BEAST in the Rose of fiend กุหลาบสีครามของอสูร (Junseob)

ตอนที่ 11 : The Rose of fiend : 10 ความฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.ค. 56

อันยองฮาเซโยคร๊าบบ
กลับมาแล้วคับ นักอ่านที่รักของผมทุกท่าน หลังจากที่ผมหายไปนาน(มาก-..-)
วันนี้ผมกลับมาพร้อมกับตอนที่ 10 คับ ทุกคนลืมตอนเดิมๆที่แล้วๆมารึยังนะ(ดูท่าจะลืมแล้วล่ะ เฮ้ย -.- ลืมมีอัดนะคับ - -)
เนื้อเรื่องของผม ยังคงความมันส์ ความแค้น ความแรงไว้คงเดิมคับ แต่จะเพิ่มขึ้นอีกไม่นาน
มีคนถามไรเตอร์ด้วยนะคับ ว่าแต่งแบบนี้ มันไปแค้นอะไรมานักหนา
ผมเลยตอบเขาไปว่า ไม่รู้เหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ
เริ่มไร้สาระล่ะ -..- ไปอ่านตอนที่ 10 ของผมเลยดีกว่าคับ ^^


Previously…

“ตัวเล็ก นอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้มีเรียน”

                “ฮะ รุ่นพี่”

                “คร๊าบๆ ฝันหวานถึงผมนะตัวเล็ก”

                “ฮะ >//< เช่นกันฮะ”

 หลังจากวางสายรุ่นพี่ไป ผมก็ปิดไฟนอน

The Fiend:10 ความฝัน
.............

Junhyung….Sey

“ แม่คับ วันนี้วันเกิดผม ผมอยากได้ของขวัญ ของขวัญกล่องใหญ่ๆเลยยคับบบ”

                “ได้จ้ะ งั้น ลูกก็ต้องไปขอพ่อของลูกด้วยนะจ้ะ จะได้ สองกล่องใหญ่ๆเลยไง ^ ^

                “ฮับผมมม ”

                ........

                แอ๊ดดดดดดด

                “ป๊ะป๋า คร๊าบบบบบบ”

                “.....”

                “ปะ..ป๊า!!!!!

…………………..

                “พ่อ!!!!” ผมสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง เหงื่อแตกพรั่ก

อีกแล้ว ฝันแบบนี้อีกแล้ว อยากจะลืมแค่ไหนก็คงลืมไม่ได้ วันนั้น... ภาพนั้น มันติดตาผมมาตั้งแต่ผม11 ขวบ ความฝันที่ไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่นิด

ภาพที่คุณพ่อนอนสิ้นลมอยู่ที่พื้นที่เต็มไปด้วยเลือดแดงฉานเอ่อนอง

ตอนเด็กๆ ผมมักสะดุ้งตื่นอยู่เสมอๆเพราะความฝันนี่ และแม่ผมก็คอยอยู่ปลอบให้ผมหลับต่อทุกครั้ง แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว และผมก็ชินกับความฝันนี่แล้ว เลยแค่สะดุ้งตื่น และหลับตาลงอีกครั้งก็จะหลับสนิทไปตลอดคืน ปกติเหมือนไม่มีอะไร

คนที่ฆ่าพ่อ เป็นมัน สองพี่น้องนั่น

สารเลว.. ฆ่าคนบริสุทธิ์เพราะความหมั่นใส้ส่วนตัว

คนที่พรากชีวิตคนไปทั้งคน แบบมัน ทั้งชาติกูก็ไม่ให้อภัยพวกมึงเด็ดขาด!!!

มันต้องชดใช้ ทุกอย่าง ที่มันทำไว้!!

รอก่อนนะคับ คุณพ่อ อีกไม่นาน ผมจะพรากทุกอย่างไปจากมัน

เหมือนที่มันพราก คุณพ่อไปจากผม..

 

เช้าวันรุ่งขึ้น...

                ผมเดินขยี้หัวเบาๆลงมาจากบันไดชั้นสอง พรางมองลงไปข้างล่างก็เห็นอาหารเช้าจัดเตรียมไว้บนโต๊ะอาหารอย่างเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วโดยฝีมือคุณแม่ของผม

                ก่อนที่แม่ผมจะออกไปทำงาน แม่ผมจะจัดเตรียมอาหารไว้ให้ผมทุกเช้าเพราะกลัวผมไม่ทันรถโรงเรียน(ทั้งๆที่ผมก็ตื่นเช้าทุกวัน และก็ทันรถโรงเรียนทุกครั้ง = =)

หลังจากผมจัดการอาหารบนโต๊ะที่แม่ผมจัดเตรียมไว้ให้ ตอนนี้มันลงไปนอนอยู่ในท้องผมหมดแล้ว และผมก็ออกไปยืนอยู่หน้าบ้าน รอรถโรงเรียนมารับ(ผมขอเรียกโรงเรียนแทนวิทยาลัยนะคับ เรียกวิทยาลัยมันไม่ค่อยถนัด)

 

08.00 น.

                ผมมาถึงโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย และเดินลงมาจากรถโรงเรียน หลังจากมองหาใครคนนึง แต่วันนี้สงสัยมันจะไม่มาโรงเรียน เหอะๆ โดนดูดแค่นี้ทำเป็นขาดเรียน หึ

                ผมเดินถือกระเป่าขึ้นห้องเรียน เปิดประตูออกและมองไปตรงที่นั่งของตัวเอง ข้างหน้าที่นั่งผม

                โยซอบ..

                ไอ้สวะนั่นมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ

                สายตาโยซอบหันมาสบตากับผมเพียงวูบและหันกลับไปคุยกับพวกเพื่อนมันต่อ

                “อรุณสวัสดิ์ครับมาส” ท๊อปทักผมก่อนจะยิ้มบางๆให้

                “อืม.” ผมอืมสั้นๆและนั่งลงเสียบสโมท๊อคฟังเพลงเงียบๆ

                ผมมองไปข้างหน้า เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มเหมือนคนที่ไม่รู้สึกผิดแบบนั้น มันน่าหมั่นใส้ชะมัด

                “เฮ้ยมึง..เมื่อวานกูดูสารคดีว่ะ” ผมถอดสโมท๊อกออก และพุดออกมาลอยๆ

                “ครับ สัตว์โลกหรอครับ น่าสนใจดีครับ” ท๊อปตอบผม

                “เออ..กูเจอ แรดด้วยว่ะมึง” ผมพูดกระแทกหลังโยซอบก่อนจะกระตุกยิ้มเหยียดกับอาการสะดุ้งเล็กน้อยของมัน

                เสียงคนในห้องจอแจจนได้ยินกันในกลุ่มพวกผมเท่านั้น

                “หรอครับ แล้วถึงตอนฤดูผสมพันธุ์ มันจะทำยังไงกันเหรอครับ” ท๊อบรู้ว่าผมด่ามันอ้อมๆเลยช่วยเสริม

                “มันก็จะร่านหาตัวผู้น่ะสิวะ ถ้าตัวผู้ไม่ยอมเอามัน แรดตัวเมียมันจะใช้นอของมันน่ะ ไล่แทงตัวผู้ว่ะมึง โหดสัดๆ ฮ่าๆๆ”

                ตอนนี้มันคงรู้ตัวแล้วล่ะ ว่าพวกผมด่ามันอ้อมๆ รึมันยังโง่ก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ

                “สมกับที่เกิดมา แรด จริงๆนะครับ มาสผมนี่รอบรู้จริงๆ” ท๊อบยิ้มชื่นชอบกับคำพูดของผม

                “อ่อ ก็เห็นของใกล้ตัวน่ะ แม่ง แรดชิบ ฮ่าๆๆ” ผมนั่งขำ สะใจที่ได้ด่ามัน

                ผมเหลือบไปมองที่นั่งของไอ้อัศวินขี้ม้าขาว(คริส)ของมัน วันนี้มันไม่มา สงสัยเมื่อวานจะลงมือหนักไปหน่อย หึหึ

                “ซูโฮ วันนี้ทำไมคริสไม่มาซักที ปกติเขามาก่อนพวกเราอีกนะ” ซอบหันไปพูดกับซูโฮก่อนจะหันกลับนั่งกลุ้ม

                “ตายแล้วมั้ง ฮึฮึ” ผมตอบลอยๆก่อนจะขำเบาๆอย่างสะใจ

                “นายทำอะไรเขา” ซอบหันมามองผมด้วยสายตาอาฆาตแบบเด็กน้อย

                “หึ. ก็แค่สั่งสอนมันนิดหน่อย ดันมาเล่นกับพวกรุ่นใหญ่อย่างชั้น ชั้นไม่กระทืบมันตายก็บุญของมันเท่าไหร่แล้ว” ผมยิ้มเหยียด

                “ไอ้สารเลว..เมื่อไหร่นายจะเลิกทำชั่วซักที แค้นผมก็มาลงที่ผมสิ จะไปลงที่คริสทำไม”

                “ก็มันอาสามาตายแทนนายนี่หว่า ฮ่าๆ”

                “นายมันไม่ใช่คน..”

                “หึ...”

                “ไอ้อสูรเลว ไอ้ปีศาจ นรกส่งมาเกิด!” ซอบกดเสียงด่าผม

                “ถึงผมจะเป็นอสูร แต่ก็ไม่เคยผิดเพศ ร่าน อ่อยผู้ชายไปทั่ว ...แบบมึง” ผมยื่นหน้าเข้าไปไกล้ และเน้นกระซิบประโยคหลัง ก่อนจะยิ้มเหยียดอย่างดูถูก

                “นั่นตัวนายเองรึป่าว จุนฮยอง” ซอบเค้นเสียงนิ่งใส่ผม

                “เรื่องสกปรกๆแบบนั้น ผมไม่ทำหรอกนะ”

                “หึ..แต่มากกว่านั้นล่ะสิ คนเลวๆอย่างนาย สกปรกแค่นี้ไม่พอหรอก ว่ามั้ย”

                “.....” ผมหน้านิ่ง

                “มาสครับ” ท๊อบจับบ่าผม มองหน้าผมบอกผ่านทางสายตาว่าจะให้กระทืบให้มั้ย

                “มึงไม่ต้อง” ผมตอบนิ่งๆ

                “...ผมทำเพราะมีเหตุผลส่วนตัวของผม ไม่เหมือนบางคน ทำเพราะความหมั่นใส้ส่วนตัว”

                “....” ซอบขมวดคิ้ว สงสัยมันจะงงกับคำพูดของผม

                “ทำความผิดแล้วยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในสังคมได้อีกนะคับ หน้าด้านจริงๆ ^^

                “...นับวัน ผมยิ่งไม่เข้าใจนายจริงๆนะ จุนฮยอง” ซอบมองผมเอือมๆ

                “กลัวเพื่อนๆที่แสนดีของนายจะรู้ความเลวของตัวเองในอดีตรึไง ซอบ” ผมยกยิ้มหวาน

                “.....” ซอบหันกลับไปตามเดิมแบบไม่สนใจคำพูดของผม

                “ซักวัน...นะ ซอบ ถ้าบุญของนายในชาตินี้หมดเมื่อไหร่ เตรียมเจอผลกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้เถอะ หึ” ผมพูดจบ ก็เสียบสโมท๊อคฟังเพลงตามเดิม

               

............................

………………

19:00 น.

                “กลับมาแล้วคับ” ผมเดินเข้าบ้านมาพร้อมกับทักแม่ผมที่กำลังจัดเตรียมมื้อเย็นอยู่

                “วันนี้เรียนเป็นไงบ้าง ทำงานไปเรียนไปคงเหนื่อยน่าดูนะลูก” แม่ถามผมพรางจัดเตรียมมื้อเย็นออกมาวางบนโต๊ะอาหาร

                “ก็ดีคับ ไม่เหนื่อยหรอกคับ เพื่ออนาคตของเราไงคับ ยามแม่แก่ตัวลง จะได้มีเงินใช้คับ อีกอย่าง แบ่งเบาด้วยนะคับ” ผมพูดพรางยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเดินขึ้นห้องเอากระเป๋าไปเก็บ และเดินลงมาทานข้าวที่แม่จัดเตรียมไว้ให้

                “จ้าๆ ลูกคนนี้นี่จริงๆเลย บ้านเราก็ไม่ได้จนรั้นแค้นอะไรขนาดนั้น” แม่ผมยิ้มบางๆพรางยีผมผมไปด้วยอย่างเอ็นดู

                “ผมบอกแล้วไง เพื่ออนาคตของแม่และผม”

                “จ้าๆ พ่อของลูกนี่ก็จริงๆเลย มาลาโลกเร็วเกิน” แม่ผมพูดไปพร้อมๆกับใบหน้าที่เศร้าสลด

                “..ผมคนเดียวก็หาเงินได้คับแม่ ผมก็เหมือนกันกับทำหน้าที่แทนพ่อไงคับ” ผมยิ้มบางๆปรอบแม่

                ผมไม่อยากเห็นใบหน้าท่าน ที่สลดใจแบบนั้น ผมอยากเห็นรอยยิ้มของท่านมากกว่า

                “พ่อเขาจากเราไปนานแล้ว เขาไปอยู่สบายแล้วล่ะแม่ ไม่แน่เขาอาจจะคอมคุ้มครองเราอยู่ก็ได้นะ” ผมพุดพรางยิ้มไปด้วย

                “จ้ะๆ”

                “ไม่นานหรอกคับแม่ คนคนนั้น ที่มันฆ่าคุณพ่อ มันจะต้องชดใช้ ในสิ่งที่มันทำไว้”

                “ลูกรู้ตัวคนฆ่าแล้วหรอลูก”

                “ผมก็พูดไปเรื่อยน่ะคับแม่ กินข้าวกันเถอะคับ” ผมยิ้มร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                แม่ก็คงหนักใจไม่แพ้กับผม แตกต่างกันแค่ตรง รู้กับไม่รู้

                ถ้าแม่ผมรู้ คงเครียดตายแน่ๆ เพราะคนที่ฆ่า ดันเป็นคนคุ้นเคย

                และคนที่แม่ผม ไว้ใจที่สุด รักพอๆกับเป็นครอบครัวเดียวกัน

...........................................

“ แม่คับ วันนี้วันเกิดผม ผมอยากได้ของขวัญ ของขวัญกล่องใหญ่ๆเลยยคับบบ”

                “ได้จ้ะ งั้น ลูกก็ต้องไปขอพ่อของลูกด้วยนะจ้ะ จะได้ สองกล่องใหญ่ๆเลยไง ^ ^

                “ฮับผมมม ”

                ........

                แอ๊ดดดดดดด

                “ป๊ะป๋า คร๊าบบบบบบ”

                “.....”

                “ปะ..ป๊า!!!!!

                ความฝันที่วกวนไปวนมาอยู่ในค่ำคืนของการหลับทุกวัน มันเป็นความทรงจำอันเลวร้ายที่สุดของเด็กในวัยแค่ 11 ขวบ

                จะต้องฝันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

                ความฝันนี่ จะสิ้นสุดเมื่อไหร่

                อะไร ที่จะหยุดมันได้ นอกจากความแค้นจะถูกล้างบางทั้งหมด

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #104 lovelyGirl_P (@pumzalovelygirl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 22:39
    ยังงงๆ
    #104
    0
  2. #79 phanniie_b (@phanniie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2556 / 20:11
    ซอบไปทำอะไรให้อ่ะ
    #79
    0
  3. #44 yoondujun (@yoondujun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 21:46
    ยงจุนซอบไม่ผิดซักหน่อย

    นายอย่าพาลสิ

    #44
    0
  4. #43 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 16:39
    แล้วซอบผิดหรอจุน
    ซอบทำอะไรให้อ่ะ
    #43
    0