BEAST in the Rose of fiend กุหลาบสีครามของอสูร (Junseob)

ตอนที่ 18 : The Rose of fiend : 17 แผนการ <<< New

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ธ.ค. 56

  

  ก่อนอ่านฟังไรเตอร์พร่ามซักแปป -..-
ต้องขอประทานอภัยอย่างสูงที่กว่าจะอัพพาส 17  =^= เนื่องจากช่วงนี้ไรเตอร์บ้าเกมติดเฟสจนลืมนิยายตัวเอง ขอโทษคับ T^T //โค้งหัวทิ่ม
ต่อจากนี้ไรเตอร์จะบ้าเกมให้น้อยลงและหันมาปั่นนิยายให้แฟนๆได้ติดตามกันต่อนะคับ จุ๊บบ :*



  
Previously…

ร่างสูงข้างบนไม่ตอบอะไร นอกจากเสียงหอบหายใจถี่หนักอย่างต้องการ มือหนาเริ่มซุกซนเลื่อนลอดเข้าใต้เสื้อตัวบางของคนข้างล่าง ก่อนจะขยับครึงยอดสีหวานใต้ผ้าบางเน้นๆ สัมผัสตรงซอกคอขาวกดเน้นมากขึ้นเรื่อยๆ มือหนาอีกข้างไม่ปล่อยให้ว่าง ค่อยๆเลื่อนลงปลดกางเกงคนข้างล่างออก

 

                “ไม่.!!.........” ร่างเล็กแผดเสียงร้องขัดขืนอีกคนได้ไม่นานก็เงียบลง ร่างเล็กเริ่มเลื่อนมือไปมาตอบสนองสัมผัสอีกคนเหมือนถูกสะกด

The Fiend: 17 แผนการ

          ในตอนนี้ ในหัวของหนุ่มร่างเล็กไม่มีอะไรนอกจากจะต้องการชายตรงหน้าเขา อารมณ์ของเขาเริ่มก่อเกิดขึ้นเรื่อยๆ ตอบรับทุกสัมผัสอย่างลึกซึ้ง

 

 

                แต่ก็ต้องหยุดซะก่อน เมื่อมีชายคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแบบไร้มารยาท

 

 

                “มาสคับ ...เอ่อ..” เขามองการกระทำของจุนฮยองแบบอึ้งๆ ว่ามาสของเขากำลังเข้าได้เข้าเข็มอยู่กับใครซักคนที่อยู่ใต้ร่างอันสมบูรณ์แบบนั่น

 

 

                “มีอะไร..อารอน” จุนฮยองหน้านิ่วคิ้วขมวดหันควับไปตอบแบบอารมณ์เสีย ก่อนที่ชายตัวเล็กใต้ร่างเขาจะรู้สึกตัวแล้วเริ่มขัดขืนข้อมือหนานั่นที่จับเขาไว้อยู่

“ป..ปล่อยนะ!!” โยซอบขัดขืนมือหนานั่นที่จับเขาไว้ไม่ปล่อย

“คือ..มีคนมาหาน่ะ”

“ใคร.?” จุนฮยองตอบ

“ผู้ชายหน้าสวยๆ ตัวสูง ขาวๆ น่ะคับ”

 

“..!? หมอนั่นรู้ได้ยังไง ว่าฉันอยู่ที่นี่” จุนฮยองพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะปล่อยคนใต้ร่างเขา ลุกจากเตียง และหันกลับมาเล็กน้อย

 

“นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่นายจะเจอ และอย่าคิดจะหนีฉัน ถ้ายังอยากให้คนรักของนายมีชีวิตอยู่”

 

จุนฮยองฝากถ้อยคำเล็กน้อยทำเอาโยซอบสั่นระริกทั้งตัว กลัวกับคำพูดจากปากนั่น ก่อนที่จุนฮยองจะดิ่งตรงลงไปข้างล่าง

 

“เจ็บตรงไหนมั้ย..” อารอนเอ่ยถามโยซอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะนั่งลงบนเตียงมองหน้าหวาน

 

“ม..ไม่ หรอก..” โยซอบหน้าแดงหันหน้าหนีแบบอายผิวขาวๆของเขา ก่อนจะค่อยๆลุกจากเตียงและรีบหยิบเสื้อตัวเองมาใส่

 

“ฉันไม่ทำแบบนั้นกับนายหรอกนะ ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันเป็นผู้ชาย” อารอนขำเบาๆกับการกระทำของโยซอบที่กลัวเขาจะจับปล้ำ

 

  

“น..นี่นาย พูดเหมือนผมเป็นเกย์ยังไงยังงั้น” โยซอบหันไปตวาดเสียงแข็ง

“อ่าว ไม่ใช่หรอกหรอ” อารอนตอบหน้าซื่อ

“จะบ้าหรอ ผมเป็น ผู้ชาย!

 

 อารอนมองสำรวจคนตัวเล็กข้างหน้าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “นี่ผู้ชาย?”

“ใช่!” โยซอบเท้าเอวเถียง

“เชื่อก็ได้ๆ” อารอนขำเบาๆกับท่าทีของคนตัวเล็กตรงหน้าเขา และพูดต่อแบบนิ่งๆ “คงเป็นนายสินะ ที่มาสบอกฉันมา”

“คงจะบอกว่าฉันเป็นคนใช้สินะ” โยซอบพูดพรางมองไปทางอื่น

“ก็..ประมานนั้น เขาวานให้ฉันมา ดู.. อึ้ม คอยดูนายทำงาน และใช้นายทำงานไปเรื่อยๆ อย่าให้หยุดพัก จนกว่าจะเย็น ทุกวัน”  

“เหอะ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ไม่ได้แตกต่างอะไรจากพวกโรคจิต” โยซอบพึมพำเบาๆ พรางส่ายหน้าเอือม

“นายว่าไงนะ..” อารอนถาม

“ห..ห๊ะ ป่าวๆ ฮ่ะๆ” โยซอบยกมือขึ้นเกาหลังหัวเบาๆและยิ้มตาหยี 

 

 

 

อารอนมองนิ่งๆก่อนจะยกยิ้มมุมปากและหึออกมาสั้นๆ ก่อนจะเดินตามมาสเขาออกไปหน้าบ้าน เมื่อฝีเท้าก้าวออกไปเรื่อยๆ โยซอบจึงตัดสินใจ ชะเง้อหน้าต่างออกไปมอง ดวงตากลมโตมองเห็นคนที่เขาเกลียดกับอดีตคนรักของเขา ยืนคุยกันอยู่ข้างรถฟอรอรี่คันหรู นั่นคือ จุนฮยองกับฮยอนซึง ทั้งสองแสดงออกว่าเป็นอะไรกัน โดยการจูบกัน โยซอบแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นแบบนั้น น้ำตาใสๆคลอเอ่อก่อนจะไหลออกมาอย่างเจ็บปวด

 

 

“แบบนี้เองสินะ..”เขากดเสียงต่ำ มือเล็กกระชับกำหมัดแน่นกัดฟัดกรอดอย่างคับแค้นก่อนจะลงกับกำแพงเนื่องจากทำอะไรไม่ได้นอกจากมอง

 

 

ตอนนี้จุนฮยองไม่ได้แต่จะเอาความเป็นชายของเขาไปอย่างเดียว เขาได้แย่งคนรักของเขาไปด้วย ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่าง ฮยอนซึงโกหกเขาเพื่อจะไปหาจุนฮยอง

 

 

ภาพที่เห็นในวันนี้ มันทำให้โยซอบโกรธแค้นผู้ชายที่เขาเกลียดมากขึ้น

 

 

เขายืนมองต่อไปเรื่อยๆ เมื่อทั้งสองสนทนากันอย่างกระหนุงกระหนิงเสร็จ สักพักก็พากันขึ้นรถคนขับเป็นจุนฮยองแน่นอน ก่อนจะขับออกไปเรื่อยๆ

 

ตอนนี้ในหัวเขาคิดอยู่ประโยคเดียว คือ ทำไมฮยอนซึงถึงทำกับเขาแบบนี้

 

 

  

~¯ดือลอ อมมยอน ดน ดือลอ อมมยอน
Baby girl lets fly
It will be so nice (yeah right baby)
Girl อามุนทึน ตัก กิดาริโก อิซซอ
ดน ซือลอ กัล จุนบิ ฮาโก อิซซอ
Lets fly it will be so nice (Yes so nice)
¯~

ติ๊ด!

“ยอโบเซโย..”

“ตัวเล็ก นี่ผมเองนะ”

“รุ่นพี่..มีอะไรคับ?”

“ฉันมีอะไรจะบอก เกี่ยวกับคลิปนาย”

“คลิปผมกับไอ้คนสกปรกนั่นน่ะหรอ”

“อื่ม.. ใช่ๆ แต่นายต้องช่วยตัวเองนะ”

โยซอบหยุดคิดก่อนจะอืมกลับไปสั้นๆ

“คลิปนายอาจจะอยู่ในUSB หรือเทคโนโลยีต่างๆภายในบ้านหลังนั้น อะไรที่เป็นไปได้ว่าจะเก็บที่ไหนบ้าง นายก็ไปทำลายมันให้หมด ถ้าอยู่ในโน๊ตบุ๊ก ในคอม นายก็ไปลบเลย ไม่ก็ฟอร์แมตซัก 3-4 รอบให้มันหายไปเลย”

“ฮะ รุ่นพี่ ผมจะพยายามนะฮะ ขอบคุณนะฮะ”

“ฉันเป็นห่วงนายนะตัวเล็ก ดูแลตัวเองดีๆนะ”  

“ฮะ รักรุ่นพี่นะฮะ”

“รักนายเหมือนกัน ตัวเล็ก” ดูจุนพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเขาปล่อยสายทั้งไว้ ฟังเสียงลมหายใจของคนรักของเขาที่เงียบกริบเหมือนคิดอะไรอยู่

 

  

 

ก๊อกๆ

 

“...!” โยซอบหันไปตามเสียงเคาะประตูนั่นที่ถูกเปิดไว้ตั้งนานแล้วก่อนจะรับกดวางสาย ก็พบอารอนยืนพิงขอบประตูอยู่

 

  

“คุยกับใครหรอ” อารอนถาม

“ป่าว ผมแค่ฟังเพลง” โยซอบตอบไปลอยๆ ก่อนจะเก็บโทรสับเข้ากระเป๋ากางเกง

“ไม่เชื่อ นายคุยกับแฟน ใช่มั้ย” อารอนมองนิ่ง

“...!” โยซอบถึงกับสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ ก่อนจะหันไปแก้ตัว “บอกว่าฟังเพลงก็ฟังเพลงสิ!!

“...อืม ฟังเพลงก็ฟังเพลง มาสบอกให้ฉันมาสั่งนาย”  

“ทำอะไรอีกล่ะ”

“ป่าว เขาบอกให้นายไปอาบน้ำนอน พรุ่งนี้ต้องตื่นทำงานแต่เช้า ส่วนห้องนายน่ะ ตามฉันมา” อารอนเดินไปที่หน้าห้องอีกห้องข้างๆห้องของจุนฮยองโดยมีโยซอบเดินตามหลังไปด้วย

 

“นี่ห้องนอนของผม?”โยซอบเอ่ยถามก่อนอารอนจะเอื้อมมือไปไขกุญแจห้องให้ และเปิดออกเดินนำเข้าไปในห้อง

 

โยซอบกวาดสายตามองสำรวจไปทั่วๆห้อง ภายในห้องเป็นห้องธรรมดาไม่หรูและไม่กันดานเกินตามที่คาดไว้ เขานึกว่าคนใจร้ายแบบจุนฮยองจะให้เขาอยู่แบบรังหนู ไม่ก็ที่นอนหมา อะไรประมานเนี่ย

 

ภายในห้องนี้ไม่มีไรมาก ก็มีแค่ เตียงเดี่ยวหลังนึง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ เป็นห้องที่ไม่มีไรมาก คงไว้สำหรับแขกมาค้างมั้ง

 

“รีบอาบน้ำและก็รีบๆนอนล่ะ พรุ่งนี้นายต้องตื่นมาทำงานแต่เช้า ส่วนเสื้อผ้าในตู้มี” อารอนพูดจบก็เดินออกไป

 

“เสื้อผ้า?” โยซอบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเปิดออก และหยิบเสื้อตัว(ใหญ่)ออกมาดู

 

“ทำไมมีแต่เสื้อตัวใหญ่ๆ” เขาบ่นก่อนจะเก็บมันเข้าที่เดิมและหยิบผ้าขนหนูสีขาวใหม่เอี่ยมที่พาดอยู่บนราวหน้าห้องน้ำภายในห้อง เดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำ

 

                เมื่ออาบน้ำเสร็จเขาเดินหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเตรียมไว้ในตู้มาใส่ ตัวมันใหญ่มากเหมือนจะเป็นเสื้อผ้าของจุนฮยองนะ สักพักเขารู้สึกหิวๆจึงเดินลงไปในครัวไปหาไรกินจุบจิบ ก่อนจะขึ้นห้องไปนอนเล่นฟังเพลงเล่นทวิตยาวไปจนถึง 3 ทุ่ม เขาวางโทรศัพท์ลุกขึ้นไปปิดไฟและเข้านอน  
  


  



  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #127 phanniie_b (@phanniie) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 08:28
    เมื่อไหร่จุนฮยองจะเลิกทำร้ายซอบ
    #127
    0
  2. #125 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 13:24
    สงสารโยอ่ะ
    #125
    0
  3. #121 LuckyMyFriend (@luckykoong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 09:45
    ไรเตอร์กลับมาแล้ววว จุดพลุ >< 
    #121
    0
  4. #120 Yang YoHyun (@tang_love_yangyo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 06:20
    ไรต์หายไปซะนมนาน กลับมาสักทีนะฮะ

    คุนยง นายมัน!!!!!!!! ให้ตายสิ

    คนอะไรเอาแต่ใจชะมัด ^///^

    สุดท้ายขอให้หลงกับตัวเองนะ

    อิอิ ....
    #120
    0
  5. #119 Nuch'z Mayura (@manuch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 21:14
    โยอซอบอ่า น่าเป็นห่วงง่ะ เมื่อไหร่จุนฮยองจะรักน้องโยของเราสักทีล้าาา
    อยากอ่านฉากหวานๆของจุนโยแบ้ววววว  Y^Y
    #119
    0