BEAST in the Rose of fiend กุหลาบสีครามของอสูร (Junseob)

ตอนที่ 14 : The Rose of fiend : 13 อย่ามายุ่งกับพี่ชายผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.ค. 56

Previously…

“ปล่อยชั้น!!!!” ผมตะคอกทุบตีหลังกว้างนั่นแรงๆแต่จุนฮยองกลับเดินตัวปริวเหมือนผมเป็นขนนก

                “เยอะนักนะ เจอดีแน่.!!”จุนฮยองตีก้นผมแรงๆ

                “เจ็บนะ!!

                เขาเดินไปที่จอดรถ ก่อนจะกดรีโมทปลดล็อกประตูรถอัตโนมัติ เขาเปิดประตูรถออกและโยนผมเข้าไปในข้างหน้ารถฟอรอรี่คันหรูดำเงาทั้งคันก่อนจะเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับและขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

The Fiend: 13 อย่ามายุ่งกับพี่ชายผม

          ในขณะที่จุนฮยองขับรถไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าผมต้องแหกปากกวนประสาทเขาตลอดทาง

 

                “ไอ้บ้า ไอ้สารเลว ไอ้โรคจิต!! ปล่อยชั้นลงนะ!!!!” ผมแหกปากลั่นรถ

                “หึ สาดน้ำใส่หน้าชั้น คิดว่าจะรอดรึไง!!” จุนฮยองขับรถไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็วพรางหันข้างปลายตามองผมเล็กน้อย

 

                ผมล่ะหมั่นใส้กับสายตาคู่นั้นของหมอนี่จริงๆ

 

                “บอกให้ปล่อยไง ไม่ปล่อยใช่มั้ย!! ได้!” ทันทีที่ผมหมดความอดทน ผมเริ่มใช้มือเล็กๆของผมจับเบอะที่นั่งด้านหน้าและเขย่าแรงๆจนร่างใหญ่ของจุนฮยองสะเทือนตามแรงเขย่าเบอะ

 

                “น่ารำคาญ!! หยุดนะ!” จุนฮยองหันมาตะคอกใส่ผมพรางขับรถไปเรื่อยๆ
 

                “ก็บอกให้ปล่อยไง!!” ผมแหกปากใส่ข้างหูจุนฮยอง

 

                “หึ อยากลงมากใช่มั้ย” เขาพูดจบก่อนจะเลี้ยวรถเข้า..

               

 

                ม่านรูด Q[]Q!!!

 

 

                “น..นาย พาชั้นมาที่นี่ทำไม!!!” ผมมองรอบๆอย่างหวาดๆ

               

ในขณะเดียวกัน

                “ส..สายแล้วววว ต้องโดนอาจารย์ทำโทษแน่ๆ เมื่อคืนไม่น่าแชทเฟสกับสาวๆดึกเลยยย” ดงอุนวิ่งพรวดพราดมาแต่ไกลอย่างเร่งรีบมารอรถเมล์ แต่คงไม่ทันล่ะกว่ารถเมล์จะมาก็ 9.00 น. มองโน่น

 

                เอ๊ะ!?

 

                ดงอุนต้องมาชะงักกับเสียง เสียงหนึ่งที่คุ้นหูมาก ที่แหกปากโวยวายเหมือนกำลังจะถูกเข้าโรงประหารยังไงยังงั้น

 

                ดงอุนมองตรงไปข้างหน้าเห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังอุ้ม.........

                “พี่โย!” ดงอุนเบิกตาขมวดคิ้วตกใจมาก เผลอกระตุกเสียงออกมาเบาๆก่อนจะแอบหลบอยู่หลังเสาไฟฟ้าแถวนั้น

 

                เขาค่อยๆแอบมองอยู่ห่างๆ ในขณะที่ชายร่างสูงนั่นกำลังอุ้มพี่ชายของเขาพาดบ่าเข้าม่านรูดไป

 

                “ม..มันจะทำอะไรพี่ชายผมน่ะ..” ดงอุนพึมพำเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเดินตามไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า และแอบมองพี่ชายตัวเองที่แหกปากทุบตีหลังกว้างชายร่างสูงนั่น

               

                “ห้องของคุณ 207 นะคะ” พนักงานบอกชายคนนั้น
 

                “ครับ หยุดดิ้นได้แล้วที่รัก” ชายคนนั้นตีก้นโยซอบหยอกและหันไปยิ้มเล่นกับพนักงานสาวสวยคนนั้น
 

                “ค..ใครที่รักนายฮ๊ะ!! ไอ้โรคจิตจุนฮยอง!” โยซอบแหกปากพรางทุบตีหลังกว้าง

 

                จุนฮยอง..งั้นหรอ

 

                “แหมๆ แฟนคุณน่ารักจังเลยนะคะ ยังไง..ก็ขอให้มีความสุขกับการใช้บริการโรงแรมของเรานะคะ” พนักงานสาวสวยคนนั้นส่งยิ้มหวาน ก่อนชายร่างสูงนั่นจะอุ้มพี่ชายของเขาเดินตัวปริวขึ้นลิฟไป

 

                ต้องทำอะไรซักอย่างล่ะ..........................รู้ล่ะ!

 

                ดงอุนย่างก้าวเท้าเข้าไปทางประตูนั่นและแสดงตัวเหมือนเร่งรีบจะมาหาอะไรบางอย่าง

                “คุณ!..คุณ คือ..ไม่ทราบว่า มีผู้ชายที่ชื่อ จุนฮยอง มาที่นี่รึป่าวคับ”

                “อ่อค่ะ ทำไมหรอคะ”

                “คือ...ผมเป็นน้องชายของเขาน่ะคับ”

                “ค่ะ..แล้วไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการจะคุยกับคุณจุนฮยองหรือยังไงคะ?” พนักงานสาวสวยนั่นส่งยิ้มให้

                “คือ...แม่..ของจุนฮยองให้ผมมาตามน่ะคับ” คิดได้ยังไง = =

                “ค่ะ..ทางเราต้องการหลักฐานที่ชัดเจนกว่านี้นะคะ เพื่อความปลอดภัยของลูกค้าที่มาใช้บริการที่นี่”

 

                ซวยแล้วไง คงต้อง หอย ปู ปลา มั่วแหลกไปสินะ = =

 

...

.

..

ในขณะเดียวกัน

ณ ห้อง 207

                จุนฮยองโยนผมลงเตียงขาวสะอาด ภายในห้องนี้ไม่มีอะไรมากมายนักนอกจากแสงไฟสีครีมส้มกำลังดี เตียงคู่หนึ่งหลังและกระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่ใต้ฝาผนังปลายเตียง

 

“โอ๊ย!! เจ็บนะ ไอ้คนป่าเถื่อน!!” ผมตะคอกใส่ไอ้สารเลวตรงหน้าผม ที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองพรางตรงสายตาคู่คมแฝงความเจ้าเล่ห์นั่นมองมายังเรือนร่างของผม

 

“น..นายจะทำอะไร จุนฮยอง.!!!” มือใหญ่เริ่มล๊อกข้อแขนเล็กของผมไว้แน่นทั้งสองข้างก่อนจะขึ้นคร่อมผม

“แบบนี้น่ะ ชอบไม่ใช่รึไง..ก็จะจัดให้ไง” จุนฮยองยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มลงซุกไซร้ซอกคอผม

 

สัมผัสที่น่ารังเกียจ!!!!

 

“ไม่!!! ปล่อยชั้นนะ!!! ไอ้สารเลว!!” ผมแหกปากลั่นห้อง พยายามเบี่ยงร่างกายหนีสัมผัสที่น่ารังเกียจนี่

“ชอบรุนแรงไม่ใช่รึไง แบบนี้น่ะ ยิ่งชอบเลยสินะ” จุนฮยองฉีกยิ้มเหยียดเลื่อนมือลงบีบส่วนล่างของผมเน้นๆ มันทำให้ผมเริ่ม....เกิดอารมณ์

 

น่าอายชะมัด.!!

 

“ไม่...!!” เสียงผมแผ่วเบาลง เริ่มหายใจติดขัด แก้มเนียนเริ่มขึ้นสีอย่างห้ามไม่ได้ หลับตาลงแน่นเบี่ยงหน้าหนีสัมผัส พยายามสู้แรงมือใหญ่นั่นที่กดบีบรั้งข้อแขนผมไว้แน่นมาก

 

ในห้องนี่ไม่มีเสียงใดใดนอกจากเสียงผมที่เริ่มครางในลำคอเบาๆไหลตามอารมณ์กับสัมผัสที่น่าขยะแขยงนั่น

 

 

รู้ว่ามันน่าขยะแขยง แต่ทำไม..............สมองผม ร่างกายผม มันไม่ขัดขืนสู้...........

มือหนาที่ลูบไล้สัมผัสผิวเนียนของผมใต้เสื้อตัวบาง

ริมฝีปากที่เร่งเร้าขบดูดตรงซอกคอขาวเนียนไม่หยุด

 

\

“ป....ปล่อย..นะ” กระเส้าเสียงเล็กบอกให้อีกคนหยุดการกระทำ แต่ทำไมร่างกายผม ถึงรู้สึก

 

ต้องการ......

..

..

.

.

ในขณะเดียวกัน

                “ค่ะ คุณผ่านการสอบถามแล้ว นี่กุญแจห้อง 207 ค่ะ”

                “ขอบคุณคับ” กว่าจะได้ = = ไม่น่าเชื่อ แผนหอย ปู ปลาของผมจะได้ผล -..-

                ทันทีที่ดงอุนได้กุญแจห้อง 207 มา เขาจึงดิ่งตรงขึ้นลิฟไปอย่างรวดเร็ว

               

                เมื่อถึงชั้นสอง ดงอุนวิ่งไปเรื่อยๆพร้อมกันกุญแจในมือพรางมองหมายเลขตามห้อง และก็มาถึง

               

“ห้อง 207”

 

ดงอุนพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเสียบกุญแจตรงลุกบิดและไขปลดล๊อกประตู

                ดงอุนค่อยๆบิดลุกบิดประตูเปิดผ่างออกช้าๆ

 

                “พี่โย..” ดงอุนเบิกตาโตมองอึ้งค้างอย่างตกใจ เมื่อเห็นพี่ตัวเอง...กำลังเข้าได้เข้าเข็มกับผู้ชาย

..

..

..

.

                “ด..ดงอุน!” ผมหลุดจากห้วงตัณหาของไอ้บ้ากามนั่นทันทีที่เห็นดงอุนยืนอึ้งอยู่

                ตอนนี้ ผมคิดอะไรไม่ได้ นอกจากจะถีบเป้าจุนฮยองจนเขาต้องงอตัวกุมเป้าและร้องโอญครวญ และลุกขึ้นวิ่งเข้ากอดน้องชายตัวเองที่รู้สึกปลอดภัยที่สุด

                “อย่ามายุ่งกับพี่ชายผม” ดงอุนกดเสียงต่ำมองหน้าจุนฮยองด้วยปลายตาพรางกอดผมไว้แน่นอย่างหวงแหน

                “หึ..พี่นายงั้นหรอ ไม่ยักรู้นะ ว่านายจะมีน้องชายด้วยนะซอบ” จุนฮยองพูดพรางลุกขึ้นติดกระดุมเสื้อตัวเอง

                “...” ผมซุกอกกว้างของน้องชายตัวเองเงียบๆ

 

                “ใช่ ผมเป็นน้องชายเขา และในฐานะที่ผมเป็นน้องชายของเขา ผมขอให้คุณเลิกยุ่งกับพี่ชายผมซะ” ดงอุ่นกดเสียงต่ำ

 

                “หึ..” จุนฮยองหึสั้นๆเหมือนกับไม่ใส่ใจกับคำพูดของดงอุน

                “และเรื่องที่คุณทำในวันนี้ ผมจะไม่ให้ถึงหูแฟนพี่ชายผมที่เป็นประธาน นร.”

                “หึ...”

                “สัญญาสิ ว่านายจะไม่มายุ่ง และมาทำแบบนี้กับพี่ชายของผมอีก”

                “อืม..” จุนฮยองอืมสั้นๆพร้อมฉีกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

                “ดงอุน.ฮึ่ก!” ผมสะอื้นกับอกน้องชายตัวเองเบาๆอย่างหวาดกลัวกับเหตุการณ์เมื่อกี้

                “ไม่เป็นไรแล้วนะคับ เขาจะไม่มายุ่งกับพี่อีกแล้ว” ดงอุนลูบหัวปลอบผมเบาๆพร้อมกับโอบกอดผมอย่างอ่อนโยน

                “ผมว่า วันนี้คงต้องกลับบ้านกันก่อนนะคับ” ดงอุนพูดจบก่อนพาผมไปโบกแท็กซี่หน้าโรงแรม

                “อืม...”

.

..

..

.

จุนฮยองจะหยุดความแค้นไว้แค่นี้จริงๆเหรอ? ต้องติดตามในพาสต่อไปนะคับ ^^





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #107 lovelyGirl_P (@pumzalovelygirl) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 22:44
    รอดพอดี 55
    #107
    0
  2. #82 phanniie_b (@phanniie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 20:24
    โจ๊กร้ายมากอ่ะ สงสารซอบ
    #82
    0
  3. #56 LuckyMyFriend (@luckykoong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 12:31
    จุน นายร้ายกาจเกินไปแล้วนะ ซอบไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย -0-
    #56
    0
  4. #55 yoondujun (@tai_dujunhyung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 00:52
    เกือยไปแล้วน้องโย ดงอุนมาช่วยทันพอดี

    ไมไม่บอกดูจุนนี่อ่ะ จัดการยงจุนซะ
    #55
    0
  5. #54 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2556 / 18:57
    จุนต้องมีแผนอะไรอีกแน่ๆเลย
    #54
    0