(sf/os) 8月 พระจันทร์ของสิงหา #องมิน

ตอนที่ 1 : cat goes meow 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


Cat goes meow



 





            ซองอูถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางย่อตัวลงนั่งราบไปกับพื้นคอนกรีตหลังคณะ โยนกระเป๋าคู่ใจทิ้งไว้ข้างกาย ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกสองเม็ดจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง อากาศวันนี้ร้อนเกินไปจนคนอย่างซองอูทนไม่ไหว ใบไม้ไร้การเคลื่อนไหว ไม่มีลมอย่างที่เขาคิดเอาไว้ แต่อย่างน้อยความเย็นจากร่มไม้ด้านข้างก็ยังพอช่วยให้เขาเย็นขึ้นได้บ้าง



            หมุนข้อมือดูเวลาและพบว่าชายหนุ่มมีเวลางีบเพียงสี่สิบนาทีก่อนจะเริ่มคาบเรียนบ่าย ไม่ลืมความมือถือขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานพิเศษหามรุ่งหามค่ำทำให้นักศึกษาปีสามอย่างซองอูเริ่มเพลีย เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงทีละนิดจนเผลอหลับไปในที่สุด



            เมี้ยว เสียงเล็กของลูกแมวร้องดังอยู่ใกล้เขามาก ขนนุ่มๆ ของมันถูเขากับต้นแขนของซองอูจนชายหนุ่มสะดุ้งตื่นจากฝันกลางวัน



            หืม ซองอูเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ เขาชอบมางีบหลับตรงนี้เสมอ แต่ไม่ยักเจอเจ้าเหมียวตัวนี้เลยแฮะ



            เมี้ยวว มันร้องพร้อมเดินถูขนนุ่มและหางฟูเข้ากับแขนแกร่งไปมา ช้อนตาใสแป๋วมองเขาอย่างออดอ้อน เมื่อเห็นว่าเขาไม่สนใจก็ทำแบบนั้นอยู่หลายต่อหลายรอบ



            อะไรของแก ซองอูพูดกับเจ้าลูกแมวเหมียวตัวนั้น หลุดหัวเราะกับท่าทีตลกของมัน แม้ในใจจะรู้อยู่แล้วว่าแมวมีนิสัยขี้อ้อนแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้



            เมี้ยวว เสียงเล็กของมันร้องแง้วเพื่อเรียกให้ชายหนุ่มหันมาสนใจมันอีกครั้ง ลิ้นเล็กแลบเลียไปตามเรียวนิ้วของซองอู ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างของนักศึกษาปีสามเมื่อปลายลิ้นเล็กของเจ้าลูกแมวแตะลงกับนิ้วของเขา มันเลียตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงโคนนิ้ว แต่ที่น่าแปลกกว่านั้น .. เขากลับยอมให้มันทำแบบนั้นต่อไปและหลงลืมไปว่าตัวเอง...ไม่ชอบแมว



          พอๆ เจ้าแมวตัวเล็กหยุดการกระทำทั้งหมดก่อนจะหมอบลงและช้อนตาใสมองชายหนุ่ม



            ซองอูหลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้ บอกให้พอก็พอพูดรู้เรื่องง่ายเสียจริง มือหนาเอื้อมไปเกาคางให้เจ้าก้อนขนตัวเล็ก มันทำหน้าเคลิ้มอยู่พักใหญ่จนกระทั่งซองอูหยุดเกา



            จะนอนต่อแล้ว ซองอูพูดไว้แค่นั้น มองนาฬิกาข้อมือก่อนจะพบว่าเหลือเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น หากเขาไม่นอนเขาต้องแอบไปหลับในห้องเรียนแน่ๆ เขาเลิกสนใจเจ้าก้อนขนสีขาว เลือกปิดเปลือกตาลงอีกครั้งและหลับไปในที่สุด



            ดวงตาคู่เล็กเงยมองเจ้าของใบหน้าหล่ออย่างนิ่งๆ แกล้งแลบลิ้นเลียนิ้วของอีกฝ่ายและพบว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ กลับมา มันเดินป้วนเปี้ยนอยู่กับชายหนุ่มอยู่ห้านาทีแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าซองอูจะตื่นมาเล่นกับมัน เจ้าลูกแมวตัวเล็กตัดสินใจกระโดดปีนขึ้นหน้าตักของชายหนุ่ม



            ซองอูไม่ตื่น...



            ตักกว้างของซองอูโดนเท้าเล็กๆ ทั้งสี่ข้างเหยียบย่ำอยู่บนนั้นและเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มยังไม่ตื่น มันทิ้งก้นเล็กๆ ลงบนหน้าตักกว้าง เงยมองใบหน้าได้รูปอีกครั้ง ก่อนจะเกยคางไว้ที่หน้าท้องแกร่งและหลับไปพร้อมๆกับชายหนุ่ม



            Rrrrrrrrrrr..



            เสียงนาฬิกาปลุกดังไว้ปลุกให้ซองอูสะดุ้งตื่นขึ้น มือสากควานหากระเป๋าคู่ใจเตรียมยัดมือถือลงไปในนั้น ตั้งใจจะลุกขึ้นยืนแต่กลับพบว่าบนหน้าตักของเขามีเจ้าแมวตัวเดิมกับที่เคยอ้อนเขานอนอยู่บนนั้น



            อะไรกัน..



            ปลายนิ้วสะกิดกลางหัวทุยของแมวเด็กแต่ก็ไม่เป็นผล แมวนั่นยังคงหลับปุ๋ยไม่สนใจโลกภายนอก พลิกท่านอนใหม่อวดพุงขาวน่าฟัด



            น่ารัก..



            เอายังไงดี เขาต้องไปเรียนแล้วด้วยสิ ชายหนุ่มทดลองเขย่าตัวลูกแมวขี้เซาอีกครั้ง แต่ผลก็เป็นเหมือนเดิม อดใจไม่ไหวหยิบมือถือขึ้นมาบันทึกภาพน่ารักนั้นไว้และโยนมันกลับไปไว้ในกระเป๋าใบเก่ง สองมือสากค่อยๆ ช้อนร่างลูกแมวตัวอ้วนขึ้นมาจากหน้าตักก่อนจะบรรจงวางลงกับพื้นด้วยความทะนุถนอม



            แค่ไม่อยากจะปลุกลูกแมวให้ตื่นจากฝันดี...ก็แค่นั้นแหละ



            ร่างสูงเดินจากไปพร้อมกระเป๋าใบโต สองมือปัดฝุ่นบริเวณกางเกงยีนส์สีเข้ม เจ้าก้อนขนปุยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองภาพนั้นเกิดประกายแวววับสะท้อนในดวงตากลมโต มันไม่รู้ว่าคนตรงหน้าชื่ออะไร หรือเป็นใครมาจากไหน เจ้าลูกแมวน้อยรู้เพียงแต่ว่า .. ชายคนนี้ไว้ใจได้






 

            ขนแมวมาจากไหนวะมึง เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทหุ่นหมีเอ่ยทักซองอูตั้งแต่เขายังเดินไม่ถึงโต๊ะ ซองอูไม่เคยรอดพ้นสายตาคมดุจเหยี่ยวของดงโฮไปได้เลยสักนิด หมอนั่นมักจะสังเกตเห็นอะไรแปลกใหม่เสมอ ถือว่าเป็นเพื่อนที่รู้ใจคนหนึ่ง หน้าโหด หุ่นหมี มีแฟนเด็ก นั่นแหละคุณสมบัติของเพื่อนเขา



            เจอหลังคณะเมื่อกี้ ซองอูตอบพลางทำหน้าเอือมเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนมองมาคล้ายกับว่าไม่เชื่อกัน ขนแมวแล้วมันทำไมกัน



            มึงกับแมวเนี่ยนะ?”



            กูกับแมวมันทำไม?”



            มึงเกลียดแมวไม่ใช่เหรอวะ ซองอู ใช่ ความคิดเกลียดแมวของ อง ซองอู หายไปชั่วชณะเมื่อเห็นท่าทีของเจ้าลูกแมวตัวนั้น เขาไม่แสดงอาการรังเกียจหรือขยะแขยงเหมือนกับแมวหลายๆ ตัวที่พยายามจะเข้ามาคลอเคลีย



            ก็...ใช่



            แล้วไปนั่งเล่นกับแมวเนี่ยนะ?”



            เห็นมึงเล่นกับแมวประจำมั้ง เลยอยากเล่นบ้าง แขวะเพื่อนรักไปหนึ่งที ก่อนที่ศีรษะของเขาจะโดนฝ่ามือหนาของเพื่อนตบเข้ากลางศีรษะอย่างจัง



            นั่นแฟนกู ไอ้สัด ซองอูหลุดหัวเราะกับท่าทางนั้นของเพื่อน ส่ายหัวอย่างปลงก่อนจะหันไปสนใจกับสไลด์ที่อาจารย์กำลังสอน



            เพราะความเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนัก ไหนจะอากาศที่จู่ๆ ก็เย็นลงเพราะเมฆฝน เปลือกตากำลังจะปิดลงแต่เพราะความหนาวเย็นที่พัดผ่านมาทางหน้าต่างทำให้ชายหนุ่มต้องหันไปสนใจสภาพอากาศข้างนอก ท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงฟ้าร้องและลมพัดแรงทำให้ชายหนุ่มห่อตัวกอดตัวเองเพราะความหนาว



            เสียงอาจารย์กำลังพร่ำสอนบทเรียนบทล่าสุดให้เขาฟัง สไลด์ถูกเลื่อนผ่านไปโดยที่ซองอูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลายสิบสไลด์นั้นประกอบไปด้วยเนื้อหาอะไรบ้าง สายฝนเริ่มตกกระหน่ำพร้อมกับลมที่พัดแรงขึ้น เหล่านักศึกษาพากันวิ่งวุ่นปิดหน้าต่างห้องเรียนที่เปิดทิ้งเอาไว้ เกิดความโกลาหลย่อมๆ ในห้องเรียนได้ไม่นาน เสียงอาจารย์กระแอมไอเรียกนักศึกษาให้กลับไปนั่งที่เดิม



            สายฝนข้างนอกกระหน่ำลงมาไม่หยุด อาจารย์บอกเลิกคลาสและเดินออกไป นักศึกษาแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง เสียงพูดคุยดังลั่นไปทั่วห้องเรียนแต่ไม่มีใครไปไหนได้เพราะฝนข้างนอกตกหนักยิ่งกว่าฟ้ารั่ว อง ซองอู เกลียดฝนมันเปียก เฉอะแฉะ แถมยังทำให้เป็นหวัดง่าย



            จู่ๆ ก็พลันนึกถึงลูกแมวตัวน้อยหลังคณะ ป่านนี้จะมีที่หลบฝนไหม จะนอนหนาวอยู่หรือเปล่า ตัวเล็กขนาดนั้นจะรู้หรือยังว่าต้องหาที่หลบฝน ตอนที่เขาเจอลูกแมวนั่น เขาก็ลืมคิดไปเลยว่ามันมีแม่ไหม มัวแต่สนใจว่าตัวเองจะนอนพอหรือไม่พอจนทำให้มองข้ามรายละเอียดบางอย่างไป



            ซองอูรู้สึกหงุดหงิดตัวเอง คว้ากระเป๋าขึ้นสะพายก่อนจะโดนมือหนาของเพื่อนรั้งไว้ มึงไปไหน ฝนมันตก



            ต้องรีบไป มีธุระ



            อ้าวแล้วนัดเย็นนี้



            มึงไปกับลินสองคนก่อน ซองอูตอบเพื่อนไปอย่างปัดๆ เขาน่ะรู้ว่ามันชอบเวลาไม่มีก้างอย่างเขาน่ะ



            นัดไม่เป็นนัดเลยว่ะมึงเนี่ย



            หรือไม่ชอบ



            ชอบดิวะ



            ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับเพื่อนรักก่อนจะรีบพาตัวเองวิ่งออกไปที่ตึกหลังคณะ






            ฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด อง ซองอู พาตัวเองมาถึงหลังคณะด้วยสภาพเปียกปอนไปครึ่งตัว สายตาคู่คมสอดส่องหาร่างลูกแมวตัวเล็กที่เขาเจอไปเมื่อบ่าย เขาเปียกขนาดนี้แล้วเจ้าแมวนั่นจะเปียกขนาดไหน ชายหนุ่มเดินหาไปเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่จุดเดิมที่เขาใช้นั่งหลับเมื่อช่วงบ่าย ชะโงกดูที่ช่องเล็กๆ มุมตึกก่อนจะพบก้อนขนสีขาวชิดอยู่มุมกำแพง สีหน้ามันตื่นตระหนกเพราะเสียงฟ้าร้อง



            เมี้ยวว มันร้องเมื่อเห็นหน้าของซองอู



            มานี่มา มือสากเอื้อมไปอุ้มร่างแมวน้อยขึ้นมาไว้แนบอก รูดซิปเสื้อคลุมขึ้นมาจนเกือบถึงคอใช้เป็นที่บังฝนให้กับลูกแมวตัวสีขาว ประคองร่างแมวน้อยไว้ในนั้น 



            อง ซองอู รอจนฝนหยุดตก ก่อนจะพาเจ้าลูกแมวกลับบ้านไปพร้อมกัน





 

          ชายหนุ่มอุ้มลูกแมวขนฟูไว้บนตัก สองมือถือผ้าขนหนูแห้งคอยเช็ดขนสีขาวของมันให้แห้งเพราะเกรงว่าจะไม่สบาย กว่าจะกลับมาถึงห้องใช้เวลาเกือบสิบนาที ไม่ต้องเดาเลยว่าเขากับเจ้าลูกแมวจะเปียกขนาดไหน ฝ่ามือหนาเช็ดวนซ้ำที่เดิมอยู่อย่างนั้นจนมั่นใจว่าขนสีขาวของมันแห้ง เจ้าแมวตัวเล็กส่งเสียงพึงพอใจอยู่ในลำคอ ดูๆแล้วน่าหมั่นไส้



            สบายเชียวนะ จิ้มหัวเล็กของลูกแมวจนมันหงายหลัง



            ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจเมื่อลูกแมวที่เคยเชื่องอยู่เมื่อครู่หันมาไล่ตะปบมือเขา ซองอูแกล้งโยนผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมตัวแมวเด็กก่อนจะลุกขึ้นยืนคว้าผ้าขนหนูอีกผืนเดินตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไป



            จัดการกับลูกแมวแล้ว ถึงเวลาจัดการกับตัวเองเสียที ..



 

            ความเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักบวกกับสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ทำให้เปลือกตาของซองอูเริ่มหนักขึ้นทุกที ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนฟูกหนาที่อยู่บนพื้นห้อง หันมองนาฬิกาติดผนังบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง เร็วเกินไปที่จะหลับ แต่ช่างเหอะ..เขาน่ะไม่สนใจแล้ว



            กดปรับอุณหภูมิห้องให้พอเหมาะ กระชับผ้าห่มผืนหน้าขึ้นคลุมถึงอกกันป่วย ปิดเปลือกตาลงเตรียมพร้อมจะเข้าสู่ห้วงนิทรา แต่สัมผัสร้อนบริเวณปลายนิ้วทำให้ชายหนุ่มต้องฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นมามอง



            อา...



            ...



            ...



            ลูกแมวตัวนั้น



            ...



            ...



            เมี้ยว มันร้องพลางล้มตัวถูไถลงกับฝ่ามือของเขา



            หือ จะนอนเหรอ



            ซองอูผงกหัวขึ้นมองลูกแมวที่เมื่อหลายชั่วโมงก่อนยังทำท่าขู่เขาตอนโดนแกล้ง แต่ตอนนี้กลับมาอ้อนเขาเสียอย่างนั้น น่าหมั่นไส้ แต่ก็..น่าเอ็นดู



            มานอนในนี้มา เสียงทุ้มเอ่ยชวนลูกแมวตัวเล็กพลางเปิดผ้าห่มให้มันเข้ามานอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แมวเด็กเลิกถูหน้ากับฝ่ามือของเขาพร้อมกระโดดเข้ามาในผ้าห่มเกยหน้าไว้กับท้องแขนของเขา



            ฝันดี แมว



            เมี้ยว



            เสียงเล็กๆ ของมันและสัมผัสร้อนบริเวณขอบปากเป็นสิ่งสุดท้ายที่ซองอูได้ยินและสัมผัสได้ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป







 

            ซองอู ตื่นได้แล้ว



            เสียงทุ้มติดหวานดังอยู่ข้างใบหูของชายเจ้าของห้อง เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรมารบกวนคิ้วเข้มจึงขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม พลิกตัวไปอีกทางเพื่อตัดรำคาญ แต่เสียงเรียกเขาก็ยังดังขึ้นไม่หยุดหย่อน



            ซองอู เราบอกให้ตื่น



            ตื่นอะไรวะ คนจะนอน



            ซองอู เราอยากเล่น..



            อืออ



            ซองอูมาเล่นกับเรา



            ขอนอนก่อน



            บางที อง ซองอู ก็ลืมไปว่า ตลอดหลายปีมานี้เขาไม่มีรูมเมท..



            ซองอูนอนนานไปแล้ว



            อืม อีกแปบ



            บางที อง ซองอู ก็ลืมไปว่า ตลอดหลายปีมานี้เขาไม่มีคนคอยมาปลุกตอนเช้า..



            ถ้าไม่ตื่นเราจะกัดนะ..



            ห้านาที ชายหนุ่มบอกปัดพร้อมยกผ้าห่มคลุมใบหน้า



            บางที อง ซองอู ก็ลืมไปว่า เขาอยู่คนเดียว



            ...



            ...



            ...



            ...



            ...



            เห้ยยยยยยยยยย!”



            ชายหนุ่มสะดุ้งตัวโยนพร้อมตื่นเต็มตาเมื่อรู้สึกตัวได้



 

            สวัสดี ซองอู เรา ฮวัง มินฮยอน J



            ชายหนุ่มร่างเพรียวหน้าตาดีนั่งอยู่ปลายฟูกนอนของเขา เผยยิ้มบางน่ามองให้กับเขา บนศีรษะมีหูเล็กๆ สีน้ำตาล สะโพกมนมีหางยาวโผล่ออกมา





 

            นี่อย่าบอกนะว่า ..

            ซองอูเก็บเรามาเมื่อวาน จำไม่ได้เหรอ

            อะไรวะเนี่ย...




 

            ซองอูไปไหนอ่ะ เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามขณะนั่งอยู่บนโซฟาที่ตั้งอยู่หน้าทีวี ตาเรียวเล็กหรี่มองอีกคนอย่างจับผิดเมื่อเห็นซองอูของเขาคว้ากระเป๋าสะพายใบเก่งพร้อมใส่รองเท้าเตรียมออกไปนอกห้อง

 


           ไปข้างนอก เจ้าของห้องตอบกลับมาอย่างขอไปทีเหมือนไม่อยากจะตอบ เตรียมหมุนลูกบิดประตูออกไปแต่กลับถูกหยุดไว้ด้วยมือขาว



            แล้วไปไหน ใบหน้าหวานเริ่มโกรธขึ้นนิดๆ เมื่อคุยกับอีกฝ่ายแล้วอีกฝ่ายไม่คุยตอบ



            ทำไมต้องบอก



            คนเย็นชา..



            จะทิ้งเราไว้ห้องเหรอ..



            แล้วจะไปด้วยหรือไง เลิกคิ้วถามคนที่อยู่ในเชิ้ตคลุมยาวสีขาวดูแล้วหมิ่นเหม่ กระดุมที่เคยติดกลับถูกปลดออกหมดจนเห็นอกขาว



            อยากไปด้วย



            อยู่ห้องไปดิ



            ไม่อยากอยู่คนเดียว เหงาอ่ะ



            ...



            อยู่กับเรานะซองอู ไม่พูดเปล่าแต่กลับขยับเข้ามากอดชายหนุ่มจากทางด้านหลัง



            “…”



            นะครับ



            อืม อยู่ครับ








 

            นับตั้งแต่วันนั้นผ่านมาสองอาทิตย์ที่ห้องนอนของเขาดูแคบจนเกินไป ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือผิดที่ยอมใจอ่อนเก็บลูกแมวตัวเล็กในวันนั้นมาไว้ในห้องตัวเอง อง ซองอู ไม่ชอบแมว และไม่เคยคิดจะชอบ แต่ไม่รู้ทำไมวันนั้นเขาถึงเกิดความคิดสงสารเจ้าลูกแมวตัวนี้ขึ้นมา



            ลูกแมวตัวนั้น กับ ฮวัง มินฮยอน กลับกลายเป็นคนเดียวกันเสียได้



            ซองอูนอนพิงกายอยู่บนโซฟาหน้าทีวี มือสากสไลด์มือถือรอเวลาออกไปทำงาน เสียงกุกกักจากในครัวถ้าให้เดาแล้วคงไม่พ้นเจ้าแมวนั่นเล่นซนอยู่เป็นแน่



            ซองอู..



            เสียงเรียกชื่อเขาพร้อมสัมผัสหนักๆ บริเวณต้นแขนตามด้วยร่างทั้งร่างของเจ้าแมวโถมทับใส่เขาเสียจนเต็มรัก ชายหนุ่มเสียหลักนิดหน่อยก่อนจะหยัดตัวให้นั่งตรงเหมือนเดิม



            มาอ้อน จะเอาอะไรอีก



            จะออกไปทำงานอีกแล้ว..



            เที่ยงคืนกลับ ไปไม่นานหรอก ซองอูตอบเต็มเสียง นึกถึงตอนกลับห้องแล้วก็อดปาดเหงื่อไม่ได้ ไม่ต้องเดาเลยว่าสภาพห้องหลังเขากลับมาจะเป็นยังไง เจ้าแมวมินฮยอนคงพังห้องเขาเละเช่นเคย ถามเหตุผลทุกครั้งแล้วก็ได้คำตอบจากอีกคนว่า ก็ซองอูไม่อยู่ เราเหงา เราเลยพังห้อง



            ขอไปด้วยไม่ได้เหรอ



            เธอจะเอาอะไร ซองอูก้มมองคนที่ซุกอยู่บริเวณหัวไหล่เป็นจังหวะเดียวกันกับที่มินฮยอนช้อนตาขึ้นมามองเขาพอดิบพอดี



            ซองอูไง..



            หือ..



            จะเอาซองอู






           

            กว่า อง ซองอู จะหลุดออกจากเจ้าแมวนั่นได้ เวลาล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง ร่างบางเอาแต่คลอเคลียเขาไม่ห่าง ออดอ้อนเขาเสียจนไม่อยากจะออกมาทำงาน ชายหนุ่มถอนหายใจก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป หวังว่างานหนักพวกนี้จะช่วยคลายความกังวลที่มีต่อเจ้าแมวตัวนั้นลงไปบ้าง



            ให้อยู่บ้านคนเดียว ก็เป็นห่วงอีก



            นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน อง ซองอู คว้ากระเป๋าใบเก่งขึ้นสะพาย หยิบมือถือขึ้นมากดเช็คว่ามีข้อความจากอีกคนหรือไม่ แต่ปรากฏว่า .. ไม่มี



            แปลก ปกติเจ้าแมวนั่นไม่เคยเงียบขนาดนี้นี่นา



            คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เก็บมือถือลงกระเป๋าเช่นเดิมเมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่ร้อยเมตรจะถึงห้องของเขา



            เจ้าแมวนั่น...ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง






 

            เสียงประตูดังขึ้นในความมืด ไฟในห้องถูกปิดไม่เหลือทิ้งสักดวง มีแต่เสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ยังบ่งบอกว่าอีกคนที่เขาแสนเป็นห่วงยังอาศัยอยู่ภายในห้องนี้ ชายหนุ่มปิดประตูห้องอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาจากฝันหวาน



            รองเท้าและถุงเท้าถูกโยนทิ้งไว้หน้าประตู เขาพาร่างตัวเองเข้ามาในห้องนอนและก็พบว่าร่างเพรียวของใครคนหนึ่งกำลังนอนหลับไม่รู้สึกตัวเรียกรอยยิ้มให้กับเขาที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานได้ดี



            ยิ้ม..ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองยิ้ม



            ซองอูค่อยๆ พาตัวเองเดินเข้ามาใกล้ฟูกนอน วางกระเป๋าลงอย่างเบามือ นั่งลงบนฟูกข้างๆ ที่มินฮยอนนอน มือสากลูบศีรษะทุยเบาๆ ลูบซ้ำอยู่อย่างนั้น แกล้งดีดใบหูสีน้ำตาลเบาๆ เพราะความมันเขี้ยว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเจ้าแมวนั่นจะตื่นมาเลยสักนิด



            ไล้มือลงมาตามกรอบหน้า อดจิ้มลงบริเวณแก้มนิ่มนั่นไม่ได้ ไหนจะริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนนั่นอีก ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่สายตาของซองอูมาหยุดอยู่ที่เจ้าแมวนี่



            ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นก็แกล้งทำเมินมาตลอดแท้ๆ



            ซองอูโน้มใบหน้าลงไปใกล้อีกฝ่าย ใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนจากแชมพูที่อีกคนใช้ ใกล้เสียจนอยากจะสัมผัสอีกฝ่าย ..



            ริมฝีปากหยักสัมผัสลงบริเวณหน้าผากมน กดจูบอยู่เนิ่นนานแล้วจึงละออกไป เผยยิ้มเล็กบริเวณมุมปากเพราะความเอ็นดูอีกฝ่าย ค่อยๆหยัดตัวยืนขึ้นและพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย



            ชักอยากกอดเจ้าแมวนี่เสียแล้วสิ ..



            ...



            ...



            ...



            แต่ อง ซองอู จะรู้ไหม ว่า ฮวัง มินฮยอน นั้นไม่ได้หลับอย่างที่เขาเข้าใจ



            ...



            ...



            ...



            ซองอู กลับมาแล้วเหรอ.. มินฮยอน(แกล้ง)ทำเสียงงัวเงียใส่อีกฝ่าย เมื่อรู้สึกว่าฟูกด้านข้างยวบลงเพราะน้ำหนักตัวของเจ้าของห้อง



            กลับมาแล้ว ทำเธอตื่นเหรอ ชายหนุ่มเอ่ยถามเจ้าแมวพลางรู้สึกผิดอยู่ในใจ



            ไม่..เปล่าสักหน่อย



            นอนต่อเถอะ



            แขนเรียวยกกอดอีกฝ่ายพลางซุกใบหน้าลงบนแผ่นอกของคนใจดีที่แสร้งทำเป็นเย็นชาเวลาอยู่กับเขา ฮวัง มินฮยอน น่ะ รู้จักซองอูกว่าที่ซองอูคิดเสียอีก ตอนเขาเป็นแมว ท่าทีอ่อนโยนของซองอูที่ปฏิบัติกับเขามันช่างต่างจากคนอื่น มันอ่อนโยนกว่าที่เขาเคยเจอมาเสียอีก



            กอดหน่อยดิ



            อึดอัดน่า



            บอกอึดอัด แต่ก็กอดเราแน่นเลยไม่ใช่เหรอ ร่างบางหลุดหัวเราะตาหยี



            อง ซองอู ก็มนุษย์คนหนึ่ง เมื่อเห็นของน่ารักอยู่ตรงหน้า ใครเล่าจะอดใจไหว



            เงียบเถอะ แล้วนอนได้แล้ว



            ฝันดี ซองอู



            สัมผัสนุ่มๆ บริเวณริมฝีปากของชายหนุ่มเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่คนกระทำจะมุดหน้าลงกับอกของเขา ซองอูนิ่งค้างอยู่นานก่อนจะตั้งสติได้และค่อยๆ เผยยิ้มออกมา



            ฮวัง มินฮยอน ซองอูก้มมองคนในอ้อมแขนที่เอาแต่ก้มหน้างุด



            หือ..



            ซองอูใช้โอกาสตอนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองเขา ประทับริมฝีปากลงไปบนก้อนเนื้อนิ่มที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ขบเม้มกลีบบางปาก ค่อยๆ ละเลียดชิมความหวานที่เขาไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนอยู่เนิ่นนาน เคลื่อนริมฝีปากไล่ต้อนไล่สัมผัสไปทั่วทุกตารางนิ้วบนกลีบปากบาง ดูดดึงอย่างคนเอาแต่ใจและกดจูบลงไปย้ำๆ ซ้ำๆ จนลืมคิดไปว่า..อีกฝ่ายต้องหายใจ



            เขาผละออกจากร่างเพรียวของอีกฝ่าย พลางจดจ้องใบหน้าหวานที่คาดว่าน่าจะแดงจัด ริมฝีปากบางบวมแดงเพราะจูบเมื่อครู่ ดวงตาเรียวเล็กคลอไปด้วยหยาดน้ำใสเพราะแรงอารมณ์บางอย่าง



            แบบนี้ต่างห่าง เขาเรียกว่าจูบ



            ซองอู..



            ครับ



            คราวหน้า...ขอมากกว่าจูบนะ





            ไอ้แมวแก่แดดเอ๊ยยยยยยยยยย!!! 




-------------------------------------------------

TBC.

#พระจันทร์ของสิงหา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #33 Mellownie pie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 02:53
    น่าร้ากกก
    #33
    0
  2. #25 heartppppala (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 10:43
    ร้าย ร้ายกาจ!!!
    #25
    0
  3. #22 Sherlyn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:59
    อัยก้อนน่าร้ากกกกกก อ้อนก้เก่ง ยั่วก้เก่ง
    #22
    0
  4. #21 Nnhh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:20
    แงงงงง น้องงงทำไมร้ายย หืดหาดมากๆ
    #21
    0
  5. #18 ดารากานต์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:02

    ร้ายนักนะยัยลูกแมว ขอมากกว่าจูบนี่จูบชุบแป้งทอดเหรอ ไม่ธรรมดาจริงๆ ทำไมอ้อนเก่งแบบนี้ เป็นเราก็ไม่ทน! https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-08.png

    #18
    0
  6. #15 sparkleVegetable (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:45
    ยัยแมวเหมียวววววววว อุกรี๊ดดดดดดด
    ไม่มีคำอื่นจะพรูดนอกจากยัยตัวดี! ทั้งซุกๆ ทั้งขอให้กอด ทั้งแกล้งหลับ ทั้งขอให้ทำมากกว่าจูบ ยัยน้อง!!!!!
    #15
    0
  7. #9 N_lin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:02
    มินฮยอนขี้อ้อนมากเเสบมากกก
    #9
    0
  8. #8 fennechwang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 05:46
    น้องแมวขี้อ้อนมาก ฮือ อิจฉาซองอู
    #8
    0
  9. #6 pamhaha9822 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 18:44
    ยัยแมวแสบค่ตตตตตตตต
    #6
    0
  10. #5 Pgpchy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:30

    สีก้านมะยมมะะ จะตีแมวว อ่อยได้ไงงงนี่!! แต่ซองอูทนไหวหรออ อุแงงงง

    #5
    0
  11. #4 mmmsxlm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 09:21
    ซองงงอูทนนไหวหรอ มีแมวขี้อ้อนขนาดนี้!
    #4
    0
  12. #3 nachyxm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 02:32
    ยัยแมววววววว ร้ายนักนะะะ ซองอูซึนเกก่งงงงงง
    #3
    0
  13. #2 พิ้งค์โพลาร์ร์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:57
    แง้งงงงง แมวแก่แดดแก่ลมมากกแต่ชอบนะไอเลิฟฟฟฟฟฟ แต่แมวนี่ตอนนี้แกล้วหลับตอนหน้าจะแสบแค่ไหนไม่อยากจะคิดเลย ซองอูต้องท่องพุทโธธัมโมน่ารักจังแล้วแหละ
    #2
    0
  14. #1 patittapa_g (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:51
    เขินอะฮื่ออออออ
    #1
    0