BEAST in the Rose of fiend กุหลาบสีครามของอสูร (Junseob)

ตอนที่ 8 : The Rose of fiend : 8 Danger SD Gang

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ก.ค. 56

Previously…

“ฮึฮึ อย่าลืมนะ คนที่เสียหายคือนายไม่ใช่ชั้น” เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์สุดๆ

                “ไอ้เลว”

                “ครับ ไอ้คนเลวกว่า ^ ^

                ไอ้เลวเอ๊ย!!!!!!!!!!!!!! เกลียดคนแบบนายที่สุด

                ไอ้สารเลว!!

The Fiend: พาส 8 Danger SD Gang

                ผมก้าวเท้าลงจากรถและเดินมุ่งหน้าไปก่อนเขา โดยมีเขาเดินตามมาติดๆ ความรู้สึกเหมือนถูกมองอยู่ตลอดจากด้านหลัง ผมพยายามไม่หันไปมองเขาแม้แต่หางตา

                พอมาถึงหน้าห้อง ผมบิดประตูเปิดออกและเดินเข้าห้อง สิ่งที่ผมมองเป็นสิ่งแรกคือที่นั่งของตัวเอง แต่ที่นั่งของผม วันนี้มันไม่ได้มีแค่โต๊ะปล่าวๆ แต่มันมี..

                ช่อกุหลาบแดง!?

                ใครเล่นพิเรนอะไรเนี่ย!!

                “...??” ผมมองไปที่ที่นั่งของผมอย่างงๆ และเดินไปหยิบช่อกุหลาบแดงนั่นขึ้นมาดู

                กุหลาบช่อนี้น่าจะมีกุหลาบแดงมากกว่า 10 ดอก เพราะมันเป็นช่อใหญ่มาก ถูกประดับตบแต่งอย่างสวยงามเหมือนผู้ชายให้ผู้หญิง

                เสียง นร. ทุกคนในห้องฮือฮาขึ้น เมื่อผมถือกุหลาบช่อนี้ ผู้ชายมองผมขำๆรวมไปถึงผู้หญิงด้วย = = ใครมันเล่นอะไรของมันวะ!!!

                ว่าแต่กุหลาบช่อนี้สวยดีแฮะ ของใครกันนะ

                ผมหันไปถามคริสที่นั่งอยู่ในโลกส่วนตัวกับหนังสือหนึ่งเล่ม

                “คริส กุหลาบช่อนี้ของนายเหรอ?”

                “ไม่ใช่”

                “แล้วของใคร?”

                “ชั้นไม่รู้”

                “แต่นายมาเรียนก่อนใครเลยนี่ นายจะไม่รู้ได้ไง”

                “ชั้นมาถึงห้อง ชั้นก็เห็นมันแล้ว ชั้นหยิบดูเตรียมจะเปิดการ์ดนั่นอ่าน แต่หน้าการ์ดมันบอกว่า ไม่ให้ใครเปิดอ่านนอกจาก ยัง โยซอบ ชั้นก็เลยวางมันลงและไม่สนใจ”

                “...อืม” ผมพลิกดอกไม้ช่อนี้ไปมาก่อนจะมาเจอการ์ดใบนึงที่ติดอยู่กับช่อ ผมเปิดการ์ดเล็กๆนั่น และอ่านมัน

 

 

                ยัง โยซอบ ชั้นชอบเธอนะ ถ้าอยากรู้ว่าชั้นเป็นใคร หลังเลิกเรียนเย็นนี้ มาเจอชั้นที่หน้าประตู รร. และชั้นจะบอกเธอมากกว่านี้

 

 

 

 

                ข้อความสารภาพรักหรอ สาวไหนหวา แต่ดูจากข้อความแล้วน่าจะไม่ใช่ผู้หญิง = =

 

 

                ใครมันเล่นอะไรของมันวะ!!!!!

                “ใครกันที่เล่นแบบนี้..” ผมลากปลายตาไปทั่วห้องอย่างไม่สบอารมณ์

                “...” ทุกคนในห้องไม่สู้สายตากับผม และหันกลับไปคุยกันตามเดิม

                ผมวางช่อดอกไม้นี่ลงและนั่งลงตรงที่ของตัวเองพร้อมมองหากวังกับซูโฮ แต่กลับไม่เจอทั้งสองคน ผมเลยหันไปถามคริส

                “คริส สองคนนั้นล่ะ”

                “ลงไปหาอะไรกินน่ะ” คริสตอบผมก่อนจะเปิดหนังสือหน้าถัดไป

                “เหรอ...” ผมนั่งมองเจ้ากุหลาบช่อนี่อยู่นานสองนาน

                “ชั้นไม่ชอบกุหลาบช่อนี้เลยซักนิด..” คริสพูดออกมาลอยๆ

                “..ทำไมล่ะ?” เพราะชั้นก็ไม่ชอบเหมือนกัน = = ..ผมหันไปถามคริส

                “ช่างเถอะ ก็แค่ไม่ชอบน่ะ” คริสตอบนิ่งๆ

                ที่รู้ๆตอนนี้ผมเสียวสันหลังสุดๆ เพราะเหมือนกับโดนเจ้านั่น(จุนฮยอง)จ้องจากด้านหลังอยู่ตลอด ผมล่ะเกลียดหมอนี่เข้าใส้จริงๆ = =

                ตื่อ ดึ้ง!

                ข้อความเข้านี่?

                ผมควักโทรสับในกระเป๋าออกมาเปิดข้อความดู

 

 

                ตอนกลางวัน มาเจอชั้นที่หลังห้องน้ำชาย ถ้าไม่มานายตาย

 

 

                                                                                                082XXXXXXX’

                เบอร์ใครเนี่ย?? นี่มันข้อความขู่ชัดๆ รึว่า

                มีอยู่คนเดียวล่ะ ที่แค้นผมขนาดเข้าเส้นเลือดเข้ากระดูกดำ

                “อย่าลืมล่ะ..” เขาพูดเบาๆผ่านด้านหลังผม

                นั่นไง ว่าแล้ว

                ผมเลยตัดสินใจส่งกลับเงียบๆ เพื่อไม่ให้คริสรู้ ถ้าคริสรู้คงมีถามยาวแน่ๆ ผมขี้เกียจเล่า

                นายต้องการอะไร จากชั้น

                ผมส่งกลับ

                ตื่อ ดึ้ง!

ไปที่นั่นเดี๋ยวก็รู้เอง บางทีนายอาจจะรู้เรื่องเลวทรามของตัวเองมากขึ้นก็ได้

082XXXXXXX’

                เขาส่งกลับมา

                รู้สึกว่า ผมยิ่งรับรู้เรื่องต่ำๆเลวทรามจากปากของเขาที่ว่าผมเคยไปทำเขาไว้ ผมก็ยิ่งไม่เข้าใจไปซะทุกที ผมงง ว่าตัวเองไปทำอะไรเขาไว้ ทั้งๆที่ผมไม่เคยรู้จักเขามาก่อนเลย พึ่งจะมารู้จัก ก็เมื่อเปิดเทอมนี่แหล่ะ

               

ข้ามเวลาเลยนะครับ ~

ช่วงพักกลางวัน

                ผมลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปหลังห้องน้ำตามที่หมอนั่นบอก ที่ผมต้องไปเพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะผมอยากรู้เรื่องราวเพิ่มเติมและก็อยากจะบอกเขาว่า ผมไม่ได้เป็นคนทำ และผมก็ไม่เคยรู้จักเขามาก่อน เอาเป็นว่าจะเคลียให้รู้เรื่องวันนี้ จะเคลียให้จบๆไปเลย

                “เดี๋ยวชั้นมานะ พวกนายนำชั้นไปกินข้าวกันก่อนเลย ^ ^” ผมหันไปบอกพวกกวัง

                “อ่าว แล้วนายจะไปไหนอ่ะ?” กวังถามผม

                “ชั้นรู้สึกปวดท้องน่ะ อยากเข้าห้องน้ำ ^ ^ ฮ่าๆ”

                “อ๋อ ฮ่าๆๆ เร็วๆล่ะ เดี๋ยวกินรอ” กวังหัวเราะก่อนจะเรียกซูโฮกับคริสไปกินข้าว ส่วนผมก็ตรงดิ่งไปหลังห้องน้ำชาย

                สองเท้าของผมย่างก้าวมาเรื่อยพร้อมกับคิดอะไรไปเรื่อยถึงจุนฮยอง เรื่องต่ำช้าพันอะไรพวกนั้น นี่ผมเคยไปทำมันด้วยเหรอ หมอนั่น ไร้สาระสิ้นดี วันนี้ต้องคุยให้รู้เรื่องล่ะ

                และก็มาถึง ที่นี่เงียบสนิท เสียงลมกระเส้าผ่านหูเล็กน้อย จุนฮยองยืนพิงกำแพง คงจะคอยผมอยู่

                “มาช้ามากนะ ชั้นยืนรอนายตั้งนาน” เขาพูดนิ่งๆและมองผมด้วยหางตา

                “ผมไม่ผิด เพราะนายเรียกผมมาเจอ ผมไม่ได้เป็นคนเรียกนายมานี่ คนที่รอก็ต้องเป็นนายอยู่แล้ว ผมจะมาช้าเมื่อไหร่ก็ได้ ผมไม่ผิด” ผมตอบนิ่งๆ และเข้าไปยืนอยู่ห่างจากเขาไม่มากนัก

                “หึ กล้าต่อล้อต่อเถียงกับชั้น?” เขาเลิกคิ้วขึ้น

                “ใช่ ทำไมผมจะเถียงนายไม่ได้ในเมื่อนายไม่ใช่พ่อผม” ผมยิ้มมุมปากอย่างอวดดี

                “เหอๆ”

                “ผมไม่ใช่คนที่จะยอมให้คนเลวๆอย่างนายมาข่มเหงได้อยู่ฝ่ายเดียวหรอกนะ” ผมทำหน้านิ่ง

                “หึ ใช่ชั้นเลว แต่เป็นกับคนที่ชั้นเกลียด ไม่ชอบขี้หน้า และทำกับชั้นไว้เยอะเท่านั้นแหล่ะ จำใส่หัวไว้ด้วยนะครับ คุณคนดี ^ ^

                “...” ผมยืนเงียบ

                “คนเลวๆอย่างนาย ไม่สมควรได้รับการอภัย” เขาจ้องผมด้วยสายตาอาฆาต

                “มีอะไรก็พูดมา รึจะพูดออกมาแล้ว ถ้ามาแล้วมีแค่นี้ มันเสียเวลานะครับ เวลาที่ยืนสนทนาปัญญาอ่อนกับนายอยู่ตรงนี้มันทำอะไรได้หลายอย่างที่มีสาระมากกว่านี้เลยทีเดียวนะครับ”

                “หึ นายจะว่าชั้นไร้สาระ?”

                “ไปคิดเอาเองครับ โตแล้วน่าจะมีสมองนะครับ ผมไปล่ะ” ผมยักไหล่หันกลับ เตรียมจะเดินไปโรงอาหาร... “เดี๋ยวก่อน” แต่เขากลับจับไหล่ผมพลิกหันไปหาเขา และดันผมติดกำแพงตามด้วยยกแขนขึ้นดันกำแพงกันผมไว้ และยื่นหน้าจ้องผมใกล้ๆ

                “อะไร?” ผมถามเขาด้วยสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของเขา

                “คนอย่างนาย มันต้องสูญเสียทุกอย่าง มากกว่าชั้น 10 เท่า” เขาพูดเบาๆ และยกยิ้มแบบมีเลศนัย

                “นาย..!คิดจะทำอะไร?” ผมเงยหน้ามองหน้าเขา หน้าเขากลับโน้มเข้ามาใกล้ผมอีก ผมพยายามดันเขาออกอย่างรังเกียจ ไม่อยากอยู่ใกล้

                “คิดเอาเองสิ มาถึงขนาดนี้แล้ว” เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ จับคางผมเงยขึ้น เข้าประกบปากผมแน่น

                “อื้อ!!!!” ผมเบิกตาขึ้นอึ้งมาก ก่อนจะทุบตี ดันอกกว้างของเขา สุดแรงแต่กลับขืนแรงเขาไม่ได้เลย

                เขาถอนปากออก “หึ ขืนโวยวายไป นายจะเป็นฝ่ายเสียหายนะ สู้ทำกันลับๆแบบนี้ ให้ชั้นซะโดยดี จะดีกว่านะ” เขาฉีกมุมปากพอใจกับคำพูดตัวเอง

                ให้บ้าให้บออะไร ชั้นเป็นผู้ชายนะ!!!! ไอ้เวร!!

                “ไม่!!! นายเป็นเกย์รึไง ผมเป็นผู้ชายนะ!!” ผมตะคอกใส่หน้าเขา

                “หึ นายสิ ที่เป็นเกย์” พูดจบเขาก็ก้มหน้าลงซอกไซร้ต้นคอผม ลงฝีปากเข้าดูดแรงๆเน้นๆ แน่นอน เขาตั้งใจจะเพิ่มรอยน่ารังเกียจนั่นอีก

                “ปล่อย!! ไอ้โรคจิต ปล่อยผมนะ!!!!” ผมตีทุบดัน พยายามหลบสัมผัสน่ารังเกียจนี่ ที่ดูถูกความเป็นผู้ชายของผมมาก

                “หึ แหกปากเข้าไป บอกแล้วไงว่าคนที่เสียหายคือนาย ไม่ใช่ชั้น” เขาพึมพำอยู่ตรงซอกคอผม

                “นายต้องการอะไร..”

                “เห็นนายตายทั้งเป็น...”

                “...นายมัน!!

                “หึ..” เขาเริ่มดูดต้นคอผมต่อ สร้างรอยไปทั่วบริเวณต้นคอผม

ผมเกลียดสัมผัสนี่ ผมขยะแขยงเขา แต่ขืนแรงมากมายของเขาไม่ได้เลย

“ผมเกลียดนาย..” ผมพูดเสียงหนัก หลับตาขมวดคิ้ว พยายามหลบสัมผัสนี่ ที่เข้าสัมผัสผมไม่คิดจะหยุด

 

 

“หยุดความเลวของนายไว้แค่นั้นแหล่ะ จุนฮยอง”

 

 

เสียงๆหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“คริส...” ผมถึงกับอึ้งเบิกตาโต เมื่อเห็นคริสยืนพิงกำแพงและมองมาทางผมกับจุนฮยอง สายตานิ่งเรียบของเขามันทำให้ผมไม่รู้เลยว่า คริสกำลังคิดอะไรอยู่

“หึ..อย่างที่คาดเอาไว้ คนอย่างนายต้องทำแบบนี้แน่ๆ แต่ภาพที่ผมเห็น ตอนนี้ มันเลวร้ายกว่าที่ผมคิดนะ” คริสพูดด้วยน้ำเสียงหนักไปพร้อมๆกับสีหน้าที่นิ่งเรียบและย่างก้าวเดินเข้ามาดึงผมเข้าสู่อ้อมแขนของเขา

“...” ผมหันไปมองจุนฮยองเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมา

“คนอย่างชั้นมันทำไมงั้นเหรอ?” จุนฮยองถามเสียงกวนๆ

“เลว” คริสตอบนิ่งๆ

“ฮึฮึฮึ ฮ่าๆๆๆ พูดเหมือนตัวเองจะเพอร์เฟคและดีไปทุกอย่างน่ะนะ น่าขำวะ”

“ผมดีกว่านายเป็น 100 เท่าคับ หลังจากได้เห็นความเลวของนายมาบางส่วน”

“..หึ” เขายกยิ้มอย่างอวดดี

“อย่ายุ่งกับคนของผมอีกเป็นครั้งที่สอง.ขืนยุ่งอีก..แล้วจะหาว่าผมไม่เตือน.”

                “ฮึฮึ ฮ่าๆๆๆ  นายนี่มันจี้ดีว่ะ นายคิดว่านายเป็นใครวะ ห๊ะ!

                “อยากรู้จริงๆหรอ” คริสยกยิ้มเล็กน้อย

                “แน่สิวะ เห็นพูดจาอวดดีรึเกิน”

                “หึ ผมคือ คริส ลูกชายคนเดียวของ แก๊ง Danger SD

          หือ?? คริสมีแก๊งด้วยหรอ ผมไม่เห็นรู้มาก่อนเลย

                “เหอะ แก๊งอะไรนะ Danger SD หรอ แก๊งไรวะ ไม่รู้จักว่ะ”

                “แน่ใจหรอคับ เย็นนี้ เจอกันที่ สนามลับนะคับ นายคงรู้จักแน่ๆ พามาซัก 10 คนก็พอคับ ไม่ต้องถึงมือผม แก๊งนายก็หายสลายไปกับอากาศหมดล่ะ ฮึฮึ” คริสขำเบาๆอย่างดูถูก

                “เออ หึ!

                “...” คริสมองนิ่งๆ

                “เจอกันนะ ไอ้ลูกแมวอ่อนหัด” จุนฮยองพูดก่อนจะเดินไปกระแทกไหล่คริสแรงๆและย่างก้าวเท้าเดินไปโรงอาหาร

                “หึ..”

                “คริส...” ผมเงยหน้ามองคริสก่อนจะถ่อยตัวออกมาเล็กน้อยด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

                “..อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ นายไม่ผิดหรอกซอบ” คริสยิ้มบางๆให้ผม

                “นาย..ไม่น่ามาที่นี่เลย ถ้านายไม่มา และชั้นยอมหมอนั่นไปซะ เรื่องมันก็คงไม่ใหญ่โตแบบนี้..” ผมก้มหน้าพูดกับอกกว้างของเขา

                “...!” เขาขมวดคิ้วหนัก จ้องผมและเตรียมบ่นยาว

                “นายไม่ต้องเตรียมจะบ่นชั้นเลยนะ สีหน้าแบบนั้น ชั้นรู้ว่านายกำลังจะบ่นชั้น” ผมมองเงยหน้ามองเขา “นายเป็นเพื่อนชั้นนี่มันเรื่องของชั้น ชั้นจัดการเองได้”

                “...” เขาคลายคิ้วและยืนหน้านิ่งเงียบ

                “ชั้นไม่ใช่เด็กๆเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ...ขอให้ชั้นจัดการกับหมอนั่นเองเถอะ..และก็ยกเลิกข้อตกลงนั่นซะ ชั้นไม่อยากให้นายไปมีเรื่องกับหมอนั่นเพราะชั้นหรอกนะ เขาน่ากลัว..ชั้นไม่รู้นะว่าพวกนายจะมีแก๊งอะไรกัน แต่ชั้นขอให้นายยกเลิกข้อตกลงนั่นซะ..” ผมมองหน้าคริสอย่างจริงจัง

                “...” คริสมองผมนิ่ง ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย และก้มมองผม นิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนมาแตะหน้าผากผมอย่างแผ่วเบาก่อนจะเสยผมที่ปกหน้าผากผมอยู่ขึ้นเบาๆ และก้มลงมาจุ๊บหน้าผากผม

                “...” ผมยืนอึ้งกับการกระทำของเขา

                “พอดีชั้นไม่ชอบทำตามคำสั่งใครหรอกนะ เมื่อชั้นคิดอยากจะทำ ชั้นก็จะทำ..” เขาพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

                “นาย...แล้วนายจะไปมีเรื่องกับเขาทำไม มันไม่ใช่เรื่องของนายนะ คริส!!

                “เรื่องของนาย มันก็เรื่องของชั้นนั่นแหล่ะ..”

                “ห๊ะ?” ผมทำหน้ามึนๆกับคำพุดของเขา

                “ทำหน้าแบบนั้นมันน่าขำนะ ฮึฮึ” คริสขำเบาๆ “นายมีนัดหน้า วิทยาลัยตอนเย็นไม่ใช่เหรอ ก็ไปซะด้วยล่ะ เดี๋ยวเขาจะรอนาน” คริสปรัปสีหน้าได้เร็วมาก ตอนนี้หน้าเขานิ่ง และยักไหล่เตรียมจะเดินไปโรงอาหาร

                “ร..ร..รอด้วยสิ”  ผมวิ่งกึ่งเดินตามหลังคริสไป

                ผมไม่เข้าใจ ที่คริสพูด

                เรื่องของผม มันก็ต้องเป็นของผมสิ มันจะไปเป็นของเขาได้ไง

                ไม่เข้าใจ....

128 ความคิดเห็น

  1. #102 lovelyGirl_P (@pumzalovelygirl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 22:32
    ฟินน คริสซอบ 55555
    #102
    0
  2. #76 phanniie_b (@phanniie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 19:59
    เอิ่มมม ทำไมซอบจะสเน่ห์แรงง
    มีแต่คนมาชอบ
    #76
    0
  3. #37 b2st>< (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 00:26
    O[]O! #อึนแตกกว่าเดิมสองเท่า

    @_@ อ่านแล้วมึนจนต้องหาพารา #ขนาดนั้น??

    แต่ก็ สนุกดีอ่ะ ชอบ ดูมีเงื่อนงำเยอะ
    #37
    0
  4. #27 yoondujun (@yoondujun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:27
    ขอบคุณ คริสที่เข้ามาช่วยน้องโยน่ะค้ะ

    #27
    0
  5. #18 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 20:11
    คริสชอบซอบป่าวเนี่ย
    #18
    0