียยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ซึ่งนั่นทำให้ไรฟี่และวาโร๊คแสดงสีหน้าตกใจอย่างมากออกมาในทันที

นี่ ! วาโร๊ค ! นายเห็นอย่างที่ฉันเห็นหรือเปล่า !”

ไรฟี่กระซิบถามวาโร๊คด้วยความตื่นเต้น

เห็นสิ !!! ท่านราเซียยิ้มด้วยล่ะ ! นี่มันข่าวใหญ่เลยนะ !”

ใช่แล้วล่ะ !”

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเห็นคุณหนูยิ้มออกมาแบบนี้

ตั้งแต่ที่เจ้าหนุ่มนั่นเข้ามาแล้ว รู้สึกว่าคุณหนูจะเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้วนะ...เป็นเรื่องดีจริงๆ

ต้องขอบคุณเจ้าหนุ่มนั่นล่ะนะ

เอาล่ะ...เราเองก็ต้องทำงานของเราล่ะนะ

ต้องไปแจ้งกับท่านผู้นั้นว่าคุณหนูตอบรับคำเชิญแล้ว...

ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะ...ฝากที่เหลือด้วยล่ะ

อา...เข้าใจแล้ว

ไรฟี่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไปอย่างเงียบๆ

หลังจากนั้นวาโร๊คก็กลับเข้าไปในครัว ส่วนราเซียกับซาเฟลก็ตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย

โดยที่ไม่มีใครรู้ถึงสายตาของบุคคลๆ หนึ่งที่กำลังมองพวกเขาจากเงามืดเลยแม้แต่คนเดียว

.

.

ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมายังต้นคริสตัลสายรุ้งที่เรืองแสงส่องสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ

หญิงสาวผู้งดงามในชุดราตรีสีดำ มองไปยังต้นไม้นั่นพร้อมกับยื่นมือไปหามันอย่างช้าๆ

ทันใดนั้นต้นคริสตัลสีรุ้งก็เรืองแสงอ่อนๆ ออกมา

และดอกของมันก็เริ่มผลิบานออกมาอย่างรวดเร็วจนผิดธรรมชาติ

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั่นเอง...ก็มีแฟรี่ตนหนึ่งบินเข้ามาหาเธอ

คุณหนูตอบรับคำเชิญแล้วค่ะ

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เธอก็พูดออกมาอย่างร่าเริงในทันที

อย่างนั้นเหรอจ๊ะ ! ถ้าอย่างนั้นฉันคงจะต้องไปเตรียมขนมรอแล้วล่ะนะ

คิกๆๆ ได้ยินเรื่องราวของเธอมาตั้งนานแล้ว...

ในที่สุดก็จะได้เจอกับตัวจริงแล้วสินะ

ตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะ

ฮิๆๆๆ ครั้งสุดท้ายที่เราเจอมนุษย์นี่มันผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ...

เธอหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

นานๆ ทีเราถึงจะเจอกับมนุษย์ที่เราถูกใจ...คิกๆๆๆ น่าสนุกจริงๆ

ไรฟี่ เธอกลับไปได้แล้วล่ะนะจ๊ะ...แล้วฉันจะรอพบกับราเซียนะ

เข้าใจแล้วค่ะ...องค์หญิง

ไรฟี่ตอบ ก่อนที่ร่างของเธอจะหายไป

หลังจากที่เหลือเพียงหญิงสาวคนเดียวแล้ว...ก็มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง ปรากฏขึ้นมาจากเงามืด

องค์หญิงครับ...นี่คือข้อมูลที่ท่านให้ไปสืบมาครับ

ดีมาก...แล้วนายคิดว่าเธอคนนั้นเป็นยังไงล่ะ

เธอถามเขาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

เป็นมนุษย์ที่แปลกครับ...ผมพึ่งเคยเจอมนุษย์แบบเธอเป็นครั้งแรก...

แต่เธอก็น่าสนใจใช่ไหมล่ะ

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับเบาๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

เธอเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่สว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า ด้วยรอยยิ้ม

คิกๆๆๆ แล้วฉันจะรอวันที่ได้พบกับเธอนะ...ราเซีย

เธอพูดขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่ทั้งเธอและเขาจะเดินออกไปในที่สุด

.

.

หลังจากที่ราเซียกับซาเฟลทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ออกมาเดินเล่นกันต่อ

ต่อไปจะไปที่ไหนดีนะ...จริงสิ...ไปทานขนมกันไหม

ยังทานไหวอีกเหรอครับ...

ซาเฟลถามขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเรียบ...ทั้งๆ ที่กินไปตั้งเยอะแล้วนะ เธอยังกินไหวอีกเหรอเนี่ย

เจ้าไม่เคยได้ยินคำนี้หรือไงซาเฟล...สำหรับผู้หญิงแล้ว กระเพาะอาหารกับของหวานมันแยกกันน่ะ

เดี๋ยวก็อ้วนหรอกครับ...

พอดีข้าเองก็เป็นพวกทานเท่าไหร่ก็ไม่อ้วนด้วยสิ

หญิงสาวพูดขึ้นมา ก่อนที่เธอจะมุ่งหน้าไปที่ร้านแผงลอยในทันที

ส่วนเขาก็ได้แต่ถอนหายใจและเดินตามเธอไปอย่างเงียบๆ เท่านั้น

พอเธอไปถึงร้านแผงลอย พวกพ่อค้าแม่ค้าก็เอาของกินมาให้เธอมากมาย

จนทำให้ในตอนนี้ทั้งสองคนต้องหิ้วสัมภาระจำนวนมาก

ไหงเป็นแบบนี่ได้เนี่ย...

ราเซียถอนหายใจออกมา พร้อมกับนั่งลงที่ม้านั่งด้วยความเหนื่อยอ่อน

ยังจะถามอีกเหรอครับ...ว่าแต่...ท่านมีแหวนเก็บของไม่ใช่เหรอครับ ทำไมไม่ใช้ล่ะ

เอ่อ...คือ...ข้าลืมไว้ที่บ้านนะสิ

“…”

อย่ามองกันแบบนั้นสิ...ก็ฉันลืมจริงๆ นี่นา...

ไม่ได้ตั้งใจนะ...

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ...

เอายังไงกับของพวกนี้ดีล่ะครับ...

นั่นสินะ…”

ท่านราเซียเหรอคะ ?”

จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้นมา ทำให้ฉันหันไปมองในทันที

ซึ่งคนที่มาทักฉัน เป็นหญิงสาวเผ่ามนุษย์สัตว์คนหนึ่งที่ฉันคุ้นตา

ลีฟนั่นเอง...

เธอส่ายหางไปมา พร้อมกับมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เป็นประกาย

ก่อนที่เธอจะนิ่งไป เมื่อหันไปสบตากับซาเฟลที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉัน

ท่านราเซียคะ...ชายคนนี้เป็นใครกันคะ...

ลีฟจ้องซาเฟลโดยปล่อยจิตสังหารออกมาเต็มที่

หรือว่าเป็นพวกที่มาตามตื๊อท่านอีกแล้วเหรอคะ !”

ไม่ใช่ๆ เขาเป็นองครักษ์คนใหม่ของข้าต่างหากล่ะ...วางมีดนั่นลงไปเลยนะ

อย่างนั้นหรอกเหรอคะ ต้องขอโทษที่เข้าใจผิดด้วยนะคะ

ลีฟเก็บมีดไป พร้อมกับยิ้มออกมาเหมือนเดิม

น่ากลัวนะครับเนี่ย...

ซาเฟลพูดออกมาเบาๆ...แต่คำพูดนั้นก็ถูกเมินไปอย่างรวดเร็ว

แล้วท่านราเซียมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ ? มาเดินเล่นเหรอ ?”

อือ พอดีมาพักผ่อนจากการทำงานนะสิ

หายากนะคะที่ท่านจะออกมาพักผ่อนแบบนี้

นั่นสินะ...ก็จริงที่เราไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวเลยล่ะนะ...

เพราะปกติเราเอาแต่ทำงานอยู่ในห้องอย่างเดียวเลยนี่นา...

เดี๋ยวข้าจะอยู่คุยกับลีฟก่อนนะ...ซาเฟล เจ้ากลับไปก่อนก็ได้

เข้าใจแล้วครับ...

ซาเฟลกลับบ้านไปคนเดียวอย่างเหงาๆ ส่วนราเซียกับลีฟก็นั่งคุยกันต่อ

มีของกินอยู่นะเอาไหม

แน่นอนค่ะ !”

ลีฟตอบ พร้อมกับรับขนมจากราเซียแล้วก็ทานอย่างเอร็ดอร่อย

ท่านราเซียคะ ทานด้วยกันสิคะ

ข้าทานไปเยอะแล้วล่ะนะ...

ก็ได้มาเพียบเลยนี่นา...ทานมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วล่ะ...

ถึงจะชอบขนมมากแค่ไหน แต่มากขนาดนี้ฉันก็ทานไม่ไหวนะ...

ท่านดูร่าเริงขึ้นนะคะ ท่านราเซีย

ลีฟพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

อย่างนั้นเหรอ ?”

ค่ะ ท่านดูสดใสขึ้นนะคะ

ลีฟพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

อาจจะเป็นเพราะว่าเขาก็ได้นะคะ ที่ทำให้ท่านเปลี่ยนไปน่ะ...

อือ...ซาเฟลทำให้เราเปลี่ยนไปอย่างนั้นเหรอ

อาจจะใช่ก็ได้นะ...

เวลาที่คุยกับซาเฟลแล้ว จิตใจของข้าก็ผ่อนคลาย...เวลาที่มีเขาอยู่ด้วยทำให้ข้าสบายใจ...

โอ้ๆ

และในบางครั้ง...ตอนที่อยู่กับเขา หัวใจของข้ามันก็เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

โอ้ๆ

หรือว่าท่านราเซียจะรู้ตัวแล้วนะ...

จากที่สังเกตดู เจ้าหนุ่มนั่นต้องชอบท่านราเซียแน่ๆ

แต่แบบนี้ก็แสดงว่า ท่านราเซียเริ่มมีใจให้กับเขาแล้วเหมือนกันสินะ !!!

หรือว่า...ข้าจะคิดกับซาเฟลเป็น...

ลีฟจ้องราเซียด้วยสายตาเป็นประกาย

คนสำคัญ...

ใช่แล้วล่ะค่ะ ! ในตอนนี้ความรักของท่านกำลังเริ่มผลิบานยังไงล่ะคะ !!!

เพื่อนคนสำคัญ

//โครม !!!

ลีฟที่กำลังแสดงอาการตื่นเต้น ร่วงลงไปจากเก้าอี้ในทันที

เป็นอะไรไปน่ะ ลีฟ ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?”

เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไรหรอกค่ะ...

ให้ตายสิ...ชักจะเริ่มสงสารเจ้าหนุ่มนั่นแล้วสิ...

เรื่องรักๆ ใคร่ๆ คงจะเร็วไปสำหรับท่านราเซียล่ะมั้ง...

ช่วยไม่ได้...เราเองก็ขอช่วยผลักดันให้สักหน่อยก็แล้วกัน…

ผลักดันให้ดิ่งลงเหวล่ะนะ

ใช่แล้วล่ะค่ะท่านราเซีย ท่านคิดกับเจ้าหนุ่มนั่นแค่เพื่อนเท่านั้นค่ะ...แค่เพื่อนเท่านั้นค่ะ

ราเซียผู้ที่ไม่รู้ตัวถึงแผนการร้ายนี้เลย พยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

ว่าแล้วเชียว !”

ใช่แล้วล่ะค่ะ

ใครจะยอมมอบท่านราเซียให้ง่ายๆ กันล่ะ...โทษทีนะเจ้าหนุ่มผู้น่าสงสาร

จงลำบากต่อไปเถอะ...ฉันไม่มอบท่านราเซียให้กับนายง่ายๆ หรอกนะ

ลีฟหัวเราะขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับนั่งกินขนมตรงหน้าต่อไปอย่างมีความสุข

·       ทางด้านซาเฟล

หลังจากที่ได้แยกจากท่านราเซียมาแล้ว ผมก็เดินกลับคฤหาสน์อย่างเหงาๆ

เฮ้อ...สุดท้ายเราก็กลับคนเดียวสินะ...

ทั้งๆ ที่ฉันอยากจะอยู่กับเธอนานกว่านี้แท้ๆ...ไม่ได้เข้าใจกันเลยสินะ...

ให้ตายสิ...

"เฮ้อ..."

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจ

และในตอนนั้นนั่นเอง...

"ท่านซาเฟล ?"

รีฟีเน่กล่าวทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

"สวัสดีครับ คุณรีฟีเน่"

"แล้วท่านราเซียไปไหนล่ะคะ ? พวกคุณมาเดทกันไม่ใช่เหรอ ?"

"กำลังคุยกับลีฟอยู่นะครับ...แล้วก็ไม่ใช่เดทด้วยครับ แค่เดินเล่นธรรมดาครับ"

"ลำบากแย่เลยนะคะ..."

รีฟีเน่ ตบบ่าเขาเบาๆ ด้วยความเห็นใจ

"ถึงแม้ว่าราเซียจะฉลาด...แต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ เธอกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด..."

"ช่วยไม่ได้นี่คะ...ตั้งแต่เด็กๆ ท่านราเซียก็ช่วยท่านวัลเดียทำงานราชการมาตลอด โดยที่ไม่ได้ไปวิ่งเล่นเหมือนกับเด็กทั่วไปเลย...แถมวันๆ ก็เอาแต่ทำงานอยู่ในห้องในหัวของท่านคงจะมีแต่เรื่องงานมาก่อนนั่นแหละค่ะ"

รีฟีเน่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

"ท่านราเซียเป็นพวกหัวช้าเรื่องความรักนะคะ ถ้าหากท่านไม่รุกเข้าไปตรงๆ ล่ะก็ เธอต้องไม่รู้ตัวแน่ๆ ค่ะ"

"ผมก็พยายามแล้วนะครับ...แต่เธอก็ไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียว"

"พยายามให้มากกว่านี้อีกสิคะ"

ผมพยายามมากแล้วนะ...แต่ราเซียซื่อเกินไปนี่สิ...

หรือจะไปสารภาพรักตรงๆ เลยดีนะ...

แต่เราก็ไม่มีความกล้าขนาดนั้นหรอก...

"ขอเตือนเอาไว้ก่อนนะคะ...ท่านไม่ใช่ผู้เดียวที่เล็งท่านราเซียเอาไว้นะคะ"

"แค่เห็นจดหมายขอดูตัว กองเท่าภูเขานั่นก็รู้แล้วล่ะครับ..."

"แต่ฉันเชียร์ท่านซาเฟลนะคะ"

รีฟีเน่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน

"เพราะว่าท่านเป็นคนที่ทำให้รอยยิ้มของท่านราเซียกลับมายังไงล่ะคะ...ตั้งแต่ที่ท่านแม่ของท่านราเซียเสียชีวิตไป ท่านราเซียก็ไม่ยิ้มอีกเลย แต่ว่า...ตั้งแต่ที่ท่านมาที่นี่ ท่านราเซียก็ดูสดใสขึ้นมากเลยนะคะ"

"ดีแล้วล่ะครับที่เธอร่าเริงขึ้น"

"ต้องขอบคุณท่านซาเฟลจริงๆ นะคะ"

"ผมแค่ทำสิ่งที่ผมทำได้เท่านั้นเองครับ...ทั้งหมดก็เพื่อราเซียด้วย"

ทั้งหมดที่เราทำไปนั้น ล้วนแต่ทำเพื่อราเซียทั้งสิ้น

เพราะว่าฉันรักเธอยังไงล่ะ...

"จะว่าไปแล้ว...ท่านซาเฟลชอบท่านราเซียตรงไหนเหรอคะ ?"

รีฟีเน่ถามออกมาด้วยสายตาที่เป็นประกาย

ชอบราเซียตรงไหนนะเหรอ...

"รอยยิ้ม...ความอ่อนโยน...จิตใจอันมีเมตตา...ฉันรักราเซียจากหัวใจของฉัน...รักทุกอย่างที่เป็นเธอล่ะนะ"

ซาเฟลพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"ความจริงแล้ว...ในตอนที่ยังเป็นเด็ก ฉันเคยเจอกับราเซียมาแล้ว...คงเรียกว่ารักแรกพบก็คงได้ล่ะนะ ถึงแม้ราเซียจะจำฉันไม่ได้ก็เถอะ"

"อย่างนี้นี่เอง...แต่ถ้าจะจีบท่านราเซีย คงจะลำบากหน่อยนะคะ"

"ทำใจเอาไว้แล้วล่ะ..."

ก็เธอดันซื่อขนาดนั้นนี่นา...

รีฟีเน่เข้าไปกอดซาเฟลเอาไว้ พร้อมกับลูบหลังเขาเบาๆ

"ยังไงฉันก็ขอฝากท่านราเซียด้วยนะคะ...ถ้าเป็นท่าน ฉันคงจะวางใจได้"

"อา...เข้าใจแล้ว"

ในตอนนั้นนั่นเอง...

"พวกเจ้ามีความสัมพันธ์แบบนี้กันเหรอเนี่ย"

ราเซียที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พูดออกมาพร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

"ท่านราเซีย !?"

"เข้าใจผิดแล้วค่ะ !!!"

"ไม่เป็นไรๆ ข้าเข้าใจดี...ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวนดีกว่า ขอตัวก่อนนะ"

ราเซียพูด ก่อนที่จะเดินจากไป

แย่แล้วสิแบบนี้...เธอต้องเข้าใจผิดไปแล้วแน่ๆ

"มัวรออะไรอยู่ล่ะคะ !!! ท่านรีบไปอธิบายให้ท่านราเซียฟังสิคะ !!!"

"นะ...นั่นสินะ !"

ซาเฟลรีบวิ่งตามราเซียไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนรีฟีเน่ก็มองไปบนท้องฟ้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

"เฮ้อ...ขอให้โชคดีนะคะ ท่านซาเฟล..."

เธอพูดขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินจากไป...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

29 ความคิดเห็น