คัดลอกลิงก์เเล้ว

(Fic Naruto) Spoil 701 | Doubt.

โดย McBoffin.

(ฟิครอบะหมี่ถ้วยที่แต่งแบบชั่ววูบหลังอ่าน NarutoGaiden 701) - Sasusaku/karin

ยอดวิวรวม

2,812

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


2,812

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 เม.ย. 58 / 00:06 น.
นิยาย (Fic Naruto) Spoil 701 | Doubt. (Fic Naruto) Spoil 701 | Doubt. | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Doubt.


                                                                                                        






 
                                                                                                        

- สารภาพบาปต่ออุจิวะ -

ฟิคไร้ความรับผิดชอบตอนนี้เป็นผลพลอยได้จาก Naruto gaiden ค่ะ คือกำลังจะแต่งฟิค Beyond the Horizon ต่อแต่เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นจึงออกมาเป็นอย่างที่เห็น สายอึมครึมและบรรยากาศอึดอัดเช่นที่ข้าพเจ้าถนัด เป็นฟิครอบะหมี่ถ้วยคือแต่งชั่ววูบจริงๆ ที่ว่ารอบะหมี่ถ้วยคือใช้เวลาแต่งเหมือนเวลารอบะหมี่ถ้วยสุก ไม่ได้มาม่าดราม่าแต่อย่างใด (ฮา) ข้าพเจ้าทราบดีอยู่แล้วว่ายังไงหนูสลัดเป็นลูกสาวใคร ยังไงก็ต้องอิเกะกับซากุระ แต่ที่ข้าพเจ้าแต่งขึ้นด้วยอารมณ์ชั่ววูบนี้ก็เพราะถูกตอนที่ 701 ของอาจารย์บิ้ว (ฮา)

กันไว้เพื่อมีคนติเรื่องภาษา อันนี้ข้าพเจ้าแต่งแนววรรณกรรมความรู้สึกคือใช้คำซ้ำและคำด้านๆ ตรงไหนตรงมา เป็นงานอธิบายไม่ใช่งานบรรยาย แต่ข้าพเจ้าแต่งลักษณะนี้ไม่บ่อยนักจึงติดพรรณาบ้างตามประสาคนชอบเขียนยาวๆ เวิ่นเว้อ (ฮา) ฟิคเรื่องนี้นอกจากเป็นเชิงความรู้สึกแล้วยังให้ซาราดะเป็น POV (point of view) ซึ่งเป็นมุมมองของหนูสลัดซะส่วนใหญ่ เป็นฟิคสั้นที่เรื่องเยอะซะจริง (ฮา) อนึ่ง ตอนจบข้าพเจ้าตั้งใจให้เป็นแบบปลายเปิด ซึ่งถ้าข้าพเจ้ามานั่งบอกว่าปลายเปิดอย่างไรก็จะเป็นงานเขียนที่ไม่มีเสน่ห์เอา ดังนั้นก็ขึ้นอยู่กับนักอ่านทุกท่านนะคะ ขอบคุณที่แวะเวียนเข้ามาอ่านค่ะ J



                                                                                                        






เนื้อเรื่อง อัปเดต 24 เม.ย. 58 / 00:06





            Doubt.

            เด็กหญิงนั่งอยู่บนชิงช้า ดวงตาสีดำสนิทมองความเป็นไปตรงหน้า โบรุโตะพยายามตั้งก๊วนอะไรบางอย่าง เขายืนชูไม้ชูมืออยู่บนจุดเหนือสุดของกระดานลื่น ดูเหมือนมือจะถือธงอะไรด้วย เธอไม่สนใจ ได้แต่โยกชิงช้าเอื่อยๆ และพอใจจะจมลงสู่ห้วงความคิดสลับซับซ้อนของตนเอง

            โบรุโตะตะโกนขึ้น เด็กหญิงเหลือบมองชั่วขณะหนึ่งแต่ก็ยังไม่สนใจ ชิกะไดที่นอนมองท้องฟ้าบนโดมขนาดย่อมถูกลากไปร่วมก๊วนแล้ว เสียงโวยวายดังตามมาแต่ทายาทคนเดียวของตระกูลนาราก็ยังยอมเล่นด้วยอยู่ดี

            อีกครั้งแล้ว โบรุโตะหันมาทางเธอ กวักมือเรียกด้วย

            เด็กหญิงยกมือทำทีปฏิเสธ เธอไม่มีอารมณ์เล่นกับหมอนั่นหรอก ไม่ใช่วันนี้ หม่าม้าบอกว่าวันนี้ปาป๊าจะกลับบ้าน

            ไม่เอานะ ปล่อยเธอไว้คนเดียวเถอะ อย่างน้อยเธอก็อยากจะดูดีตอนเจอหน้าปาป๊าครั้งแรก โบรุโตะวิ่งเข้ามาดึงมือเด็กหญิงไปกลางวง ชิงช้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนถูกกลบด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวฟังดูสนุกสนาน เธอต้องจำยอมร่วมเล่นด้วยเสียไม่ได้ ปกติก็ไม่ได้รังเกียจที่จะเล่นด้วยหรอก แต่ครั้งนี้แค่อยากให้มันจบไปเร็วๆ เพื่อปาป๊า

           

            สุดท้ายก็เล่นกันจนเนื้อตัวมอมแมม เด็กหญิงไปซ่อนกับโจโจแต่ชิกะไดที่จับไม้สั้นได้เป็นคนหาก็ตามหาพวกเธอเจอตลอด แล้วก็ชอบทำหน้าเหมือนรู้ดีอยู่แล้วว่าใครจะไปซ่อนอยู่ตรงไหน โบรุโตะหงุดหงิดได้ที่เพราะมักถูกหาเจอคนแรก

            ชิกะไดกับโบรุโตะสนิทกัน ถึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายจะไปตรงไหน

            เด็กหญิงมองชุดกระโปรงของตัวเองแล้วถอนหายใจ อิโนะจินที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงบอกว่าพวกเราเป็นเด็กไม่ควรต้องมีเรื่องหนักใจถึงขนาดถอนหายใจออกมา เธอยิ้มให้เขาไป เขาเป็นเด็กผู้ชายที่อ่อนโยนถ้าเทียบกับพวกตัวแสบรุ่นเดียวกันที่ยืนสลอนเรียงหน้าอยู่ใกล้ๆ โบรุโตะฉีกยิ้มจนตาหยีเมื่อเธอเหลือบมองไป แต่เธอก็ไม่ได้แสดงสีหน้าตอบ

เด็กหญิงจดจ่ออยู่แต่เพียงเรื่องที่หม่าม๊าบอก ถ้าปาป๊ามาจริงๆ เธอก็อยากจะให้ปาป๊าประทับใจและรักเธอ

เสียงโหวกเหวกหยุดลงตอนโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดเดินเข้ามาด้วยใบหน้าระรื่น เปลี่ยนไปเป็นเสียงกล่าวทักทายเซ็งแซ่ เขาสะพายบุตรสาวที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานไว้ด้านหลัง ดูน่าขำและไม่เข้ากันกับเสื้อคลุมโฮคาเงะที่สวมอยู่เลยสักนิดเดียว รุ่นที่เจ็ดเอ่ยทักเธอเป็นคนแรกขณะเพื่อนคนอื่นๆ เข้าไปรุมล้อมหาฮิมาวาริจัง

คุณลุงนารุโตะบอกว่าจะมารับโบรุโตะกลับบ้าน

ถัดจากนั้นคุณลุงโจจิกับคุณลุงชิกามารุถึงตามมาสมทบ ตอนคุณลุงซาอิมาถึงพร้อมกับพ่อๆ คนอื่นๆ คุณลุงชิกามารุก็ถามเธอว่าจะกลับบ้านด้วยกันไหม

เพราะหม่าม้ายุ่งอยู่กับคลินิก บางทีก็ไม่ว่างมารับเธอที่สนามเด็กเล่นเหมือนครอบครัวอื่น บางทีเธอจึงต้องกลับไปกับพ่อหรือแม่ของใครสักคน โดยมากจะเป็นคุณลุงชิกามารุ เธอชอบฟังคุณลุงกับชิกะไดคุยกันไปตลอดทาง

ทั้งคู่สนุกสนานตามประสาพ่อลูกคู่เซ็ง คุณป้าเทมาริเองก็ใจดี ถึงชิกะไดจะดูเกรงใจพ่อที่ค่อนข้างเข้มงวดแต่กับแม่คือตัวจริงที่ต้องยอมศิโรราบ คุณลุงชิกามารุเองก็เหมือนจะไม่กล้าหืออยู่หน่อยๆ ด้วย โต๊ะอาหารเย็นของบ้านนี้ดีมาก บางครั้งพออยู่นานเข้าเธอก็เริ่มเข้าใจความหมายของคำว่าครอบครัวจากตรงนี้

เด็กหญิงไม่เคยว่าอะไรที่แม่ไม่ว่าง มารับไม่ได้ หรือต้องเดินกลับบ้านคนเดียว

เธอรู้ภาระหน้าที่ของผู้เป็นมารดาดี

คุณลุงชิกามารุยังรอฟังคำตอบ พ่อลูกคู่อื่นทยอยกลับกันไปแล้ว ส่วนใหญ่วันนี้ทุกคนมีคุณพ่อมารับ ใช่ วันนี้เธอก็จะมีคุณพ่อด้วยเช่นกัน เพียงแต่ปาป๊าอาจจะรออยู่ที่บ้าน

เด็กหญิงปฏิเสธหัวหน้าโจนินของหมู่บ้านไป บอกว่าวันนี้หม่าม้าสัญญาว่าจะมารับ

ดวงตาสีดำสนิทมองตามแผ่นหลังใหญ่เล็กของพ่อลูกแต่ละคู่ที่เดินออกจากสนามเด็กเล่น เด็กหญิงแกว่งเท้าบนพื้นทรายพลางปฏิเสธว่าตัวเองกำลังเหงาจับใจ

 
 

เงาทอดยาวอยู่บนพื้น เด็กหญิงกลับไปนั่งบนชิงช้าเหมือนเดิม เงาเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ เท่ากับเวลาแห่งการรอคอย เพราะยิ่งนานเท่าไหร่ดวงอาทิตย์ก็ยิ่งค่อยๆ ลับหายไปทีละน้อยจากอีกฟากฝั่งของขอบฟ้า เธอคิดว่าหม่าม้ามาช้าเพราะงานยุ่งอยู่

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เสียงหอบหายใจดังขึ้น เด็กหญิงจึงเงยหน้าหันไปมอง

หม่าม้าวิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบแต่ก็ยังส่งยิ้มมาให้เธอ

เด็กหญิงส่งมือให้ผู้หญิงที่เธอเรียกว่าหม่าม้ามาตั้งแต่จำความได้เกาะกุม ใบหน้าของเด็กหญิงระรื่นด้วยความหวังล้นปรี่ ตอนเธอพยายามถามหม่าม้าว่าปาป๊ามาถึงโคโนะฮะแล้วหรือยัง หม่าม๊าก็ชิงพูดขึ้นก่อน ปากเธอจึงอ้าๆ หุบๆ เหมือนปลาขาดอากาศ เด็กหญิงคิดว่าตอนนี้เธอคงแลดูน่าขันมากทีเดียว

หม่าม๊าบอกว่าเดี๋ยวปาป๊าก็กลับมา รออีกนิดนึงเถอะ ปาป๊าต้องกลับมาแน่ เด็กหญิงพยักหน้า เธอรู้สึกเหมือนประโยคสุดท้ายหม่าม้าจะพูดกับตัวเอง

 
 

อาหารค่ำก็เหมือนทุกที หม่าม้าทำอาหารไม่เก่ง เด็กหญิงไม่พูดอะไรได้แต่ทานลงไปอย่างว่าง่าย

เด็กหญิงนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมหลังทานอาหารเสร็จ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงที่มีตราประจำตระกูลอุจิวะ เธอต้องการให้ปาป๊าภูมิใจเวลาเห็นเธอในชุดนี้ เธอเองก็เป็นอุจิวะคนหนึ่ง

เสียงโทรทัศน์ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ เหมือนสติของเด็กหญิงที่เลือนราง เธอพยายามตั้งตัวตรงอย่างสะลึมสะลือ เลยเวลานอนมานานมากแล้วก็จริง เสียงนาฬิกาดังเป็นจังหวะดูชัดมากทีเดียว แต่ทำไมเสียงรอบตัวถึงห่างออกไปนะ ปาป๊า เมื่อไหร่จะมาถึงสักที รออยู่นะ

ดึกเท่าไหร่ก็จะรอ ก็ปาป๊าบอกว่าจะมาวันนี้ไม่ใช่เหรเด็กหญิงผล็อยหลับไปบนเก้าอี้บุนวมตัวยาว ซากุระอมยิ้มอย่างเอื้อเอ็นดูเมื่อเห็นเด็กหญิงคอพับคออ่อนอย่างหมดท่า ดวงตาสีเขียวมรกตมองนาฬิกา ใบหน้าเศร้าสะท้อนอยู่บนหน้าปัด

ซากุระอุ้มเด็กหญิงขึ้นไปบนห้องด้วยช่วงก้าวเบาโหวงไร้สติต่างกับหัวใจที่หนักอึ้ง

           

            ผ้าม่านรูดแง้มไว้เล็กน้อยเพราะเด็กหญิงไม่ชอบความมืดสนิทของห้องนอน เธอจะนึกกลัวและมักฝันถึงปาป๊าที่เข้ามาปลอบประโลมเธอไว้ แต่เมื่อตื่นมาปาป๊าคนที่ว่าก็จะหายไป

ปาป๊าหายไปไหนคะ ตอนแรกเด็กหญิงถามซากุระแบบนั้น ซากุระก็งุนงง แต่พอบ่อยเข้าเด็กหญิงก็พบคำตอบด้วยตัวเอง ก็แน่สิ มันเป็นเพียงความฝัน เด็กหญิงพูดกับซากุระแบบนั้น และนับจากนั้นห้องนอนของเด็กหญิงก็ไม่เคยมืดสนิท

มือจัดผ้าห่มบนร่างของเด็กหญิงให้เรียบร้อย และดูจนแน่ใจว่าทุกอย่างปกติจึงเตรียมดับโคม

ไฟในห้องมืดสนิท ตอนซากุระจะลุกออกจากเตียงก็พลันได้ยินเด็กหญิงครางฮือ เธอจับใจความได้เพียงว่าปาป๊า ปาป๊า เด็กหญิงพึมพำว่าปาป๊าไม่หยุด และทุกถ้อยคำนั้นก็บาดลึกเหมือนคมมีด ตอนเด็กหญิงพูดออกมาว่าปาป๊ากลับมาแล้ว โลกทั้งใบเหมือนพังครืน ซากุระจมลงสู่ห้วงสุญญากาศ เธอหายใจไม่ออก

ซาสึเกะคุงจะไม่มา เธอรู้แต่แรกแล้ว ตั้งแต่ก่อนหมดวัน แต่ไม่ว่ายังไงก็บอกเด็กหญิงออกไปไม่ได้ ทำไมเธอโหดร้ายได้ถึงเพียงนั้น ปล่อยให้เด็กหญิงมีความหวัง มีความยินดีทั้งที่มันไม่เคยมีอยู่เลย

หยดน้ำตาร่วงลงบนผืนผ้านวม มันสะท้อนอยู่กับหมู่ดาวดารดาษ ราวกับเป็นฝนดาวตกสำหรับอธิษฐานขอความสุข

“หม่ขอโทษนะ ซาราดะ”

หญิงสาวเลือกกลืนคำว่าหม่าม้าลงในลำคออันแข็งเกร็ง เธออยากถามซาสึเกะคุงเหลือเกินว่าเธอเหมาะกับคำนั้นหรือเปล่า หรือว่าคารินจะเหมาะมากกว่า

 

End.





ผลงานอื่นๆ ของ McBoffin.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 16:41
    สงสารซาราดะอะ ซากุระด้วย วันๆจะเหงาไหมนะ เราว่าน้องซาราดัน่ารักดีนะคะ ถึงหน้าจะเหมือนเกะผสมคารินแต่นิสัยนี่ซากุระชัดๆ เอ็นดูน้อง
    ปล.อยากให้ไรท์แต่งซาสึซากุสักเรื่องจัง
    #10
    0
  2. วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:30
    เราไม่่คอยเศ้รานะเพราะเรารู้ความจริงแล้วว่าซากุระเป็นแม่ของซาราดะส่วนคารินเป็นคนทำคลอนให้อะนะ//แต่เราสงสารซราดะงะT_T
    #9
    0
  3. #8 namhomlovenamyen (@namhomlovenamyen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:18
    คาริน???? เศร้าา
    #8
    0
  4. วันที่ 24 เมษายน 2558 / 16:46
    ได้เเต่หวังว่าอาจารย์ท่านคงไม่ได้คิดจะเล่นอะไรแผลงๆ หรอกนะคะ

    เพราะไม่อย่างงั้นกองอวยเกะกุเป็นอันหัวใจวายกันทั้งกองเเน่ โอ่ยย จะเป็นโล๊มมมมมม TAT
    #7
    0
  5. วันที่ 24 เมษายน 2558 / 14:42
    อร๊ากกกกกก คือ เพิ่งอ่านตอน 701 gaiden จบพอดีเลยค่ะ
    เป็นอารมณ์แบบ อีเกะะะ I love you but i hate you
    โอ้ยยยยย สงสารสลัดจังมากกกกกก
    พอมาอ่านฟิคนี้ต่อเท่านั้นแหละ น้ำตานี้ไหลลลลลลลลล
    อ.เขาเกลียดคู่นี้รึไงฮะ <<< ยังไม่จบ
    #6
    0
  6. วันที่ 24 เมษายน 2558 / 13:49
    โอ้ย เรื่องสั้นเรื่องนี้ทำเอาน้ำตาเกือบไหล TTอาจารย์คิชิแกคิดอะไรกันแน่ค่ะ TT 
    คือ หนกุกับบักเกะลงเอยกันแล้ว มีลูกกันแล้ว ไหงอาจารย์แกช่างทำร้ายจิตใจกองอวยสะเหลือเกิน
    ก็รู้นะค่ะว่าหนูสลัดใส่แว่นเพราะอะไร แต่นี่มัน TT เกะ ฉันจะฆ่าแกให้รู้แล้วรู้ลอดไปเลย แกรีบกับมาบ้านเดี๋ยวนี้นะยะ!!!
    หนูสลัดน่าสงสาร หนูกุ โอ้ย อยากจะเข้าไปขย่ำคอเกะ YY แกรีบกลับมามาอธิบายทุกอย่างเลยนะ
    หวังว่าบักเกะจะหยุดท่องโลกตลอดชีวิต เพื่อที่จะมาหาลูกแกกับเมียแกบ้างนะ


     
    #5
    0
  7. #4 FILMS (@foomfilm) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 13:15
    หนูจะกรี๊ดดดดดดดดดดด โดนกระโดดถีบขาคู่ยังไม่เจ็บเท่าดราม่าคู่ sasusaku ค่ะ พูดเลย!
    #4
    0
  8. วันที่ 24 เมษายน 2558 / 01:40
    ตอนแรกที่อ่าน gaiden ก็คิดแบบ ฮืออออ ซาราดะน่าสงสาร เป็นความรักแบบอุจิวะสุดๆ พอมาอ่านฟิคนี้ก็ยิ่งแบบ ให้ตายสิ T_T เอาใจช่วยหนูสลัดเต็มที่ไปเลย //สาปส่งอิเกะ
    #3
    0
  9. วันที่ 23 เมษายน 2558 / 23:38
    อ่านแล้วเศร้าค่ะ ตอนอ่านnaruto gaidenก็รู้สึกแบบเดียวกัน ใจมันโหวงๆนิดนึงในฐานะที่เป็นติ่งsasusaku ยิ่งมาอ่านเรื่องนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกTT แต่ถึงยังไงก็เชื่อมั่นว่าซากุระเป็นแม่หนูสลัดอยู่ดี ตอนนี้ได้แต่สาปส่งอีเกะ แกนี่ทิ้งลูกทิ้งเมียได้ลงคอนะ ฮื่ยยย-[]- ภาษาสวยงามมากค่ะ แต่งเรื่องได้เข้าถึงอารมณ์มาก น่าเสียดายเป็นเรื่องสั้น ชอบคู่ซาสึซากุมาก รออ่านผลงานของคู่นี้อยู่นะคะ^^
    #2
    0
  10. วันที่ 23 เมษายน 2558 / 23:11
    *สูดหายใจลึก*
    เราไม่โอเคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    กลับถึงบ้านยัง งงๆ อะไร นารุโตะไกเด็นมาแล้วเหรอ เห็นคนสาปแช่งเกะเต็มทล.ทวิตเลย
    อ่านจบนี่ถึงกับรู้เรื่อง
    อ.คิชิคะ ถ้าแกล้งกันก็ไม่สนุก ทำไมถึงทำร้ายกันได้ลงคะ...
    ยิ่งอ่านฟิคเรื่องนี้ยิ่งแบบ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    เป็น one-shot ที่เจ็บปวดจริงๆค่ะ orz
    #1
    0