สาวใช้พระกาฬ [สนพ.LSick]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 584,359 Views

  • 2,981 Comments

  • 6,306 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,803

    Overall
    584,359

ตอนที่ 22 : ตอนที่21 ดูแลน้องน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1920 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

ภายในตัวเมืองเฟิ่งหวงอันห่างไกลจากวัดฉือหนิง

สตรีผู้ถูกฉุดคร่ากำลังเดินยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่บุรุษผู้ฉุดคร่าทำได้เพียงเดินเคียงข้างด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ภายในอกพลุ่งพล่าน

เดิมทีตัวเมืองแห่งนี้ต้องใช้รถม้าขับเคลื่อนเดินทางเกือบสองวัน แต่ด้วยพลังลมปราณที่แข็งแกร่งและวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของหยางเหอจิน เขาจึงพุ่งทะยานเหาะเหินเดินอากาศ พาซูเจินมาจนถึงตลาดอันคึกคักภายในเวลาไม่กี่ชั่วยามก็เท่านั้น   

 ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะคนตัวโตที่แบกคนตัวเล็กเอาไว้บนบ่า ได้ยินแต่เสียงกระซิบกังวานใสที่ข้างหู ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า

ห้ามหยุด! ไปทางนั้น! ไปอีก! ข้าอยากไปเที่ยว! ข้าอยากเปิดหูเปิดตาเหลือเกิน! 

ตบท้ายด้วยคำว่า พี่ชายคนงาม!

ดูเถิดดูนาง! หน้าอกแค่เริ่มตั้งเต้าก็หัดเอาใจล่อลวงถึงเพียงนี้!

หากเขาทนไม่ได้ขึ้นมา วิญญาณของท่านอาจารย์ซูหยางคงตามมาหักคอเขาเป็นแน่!

ซูเจินกำลังอารมณ์ดียิ่งนัก นางเดินไปยิ้มไปอย่างร่าเริงเบิกบานที่ได้มาเปิดหูเปิดตา นางฝึกวิชาอยู่ในหุบเขามิได้เจอผู้คนและบรรยากาศแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วหนอ

อึดใจหญิงสาวจึงหยุดเดินแล้วมองร้านค้าแห่งหนึ่งคล้ายชะงักไป เพียงครู่นางก็หันมาเอียงหน้าน้อยๆ ส่งเสียงหวานใสสำเนียงน่ารักกับหยางเหอจิน “พี่ชาย...”

“อันใด?” เสียงเย็นเยียบตอบกลับไป

“เข้าไปดูร้านนั้นกัน” หญิงสาวชี้นิ้วเรียวเล็กไปยังร้านค้าข้างทางร้านหนึ่ง ร้านนั้นมีอาวุธแปลกตาวางเรียงราย โดยมีพ่อค้าหน้าตาเหี้ยมโหดรูปร่างหนาใหญ่ยืนถมึงทึงขายอาวุธน่ากลัวด้วยสีหน้าดำทะมึน หากเป็นสาวน้อยนางอื่นคงเดินตัวเกร็งแล้วเลี่ยงไปไกล แต่ซูเจินกลับเกิดอาการถูกใจเสียอย่างนั้น

หยางเหอจินเลิกคิ้วเล็กน้อยมองตามนิ้วเล็กๆ ของนาง

ร้านค้าอาวุธตรงหน้ามีอาวุธไม่มากนัก อาวุธที่ถูกนำมาขายเหล่านี้ หากมิได้หลอมขึ้นเองก็มักจะเป็นอาวุธที่เก็บได้จากซากศพที่ถูกฆ่าตายในสนามรบแต่ละการศึก

ทว่า...เมื่อพิศมองอย่างละเอียดอีกที อาวุธเหล่านี้ล้วนมีรูปร่างแปลกตา ไม่เหมือนดาบหรือกระบี่ทั่วไป บางชิ้นเป็นมีดยาวโค้งคล้ายเสี้ยวจันทร์เดือนแรม บางชิ้นเป็นเพียงห่วงทรงกลมธรรมดาเรียงต่อกัน บางชิ้นคล้ายไม้ธรรมดาแต่กลับส่องแสงสีทองออกมายามสะท้อนแสงแดด เป็นไปได้ว่า...อาวุธบางชิ้นคงไม่แคล้วเป็นของจอมยุทธ์ที่ล้วนพ่ายแพ้ให้แก่ศัตรูจนไร้ซึ่งเจ้าของอีกต่อไป จึงได้ผสมปนเปรวมอยู่ด้วย

เรื่องเช่นนี้นับว่ามิใช่เรื่องแปลกอันใด ในเมื่อเป็นสิ่งที่ไร้เจ้าของ คนพวกนี้ก็มักจะฉวยโอกาสอย่างไร้มโนธรรม แต่กลับกลายเป็นเรื่องปกติสามัญ หากเจ้าของได้มาเจออาวุธของตนเอง ก็แค่จ่ายเงินซื้อกลับมา เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหา ว่าเป็นคนไร้ฝีมือที่รักษาอาวุธประจำกายเอาไว้ไม่ได้

“ซื้ออันนั้นให้ข้าหน่อยเถิด” ซูเจินยืนนิ่ง ชี้นิ้วไปที่ร้านขายอาวุธพลางแหงนหน้ามองคนตัวโตอย่างลุ้นระทึก มันช่วยไม่ได้นะ ในเมื่อนางไม่มีเงิน การขอกันตรงๆ ย่อมดีกว่าขโมยเป็นแน่ 

“พี่ชายมีเงินใช่หรือไม่?” นางถามพร้อมความหมายทางสายตาว่า ห้ามบอกว่าไม่มีเชียวนะ!

ชายหนุ่มย่อมเข้าใจ เขาจึงตอบออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ “เจ้าอยากได้สิ่งใด?

“ข้าอยากได้มีดสั้นสองเล่มนั้น” นางกล่าวพร้อมชี้นิ้วไปที่มีดสั้นสองเล่มที่มีรูปลักษณ์แปลกตา เป็นมีดสั้นที่มีขนาดเล็กมากนัก ไม่น่าจะเรียกมันว่าอาวุธได้เลยสักนิด ทั้งยังมีรอยถูกเผาไหม้จนกลายเป็นสีดำสนิทไม่น่ามอง

หยางเหอจินย่อมไม่ถามให้มากความและไม่มีเกี่ยงราคา เขาเดินเข้าไปหาพ่อค้าแล้วซื้อกลับมาให้ซูเจินในทันที

ซูเจินรีบรับเอาไว้อย่างไม่มีรีรออันใด นางเอ่ยปากขอบคุณพร้อมยกยิ้มล่อลวงใจชายเป็นค่าตอบแทน ก่อนจะก้มหน้าลงจ้องมองมีดสั้นเล่มน้อยในมือด้วยสีหน้ายากคาดเดาห้วงอารมณ์

หากนางจำไม่ผิด มีดสั้นสองเล่มนี้เป็นมีดสั้นที่สมควรจะเป็นของนาง มันเป็นมีดสั้นที่นางมีโอกาสได้จับเพียงแค่ครั้งเดียว แต่ถึงกระนั้นนางกลับจำรูปลักษณ์ของมันได้เป็นอย่างดี ท่านพ่อเคยเอามาให้นางทดสอบใช้งานดู ก่อนที่จะถูกท่านพ่อเก็บเอาไว้ ด้วยเงื่อนไขที่จะมอบให้นาง เมื่อนางฝึกวิชาสำเร็จตามคำสั่งของท่านพ่อ   

เมื่อบ้านทั้งหลังถูกเผา ข้าวของทุกสิ่งล้วนวอดวาย อาวุธมากมายที่เจ้าของตายไปย่อมกระจัดกระจายไร้ทิศทาง

มีดสั้นสองเล่มนี้ก็เช่นกัน มิคาดว่าจะมีเหตุบังเอิญเช่นนี้ โชคดีเหลือเกินที่ได้เจอ

หญิงสาวปิดเปลือกตาลง พยายามซ่อนหยดน้ำตาร้อนผ่าวที่หางตาให้ไหลกลับคืนไปจนสิ้น นางข่มความรู้สึกแตกสลายในอกเอาไว้อย่างมิดชิด ถึงแม้ว่าความรู้สึกเศร้าเสียใจจะหยั่งลึกไปทุกสัดส่วน

หยางเหอจินก้มหน้ามองซูเจินนิ่งงัน เห็นนางคล้ายตกอยู่ในภวังค์ยามเมื่อมองมีดสั้นเล็กๆ สองเล่มนั้นจึงเอ่ยถามตามตรง

“เจ้าชอบมากหรือ?

“อืม...” หญิงสาวพยักหน้าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“หากเจ้าชอบ ข้าจะทำความสะอาดให้ ดีหรือไม่?” เสียงของชายหนุ่มนุ่มละมุนอ่อนโยนยิ่งนัก แม้แต่เจ้าตัวยังรู้สึกได้ เขาไม่เคยมีน้ำเสียงแบบนี้กับใคร

ซูเจินจึงยื่นมีดสั้นสองเล่มนั้นให้ชายหนุ่มตรงหน้าแต่โดยดี

“ในเมื่อท่านเป็นคนซื้อให้ข้า ท่านย่อมเป็นเจ้าของครึ่งหนึ่งโดยชอบธรรม มีสิทธิ์ทำความสะอาดให้ข้าได้ แต่ข้าต้องได้พกพาแต่เพียงผู้เดียวนะ”

ดวงตากลมโตดำขลับที่จ้องมองมายังหยางเหอจินนั้น ถึงแม้จะมีความเจ้าเล่ห์ผสมปนเปกับความดื้อดึง แต่เขากลับมิได้นำพาความเคลือบแคลงอันใด เขาเพียงเอื้อมมือขึ้นรับมีดจากมือนาง พลางส่งยิ้มอบอุ่นไม่ถือสา ก่อนพากายสง่าย่างเดินไปยังร้านเครื่องเงินที่อยู่ไม่ไกล

ซูเจินรีบวิ่งตามเขาไปอย่างกระตือรือร้น 

มีดสั้นทั้งสองเล่มนี้ จะว่าทำจากเครื่องเงินก็ไม่ใช่ จะว่าทำจากทองคำก็ไม่เชิง แต่เมื่อเจ้าของร้านเครื่องเงินทำความสะอาดอย่างดีแล้ว กลับเผยความงามออกมามากนัก ทั่วทั้งด้ามของมีดสั้นเปล่งประกายแวววาว มีดหนึ่งเล่มเป็นสีดำเงางาม อีกหนึ่งเล่มเป็นสีแดงเพลิง

“นับว่าเจ้าตาถึง” หยางเหอจินเอ่ยปากชมซูเจินพร้อมกับส่งมีดสั้นคืนให้นาง

“แน่นอน ข้าตาถึงทุกเรื่อง สิ่งที่ข้าต้องการครอบครอง ล้วนดีงามทั้งสิ้น” โดยเฉพาะท่าน! ประโยคหลังนางมิได้เอ่ยออกมา  

“หิวหรือไม่?” ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่มาถึงที่นี่

“อืม...” หญิงสาวรีบพยักหน้า “พาข้าไปกินของชั้นเลิศเลยนะ” นางเบื่ออาหารป่าเต็มที ในหุบเขาที่จากมามีแต่ผลไม้ป่าและต้นไม้ใบหญ้าเต็มไปหมด เนื้อของสัตว์ป่าก็น่าเบื่อเต็มทน

“เจ้าอยากกินอะไร?” ชายหนุ่มถามขึ้น

“ข้าไม่รู้หรอก ท่านควรแนะนำข้า”

“อ่า...” อาหารชั้นเลิศนั้น เขาล้วนเคยเจอมาแล้วทั้งสิ้น แนะนำอะไรดี

ชายหนุ่มเริ่มคิดหนัก เขาควรพาน้องน้อยไปกินอะไรดี

“นมหรือ?

“...!?

 หยางเหอจินถามขึ้นด้วยเคยชินกับภาพของซูเจินในอดีตที่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยตัวอ้วนกลม

“หรือว่าไข่” เขาหยุดคิดอีกที “เจ้าชอบกินปลา ควรเป็นปลา”

“...!?

ซูเจินเริ่มหรี่ตามอง นางโตพอที่จะไม่กินนมแล้วนะ ไข่กับปลาก็เหมือนกัน น่าเบื่อยิ่ง!

พี่ชายท่านนี้คิดสิ่งใดอยู่กัน!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.92K ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #1066 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 01:04
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #1066
    0
  2. #1036 mimee9friends (@mimee9friends) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 19:34
    ตอนเด็กกับตอนนี้ไม่เหมือนกันนะอาจิน
    #1036
    0
  3. #591 Know-Are (@Know-Are) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 21:09
    อาจินข้าว่าตอนนี้น้องน้อยของท่านโตเกินจะกินแต่ของพวกนั้นแล้วนะ
    #591
    0
  4. #413 Lingling99 (@Lingling99) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 13:54

    นี่พี่อาจิน ก็สวมบทบาทเป็นพ่อให้อาเจินน้อยเหรอ คิดได้ไง กินนม 5555

    #413
    0
  5. #383 Pat72 (@Pat44772) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 00:07
    ชอบมากเลยค่ะอ่านหลายเรื่องไม่ค่อยเจอเรื่องแนวนี้เท่าไหร่
    #383
    0
  6. #381 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 00:03

    แทบจะสำลักนมเลยทีเดียว

    55

    #381
    0
  7. #355 张绮文 (@SK_is_me) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 20:11
    โอ้ย ความเลี้ยงมาเองกับมือมาตั้งแต่เด็กของะี่เขาอ่ะแกกก
    #355
    0
  8. #319 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 03:24
    รอebookเจ้าค่ะ
    #319
    0
  9. #318 love-novel-pp (@love-novel-pp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 20:44
    ฮือออ คือดีอ่ะ นมไข่ปลา555
    #318
    0
  10. #316 itipza (@i-tipza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:00
    ขอบคุณค่ะ
    #316
    0
  11. #315 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:56
    5555555 พี่~~~~
    #315
    0
  12. #312 matsumoto_23 (@matsumoto_23) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 15:19
    รอ Ebook นะคะ
    #312
    0
  13. #311 แว่นใส (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:46

    คิดถึงตอนเลี้ยงเด็กอยู่สินะ

    #311
    0
  14. #310 sangkie (@0891161382) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:41
    น่ารักพระเอกน่ารัก
    #310
    0
  15. #309 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:26
    เฮียน้องให้เลี้ยงดูปูเสื่อไม่ใช่ให้เลี้ยงลูก
    #309
    0
  16. #305 จทน. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 12:31

    เฮ้อ! อะไรจะน่ารักขนาดนี้!!!...EbooK EBOOK???

    #305
    0
  17. #304 สิบลื้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 12:00

    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ รอน้า

    #304
    0
  18. #302 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:48
    น่ารักอะ
    #302
    0
  19. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 11:10

    ทำไมยิ่งอ่านยิ่งขำ
    #300
    0
  20. #299 Oil Sasipron (@autogun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 10:31
    ขอบคุณค่ะ
    #299
    0
  21. #298 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 10:27

    55555ขำพี่หยาง

    #298
    0
  22. #297 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:31

    ขอบคุณ

    #297
    0
  23. #295 O_ASiiS (@oasiis) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:24
    คิดว่าเลี้ยงลูกอยู่เหรอ?
    #295
    0
  24. #292 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:50
    ซูเจินคิดไม่ออก รี้ด...จินตนาการไปไกลแล้วนะ
    #292
    0
  25. #290 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:41
    รอน้าาา
    #290
    0