-!คลังฟิค!-

ตอนที่ 5 : [BLEACH] Memories in the Rain (Ichigo'side)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 56






           ฉันรักแม่

ไม่ใช่แค่ฉัน  ทั้งยูซึกับคาริน...พ่อเองก็รักแม่  ในตอนนั้นทั้งครอบครัวเหมือนจะโคจรอยู่รอบตัวแม่  และจากศูนย์กลางนั้น  ฉันกลับฉกชิงตัวแม่ออกไป...

ฉันเองนี่แหละที่ฆ่าแม่..!!

 

-Memories in the Rain-

 

ตั้งแต่จำความได้....ฉันก็มองเห็นสิ่งที่เรียกว่า วิญญาณ

แต่เพราะเด็กเกินไป  จนไม่อาจแยกแยะได้ว่าสิ่งไหนคือคนเป็น  คนไหนคนตาย  เพราะเหตุนั้น  กรณีแบบนี้เลยเกิดบ่อยๆ ตลอดมา..

จนกระทั่งวันนั้น.....

 

17 มิถุนายน

วันนั้นฝนตกหนัก..  น้ำในแม่น้ำล้นเอ่อขึ้นมา  แต่กระนั้นกลับมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินตากฝนอยู่ริมตลิ่งราวกับว่าจะกระโดดลงไป

..เพราะแยกไม่ออกว่าไหนคนเป็น ไหนคนตาย  ฉันจึงวิ่งเข้าไปหวังจะช่วยเหลือเด็กผู้หญิงคนนั้น

..เพียงเพราะอยากจะปกป้อง..

ไม่ได้นะ! อิจิโกะ!!’

เสียงของแม่ที่ร้องห้าม...เงียบหายไป  ทุกอย่างเงียบงัน  มีเพียงแค่เสียงของสายฝนที่ตกกระทบผืนดิน

ร่างของแม่ตระกองกอดฉันเอาไว้

มะ แม่..

ฉันเอ่ยเรียกร่างบอบบางของแม่ที่เต็มไปด้วยเลือดไม่ต้องบอกก็รู้ว่า..

..แม่ตายเพราะพยายามจะปกป้องฉัน..

 

ความจริงข้อนี้ยังคงย้ำชัดอยู่เรื่อยมา...จนกระทั่งได้พบกับเธอ

เธอที่เดินเข้ามาในชีวิตของฉัน  ยอมที่จะสละชีวิตเพื่อปกป้องฉันและครอบครัว  เธอผู้หยิบยื่นพลังให้กับฉัน 

“อยากช่วยครอบครัวรึเปล่า..?”

“มีทางช่วยได้งั้นเรอะ !?  บอกมาเลยสิ !!

“เจ้าต้อง...เป็นยมทูต !!

คมดาบของเธอชี้เข้าหาตัวของฉัน  เรา...สบประสานสายตา

“ส่งดาบมาสิยมทูตฉันจะลองใช้วิธีของเธอดู”

“ไม่ใช่ยมทูต  เรียก คุจิกิ  ลูเคียสิ”

“เรอะ...ฉันชื่อคุโรซากิ  อิจิโกะ  ขออย่าให้นี่เป็นการทักทายครั้งสุดท้ายเลยนะ”

คมดาบของเธอแทงทะลุหัวใจของฉัน...ส่งมอบพลังมาให้ฉัน  เพื่อให้ฉันได้เป็นผู้ปกป้อง  เป็น ยมทูต

.

.

.

17 มิถุนายน

วันที่แดดร้อนเจิดจ้า  ฉันขอหยุดงานของยมทูต  แน่นอนว่าเธอไม่ยอม  แต่ฉันไม่ได้สนใจ  ในเมื่อวันนี้เป็นวันที่ทำให้ฉันระลึกถึงบาปของตัวเอง..

ฉันเดินทางไปยังสุสานเพื่อกราบไหว้แม่

และเธอตามครอบครัวฉันมา..เธอเค้นถามเรื่อง แม่จากฉันถามว่ามันอาจเป็นเพราะฮอลโลว์ต้องการเล่นงานฉัน  ทำให้มันพลาดไปเล่นงานแม่แทน  และนั่น..มันทำให้ฉันรับไม่ได้  สายตาของฉันมองเลยเธอไป...พบกับเด็กผู้หญิงคนเดิมนั้น  และฉันออกวิ่งทันที  แต่เธอก็ตามฉันมา...ฉันจึงเอ่ยบอกกับเธอว่าคนที่ฆ่าแม่..ก็คือตัวฉันเอง...

ฉันยืนพูดคุยกับพ่อ...แต่กลับรู้สึกได้ถึงแรงดันวิญญาณของฮอลโลว์   ฉันจึงได้รีบวิ่งไปยังที่ที่มันอยู่  และพบกับเธอที่วิ่งมา...

“ไม่จะถาม...อะไรเลยเรอะ ?”

“ถามแล้วจะตอบรึไง ?  มันเป็นปัญหาของเจ้า  ปัญหาลึกๆ  ที่ข้าไม่มีสิทธิ์จะถามอะไรหรอก  หนำซ้ำไม่มีวิธีดีๆ ที่จะถามล่วงล้ำเข้าไปลึกขนาดนั้นโดยไม่ทำร้ายจิตใจเจ้า”

คำพูดที่เธอเอ่ยบอกกับฉัน

“เพราะงั้นข้าจะรอ  ตอนไหนที่เจ้านึกอยากจะเล่า  ตอนไหนที่คิดว่าควรจะเล่าได้แล้ว...ค่อยเล่ามาก็แล้วกัน”

ไม่ได้บังคับหรือซักไซ้ให้ฉันบอก  แม้ว่าเธอจะอยากที่จะรู้ความจริง  แต่เธอกลับพูดแบบนั้น

“ข้าจะรอ...จนกว่าจะถึงตอนนั้น”

..พูดว่าเธอจะรอ...จนกว่าตัวฉันจะพร้อมที่จะเล่า

จริงอยู่..มันอาจไม่ใช่คำพูดที่ช่วยให้ลบเลือนความจริงได้  แม้เพียงเล็กน้อย...แต่ถ้อยคำของเธอที่สะท้อนอยู่ในโสตหูของฉัน  มันช่วยเยียวยาแผลแห่งความเจ็บปวดนั้น  ช่วยให้สบายใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ว่าทำไม

“ฮื่อ”

 

ฮอลโลว์ตัวร้ายมันเก่งกาจเกินกว่าพวกที่ฉันเคยประมือมา  และ...

 

มันคือเจ้าตัวที่ฆ่าแม่ของฉัน!

 

ฉันสู้กับมัน  และได้รับบาดแผลมา  แล้วเธอก็โผล่มาต่อว่าฉัน...และร่ายวิถีมารเพื่อที่จะช่วยฉันต่อสู้

“หยุดนะ  ลูเคีย!!!

ฉันตะโกนบอกแก่เธอ..

“ขอร้องล่ะ...อย่ามายุ่ง”

ไม่ให้ยื่นมือเข้ามา  เพราะ..

“นี่คือ  การต่อสู้ของฉัน”

 

แปะ  แปะ

บาดแผลที่ได้รับ...โลหิตที่รินหลั่ง...ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย 

บทสรุปสุดท้ายของการต่อสู้...คือการที่เจ้าฮอลโลว์มันสามารถหนีไปได้  โดยที่ฉันไม่อาจไล่ตามมันไป..  ได้แต่ปล่อยให้มันหนีไปต่อหน้าต่อตา...แม้จะเจ็บใจ แต่...

.........ขอบใจที่อุตส่าห์ตามใจฉันนะลูเคีย  ขอบใจที่ให้ฉันได้ต่อสู้..

ขอบใจที่มอบพลังให้กับฉัน

“ฉัน...ขอฉันเป็นยมทูตต่อไปอีกสักพักเหอะ  ฉันอยากจะเก่งกว่านี้  เก่งกว่านี้อีกเยอะๆ  เก่งกว่านี้  ปกป้องคนที่ถูกฮอลโลว์จ้องเล่นงาน”

เพื่อไม่ให้คนผู้นั้นต้องรับเคราะห์เช่นฉัน

“เก่งกว่านี้!  แล้วก็โค่นมันให้ได้ !

ไม่งั้น...

“ฉันคงไม่มีหน้าจะไปพบแม่อีกแล้ว!

ขอเป็นยมทูตต่อไป...เพื่อให้ได้ปกป้องคนสำคัญ...

 

.....ที่ยังมีชีวิตอยู่.....

 

 
 

 

          FIN




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #12 KeF~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 02:22
    กรรรมล่ะ อิจจิโผมมม ท่าจะรักแม่มากนะ สงสาร
    #12
    0