BEAST in the Rose of fiend กุหลาบสีครามของอสูร (Junseob)

ตอนที่ 2 : The Rose of fiend : 2 พบเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 ก.ค. 56

Previously…

ก๊อกๆ

            “หืม” สายตาทั้งสองคู่หันไปมองตามเสียงนั่น

            ใครมาเคาะประตู??

            “ผมจะเข้าไปแล้วนะครับ รุ่นพี่ฮยอน” เสียงใครด้านนอกนั่นที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูเข้ามา

The Rose of fiend : 2 พบเจอ..

..

..

...

Yoseob Say…

            “โยซอบ นายไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าก่อนนะ”

                “โอเคๆ” ผมลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าตัวเองและวิ่งเข้าไปแอบในตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ตามที่ฮยอนซึงบอก

                “เข้ามาๆ” ฮยอนซึงลุกขึ้นนั่งและใส่เสื้อผ้าก่อนจะตะโกนบอกให้อีกคนที่อยู่หลังประตูนั่นเข้ามา

                มือใหญ่บิดลูกบิดประตูและเปิดผ่าง เดินเข้ามา

                “มีอะไรเหรอ ดงอุน ถึงมาหาผมถึงห้อง?” ฮยอนซึงเงยหน้าถาม

                “รุ่นพี่เห็นพี่ชายผมมั้ย” ดงอุนถามพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ

                “โย น่ะเหรอ ไม่นะ เขาไปหาอะไรกินในครัวรึป่าว ไม่แน่ก็ไปเดินเล่นในสวน” ฮยอนซึงพูดยิ้มๆ

                “ผมหาทุกที่แล้วครับ ไม่เจอเลย ผมก็เลยสงสัยว่าคงอยู่บ้านพี่”

                “ผมไม่เห็นเขาจริงๆนะ” ฮยอนซึงพูด

                “อ่า..งั้นไม่เป็นไรครับ” ดงอุนยังคงกวาดสายตามองทั่วห้อง

                “เดี๋ยวเขาก็คงกลับไปที่ห้องเองแหล่ะ โยไม่หายไปไหนหรอก ^ ^

                “ครับ งั้นผมไปนะ ฝันดีนะครับ ซัลจา~” ดงอุนเดินออกจากห้องพร้อมโบกมือลาและยิ้มหวานส่งท้าย

                “...^ ^

                เมื่อเสียงประตูงับปิดสนิท เสียงก้าวเท้าของดงอุนค่อยๆไกลออกไปเรื่อยๆ ผมจึงมั่นใจว่า เขาไปแล้ว ไม่ได้รอดักฟังอยู่หน้าประตู ผมค่อยๆแง้มประตูตู้ออกชำเลืองดู

                “เขาไปแล้วล่ะโย” ฮยอนซึงหันมาบอกผม

                “อืม ผมกลับห้องก่อนนะ ไม่งั้น ดงอุนน้องชายตัวแสบของผมมันต้องกลับมาอีกแน่ๆ ^ ^ รักนายนะ ผมไปล่ะ ผมยิ้มหวานและก้มจุ๊บหน้าผากแฟนตัวเองเบาๆก่อนจะใส่เสื้อเดินออกจากห้องไป

                ประโยคหนึ่งได้ตามหลังผมมาติดๆ ก่อนที่ผมจะเดินพ้นจากประตูห้อง

                “ผมก็รักนายนะโย และจะรักนายตลอดไป”

                “อืม เป็นของผมคนเดียวนะ อย่าไปจากผม ผมจะรักนายตลอดไป ฮยอนซึง” ผมบอกตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

                “ครับ ^ ^

                คำตอบรับสั้นๆจากปากของเขา แค่นั้น ก็ทำให้ผมรู้สึกมั่นใจในตัวเขาเกินร้อยแล้ว ^ ^

               

เช้าวันรุ่งขึ้น 07.30 น.

                เช้านี้อากาศแจ่มใส สายลมแผ่วเบาที่พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้หลากชนิด ส่งกลิ่นหอมทั่วบริเวณนั้น หลังบ้านผมปลูกกุหลาบ มีเป็นสวนเลย มันเป็นสวนที่ใหญ่มาก ทุกเช้ากลีบของกุหลาบแดงจะอิ่มน้ำ 

               เนื่องจากแม่ผมดูแลใส่ปุ๋ยให้มันเป็นอย่างดี ผมชอบกุหลาบมากครับ โดยเฉพาะกุหลาบแดง ถึงสีมันจะมีมากจนโหลก็เถอะ ผมเป็นคนที่ชอบสีขาวกับสีฟ้านะ 

               ผมเคยคิดด้วยล่ะ ว่าถ้าวันใดวันหนึ่ง มีคนให้ดอกกุหลาบสีฟ้าครามกับผม มันคงจะเป็นเรื่องที่แปลกมากเลย ฮ่าๆ  เขาคนนั้น คงจะรักผมมาก เพราะดอกไม้ที่ผมต้องการจากคนที่จะอยู่กับผมตลอดไป ก็คือ
ดอกกุหลาบสีคราม” แต่ดอกไม้พันนั้น คงไม่มีอยู่จริงหรอก ใครมันจะหาให้ผมได้กัน ^ ^;

                อ่า ตั้งแต่เริ่มเรื่องมา ผมยังไม่ได้แนะนำตัวให้เพื่อนๆรู้จักกับผมเลย ผม ชื่อ ยัง โยซอบ ครับ บริเวณบ้านของผมจะเป็นสภาพอากาศที่ร่มรื่นครับ เสียงผุ้คนจอแจครึกครื้นกันดี

                และคนในครอบครัวของผมจะประกอบไปด้วย พ่อ แม่ และก็น้องชายตัวแสบของผม ยัง ดงอุน ครับ แสบมาก ครอบครัวของผมอบอุ่นดีครับ พอกินพอใช้ ไม่ร่ำรวยโอเวอร์ครับ
^ ^ และข้างบ้านของผม ก็จะเป็นบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารครับ ซึ่งนั่นก็คือบ้านแฟนผมเอง ^ ^

                เขาไม่อนุญาตให้ใครเข้าบ้านทั้งนั้นนอกจากคนสนิทจริงๆ คนรับใช้ และ แม่ ของเขา ฮยอนซึงกำพร้าพ่อมา 2 ปีแล้วครับ เห็นว่าล้มป่วยและเสียชีวิตในที่สุด ทางบ้านเขาเล่ามาแบบนั้น 

               ฮยอนซึงเป็นนายแบบที่หน้าตาดี หุ่นเฟี้ยว สูงเรียวเป๊ะเวอร์ครับ รูปร่างเขาดีมาก ส่วนผมน่ะ อ้วนยังกะหมู อุ๊ดอิ๊ด
-**- (ผมอวบๆน่ะ คุณแม่อ่ะชอบเรียกผมว่าย้วย -^-) ทุกเช้า เขาต้องออกไปทำงานตี 5 ทุกวัน 

               ภายในบ้านหลังใหญ่โตของเขาประกอบด้วยตัวเขา และคนใช้อีกมากมาย ส่วนแม่ของเขาอยู่ต่างจังหวัด ซึ่งไม่มีใครรู้เลยครับว่า บ้านหลังนี้เป็นบ้าน ของจางฮยอนซึง นายแบบชื่อดังที่ทุกคนต่างอยากสัมผัสรูปร่างของเขาทั้งหญิงและชาย (แต่ก็เสร็จผมไปเมื่อคืนล่ะ -.
,-)

                กว่าฮยอนซึงจะกลับก็ประมาณ 4 หรือ 5 ทุ่ม ผมกับเขา เพิ่งรู้จักกันมา แค่ 2 ปี เอง (ผมแอบชอบเขาตั้งแต่แรกพบล่ะ) เขาเป็นคนสุภาพ ชอบถนุดถนอม และอ่อนโยนเหมือนผู้หญิง และมีโลกส่วนตัวสูง เรียนเก่ง และดูหยิ่งๆ

                แต่กับผม เขากลับตีซี๊ได้สบายๆเลย เขาหนักใจอะไร ก็มักจะเล่าหรือระบายให้ผมฟังเสมอๆ ตอนนั้น ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคิดแบบเดียวกับผมรึป่าว จนมาถึงตอนนี้ ผมรู้แล้ว
^ ^ ตอนแรกๆ ผมก็รับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ที่ไปชอบผู้ชายด้วยกัน แต่เพราะซึงสวยมากครับ จนผมไม่สามารถปิดบังความรู้สึกตัวเองได้อีกต่ออีกแล้ว ถึงได้บอกเขาไปเมื่อคืน

 

                ปัจจุบันผมกับซึงไม่ได้อยู่ วิทยาลัยเดียวกันแล้วครับ แม่บังคับให้เขาเรียนสูง เขาเลยต้องย้ายวิทยาลัย หลักสูตรวิทยาลัยของเขาจะแข็งกว่าผมเป็น 2 เท่า

                พอๆแค่นี้แล้วกันดูท่าผมจะพร่ามยาวไปล่ะผมกลัวเพื่อนๆรำคาญอ่ะ =..=

08:00 น.

                “ผมไปเรียนแล้วนะครับแม่” ผมตะโกนบอกแม่ก่อนจะเดินขึ้นรถประจำวิทยาลัยและมองหาที่นั่ง

                ผมเหลือบไปเห็นที่ว่างอยู่ที่หนึ่งข้างๆที่ว่างนั่นมีผู้ชายนั่งอยู่ ผมไปขอเขานั่งด้วยดีกว่า

                “เอิ่ม..นายๆ ผมขอนั่งตรงนี้ด้วยคนนะ” ผมยืนถือกระเป๋าและมองยิ้มๆไปที่ว่างนั่นสลับกับอีกคน

                “ได้สิ” เขาละสายตาจากนอกหน้าต่างรถและหันมาตอบผมพร้อมกับยิ้มให้

                “คัมซาครับผม ^ ^” ผมนั่งลงข้างๆเขา และเปิดกระเป๋าหยิบเพลงขึ้นมาฟังโดยใช้แบบเสียบหูฟัง

                รถประจำวิทยาลัยเริ่มออกตัวและมุ่งหน้าไปวิทยาลัยอย่างไม่รีบร้อนนัก ผมกับเขาอีกคนต่างมีโลกส่วนตัว เขาอ่านหนังสืออะไรซักอย่าง ส่วนผมก็นั่งฟังเพลงเงียบๆ โยกหัวนิดหน่อยตามจังหวะ(ก็เพลงมันมันส์อ่า -..-) ผมเป็นพวกเก็บอาการไม่เก่งอ่านะ

                และแล้ว ผมก็ตัดสินใจหาเรื่องคุยกับเขา

                “นายชื่ออะไรหรอ?”

                “ยง จุนฮยอง นายล่ะ?” เขาถามผมกลับ แต่สายตาเขายังคงจ้องตัวหนังสืออยู่

                “ยัง โยซอบ ครับ ^ ^

                “...!!” เขาทำหน้าเหมือนตกใจอะไรบางอย่าง แล้วหันควับมามองผม

                “อะไรเหรอครับ ทำไมทำหน้าอย่างกับเห็นผี -..-” ผมจ้องหน้าเขากลับ สีหน้าเขากลับมองผมด้วยสายตาแปลกๆ สายตาเขานิ่ง จนน่ากลัว

                “ป่าวหรอก...แค่คุ้นๆน่ะ  ^ ^” เขาเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วมาก -..-

                “หา? ผมว่าผมกับนายไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ ผมจะไปคุ้นกับนายได้ไง” ผมมองเขาอย่างงงๆ

                “คุ้นสิ มากด้วย”

                “เอ๋??” ผมหน้าเหวอ

                “หลังจากนี้ เราคงได้เจอกันบ่อยหน่อยนะ ยัง โยซอบ” เขาเรียกชื่อผมเน้นๆก่อนจะยกยิ้มเจ้าเหล่ จนผมเริ่มรู้สึกกลัวเขาอย่างไม่รู้เพราะอะไร สายตาเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อกี้ที่ยังดีๆอยู่ แต่ตอนนี้ มันแปลกๆ

                “นาย..อื้ม ก็ดีสิ ผมจะมีเพื่อนเพิ่มหรอ ดีจัง ^ ^” ผมยิ้มใสร่าจนทำให้อีกคนยกยิ้มเหมือนคิดอะไรอยู่

                “อืม..เพื่อนนาย” ตอนนี้เขายิ้มน่ากลัวมาก จนผมอยากจะลงจากรถเร็วๆ

                “เอิ่ม .. ยินดีที่ได้เป็นเพื่อนกับนายนะ ^ ^

                “หึ..อืม ^ ^” เขาเปลี่ยนจากยิ้มเจ้าเลห์มาเป็นยิ้มหวานแทน
..
...
...
ติดตามอ่านตอนต่อไปนะคร๊าบบบ ^__^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #123 Yang YoHyun (@tang_love_yangyo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 09:22
    จุนยองมีไรกับน้องโยรึป่าว?????

    ตะงิดๆ เหมือนจะรู้จักมาก่อน
    #123
    0
  2. #96 lovelyGirl_P (@pumzalovelygirl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 22:12
    โจ๊กมาในแนวมืด (เอ๊ะยังไง) 55555
    #96
    0
  3. #87 B2ab_Xi (@parichat-uaong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2556 / 08:04
    ห้ะะ ยังไงโจ๊ก หมายความว่าไง #แกเป็นนักยิ้มใช่มั้ย 
    #87
    0
  4. #71 phanniie_b (@phanniie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 19:29
    สับสนจัง
    ต้องอ่านตอนต่อไปสินะ
    #71
    0
  5. #67 JeeSeob (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 19:43
    หึ...อืม
    #67
    0
  6. #31 b2st>< (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 16:09
    = =#อึน2เท่า

    มา4 เหลืออีก2 อ่า...#อ่านตอนต่อไปเลยดีกว่า
    #31
    0
  7. #21 yoondujun (@yoondujun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:52
    เค้าเริ่มงงแล้วล่ะ

    #21
    0
  8. วันที่ 3 มกราคม 2556 / 14:57
    นังโจ๊กนี่ยังไงของมัน
    #12
    0
  9. #3 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 18:38
    ไรต์มาต่อไวๆนะ
    #3
    0