(sf/os) 8月 พระจันทร์ของสิงหา #องมิน

ตอนที่ 2 : cat goes meow 2 - end -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    17 ก.พ. 62

Cat goes meow 




fan art by : @aayXX8812



        ‘จะไปไหน’



        ประโยคคำถามเดิมๆ ที่เจ้าแมวถามเขาทุกวันหลังจากแต่งตัวเสร็จ ซองอูเหลือบมองร่างเพรียวที่นอนกระดิกหางฟูอยู่บนฟูกนอนอย่างเงียบๆ ใบหน้าหวานแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ เขาต้องทำงานเลี้ยงตัวเองแล้วก็เลี้ยงแมวอีกด้วย



        “เดี๋ยวกลับมาครับ” คำตอบเดิมของซองอูทำเอาเจ้าแมวตัวขาวลุกพรวดขึ้นบนเตียง ผ้าห่มที่เคยคลุมร่างขาวหล่นร่วงลงมากองอยู่ที่สะโพก



        เจ้าแมวนั่น ... จงใจชัดๆ



        “ยังจะไปอีกเหรอ”



        ใบหน้าขาวงอง้ำยิ่งกว่าเดิมเมื่อชายหนุ่มตอบเสียงหนักแน่นว่ายังไงเขาก็ต้องออกไป ซองอูทิ้งสะโพกลงบนฟูกนอนข้างๆแมวดื้อ รั้งเอวบางเข้ามาใกล้ก่อนจะฟัดกับแก้มกลมนั่นอยู่นานเกือบนาที เสียงหัวเราะของมินฮยอนดังลั่นไปทั่วห้อง ลืมไปเลยว่าเคยขุ่นเคืองใจมาก่อน



        “เดี๋ยวกลับมา สัญญา” ชายหนุ่มพูดขณะยังคลอเคลียอยู่กับแก้มขาวๆนั่นไม่ห่าง



        “รีบกลับมานะซองอู เราเหงา”



        สองมือเรียวทาบทับอยู่บนบ่า แกล้งรั้งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ก่อนจะจุ๊บเบาๆบนริมฝีปากหยักและจงใจจะผละออกไป แต่กลับไม่เป็นอย่างที่เขาหวังไว้เท่าไรนัก เมื่อฝ่ามือหนารั้งต้นคอขาวเข้ามาแนบชิด มอบจูบลึกซึ้งให้กับมินฮยอน สอนให้แมวดื้อของเขาคราวหลังจะได้หัดจำบ้างว่าไม่ควรเล่นกับไฟ



        เรียวลิ้นสากไล้วนบริเวณกลีบปากนุ่มหยุ่น แกล้งขบเบาๆเพื่อแกล้งร่างขาวในอ้อมกอด กวาดต้อนความหวานในโพรงปากอุ่น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร บวกกับอารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ กระดุมเชิ้ตของซองอูหลุดออกไปสองเม็ดเพราะฝีมือแมวดื้อ ก่อนจะตามมาด้วยแรงทุบเบาๆบริเวณหน้าอก



        “อือ ห หายใจไม่ออก” เป็นมินฮยอนเสียเองที่เป็นฝ่ายผละออกมาก่อน เขาจะขาดใจตายเอาได้เพราะซองอูไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลย



        “เธอทำเราไม่อยากไปทำงานแล้ว” ซองอูมองเรียวปากอิ่มที่บวมแดงเพราะฝีมือของตนด้วยความหลงใหล



        “ก็ไม่ต้องไปสิ”


             “มินฮยอน”



        “อยู่เล่นกับเรา..”

    


         “…”



        “นะ ซองอู” มือเรียวเริ่มไม่อยู่นิ่ง ปลดกระดุมเชิ้ตเม็ดที่สามและสี่ออกไปเผยให้เห็นหน้าท้องของอีกฝ่าย แกล้งไล้มือวนอยู่อย่างนั้น หวังเพียงให้ อง ซองอู อยู่กับเขา ไม่ต้องออกไปทำงาน



        “พอก่อน..”



        “นะครับ”



        และคำตอบของซองอูคือ...



.        “ไม่ได้!”






        ดงโฮเหลือบมองใบหน้าเพื่อนสนิทตัวเองแล้วก็อดแปลกใจไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันไปกินรังแตนที่ไหนมาทำไมถึงหน้าบูดบึ้งขนาดนั้น ไหนจะอาการพูดคนเดียวของมันอีก มือเอาแต่กดมือถือตลอดเวลาเหมือนกับคุยกับใครสักคน



        “เป็นไรวะซองอู” เจ้าของใบหน้าโหดพ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง เพราะอาการของมันน่ะ ดูเหมือนคนกระวนกระวาย อีกนิดก็ใกล้บ้าแล้วมั้ง



        “เปล่านี่”



        “มึงดู ...”



        “ดูไรวะ” นั่นดิ ดูอะไรของมัน



        “ดูหงุดหงิด กูเห็นดูมือถือมาตั้งแต่เข้างานละ รอใครอยู่ป่ะ” ห่วงเพื่อนน่ะใช่ แต่อยากใส่ใจก็ใช่เหมือนกัน



        “ก็เปล่านี่ กูปกติดี”



        “กูจะเชื่อละกัน”



        ดงโฮส่ายหน้ากับความปากแข็งของเพื่อนตัวเองแล้วจึงหันไปทำงานต่อ เวลาสามชั่วโมงผ่านไปเร็วเหมือนโกหก แต่สำหรับซองอู ... แม่งโคตรจะช้าเลย



        ชายหนุ่มทิ้งตัวลงกับม้านั่งข้างเพื่อนรัก ยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อลวกๆ เหลือบมองไอ้ดงโฮเพื่อนรักคุยโทรศัพท์กับควานลินแฟนเด็กของมันแล้วก็อดเบ้ปากไม่ได้ ทีคุยกับเขาล่ะแทบจะตบหัว คุยกับแฟนเด็กมีจ๊ะมีจ๋า  มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่มีแฟน จากคนหยาบกระด้างก็ดูอ่อนโยนขึ้น ไม่รู้จริงๆว่าควานลินเอาอะไรให้เพื่อนเขากินกัน ทั้งรักทั้งหลงกันขนาดนี้ ก็แอบคิดอิจฉานิดๆ และจู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา



        “กูถามไรหน่อยดิ”



        “ไร” ดงโฮเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงเมื่อกดวางสายจากแฟนเด็ก



        “ตอนนั้นมึงรู้ได้ยังไงว่าชอบควานลินวะ” ดงโฮเงียบไปพักหนึ่งหลังจากได้ยินคำถามของเพื่อนสนิท



        “ก็..จะให้กูพูดจริงๆเหรอวะ”



        “มึงจะเขินทำเชี่ยไรล่ะ”



        “ตอนที่มึงพามาเจอน้อง แค่รู้สึกถูกชะตามั้ง”



        “แค่ถูกชะตาก็ชอบเลย ?”



        “ก็เหี้ยละ ไม่ใช่ดิ ถูกชะตามันก็แค่แรกเห็นป่ะวะ น้องมันมีอะไรมากกว่านั้น รู้ตัวอีกทีก็ละสายตาไปจากน้องไม่ได้แล้วว่ะ”



        “…” ซองอูเงียบ



        “ถ้ามึงถามกูว่ากูรู้ตัวว่าชอบน้องได้ยังไง”



        “…”



        อง ซองอู ไม่ประสากับความรักเท่าไรนักหรอก ออกจะทึ่มด้วยซ้ำไป



        “ก็คงเป็นตอนที่กูรู้ตัวว่ากูคิดถึงน้องตลอดเวลาล่ะมั้ง”



        เหมือนที่เขาคิดถึงอีกคนที่รออยู่ที่ห้อง...



        “ก็คงเป็นตอนที่กูรู้สึกดีกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ ที่น้องทำให้”



        เหมือนที่เขายิ้มได้เพราะเจ้าแมวนั่นจู่ๆ ก็ลุกขึ้นมาทำอาหารเช้าไปเขา แม้ครัวจะแทบไหม้ก็เถอะ..



        “ก็คงเป็นตอนที่กูรู้สึกว่าถ้าน้องหายไปกูคงเสียใจแย่”



        เหมือนที่เขาเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วไม่เจอมินฮยอนนอนรออยู่บนฟูก...



        “และก็คงเป็นตอนที่กูรู้สึกว่ากูเสียดายแย่เลยถ้าปล่อยให้น้องไปเดินจับมือกับใครที่ไม่ใช่กู”



        เหมือนที่เขาไม่อยากให้ใครมาแตะมินฮยอนเหมือนที่ซองอูเคยได้ทำ...



        “กูเลยผูกมัดน้องด้วยการขอเป็นแฟนแม่งเลย” เสียงทุ้มของดงโฮหัวเราะเมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ มือหนายกเกาศีรษะตัวเองแก้เก้อ เหลือบมองใบหน้าหนักใจของเพื่อนรักด้วยความ(อยาก)ใส่ใจ



        “แล้วถ้ามันเร็วเกินไปล่ะวะ”  



        “ของแบบนี้มันมีคำว่าเร็วด้วยรึไงวะ”



        “…”



        “รู้สึกก็คือรู้สึกดิ ไม่เห็นต้องมีคำว่าเร็วไปเลย”



        “…”



        “ชอบก็คือชอบ เจอกันแค่สองชั่วโมงแล้วชอบ มันก็คือชอบป่ะวะ”



        ก็จริงของมัน







        “กลับมาแล้ว”



        ตีหนึ่งครึ่ง อง ซองอูกลับมาถึงห้อง ไฟในห้องปิดสนิททุกดวง เหลือไว้เพียงโคมไฟหัวนอนที่อีกฝ่ายเปิดทิ้งเอาไว้ ชายหนุ่มเหลือบดูอุณหภูมิห้องก่อนจะพบว่ามันถูกเปิดไว้เย็นเกินไป มือหนาปรับอุณหภูมิให้พอเหมาะก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาร่างบางที่ขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาของเขา มินฮยอนยังคงหลับสนิท แม้ยามที่เขาไล้มือไปตามกรอบหน้า เจ้าแมวดื้อก็ยังคงหลับ



        จากกรอบหน้ามายังริมฝีปากอิ่ม นิ้วโป้งไล้วนอยู่กับก้อนเนื้อนิ่มแกล้งกดมันเล่นอยู่อย่างนั้นด้วยความเอ็นดูก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มขยับตัวและเปิดเปลือกตาขึ้น



        “อือ ซองอูเหรอ”



        “ครับ”



        “กี่โมงแล้ว”



        “ตีหนึ่งครึ่ง”



        “ดึกจัง”



        “ดึกมาก”



        “คิดถึง”



        “คิดถึงเหมือนกัน”



        ร่างบางที่แสนจะงัวเงียถูกรั้งไว้ในอ้อมกอดอุ่น ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มอย่างมีความสุขเมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทีอ่อนโยนใส่ ถูไถใบหน้าเขากับบ่าของชายหนุ่ม กลิ่นบุหรี่ที่ติดเสื้อซองอูทำเอามินฮยอนยู่หน้า



        “บุหรี่”



        “หือ”



        “สูบเหรอ”



        “เราไม่ได้สูบ มันติดเสื้อมา”



        “ไม่ชอบเลย”



        “แล้วเธอชอบอะไรบ้าง หือ” แกล้งบีบจมูกอีกฝ่ายเล่นด้วยความเอ็นดู



        “ชอบซองอูไง”



        “…”



        “เสื้อน่ะ เหม็น”



        “แล้วให้ทำยังไงล่ะ”



        “ถอดออกสิ”



        และคำตอบของซองอูคือ..



        “เธอก็ช่วยถอดสิ”








       

ผิวกายขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเมื่อใบหน้าคมคร้ามลากไล้ไปทั่วทุกตารางนิ้วบนตัวของมินฮยอน ตั้งแต่ใบหน้า ลำคอระหงส์ มาหยุดที่หน้าอก สายตาคมกวาดมองเรือนร่างที่อยู่ใต้อาณัติของเขา แววตาฉ่ำน้ำยั่วยวนของอีกฝ่ายแทบจะทำให้เขาหมดความอดทน ยิ่งตอนที่อีกคนงับริมฝีปากล่างไว้ด้วยฟันซี่ขาวทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่ง อง ซองอู มองว่ามันเป็นการยั่วยวนเขาทั้งนั้น



“ซองอู” เสียงหวานร้องเรียกชื่อคนที่อยู่เหนือร่างด้วยน้ำเสียงสั่นจนแทบจับใจความไม่ได้ เมื่อสัมผัสชื้นแฉะแตะลงที่ปลายยอดอก



ซองอูไม่เคยแตะต้องเขาไปมากกว่าจูบ มีบ้างที่แตะนู่นแตะนี่แต่เราต่างไม่เคยล่วงเลยมาจนถึงขั้นนี้ แบบนี้มันก็ดี เพียงแต่ว่า..แปลกใจนิดหน่อย



“อาา...ตรงนั้น”



ชายหนุ่มลิ้มรสยอดอกสีหวานสลับกันไปมาอย่างไม่รู้เบื่อ คำพูดของเพื่อนสนิทอย่างดงโฮดังก้องอยู่ในหัวเขาซ้ำไปซ้ำมา เมื่อคิดดูอีกทีแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า เขาไม่เห็นต้องไปแคร์เลย จะช้าจะเร็วยังไงซะ เขาก็ชอบเจ้าแมวนี่ไปแล้ว



“ชอบมั้ย” ชายหนุ่มเงยหน้าสบเข้ากับลูกแก้วสีใสที่เอ่อไปด้วยน้ำตา



“ชอบ” มินฮยอนซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเองเช่นเคย ใบหน้ายิ่งขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อเผยคำตอบให้อีกฝ่ายได้ยิน รอยยิ้มล้อเลียนของซองอูทำเขาเขินอายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ



เสื้อผ้าที่เคยปกคลุมร่างกายขาวเนียนหายวับไป มันร่วงหล่นอยู่ข้างๆ ฟูก ไม่มีใครใส่ใจจะหยิบมันขึ้นมาวางไว้อย่างเป็นระเบียบทั้งนั้น แม้จะมีเพียงโคมไฟหัวนอนที่ให้แสงสว่าง ซองอูกลับมองเห็นร่างขาวที่อยู่ใต้ร่างได้อย่างชัดเจน



ชายหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบากเมื่อสายตาคมกวาดมองไปทั่วทุกตารางนิ้วบนตัวของมินฮยอน



“อย่ามอง..” มือเรียวคว้าหมับเขาที่ปกเสื้อของซองอูแก้เขิน เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการช่วยอีกฝ่ายแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหม็นกลิ่นบุหรี่ออก



ซองอูหยัดกายสะบัดเจ้าเสื้อเชิ้ตทิ้งออกไปอย่างไม่ใยดี ทาบทับท่อนบนเปลือยเปล่าเข้ากับกายบาง แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ขาเรียวสีน้ำนมพาดเกี่ยวไว้กับสะโพกหนั่นทั้งสองข้าง



เราจูบกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครยอมใคร เสียงชื้นแฉะของริมฝีปากที่ยามนี้เอาแต่เคลื่อนเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรียวลิ้นที่เกี่ยวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปลายนิ้วสากที่ลากไล้ผ่านทุกตารางนิ้วบนผิวกายขาว ทุกอย่างล้วนเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีทั้งสิ้น..



“ฮ่ะ..”



เสียงหวานหลุดร้องเมื่อรู้สึกได้ถึงความคับแน่นที่แทรกผ่านเข้ามา ไม่ได้เจ็บมาก แต่ก็ทำให้เขาจุกอยู่ไม่น้อย



“ชู่ว”



“ซองอู ซองอู” เสียงหวานร้องเรียกอีกฝ่ายซ้ำไปซ้ำมาเมื่อสองนิ้วที่เคลื่อนอยู่ในกายขยับคว้านลึกเข้าสู่ด้านใน จงใจกดย้ำหาจุดที่ไวต่อความรู้สึกจนเจอ และเมื่อเจอชายหนุ่มกับกดซ้ำๆย้ำๆไปมาอยู่อย่างนั้นจนอีกคนดิ้นพร่าน



“พ..พอแล้ว ฮ้ะ..อื้อ”



“เธอแม่ง”



มินฮยอนไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป สองมือขยำผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อความรู้สึกซ่านเสียวตีรวนไปทั่วร่างกาย เขารู้สึกชาทั้งแต่หัวจรดปลายเท้า รู้สึกดีกับสิ่งที่ซองอูทำให้จนแทบคลั่ง



เปลือกตาบางเลือกที่จะปิดลง เมื่อทนกับสายตาของชายหนุ่มไม่ไหว ได้ยินเสียงฉีกซองฟอยล์ดังแว่วมาก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายทำอะไร



ขาเรียวข้างหนึ่งถูกจับพาดไว้บนบ่าแกร่ง อีกข้างถูกจับตั้งชันไว้กับฟูกนอน เขาอยู่ในท่าที่น่าอายมากๆ อายจนแทบไม่อยากจะลืมตามองซองอูเอาซะเลย



“มินฮยอน ลืมตาหน่อย”



“ฮื่อ ไม่เอา”



“ไม่อยากเห็นเหรอ”



“ไม่...”



“มองหน้าหน่อยครับ คนดี” ชายหนุ่มกระซิบข้างใบหูขาวก่อนจะกดจูบหนักๆบนริมฝีปากอิ่ม



เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนบริเวณช่องทางด้านหลัง แค่แตะนิดเดียวก็แทบบ้าแล้ว .. แทบบ้าแล้วจริงๆ



ในที่สุดมินฮยอนก็ยอมลืมตาคุยกับซองอู ..



“เจ็บหน่อยนะ”



“อ้ะ!..”



“เธอ...”



“ซอง..อู อื๊ออออ”



เขาแทรกผ่านความคับแน่นเข้าไปจนสุด แรงบีบรัดจากอีกฝ่ายทำชายหนุ่มแทบคลั่ง ต้องสั่งตัวเองไว้ว่าห้ามขยับ ร่างบางใต้ร่างสั่นราวกับลูกนก จิกเล็บเข้ากับแผ่นหลังเพื่อระบายความเจ็บปวดและความเสียวซ่าน



“ชู่วว ผ่อนคลาย”



“ซองอู ขะ ขยับ”



ชายหนุ่มรู้สึกยิ่งกว่าเดิมเมื่อสะโพกมนเป็นฝ่ายเบียดกายเข้ามาหา ใบหน้าหวานเหยเกดูแวบเดียวก็รู้ว่าเจ็บ แต่พยายามทำเป็นเก่ง แมวที่ชื่อมินฮยอนดื้อได้ขนาดนี้เชียวเหรอ



“เธอไม่เจ็บเหรอ อย่าเพิ่งซนได้มั้ย” เสียงทุ้มดุอีกฝ่ายเมื่อเจ้าตัวเป็นฝ่ายขยับหาเขาเสียเอง ไม่เพียงแค่ครั้งเดียว นี่มันปาเข้าไปหลายครั้งแล้วด้วย ไหนจะแรงบีบรัดนั่นอีก ฮวัง มินฮยอน กำลังทำเขาแทบคลั่ง



“เจ็บ” เบะปากพร้อมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้



“งั้นนิ่งๆซะ” สองมือตะปบเข้าที่สะโพกมน หมายให้อีกฝ่ายหยุดขยับเสียที แต่ว่า



“เจ็บ แต่เราอยากให้ซองอูรักเรามากกว่า”



แม่ง…



“รักเรานะ”







สองกายแนบชิดไม่ห่างกันแม้วินาทีเดียว แรงขยับเพิ่มจากช้าเป็นเบา เสียงหอบจากอารมณ์ดังไปทั่วห้อง ริมฝีปากอิ่มเอาแต่เปล่งชื่อของคนที่ขยับกายอยู่เหนือร่างไม่ขาด ชายหนุ่มบดกรามแน่นเมื่อเริ่มรู้สึกมากขึ้นกว่าในตอนแรกส่งเสียงครางต่ำในลำคอเมื่อสะโพกมนขยับสวนขึ้นมาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขากดกายลงไป



“อะ..อา ซองอู”



“ฮวัง มินฮยอน..”



เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามกรอบหน้าและลำตัวก่อนจะหยดลงบนร่างขาวที่กำลังขยับช่วยเขาอยู่ ชายหนุ่มแนบตัวลงไปกดจูบหนักๆบนริมฝีปากอิ่ม ดูดดึงก้อนเนื้อนิ่มอย่างคนหิวกระหาย ขณะที่สะโพกหนั่นยังขยับกายเข้าออกไม่ห่าง



“ซองอู ซองอู ซองอู”



“เธอแม่ง อย่าไปทำงี้ให้ใครเห็นนะ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ ริมฝีปากแดงสดบวมเจ่อเพราะรสจูบของเขาที่เอาแต่เปล่งเสียงเรียกชื่อของชายหนุ่ม



น่ารัก



ฮวัง มินฮยอน น่ารัก



“ฮะ ฮ้า ไม่..ไม่ไหวแล้วซองอู”



ร่างบางกระตุกเกร็งปลดปล่อยความอัดอั้นออกมาจนหมดสิ้นพร้อมหายใจหอบอย่างน่าสงสาร ช่องทางร้อนจัดบีบรัดตัวตนของเขาระรัวเมื่อมินฮยอนถึงจุดหมาย ชายหนุ่มครางต่ำเพราะกำลังจะทนไม่ไหว ทั้งเสียงร้อง ทั้งใบหน้าของมินฮยอน ..



“ซองอู ฮื้อ”



“เรียกแต่ชื่อเรา..” ซองอูพูดกับอีกฝ่ายขณะที่สะโพกยังขยับอยู่ในช่องทางร้อนจัดของอีกคน



“ก็ต้องเรียกชื่อซองอูสิ อ่ะ..พะ พอแล้ว!”



“ปกติแมวมันร้องเหมียวไม่ใช่หรือไงเธอ”



“ก็ใช่ แ..แต่เราไม่อย่างร้องแบบนั้น มะ..ไม่ไหว”



“แล้วจะร้องยังไง”



“ร้องว่า ซองอู” ไม่เพียงแต่พูดเปล่า แต่ ฮวัง มินฮยอน กลับร้องให้เขาฟังจริงๆ



อง ซองอู หมดความอดทนกั ฮวัง มินฮยอน แล้ว สะโพกมนถูกสองมือหนายึดไว้ดังเดิม ก่อนจะออกแรงขยับเข้าหาอีกคน หนักหน่วง แม้แต่ร่างบางที่ถึงจุดหมายไปแล้วยังรู้สึกตามอีกฝ่ายได้ง่ายๆ ในห้วงอารมณ์สุดท้ายชายหนุ่มกระตุกเกร็งร่างและปลดปล่อยความรู้สึกอัดอั้นในที่สุด



ซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว กดจูบลงบนผิวเนื้อเพื่อตีตราจองอีกฝ่ายไว้ เสียงเหนื่อยหอบของทั้งคู่ดังไปทั่วบริเวณห้อง



ซองอูเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าของอีกคน ก่อนจะกดจมูกแนบลงกับแก้มใสชื้นเหงื่อ ก็จริงอย่างที่ดงโฮมันว่าแหละ ชอบก็คือชอบ จะช้าจะเร็ว เขาก็ชอบ ฮวัง มินฮยอน ไปแล้วอยู่ดี



และอีกอย่าง



ฮวัง มินฮยอน ก็เป็นของ อง ซองอู แล้วด้วย





END


#พระจันทร์ของสิงหา


ฝากเปนกำลังใจให้ด้วยนะต้ะ <3 เยิ้บ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #41 fanaticdeer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:25
    ร้ายกาจจจ น้องแมวที่ไม่แมว ร้ายมากแม่ ขี้อ้อนจังเลยน้า น้องแมวเมี้ยวๆๆ
    #41
    0
  2. #38 pamhaha9822 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:11
    ทับใจคับผม แอร้ย
    #38
    0
  3. #37 ('ดับเบิ้ล..คิฮ่าา!** (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 04:41

    เขิงง แงง ช่วยด้วยย

    #37
    0
  4. #35 Nnhh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 22:14
    แงงงงงน้องงงแมวว
    #35
    0
  5. #32 MADBANG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 12:53
    ไม่ไหวแล้ววววววววสวสหบกากบดลดากบก
    #32
    0
  6. #24 Trexjj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 08:16
    แซ่บมากแมวก็ยั่วเก่ง
    #24
    0
  7. #23 Sherlyn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:22
    แมวไรจะแซ่บเบอร์เน้!!
    #23
    0
  8. #20 เดอะ ทีฟ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:39
    นี่มันแมวยั่วสวาททททท
    #20
    0
  9. #19 nachyxm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:04
    ยัยน้องเหมียวขี้ยั่ว ฮืออออ เขินนนนน คือดีมากเลยค่ะ
    #19
    0
  10. #16 sparkleVegetable (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:57
    จะเป็นลมกับยัยแมวเหมียว แงแอแงแอ ซับเลือดดดด
    #16
    0
  11. #14 fennechwang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:18
    ฮืออ จะตายๆๆๆ แมวมินยอนไม่ต้องเมี้ยว แต่ร้องว่าซองอูฟรหนยฟงฟกนบฟวฟ ยั่วมาก น้องงงงงง จะเปนลม //สูดยาดม
    #14
    0
  12. #13 Yvesrola (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:56
    น้องแมวววว​ แบว่าฟฟห่ห้ป้แสสแสก่่แ่สสส
    #13
    0
  13. #12 Pgpchy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:49

    ไอแมวววววยั่วเก่งงงงง

    #12
    0
  14. #11 jjattu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:27
    แงงงง เจ้าแมวขี้ยั่ว
    #11
    0
  15. #10 patittapa_g (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:52
    เขินนนนนน
    #10
    0