-!คลังฟิค!-

ตอนที่ 2 : [KHR 10069] Boun Compleanno Mukuro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ส.ค. 56

 

เป็น One shot สั้นๆ นะคะ ^^

คู่.. 10069 (<พอดีคนแต่งชอบ 55.) มอบให้มุคุรั่วที่รัก >3<
PG-13 กำลังน่ารักๆ ค่ะ ^^


(บีจีก็เป็นมาร์ชเมลโล่ กับ สีเหลืองสับปะรด นะจ้า หุหุ !!)

 

 

 

...เพราะของขวัญที่ล้ำค้าที่สุด..  ไม่จำเป็นต้องสวยที่สุด  ไม่จำเป็นต้องราคาแพงที่สุด  แต่เพียงแค่ให้ด้วยใจ  ผู้รับก็สามารถแย้มรอยยิ้มรับเอาของชิ้นนั้นไว้ได้แล้ว...

 

 

.

.

.

 

ร่างงามบอบบางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ  เผยให้เห็นนัยน์ตาสองสีที่ต่างกันราวท้องฟ้ากับเปลวเพลิงแห่งนรก

 

“นี่มันอะไรกันครับ  คุณเบียคุรัน”  มุคุโร่เอ่ยถาม  คิ้วเรียวเลิกขึ้นน้อยๆ  ด้วยความสงสัย เมื่อสังเกตเห็น ..เค้กช็อกโกแลตก้อนประมาณหนึ่งปอนด์  หน้าเค้กประดับไปด้วยมาร์ชเมลโล่สีขาว..  วางอยู่เบื้องหน้าของตน

 

“ก็เค้กไงล่ะ  มุคุโร่คุง~” คนถูกถามเอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี

 

“เนื่องในโอกาสอะไรกันครับ?”

 

“หืมม์” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวจ้องหน้าคนถามทันที “ก็วันนี้วันเกิดเธอไม่ใช่เหรอ”

 

“คึหึหึ  คุณก็เลยอุตส่าห์เตรียมเค้กมาให้ผมงั้นเหรอครับ” มุคุโร่แย้มยิ้ม “ลำบากซะเปล่าๆ”

 

“ไม่เห็นลำบากเลย  ก็วันเกิดมุคุโร่คุงทั้งทีนี่นา ^^

 

“คึหึหึ  วันนี้แต่งตัวแปลกจังเลยนะครับ”

 

“เอ๋..  ไม่เห็นแปลกเลยน้า~” เบียคุรันพูด พร้อมกับก้มหน้าลงมองสำรวจชุดเสื้อผ้าของตน ที่ไม่ว่าจะมองยังไง..มันก็ยังคงเหมือนกับตัวที่เขาใส่เป็นประจำเท่านั้น

 

“คุณนี่ตลกดีนะครับ” เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินสวยเอ่ย “ผมหมายถึงที่คอต่างหาก...ที่แปลก”

 

“นี่น่ะเหรอ”  นิ้วเรียวยาวเคลื่อนมาสัมผัสที่คอของตนเอง...ที่มีริบบิ้นสีแดงสดผูกโบว์เอาไว้ “เตรียมไว้ให้มุคุโร่คุงไงล่ะ”

 

“ให้ผม?” ผู้พิทักษ์สายหมอกแห่งวองโกเล่เลิกคิ้วอีกครั้ง  ซึ่งปฏิกิริยาของมุคุโร่นั้นยิ่งส่งผลให้เบียคุรันชอบอกชอบใจ

 

“ใช่ ของขวัญพิเศษให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ มุคุโร่คุง”

 

“คึหึหึ  หมายถึง คุณอย่างนั้นเหรอครับ”

 

“ใช่แล้ว  ฉันนี่ล่ะ ของขวัญของเธอ...รับเอาไว้สิ” เจ้า ของขวัญพูด พร้อมกับปรี่เข้าไปโอบกอด เจ้าของวันเกิดเข้ามาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง

 

..โอบกอดสายหมอกเอาไว้  ด้วยอ้อมแขนอันอบอุ่นแห่งท้องนภา..

 

“ผมยังไม่ได้ตอบตกลงที่จะรับ ของขวัญเลยนะครับ”

 

“ถึงเธอไม่รับ...ฉันก็จะยัดเยียดมันให้กับเธออยู่ดีนั่นล่ะ  มุคุโร่คุง”

 

มุคุโร่ยิ้ม “แหม  ผมนึกว่าคุณจะให้ช่อดอกไม้นานาพันธุ์แก่ผมซะอีกนะครับ”

 

“ก็อยากจะให้อยู่หรอกนะ  แต่คิดไปคิดมา..ของที่เหมาะกับเธอที่สุด  มันก็มีแค่ฉันเท่านั้นแหละ” เบียคุรันยิ้มตอบ

 

“คึหึหึ  แล้วของขวัญชิ้นนี้  สามารถทำประโยชน์อะไรให้กับผมได้บ้างล่ะครับ” มุคุโร่เอ่ยถาม “คุณก็รู้ใช่มั้ยล่ะ  ว่าผม..ชอบแต่สิ่งที่สามารถสร้างประโยชน์ให้กับตัวเองได้เท่านั้น”

 

..หากเธอต้องการความอบอุ่น.....ฉันจะโอบกอดเธอ..

..หากเธอต้องการรอยยิ้ม.....ฉันจะแย้มรอยยิ้มให้เธอ..

..หากเธอต้องการโลกทั้งใบ.....ฉันจะคว้าเอามันมาไว้ให้เธอ..

 

“ให้ได้ทุกอย่างตามที่เธอต้องการ”

 

“แล้วถ้าผมต้องการไปจากคุณ..” 

 

เบียคุรันกระชับอ้อมให้แน่นขึ้น  แน่นเสียจนคนพูดต้องหยุดพูดไปทันที “ฉันคงให้เธอไม่ได้”

 

“ไหนคุณบอกว่าให้ได้ทุกอย่าง..ที่ผมต้องการไงครับ”

 

“ก็...ยกเว้นข้อนี้ล่ะนะ ^^” เจ้าของเรือนผมสีขาวคลายอ้อมกอดออก มือเรียวยกขึ้นสัมผัสไล้ใบหน้าสวยหวานของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนมาจับที่คางมน

 

“ฉันให้ทุกอย่างกับเธอได้...ยกเว้นการปล่อยเธอไปนะ  มุคุโร่คุง”

 

“งั้นถ้าผมขอให้คุณ...ฆ่าผมล่ะครับ”

 

“นั่นยิ่งให้ไม่ได้ใหญ่เลย ^^” ใบหน้าคมยิ้ม หากแต่นัยน์ตาสีอเมทิสต์กลับไม่ได้แย้มยิ้มตามริมฝีปากสักนิด

 

“สรุปแล้ว  คุณก็ให้อะไรผมไม่ได้เลยสินะครับ”

 

“ให้แล้วๆ  ก็ฉันนี่ไงล่ะ”

 

“แต่ผมต้องการอิสระ..”

 

รอยยิ้มบนเรียวปากของเบียคุรันหายไป..เพียงชั่วครู่เท่านั้น  ก่อนที่เขาจะยิ้มตอบมุคุโร่ “อยู่ที่นี่  เธอก็มีอิสระดีไม่ใช่เหรอ~

 

..อิสระของสายหมอก  ก็คือการลอยล่องครองคู่กับนภาสีแดงฉานนี้ไงล่ะ..

 

มุคุโร่เหยียดรอยยิ้มเย้ยหยัน “พูดแบบนี้...คุณคงไม่คิดที่จะปล่อยผมไปจริงๆ สินะครับ”

 

“ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาดมุคุโร่คุง  เพราะนับจากนี้ทุกๆ ปี  เธอจะต้องอยู่เป็นของขวัญให้กับฉัน  และฉันก็จะเป็นของขวัญให้กับเธอ  เราจะเป็นของขวัญให้แก่กัน...จะอยู่ด้วยกันตลอดไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ” พูดพร้อมกับยิ้มออกมา  ยิ้มที่จริงใจหาใช่ลวงหลอกเช่นทุกครั้ง..

 

ทำเอาคนฟังเผลอยิ้มตามไปด้วย “เป็นของขวัญที่เอาแต่ใจดีนะครับ”

 

“แล้วเธอไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้งั้นเหรอ?” เบียคุรัยถามพลางแสร้งตีสีหน้าเศร้าสร้อย

 

“คึหึหึ  ชอบสิครับ” คำตอบนั้น..ทำเอาคนถามถึงกับยิ้มอีกครั้ง

 

“แล้วชอบมากมั้ยล่ะ”

 

“ก็มากที่สุด..เท่าที่จะมากได้นั่นล่ะครับ”

 

เบียคุรันฉีกยิ้มกว้างมากกว่าเก่า  พร้อมทั้งโอบเอาผู้พิทักษ์สายหมอกเข้าสู่อ้อมแขนอีกครั้ง “มุคุโร่คุงน่ารักที่สุดเลยน้า~

 

ก่อนจะเปลี่ยนจากการกอด...เป็นการอุ้ม เจ้าของวันเกิดแทน พลางถามด้วยรอยยิ้ม

 

“เอาล่ะ  เราจะฉลองวันเกิดให้มุคุโร่คุงที่ไหนดี..  บนเตียงดีมั้ย 

 

.

.

.

 

Boun Compleanno  Mukuro-kun ^^

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

18 ความคิดเห็น

  1. #4 - Miyuka - (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 04:11
    อุ๊ย เพิ่งหาฟิคพบ (เมื่อสายเกินมั้ยน้อ)
    บวน คอมพลีอันโน่ ย้อนหลังนะคะสัปป้า  ฉันรักคุณ <3

    เป็นฟิคสั้นๆ น่ารักมากเลยค่ะ  ป๋าน่ารักอ่ะ เอาใจพิงค์ไปเลย (แต่คงไม่เอาหรอกมั้ง ก็มีสับปะรดอยู่แล้วนี่นา)
    #4
    0
  2. #3 Mindeming (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 23:45

    กรี๊ดดดดดด (วบพส)
    ขอสครีมให้คู่นี้ดังๆ หน่อยค่า  อยากบอกว่าถูกใจเจ้สวดๆ

    เริ่มตั้งแต่ที่มุคุลืมตาขึ้นมาพบ ..เค้กช็อกโกแลตประดับหน้าด้วยมาช์ลเมลโล่..  *อ๊าย*
    ยกตัวเองให้เป็นของขวัญ   จะมอบทุกอย่างที่มุคุต้องการให้  แต่จะไม่ยอมปล่อยมุคุไป

    การี๊ดดดดดด (วบพส)
    ชอบประโยคนี้เหมือนกัน--ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปเด็ดขาด  เธอจะต้องอยู่เป็นของขวัญให้กับฉัน และฉันจะอยู่เป็นของขวัญให้กับเธอ  เราจะอยู่ด้วยกันจนกว่าจะตาย-- กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ ป๋าน่ารักเว้ย!!!

    และประโยคที่กรี๊ดดังๆ -- ไปฉลองวันเกิด..บนเตียง...เตียง...เตียง (เอคโค่)
    อิป๋าน่ารักเว้ย!!!

    Boun Compleanno นะจ๊ะมุคุจ๋า >3<  ฉันรักเธอที่สวด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    สมเป็นคู่นี้ดีนะจ๊า  เริ่มแบบง่ายๆ และจบแบบง่ายๆ (และหื่นๆ) ตามสไตล์ป๋าโฮสต์ ซะมีคุณมุคุ

    #3
    0
  3. #1 KeF~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 23:32
    ว้าว รอตั้งนาน เสร็จจนได้ เอิ๊กๆ

    ชอบมากเลยล่ะ  ที่เบียคุรันยกตัวเองให้มุคุโร่  แล้วยิ่งที่บอกว่า มุคุโร่จะต้องอยู่เป็นของขวัญให้ตัวเอง ส่วนตัวเองก็จะเป็นของขวัญให้มุคุโร่ อยู่ด้วยกันจนกว่าจะตาย  น่ารักมาก~

    ว่าแต่เบียครับ  ประโยคเกือบสุดท้ายนั่น............. =__=

    ฮิ้วประโยคสุดท้าย  เบียบอกสุขสันต์เป็นภาษาอิตาเลี่ยน  น่ารัก
    #1
    0