ตอนที่ 21 : ท่านขุนนาง ตอนที่ 15 : ความสงบสุขที่กลับคืนมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

ภายในห้องรับแขกอันใหญ่โตในคฤหาสน์วาเรนเทียร์ อันแสนอบอุ่นเพราะว่ามีเตาผิงที่มีไฟกำลังลุกโชนอยู่ภายใน

หากเทียบกับภายนอกที่หิมะกำลังตกอยู่แล้วที่นี่ย่อมสบายกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ตกลงท่านพ่อไปอยู่ที่ไหนกันแน่และสิ่งที่ท่านกำลังตามหาอยู่นั้น มันคืออะไร

ราเซียพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เย็นชา ส่วนราชาที่กำลังนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามของเธอนั้น

ก็กำลังมองมาที่เธอด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ในเมื่อเจ้ารู้ความจริงแล้วก็ช่วยไม่ได้ในตอนนี้ วัลเดีย กำลังออกไปตามหาวัตถุดิบเพื่อมาทำยาในตำนานอยู่ส่วนในตอนนี้วัลเดียอยู่ที่ไหนนั้น แม้แต่ข้าก็ไม่รู้ขอโทษด้วย…”

“…”

ยาในตำนาน ที่ว่ากันว่าสามารถรักษาได้ทุกโรคนั่นนะเหรอ

มันมีอยู่จริงด้วยเหรอนั่น

ที่สำคัญท่านถึงกับเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายเลยเหรอ

ถ้าหากท่านเจอกับอันตรายล่ะเราจะทำยังไงดี

ราวกับว่าเขารับรู้ถึงความกังวลของเธอราชาจึงพูดออกมาด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน

อย่าได้กังวลไปเลยผู้เป็นพ่อ ย่อมทำทุกอย่างเพื่อลูกอยู่แล้วและวัลเดียเองก็แข็งแกร่งนะ ในสมัยหนุ่มๆ พวกเรายังไปล่ามังกรด้วยกันบ่อยๆ เลยล่ะ

นั่นสินะอย่างที่ราชาพูดนั่นแหละ

ท่านพ่อไม่มีวันเสียท่าง่ายๆ แน่ข้าหวังว่าท่านจะกลับมาอย่างปลอดภัยนะ

ขอบคุณมากนะคะองค์ราชาและข้าต้องขออภัยกับการกระทำของข้าก่อนหน้านี้ด้วย…”

ราเซียก้มหัวขอโทษให้กับราชาด้วยความรู้สึกผิด

ไม่เป็นไรหรอกเงยหน้าขึ้นเถอะ

ค่ะ…”

ราเซียเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

เหมือนกับเจ้านั่นตอนหนุ่มๆ จริงๆสมกับเป็นพ่อลูกกัน

จริงสิแล้วเจ้าคิดยังไงกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล่ะ

ข้าคิดว่าบางทีอาจจะมีคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้ค่ะในตอนนี้ข้าได้ให้มิตรสหายของข้าไปสืบดูแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย

อย่างนั้นรึถ้าหากได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็มาบอกข้าด้วยล่ะ

รับบัญชาค่ะ

ในตอนนั้นนั่นเองราเซียก็ทำสีหน้าราวกับว่านึกอะไรขึ้นมาได้

อาจริงสิไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มอบสิ่งนั้นให้กับราชาเลยก็แล้วกัน

หญิงสาวลุกขึ้นมา พร้อมกับเดินไปหยิบม้วนกระดาษจำนวนมากออกมา

และยื่นม้วนกระดาษทั้งหมดนั่นให้กับราชา

นี่คือวิธีการที่จะแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นได้ข้ามอบให้กับท่าน เพื่อที่ท่านจะได้นำไปใช้ทำให้อาณาจักรนี้ดีขึ้นกว่าเดิมล่ะนะ…”

นี่มัน !”

ข้อมูลพวกนี้มันยอดเยี่ยมมากเลยนะเนี่ย !

แถมยังเขียนวิธีการเอาไว้อย่างละเอียดอีก !

รวมถึงผลลัพธ์และความน่าจะเป็นของเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นอีก  !

กว่าจะได้ขนาดนี้ ต้องผ่านการลองผิดลองถูกมานานเท่าไหร่แล้วกันนะ…”

ก็ตั้งแต่เด็กที่ท่านพ่ออนุญาตให้ข้าช่วยงานในการบริหารดินแดนนั่นแหละเป้าหมายของข้ามีเพียงอย่างเดียว ก็คือการสร้างดินแดนที่ทุกเผ่าพันธุ์สามารถมาอาศัยอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุขเท่านั้นแหละ…”

ราเซียพูดขึ้นมาพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย

ซึ่งนั่นก็ทำให้ราชายิ้มออกมาด้วยเช่นกัน

ความอ่อนโยนเหมือนกับวีเน่ความเข้มแข็งและความมุ่งมั่นเหมือนกับวัลเดีย

ลูกสาวของพวกเธอเติบโตขึ้นมาได้อย่างงดงามเลยล่ะนะ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็คุยกันเรื่องปัญหาบ้านเมืองอยู่สักพักก่อนที่เวลาจะล่วงเลยมาจนถึงตอนเย็น

ป่านนี้แล้วรึถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ

เดี๋ยวข้าไปส่งนะคะ

ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องหรอกๆ เจ้าทำงานต่อไปเถอะ

พระราชาหัวเราะขึ้นมาอย่างร่าเริง

ก่อนที่จะลูบหัวราเซียเล็กน้อย และเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

เฮ้อพอรู้ความจริงแล้ว

มุมมองของเราที่มีต่อพระราชานั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วล่ะนะ

อาเราเองก็ทำงานของเราต่อดีกว่า

ในตอนนี้งานของเราก็ลดลงไปมากแล้วล่ะนะ

ต้องขอบคุณพวกซาเฟลจริงๆที่ช่วยแบ่งเบาภาระงานของเรา

หลังจากนั้นราเซียก็ทำงานต่อไปอย่างเงียบๆ

เวลาภายในห้อง ผ่านไปอย่างเงียบๆหิมะที่ตกลงมาปรอยๆ ก็ทำให้อากาศหนาวเย็นขึ้นมาอีกเล็กน้อย

อากาศเริ่มหนาวขึ้นแล้วสิอีกไม่นานคงจะเกิดพายุหิมะขึ้นมาสินะ

อาหารที่ตุนเอาไว้ในโกดัง คงจะพออยู่ได้ล่ะนะก็ตุนไว้ตั้งเยอะเลยนี่นา

อืออยากแช่น้ำสบายๆ จังเลยแฮะ

โรสอยู่เหรอเปล่า

มีอะไรให้รับใช้เหรอคะ ท่านราเซีย

คนรับใช้สาวส่วนตัวของฉัน เปิดประตูและเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้ม

ยังร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะ

ช่วยไปเตรียมน้ำอาบให้หน่อยสิข้าอยากจะแช่น้ำสักหน่อย

รับทราบค่ะ รอสักครู่นะคะ

โรสยิ้มออกมา ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปในทันที

เฮ้อหลังจากที่เจอแต่เรื่องวุ่นวายมาตลอดในที่สุดก็ได้พักสักที

ราเซียฟุบลงไปบนโต๊ะ พร้อมกับบิดขี้เกียจเล็กน้อย

หลังจากนี้งานของเราก็คงจะสบายขึ้นแล้วสินะไหนๆ ก็ไหนๆ เอาไว้ว่างๆ เราไปเดินสำรวจเมืองหน่อยดีกว่า

ปกติแล้วคำว่าสำรวจเมืองนั้น จะมีความหมายโดยนัยว่า อู้งานโดยอ้างว่าสำรวจเมือง

แต่สำหรับราเซียแล้วมันคือการพักผ่อนพร้อมกับทำงานไปด้วยในตัว

เพราะแต่เดิม เธอเป็นพวกบ้างาน ทำให้คนอื่นๆ มักจะเป็นห่วงเธออยู่บ่อยๆ ล่ะนะ

ได้ข่าวมาว่ามีขนมหวานชนิดใหม่ออกมาอีกแล้วสินะหาเวลาไปหน่อยดีกว่า

เราเองก็เป็นคอของหวานด้วยล่ะนะ

จะว่าไปก็ไม่ได้เจอลีฟนานแล้วนี่นะเอาไว้ไปทานด้วยกันกับเธอก็แล้วกัน

หวังว่าคืนวันอันแสนสงบสุขแบบนี้จะคงอยู่ตลอดไปนะ…”

หญิงสาวยิ้มออกมาบางๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

29 ความคิดเห็น