-!คลังฟิค!-

ตอนที่ 6 : [BLEACH] Memories in the Rain (Rukia'side)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 56




ข้ารองหัวหน้าชิบะ ไคเอ็น !  ยินดีที่ได้รู้จัก

เอ่อ...หวัดดี

            นั่นเป็นการพบกันอย่างธรรมดาสามัญที่สุด  ทักทายกันอย่างสามัญ  ดุด่ากันอย่างสามัญ  ความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องอย่างสามัญ 

ทว่าในความสามัญธรรมดานั้น  ไร้ซึ่งความสับสน

            ......นี่แหละ  คือสิ่งที่ข้าไขว่คว้าหา

 

-Memories in the Rain-

 

ด้วยคำสั่งจากเบื้องบน  ข้าถูกส่งตัวมาทำหน้าที่ที่เมืองคาราคุระ  และนั่นทำให้ข้าได้พบกับเจ้า..

ชายผู้มีพลังวิญญาณล้นเหลือ  พลังของเจ้าดึงดูดวิญญาณร้ายที่ชื่อว่าฮอลโลว์  ครอบครัวของเจ้าบาดเจ็บ  เจ้าเองก็ทำเรื่องบ้าบิ่นจนบาดเจ็บ  และข้า...มิอาจทนดูความบ้าบิ่นนั้นได้  จนข้าเองก็ต้องบาดเจ็บไปด้วยเมื่อสิ้นไร้ทางเลือก...

“อยากช่วยครอบครัวรึเปล่า..?”

“มีทางช่วยได้งั้นเรอะ !?  บอกมาเลยสิ !!

“เจ้าต้อง...เป็นยมทูต !!

คมดาบของข้าชี้เข้าหาตัวเจ้า  เรา...สบประสานสายตา

“ส่งดาบมาสิยมทูตฉันจะลองใช้วิธีของเธอดู”

“ไม่ใช่ยมทูต  เรียก คุจิกิ  ลูเคียสิ”

“เรอะ...ฉันชื่อคุโรซากิ  อิจิโกะ  ขออย่าให้นี่เป็นการทักทายครั้งสุดท้ายเลยนะ”

มือของเจ้าและข้าจับดาบเล่มเดียวกันนี้ไว้  ก่อนจะเสียบมันให้ทะลุกับหัวใจของเจ้า..

เสี่ยงอันตราย  เลือกใช้วิธีที่บ้าบิ่น...ที่หากพลาดก็หมายถึงความตายของเราทั้งคู่  ......ทั้งๆ ที่รู้เช่นนั้น  ข้าก็อดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรที่ทำให้ข้าเลือกใช้วิธีนี้..

 

การพบกันอย่างธรรมดาสามัญ  ต่อว่ากันอย่างสามัญ

 

.

.

.

วันที่แดดร้อนเจิดจ้า  เจ้าขอข้าหยุดงานของยมทูต  แน่นอนว่าข้ามิอาจยินยอม  ข้าจึงตามครอบครัวเจ้าไปยังสุสาน  เค้นถามเรื่อง แม่ของเจ้า  พูดเอาแต่ตามที่ใจข้าคิดว่ามันอาจเป็นเพราะฮอลโลว์ต้องการเล่นงานเจ้า  ทำให้มันพลาดไปเล่นงานแม่เจ้าแทน  และนั่น..มันคงทำให้เจ้าเจ็บใจ  เจ้าถึงได้วิ่งหนีข้าไปเช่นนั้น  แต่ข้าก็ไม่รอช้าที่จะตามไป...แล้วเจ้าก็ให้ตอบกับข้าว่าคนที่ฆ่าแม่..ก็คือตัวของเจ้าเอง  มันทำให้ข้ารู้สึกแย่ที่พูดไม่ดีออกไป  แต่ข้าเชื่อว่าคนอย่างเจ้า ไม่มีวันทำแบบนั้นได้แน่

แล้วฮอลโลว์ตัวร้ายก็ปรากฏตัวออกมา ข้าและเจ้าสัมผัสถึงแรงดันวิญญาณของมันได้ จึงได้รีบวิ่งไปยังที่ที่มันอยู่ เจ้าและข้าวิ่งมาพบกัน...เจ้าเอ่ยถามข้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“ไม่จะถาม...อะไรเลยเรอะ ?”

“ถามแล้วจะตอบรึไง ?”

...จะให้ข้าถามได้ยังไงกันเล่า !  ในเมื่อนั่นมันเป็นปัญหาของเจ้า

“มันเป็นปัญหาของเจ้า  ปัญหาลึกๆ  ที่ข้าไม่มีสิทธิ์จะถามอะไรหรอก  หนำซ้ำไม่มีวิธีดีๆ ที่จะถามล่วงล้ำเข้าไปลึกขนาดนั้นโดยไม่ทำร้ายจิตใจเจ้า”

และสิ่งที่ข้าทำได้คงมีเพียง..

“เพราะงั้นข้าจะรอ  ตอนไหนที่เจ้านึกอยากจะเล่า  ตอนไหนที่คิดว่าควรจะเล่าได้แล้ว...ค่อยเล่ามาก็แล้วกัน”

..รอที่จะรับฟังมันในยามที่เจ้าพร้อมจะเล่าเท่านั้น

“ข้าจะรอ...จนกว่าจะถึงตอนนั้น”

 

ฮอลโลว์ตัวร้ายนั้น  มันร้ายกาจขนาดที่ว่าเจ้าคงมิอาจเอาชนะได้  ทั้งๆ ที่ข้าจะเข้าไปช่วยเหลือ  เจ้ากลับห้ามไม่ให้ข้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้นี้  ..การต่อสู้ของเจ้า..

 

อิจิโกะ  เจ้าทำให้ข้านึกถึงใครบางคน...ใครบางคนที่ข้าจดจำไว้ไม่เคยลืมเลือน

 

ข้าขอไปคนเดียวเถอะครับ

คนผู้นั้นบอกเช่นนั้น  แล้วกระโจนเข้าสู้กับศัตรูเพียงลำพัง  ...กระโจนเข้าสู่เส้นทางที่แสนอันตราย

..ทำไมตอนนั้นข้าถึงไม่ได้ขัดขวางไว้นะ ?

คนผู้นั้นเพลี่ยงพล้ำต่อศัตรู  ต่อสู้ทั้งที่ไร้ซึ่งดาบฟันวิญญาณ

..กลัว  ข้ากลัวว่าคนผู้นั้นจะเป็นอันตราย..

เพียงข้าตัดสินใจที่จะวิ่งเข้าไปช่วย  ข้ากลับถูกหัวหน้าห้ามเอาไว้  ด้วยเหตุผลของเรื่องศักดิ์ศรี

 

การต่อสู้ของเจ้าทำให้ข้าหวาดหวั่นอิจิโกะ  เจ้าบาดเจ็บ...แต่ก็ยังประจันหน้ากับศัตรูอย่างไม่กลัวเกรง  ข้าอยากที่จะวิ่งเข้าไปช่วยเจ้า  แต่...

 

เสียงที่ตอกย้ำอยู่ในใจของข้า..ยังคงชัดเจน

 

ถ้าช่วยไคเอ็น...แล้วศักดิ์ศรีของเจ้านั่นจะเป็นไงล่ะ

...ทั้งที่ถ้าเทียบกับชีวิตแล้ว แค่ศักดิ์ศรีน่ะ..

เจ้านั่นกำลังต่อสู้เพื่อรักษาศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรีของภรรยา ศักดิ์ศรีของลูกน้อง และที่สำคัญที่สุด เพื่อศักดิ์ศรีของตนเอง

 

..ใช่แล้ว  เจ้ากำลังต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรี  เป็นการต่อสู้ที่ข้าไม่ควรจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว

“อย่าเข้าไปยุ่ง...!  อย่าเข้าไปยุ่ง  อย่าเข้าไปยุ่ง..!  อย่าตายนะ! อิจิโกะ...!!!

 

หนีไป...คุจิกิ

หัวหน้าอุคิทาเกะบอกกับข้า  บอกให้ข้าวิ่งหนีท่านไคเอ็น...ผู้ถูกฮอลโลว์ยึดครองร่าง  และข้าก็หนี.......เพียงเพราะข้ากลัว...

จะบ้ารึไงคุจิกิ!!!  ย้อนกลับมาทำไม !!!’

..ข้าย้อนกลับมา...เพียงเพราะคิดว่าไม่ควรหนีไปคนเดียว  ต้องกลับมาเพื่อช่วย...

ฆ่ามันซะ!!!!เจ้านั่นน่ะ...ไม่ใช่ไคเอ็นแล้ว !!!!’

เสียงของหัวหน้าที่ตะโกนบอกข้า  ให้ข้าฆ่าท่านผู้นั้น  ข้าจะทำได้อย่างไรกัน ?

ฆ่ามัน!!’

สวบ

ปลายดาบของข้าแทงสวนร่างที่วิ่งเข้ามา ทั้งๆ ที่คิดว่าทำไม่ได้  แต่ข้ากลับเลือกที่จะแทงท่าน...  โลหิตสีแดงของคนผู้นั้นสาดกระเซ็นจากบาดแผล...เปื้อนเปรอะใบหน้าของข้า

ปากของข้า...มิอาจเอ่ยสิ่งใดออกไปได้...

แปะ  แปะ

ฝน...โปรยปรายลงมา  ชะเอาโลหิตของท่านบนใบหน้าข้าให้จางไป

 

คุจิกิ อุตส่าห์ตามใจข้า...จนต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้

มือของคนผู้นั้นโอบกอดข้าเอาไว้อย่างอ่อนโยน  พร้อมคำพูดปลอบประโลม

ขอโทษนะคงลำบากใจมากล่ะสิ ขอบใจนะเพราะเจ้า...ข้าถึงได้จากไปได้อย่างสงบ...

 

น้ำเสียงที่แผ่วเบาของคนผู้นั้น  อ้อมกอดของคนผู้นั้น...อบอุ่น

 

..ข้าน่ะ  ไม่ได้ทำอะไรสักอย่างที่คู่ควรต่อการขอบคุณ  ที่หนี...ก็เพราะกลัวที่จะต้องต่อสู้กับท่าน  ที่กลับมา...เพราะกลัวที่จะหนีเอาชีวิตรอดไปคนเดียว  และที่แทงท่าน...ก็เพราะทนดูท่านทรมานต่อไปอีกไม่ไหว  คนที่ข้าช่วยน่ะ  คือตัวข้าเองต่างหาก...

 

............ท่านไคเอ็น..........

 

 

สายฝนโปรยปรายลงมาท่ามกลางการต่อสู้ที่ยังไม่สิ้นสุด  ทั้งเจ้าและศัตรูต่างก็บาดเจ็บสาหัส  และสุดท้ายศัตรูก็เลือกที่จะหนีไป  และเจ้ายังคงดันทุรังที่จะตามมันไป..ทั้งที่เจ้าต่อสู้ไม่ไหว

การต่อสู้จบลง...โดยไร้ผลตัดสิน  เช่นนั้นแล้วอาจทำให้เจ้าไม่พอใจ  แต่ข้าดีใจนะอิจิโกะ  ข้าดีใจที่การต่อสู้นั้นจบลง  ข้าดีใจ...เพราะ

“ขอบใจที่ไม่ตาย...อิจิโกะ  ขอบใจนะ...!

 

..........เจ้ายังคงมีชีวิตอยู่.........

 

 

 

 

FIN

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #13 KeF~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 02:23
    กรรม ของเจ๊ลูเคียหนักกว่าอิจจิอีกนะครับ
    มันทำให้รู้เลยว่าเคยรักและเทิดทูนไคเอ็นมากเพียงไหน
    #13
    0