ร้ายพ่ายกลายรัก [สำนักพิมพ์แอลซิก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,348,415 Views

  • 6,298 Comments

  • 11,746 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,293

    Overall
    1,348,415

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 23 จวนตระกูลหลิง2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1983 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

ตอนที่

23

จวนตระกูลหลิง2

ฝ่ามือน้อยๆ ทั้งนุ่มทั้งนิ่มได้แต่อ่อนแรงลงแนบลำตัวระหงในขณะที่เจ้าของฝ่ามือได้แต่ยืนหน้าแดงเนื่องจากออกแรงมากเกินกำลัง

หลิงเวยได้แต่ยืนเงยหน้ามองคนตัวใหญ่ที่ดื้อรั้นหมายกระทำการอุกอาจไม่สนใจสายตาของใครๆ

ไยเขาไม่แอบทำ!

หญิงสาวได้แต่ยืนนิ่งเม้มริมฝีปากแน่นจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าเงียบงันคล้ายแง่งอน

ฟงชินหยางเพียงยืนนิ่งไม่ไหวติงเช่นเดียวกัน เขาปรายสายตาคมดำมองหลิงเวยด้วยใบหน้ามืดครึ้มไร้ซึ่งการง้องอนใดๆ

สองสามีภรรยาได้แต่ยืนจ้องหน้ากันและกันนิ่งงันไม่มีใครยอมใคร

ท่ามกลางสายตาหลากหลายของผู้คนในจวนตระกูล หลิงได้แต่ยืนมองคนทั้งคู่แล้วคิดกันไปต่างๆ นานา

และหลายสายตาเข้าใจไปในทิศทางเดียวกันว่าฝ่ายสตรีตัวน้อยนี้ช่างน่าสมเพชที่มีสามีตัวใหญ่น่ากลัวทั้งยังเกรี้ยวกราดเอาแต่ใจ หากสามีสะบัดฝ่ามือแค่เพียงเล็กน้อยภรรยาคงกระเด็นไปไกล

น่าขันยิ่ง!

เพียงครู่เสียงแว่วหวานของหลิงเวยพลันเอ่ย “เรากลับกันเถิด ข้าจะไปแจ้งท่านพ่อว่าไม่ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับอันใด”

นางเข้าใจสายตาหลากหลายนั่นดีนางไม่อยากอยู่ที่นี่นานเสียแล้ว

“ข้ายังไม่อยากกลับ ข้าต้องการให้พ่อเจ้าจัดงานเลี้ยงต้อนรับ เอาให้จำไปจนตาย” เส้นเสียงทุ้มต่ำของฟงชินหยางตอบกลับแบบนั้น

เขายังคงเอ่ย “ข้าต้องการไปเที่ยวชมเรือนของเจ้า”

“หา!” หญิงสาวถึงกับตาโต

ชายหนุ่มเดินขึ้นหน้าพร้อมผายฝ่ามือ “นำทางเลย!

หลิงเวยได้แต่มองคนตัวใหญ่ที่ใจร้อนเอาแต่ใจตาปริบๆ ไยเขาไม่รีบกลับ จะอยู่ให้มีเรื่องหรือไร นางอยากร่ำไห้ยิ่งนัก!

ฟงชินหยางเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงท้าทายไปทางหลิงเวยที่กำลังทำหน้าคล้ายกับจะร้องไห้

เขามองนางอย่างไม่สะทกสะท้านอันใด

เขาไม่ทางรีบกลับออกไปหากยังมิได้คิดบัญชี!



ตามทางเดินระหว่างจวนนั้นมีเรือนอยู่หลายหลังบ้างเล็กบ้างใหญ่ตามระดับความโปรดปรานของหลิงอี้ถังที่มีต่อภรรยาแต่ละนาง

หลิงเวยพาคนตัวสูงที่แสนจะเอาแต่ใจเดินมาจนถึงท้ายจวนจนกระทั่งเจอเรือนหลังน้อยตั้งอยู่ในสภาพกลางเก่ากลางใหม่ไร้คนดูแล

เดิมทีหลิงเวยเคยได้อยู่เรือนหลังใหญ่กับมารดาเมื่อครั้งที่มารดายังมีชีวิตและเป็นที่พึงใจของบิดา แต่ทว่าหลังจากมารดาตายไปหลิงเวยจึงถูกแม่ใหญ่สั่งย้ายเรือนมาอยู่เสียไกลทั้งยังเล็กมากอยู่ทางท้ายจวนกับสาวใช้หนึ่งนางซึ่งสาวใช้นางนั้นไร้ซึ่งความภักดี

ในยามที่มีงานจัดเลี้ยงที่จวนและมีคุณชายตระกูลใหญ่หลายคนกระทั่งองค์ชายมาร่วมงาน หลิงเวยมักจะถูกแม่รองทั้งหลายสั่งการให้นางอยู่แต่ในเรือน มิให้นางได้ออกไปจากในเรือนหลังน้อยลึกลับแห่งนี้แม้เพียงครึ่งก้าว ซึ่งนั่นย่อมเป็นการดีนางจึงชอบอยู่เรือนนี้ไม่คิดจะเรียกร้องอันใด

แต่ทว่า...ยามนี้กลับไม่ใช่!

เรือนหลังนี้กำลังทำให้นางนึกขายหน้าเล็กน้อยกับสามีของนาง...

หญิงสาวเพียงก้มหน้าก้มตาเดินไม่คิดจะสบสายตาคมของใครบางคนแต่อย่างใด นางยังคงเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นพวงแก้มแดงๆ ดวงตาปริ่มน้ำ

ฟงชินหยางเพียงหรี่ตามองหลิงเวยยามเดินเคียงข้างนางมาตามทางโดยมิได้กล่าวคำอันใด เมื่อมองเห็นนางเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินแบบนั้นเขาจึงได้ทีสบโอกาสหันไปส่งสายตาบางอย่างกับลูกน้องฝีมือดีคนหนึ่งที่เดินตามหลังมา

เพียงอึดใจลูกน้องคนนั้นก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว

 

 

ภายในเรือนหลังเล็กทรุดโทรมที่เคยเป็นที่ซุกหัวนอนของหลิงเวย

“นี่คือเรือนของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเนือยๆ

หลิงเวยพยักหน้าหงึกหงักหลบตา

“ไยเล็กนัก?

“...”

“ทรุดโทรมยิ่ง!

“...”

“เจ้าเป็นคุณหนูของตระกูลหลิงแน่หรือ?

“...”

และอีกหลายประโยคเชือดเฉือน

หลิงเวยยิ่งใบหน้าแดงก่ำหลุบตาก้มต่ำแทบมุดพื้นดิน

นางอยากร่ำไห้อีกแล้ว...

ฟงชินหยางละสายตาจากสตรีข้างกายมองสำรวจโดยรอบทิศทาง พลางก้าวเท้าเดินย่ำเข้าไปด้านในตัวเรือนโดยไม่สนใจหลิงเวยอีกต่อไป

ชายหนุ่มพาเรือนร่างสูงใหญ่แผ่กลิ่นอายมืดครึ้มกวาดสายตามืดดำมองไปทั่วเรือน

ภายในเรือนหลังนี้มีอาณาบริเวณคับแคบ มีผ้าม่านสีหม่น มีฝุ่นจับเกาะยึด ไร้เครื่องเรือนสวยงาม ไม่ได้รับการดูแล

ทั้งๆ ที่เจ้าของเรือนย้ายออกไปแค่ไม่กี่วัน เห็นได้ชัดว่าใครบางคนเคยอาศัยอยู่อย่างไร เขาสังเกตได้ว่านางไม่มีมารดาซึ่งมิใช่เรื่องยากอันใดที่เขาจะทำความเข้าใจ เพียงแต่เขาไม่คิดจะถามออกไปให้สะเทือนอารมณ์ นางมีเพียงบิดาที่เป็นบุรุษมากตัณหาและมีสตรีของบิดาเป็นมารดาเลี้ยงอยู่เต็มจวน  

นี่ยังไม่นับเหล่าพี่น้องอสรพิษที่มองมาด้วยสายตาดูแคลนตลอดเส้นทางในจวน!   

ชายหนุ่มยิ่งคิดกล้ามเนื้อยิ่งลั่น



ฟงชินหยางเดินสำรวจเรือนชานอย่างถ้วนทั่วจนกระทั่งถึงในห้องนอนแล้วเห็นเตียงตั่งตั้งอยู่ตรงมุมห้องเล็ก

ทั้งเรือนหลังนี้เห็นทีจะมีดีแค่เตียงนอน เพราะว่ามันทั้งเล็กทั้งแคบเหมาะแก่การนอนซ้อนกัน...ทั้งคืน

ชายหนุ่มคิดการได้อย่างเจ้าเล่ห์อารมณ์ดีขึ้นมาพลางพาเรือนร่างสูงใหญ่ของตนเดินไปทางเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายอารมณ์

เขานอนเอาข้อมือหนุนท้ายทายยกขาชันเข่าด้วยมาดยียวนตามวิสัย

 

“ข้าจะไปแจ้งท่านพ่อให้จัดเรือนรับรองที่ดีกว่านี้ให้ท่าน” หลิงเวยที่เดินตามแผ่นหลังของฟงชินหยางเข้ามาในเรือนเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิดมากมาย เขาเป็นถึงแม่ทัพและเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลมากอำนาจ บิดาย่อมทำตามคำนางด้วยเหตุผลนี้

“ข้าจะนอนในเรือนของเจ้านี่ล่ะ” ฟงชินหยางเอ่ยคำเรียบเรื่อยปกปิดความนัยซ่อนเร้นมิดชิด “เจ้านอนมาได้ตั้งนานมิใช่หรือ นานอีกสักคืนจะเป็นไรไป”

“เมื่อก่อนข้านอนเพียงคนเดียว ข้าย่อมนอนได้” หลิงเวยยังคงพูดจาด้วยเหตุผลซ่อนความอับอายเอาไว้ยากเย็น “แต่ยามนี้มันไม่เหมือนกัน ท่านนอนคนเดียวก็เต็มเตียงแล้วเห็นหรือไม่”

“แล้วอย่างไร” เขาเลิกคิ้วถาม

“มันคับแคบเกินไป” นางหลุบตาตอบ

“ไม่เห็นเป็นไร” เขาจะให้นางนอนบนแผงอกของเขา

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่”

“...”

ฟงชินหยางยังคงนอนเหยียดตัวบนเตียงนอนยามเอ่ยสั่งการอย่างเอาแต่ใจ “เจ้าแค่ไปเรียกบ่าวไพร่ของเจ้ามาทำความสะอาดก็พอ”

หลิงเวยจึงเงียบไป นางจะเรียกใช้งานใครได้ ในเมื่อยามก่อนเป็นถึงคุณหนูของจวนยังเอ่ยสั่งการยากเย็น ยามนี้แต่งออกไปแล้วนับเป็นคนนอกจะเอ่ยสั่งใครได้กัน  

อีกครั้งที่หญิงสาวได้แต่ถอนหายใจอยู่ในอกพลางก้มหน้าลงต่ำแล้วเดินคอตกออกนอกห้องไป


 

หลิงเวยเดินออกมาด้านหน้าของเรือนเห็นทหารติดตามของฟงชินหยางยืนกระจายตัวด้วยสีหน้าถมึงทึงท่าทางน่ากลัวอยู่เต็มหน้าเรือนและสาวใช้หนึ่งนางที่เดินทางมาด้วยกันจากจวนตระกูลฟง  

เหล่าทหารพวกนี้นางเห็นได้ชัดว่ามิใช่เพียงเหล่าทหารชั้นประทวนธรรมดา วันก่อนจะเดินทางมานั้นเหล่าทหารชั้นผู้น้อยหลายรายต่างทำความเคารพพวกเขาอย่างพินอบพิเทาก่อนออกเดินทาง อีกทั้งเครื่องแต่งกายของพวกเขายังบ่งบอกตำแหน่งแตกต่างจากทหารชั้นผู้น้อยที่นางเคยเจอ เช่นนั้นแล้วกลุ่มคนพวกนี้จึงนับได้ว่าเป็นแขกของนาง 

นางจึงเอ่ย “พวกเจ้าพักผ่อนตามสบายนะ ข้าจะไปสั่งโรงครัวทำอาหารมาให้”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ ฮูหยินน้อย” ทุกคนประสานเสียงตอบรับกันอย่างพร้อมเพรียงแสดงความเคารพยำเกรงไม่สร่างซา

หลิงเวยเห็นอย่างนั้นจึงคลี่ยิ้มอ่อนหวานออกมาส่งให้ทุกคนอย่างรู้สึกดี ทำเอาเหล่าทหารกล้าแทบเข่าทรุดตัวอ่อนกันถ้วนหน้า

รอยยิ้มของฮูหยินน้อยช่างงดงามยิ่งนัก!



หลิงเวยใช้เวลาอยู่เป็นนานในการเรียกใช้งานบ่าวไพร่ในจวนเพราะว่าทุกคนย่อมมีงานประจำกันจนล้นมือ

อีกทั้งหลายคนยังต้องคอยติดตามรับใช้บรรดาแม่รองและเหล่าพี่น้องชายหญิงของนางจนมือเป็นระวิง กับตัวนางที่เป็นบุตรีไร้ที่พึ่งพิงมายาวนานกระทั่งบิดายังไร้การใส่ใจตลอดมา อีกทั้งยังได้แต่งงานออกไปแล้วจึงนับได้ว่าเป็นคนนอกอย่างเต็มตัว การเรียกใช้งานบ่าวไพร่จึงยากยิ่งกว่าแต่ก่อนมากนัก 

“ดูสินั่นใคร” เสียงแหลมใสของสตรีนางหนึ่งพลันดังอยู่ทางด้านหลังของหลิงเวย “ใช่เวยเอ๋อร์หรือไม่”

หลิงเวยเพียงยืนนิ่งไม่คิดหันหน้ากลับไปทางต้นเสียงแต่อย่างใด นางจำเสียงได้สตรีนางนี้เป็นบุตรีของแม่ใหญ่

นามว่ามี่อิง

นางไม่ต้องการเสวนาอันใดทั้งสิ้น ด้วยรู้ว่ามี่อิงจะกล่าวสิ่งใด

“หึ! งดงามแล้วอย่างไร ทำตัวไร้ยางอายยิ่ง” เสียงของพี่สาวต่างมารดาที่ทักทายประโยคถัดมาความหมายชัดเจน

สตรีอีกนางหนึ่งที่เดินมาด้วยกันกับมี่อิงนามว่ามี่เอินรีบกล่าวเสริม “ว่าได้หรือ คนไม่มีมารดาคอยสั่งสอนย่อมต้องก้าวผิดไป” จบคำก็หัวเราะคิกคักหยามหยัน

หลิงเวยได้แต่ยืนนิ่งกำมือแน่น นางเพียงข่มกลั้น

การมีเรื่องกันย่อมไม่คุ้มค่า นอกจากเสียเวลาแล้วยังอาจจะเจ็บตัวอีกด้วย เพราะอย่างไรเสียนางก็สู้ไม่ได้อยู่ดี

“มีอะไรกัน!” เสียงแหลมสูงของสตรีอีกนางหนึ่งพลันดังอยู่ทางด้านหลังของหลิงเวย

ครานี้หลิงเวยจำต้องหันหลังกลับไปเนื่องจากผู้มาใหม่เป็นถึงแม่รองนามว่าเจียวซิง หญิงสาวจึงทำความเคารพตามมารยาทที่พึงมี

“ก็แค่ทักทาย มิได้อยากเสวนานักหรอก” มี่อิงส่งเสียงขึ้นจมูกกล่าวอย่างขุ่นเคืองก่อนสะบัดชายกระโปรงเดินจากไปกับน้องสาวอีกนางหนึ่งนามว่ามี่เอิน

 เจียวซิงในอาภรณ์สีเหลืองสดจนแสบตายามอาทิตย์สะท้อนแย้งลงมา นางพาร่างอรชรตามวัยเดินเข้าใกล้หลิงเวยจนชิดแล้วเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงแหลมสูงเช่นเดิม “ประเดี๋ยวเจ้าร่ายกลอนให้หลันเอ๋อร์ของข้าสักบทเถิด นางต้องนำไปมอบให้คุณชายจางบุตรของมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย”

“...”

หลิงเวยถึงกับเงียบไป นึกแล้วเชียว!

“จะดีหรือเจ้าคะ” หญิงสาวถามออกไป “ข้าเกรงว่าจะร่ายให้ไม่ทันการ อีกไม่นานข้าต้องเดินทางกลับไปเมืองหน้าด่านบ้านของสามี”

เจียวซิงรีบขัด “ไยไม่ทัน คืนนี้ตอนร่วมงานเลี้ยงต้อนรับบุตรเขย เจ้าแค่แอบหนีออกมาเขียนให้สักหน่อยจะเป็นไร”

“...”

หลิงเวยเกินพูดคุย งานเลี้ยงวันนี้เป็นงานเลี้ยงต้อนรับบุตรเขยที่เป็นสามีของนางมิใช่หรือไร แล้วนางจะแอบหนีออกมาได้อย่างไร แม่รองนางนี้ช่างน่าไม่อาย!

อีกครั้งที่หญิงสาวได้แต่คิดทดท้ออยู่ในอกแต่ยังคงนิ่งเฉยมิได้ตกลงอันใด

เจียวซิงเห็นอย่างนั้นจึงเริ่มข่มขู่ “หากเจ้าไม่เขียนให้ ข้าจะป่าวประกาศเรื่องที่เจ้าหลอกลวงเบื้องสูงต่อองค์รัชทายาทเรื่องอนุชายาหนิงซื่อ”

หลิงเวยถึงกับชะงัก นั่นคือเรื่องที่นางเล่นพิณหลังฉากกั้น

กับหนิงซื่อนั้นนางมิได้มีปัญหาอะไรกัน อีกทั้งนางเต็มใจสับเปลี่ยนตัวเพื่ออิสระของนาง หากเรื่องแดงขึ้นมาอาจจะมีปัญหาเอาได้

เจียวซิงยกยิ้มเย้ยหยันยังไม่หยุดแค่นั้น “อ่อ...และข้ายังจะป่าวประกาศอีกด้วย ว่าเจ้าเป็นสตรีไร้ยางอายเปลี่ยนข้าวสารเป็นข้าวสุกที่โรงเตี๊ยมอี้ฉางจนต้องตบแต่งเร่งรัดนำความอับอายให้ตระกูล”

หลิงเวยยิ่งตะลึงจนตาโต

“ท่าน!” นางร้องได้แค่นั้น

“ว่าอย่างไร จงรับปากข้าเสีย” เจียวซิงยิ้มเย็นเอื้อมฝ่ามือเรียวงามขึ้นตบแก้มนวลของหลิงเวยไม่หนักไม่เบาจนเกิดเสียงดังแปะๆ ทิ้งริ้วแดงระเรื่ออยู่เต็มข้างแก้มคล้ายหยอกเย้าคล้ายกดดันก่อนเดินนวยนาดจากไป ทิ้งเอาไว้เพียงหลิงเวยได้แต่ยืนนิ่งอึ้งเงียบงันลำแขนอ่อนแรง 

นางเคยสู้แล้วแต่ผลลัพธ์นั้น!

อีกครั้งที่หลิงเวยต้องถอนหายใจลากยาว...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.983K ครั้ง

110 ความคิดเห็น

  1. #6258 ป่ามืด (@forestblackhole) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 22:57
    น่าหงุดหงิดจริงๆ ถ้าไม่เจอพระเอกนี่ นางเอกคงไม่รอด
    #6258
    0
  2. #2308 RainbowintheSky (@RainbowintheSky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 00:08
    สนุกมากๆ
    #2308
    0
  3. #1849 Gui Natcha (@kuikeng) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:11
    ชอบทุกตัวอักษรค่ะ
    #1849
    0
  4. #1729 koroshachii (@koroshachii) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 01:38
    นางเอกไม่ได้น่าหงุดหงิดอะไรนะคะ เป็นนิสัยของตัวละคร เริ่มเรื่องมาเป็นแบบนี้จู่ๆ จะให้สู้คนเลยมันก็ไม่ใช่ หลายๆ คนดูจะติดภาพลักษณ์นางเอกเก่ง ซูๆ มา ความเป็นจริงนี่แทบเป็นไปได้ยาก สู้ๆ นะคะ เขียนอย่างที่อยากเขียน สนุกมากค่ะ
    #1729
    0
  5. #1471 eakkalak wisudrasame (@luckyeakkalak) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 14:51
    เราว่าสนุกเลยนะ แต่บางทีอ่านแล้วก็ขัดใจนิดหน่อย คนที่อยู่คนเดียวจะสู้ใครไม่เป็นเลยหรอ
    #1471
    0
  6. #1314 NooN_222528 (@NooN_222528) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 13:48
    ต้องเข้าใจนะว่านางหัวเดียวกระเทียมลีบ...จะให้สู้คนหมู่มากคงไม่ฉลาดนัก
    #1314
    0
  7. #1288 ornud (@ornud) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 05:16
    นางเอกก้โง่เกินไปป่าวเนี่ย
    #1288
    0
  8. #1214 + SaiChil + (@parkchaewon00) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 22:29
    เราน่าจะข้ามตอนนี้ไป รู้สึกหงุดหงิดกับความเป็นนางเอก 55555 <= พยายามหัวเราะ

    เราอยากให้นางเข้มแข็งขึ้นอีกนิดนะ บางทีนางอาจจะลืมว่านางออกเรือนแล้วย่อมเป็นคนของสามีสิ เฮ้อ...
    #1214
    0
  9. #1175 Iamkanok (@Iamkanok) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 13:47
    สนุกมากค่ะ
    #1175
    0
  10. #1148 kanpicha wongratwanich (@kanpichawong) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 11:28
    รอ ebook ค่ะ
    #1148
    0
  11. #1104 Supawadee2550 (@Supawadee2550) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 09:51
    รอebook คะ ติดงอมแงมเลย
    #1104
    0
  12. #1079 W.Falcon (@waverlylinfea) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 02:29
    ไม่น่าเข้ามาอ่านตอนนี้เลย คือความแค้นสุมอกมาก
    #1079
    0
  13. #1078 PrathupratPrat (@PrathupratPrat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 02:22
    เอิ่ม&#128529;&#128529;&#128529;&#128529;&#128529;&#128529;&#128529;&#128529;
    #1078
    0
  14. วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:37
    เรื่องนี้ชอบพระเอกมากกกกกก ฉลาด โหดด ติดงอมแงมม
    #1077
    0
  15. #1076 เจน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:35
    ค้างงงงงง.......มาอัพต่อเร็วๆ นะค่ะ
    #1076
    0
  16. #1075 (warrior" *c*) (@catcats) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 01:22
    นางเอกไม่ไหวอ่ะ
    #1075
    0
  17. #1074 lovefinomak (@lovefinomak) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:45
    นางเอกอ่อนแอไม่เป็นไรขอพระเอกฉลาดและโหดๆค่า
    #1074
    0
  18. #1073 hope dark (@phutita) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:05
    ขัดใจนางเอก
    #1073
    0
  19. #1072 nichapat1110 (@nichapat1110) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 00:00

    หลิงเวยสู้ๆ จัดการยัยปากมากทั้งหลายเลย อย่ามัวแต่ก้มหน้า

    #1072
    0
  20. #1071 lermovekkk (@01734) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 23:34
    รอ e-book ค่าา ชอบโครงเรื่องกับภาษาเรื่องนี้มากๆ ค่ะ :))
    #1071
    0
  21. #1069 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 23:03

    รอคนหลงเมียหน้ามึนจัดการ

    #1069
    0
  22. #1063 water4202 (@water4202) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:25
    ฟ้องสามีเลย
    #1063
    0
  23. #1061 nunuvsop (@nunuvsop) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 21:20

    55555 อ่านคอมเมนท์สนุกดี คนหัวร้อนเต็มเลย

    ก็ผู้เขียนเค้าแต่งให้พระนางต่างกันสุดขั้วอย่างนี้นี่ไง

    #1061
    0
  24. #1060 Maple_land346 (@januaryofyears) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:27
    เรื่องนี้มีอีบุ๊คแล้วใช่ไหมค้่ รออสามวัน
    #1060
    0
  25. #1058 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 20:01
    เมื่อก่อนหงอได้ แต่ตอนนี้มีสามีที่เป็นถึงแม่ทัพ น่าจะลองหัดสู้คนบางนะ ทนไปก็แค่นั้นไม่ได้มีผลดีอะไรหรอก
    #1058
    0
  26. #1037 minmin96 (@mimin96) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 13:37
    นางเอกจะหวังพึ่งให้ใครช่วยได้เหรอ?ถ้าไม่รู้จักช่วยตัวเอง ไม่พัฒนาเล๊ย อำนาจสามีใช้เข้าไปสิ ถ้าจะมาบอกว่าไม่แน่ใจเรื่องสามี แต่ตอนนี้นางเป็นฮูหญิงเพียงคนเดียว ตอนที่โดนจิกเล็บ น่าจะแกล้งมารยาทิ้งตัวลงมา แหกปากร้องว่า..เจ็บ
    ส่วนที่ให้ช่วยเขียนกลอน แล้วโดนอนุขู่ จะกลัวทำไม แน่จริงให้แฉไปเลย ให้มันพังไปทั้งตระกูลเลย ตัวนางเอกไม่ได้อยู่ตระกูลนี้แล้วนี่ สนอะไร?? เรื่องข่มแหงภายในบ้านจะเฉยๆ ไม่หัวร้อน..อ่อนแอก็แพ้ไป~
    รับไม่ได้แค่..มีอำนาจอยู่ในมือ แล้วโง่!!ไม่รู้จักใช้ มันน่าเบื่อ!!!
    #1037
    5
    • #1037-3 ratti_93 (@ratti_93) (จากตอนที่ 28)
      18 กรกฎาคม 2561 / 14:43
      อันนี้เราเห็นด้วย...ถ้านางเอกจะฮึดสู้ขึ้นมาเพราะโดนรังแกห่มเหง ไม่ถือว่าแปลกนะเพราะบทมันช่วยอยู่แล้ว จะเปลี่ยนบุคลิกไปร้ายบ้างนี่จะขอบคุณมากเลย
      #1037-3
    • #1037-5 liliana (@goongkungpi) (จากตอนที่ 28)
      19 กรกฎาคม 2561 / 04:45
      ชอบค่ะไรท์ คุมบุคคลิกนางเอกไว้ดี ไม่ต้องรีบร้อนค่อยๆเปลี่ยนนางไป เป็นหญิงจีนโบราณอ่อนแอไม่สู้คนเพราะไม่มีใครปกป้องอยู่อย่างเอาตัวรอดไปวันๆ ในเนื้อเรื้องเพิ่งจากบ้านไปไม่กี่วันสิบกว่าวันใช่มั้ย ปุ๊บปั๊บจะให้เปลี่ยนเลยก็โอเว่อร์ไปแล้ว แถมยังคิดว่าพระเอกจำใจแต่งด้วยมีคนรักที่เป็นทหารหญิงอีก อ่านคอมเมนต์คนอื่นแล้วตลกดีคงอ่านแต่เรื่องที่นางเอกเก่งเว่อวันๆคิดแต่เรื่องล้างแค้น ไม่ได้เข้าใจพื้นฐานนางเอกที่ไรท์ปูไว้เลย แต่คิดว่านางไม่หงอไปตลอดหรอกใช่มั้ยไรท์นางเอกของไรท์ซะอย่าง
      #1037-5