END - SEXCRET [VMIN]

ตอนที่ 24 : ความลับพิเศษ : SEXCRET BIRTHDAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,336
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    12 มี.ค. 63

สวัสดีค่ะ เนื่องจาก 12 มีนาคม วันนี้เป็นวันเกิดเรา

เลยอยากมีอะไรเล็กๆ น้อยๆ มาให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน

ถือว่าเป็นของขวัญจากเราในการที่ได้กลับมาสนุกด้วยกันต่อนะคะ!

HAPPY BIRTHDAY TO ME!! HAPPY THURSDAY TO YOU!!

หวังว่าจะชอบกันนะคะ!!

 

#ficsxcret

By Shining Aun

[ทวิตเตอร์ @Shining_Aun]

[Facebook Fanpage @ShiningAun]

 

 

 

[ตอนพิเศษตอนนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาหลักในเรื่อง]

 

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงนาฬิกาปลุกในวันนี้เรียกแทฮยองให้ขยับตัวลุกขึ้นเร็วกว่าทุกๆ วัน แววตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความหวังว่าทั้งห้องจะแปลกตาไปกว่าทุกครั้งที่ลืมตาตื่น แต่เมื่อขยับตัวลุกขึ้นแล้วยังเห็นคนตัวเล็กนอนซุกอยู่กับหมอน ในห้องที่มีแสงแดดเล็ดลอดเข้ามาก็ยังไม่ดูเปลี่ยนไปเลยทำให้หัวใจของเจ้าของร่างสูงใหญ่อดแปลกใจไม่ได้

“ปิดนาฬิกาปลุกให้หน่อย กูง่วง...”

คนตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงียย แถมยังยกหมอนขึ้นมานอนปิดหูดูรำคาญเต็มที่ ทำให้แทฮยองทำอะไรไม่ได้นอกจากเอื้อมไปกดปิดนาฬิกาปลุก

ร่างสูงยังคงนั่งแช่อยู่อย่างนั้นพลางเหลือบมองจีมิน

พยายามนับเลขช้าๆ ในใจเผื่อว่าเลขต่อไปที่เขานับถึงจะเป็นจังหวะเดียวกับที่คนรักของเขาลุกขึ้นมาพร้อมกับเซอร์ไพรส์ใหญ่ แต่นับไปจนถึงเกือบร้อยก็ยังไม่มีทีท่าว่าจีมินจะตื่นเลย

“จีมิน”

เอื้อมมือไปเขย่าร่างเล็กเบาๆ หวังเรียกอีกฝ่ายให้ตื่นมาคุยกัน แต่จีมินกลับปัดมือเขาออกแล้วทำน้ำเสียงฟึดฟัดใส่ราวกับกำลังไล่เขาอย่างไรอย่างนั้น

คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เอื้อมมือไปชักปลั๊กโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาและวันที่

30 ธันวาคม 2020 เวลา 08.16 นาที

วันที่ก็ถูกนี่ แต่ทำไมจีมินทำเหมือนไม่มีอะไรล่ะ

หรือว่า...ลืม?

คิดได้ดังนั้นก็ส่งเสียงถอนหายใจออกมาเบาๆ ล้มตัวลงนอนไปใหม่พร้อมกับดึงร่างน้อยๆ นั่นเข้ามากอด พยายามข่มตานอนต่อพลางบอกตัวเองว่าไม่มีเซอร์ไพรซ์วันเกิดก็ไม่เห็นเป็นไร อย่างไรทุกๆ วันที่ได้อยู่ด้วยกันมันก็ดีพอแล้ว

แต่ถึงจะปลอบตัวเองอย่างนั้นในใจก็ยังร้อนรุ่มไม่หาย

ทำไมจีมินถึงลืมวันเกิดของเขาได้

จะว่าไปปีนี้ก็ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายถามไถ่เขาเลยด้วยว่าอยากได้อะไร

หรือจะเรียนหนักเกินไปจนลืมจริงๆ กันนะ

“เฮ้อ...” ผ่อนลมหายใจออกมาอีกครั้งพลางพลิกตัวหันหลังให้คนรักวัยละอ่อน แต่ก็ไม่วายโดนคนข้างกายพลิกตัวกลับนอนมากอดเขาเอาไว้จากด้านหลังด้วย

“เป็นอะไร ถอนหายใจอยู่นั่น...” เสียงหวานดังขึ้นอู้อี้ ฟังดูก็รู้ว่ายังง่วงอยู่

“เปล่า” หลังจากตอบไปเสียงแข็งก็หันกลับมาหาคนตัวเล็ก ผลักหมอนที่บดบังใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนั่นออกแล้วขยับไปจุมพิตยังริมฝีปากอิ่มเบาๆ

“อื้อ...ยังไม่ได้แปรงฟัน...” จีมินว่าทั้งที่ยังหลับตาสนิท

“มึง...ลืมเหรอ”

“...ลืมอะไร” คนอายุน้อยกว่ายอมลืมตาขึ้นมามองเขาแล้ว

“....”

“ลืมอะไรแทฮยอง” พอเขาเงียบจีมินก็ขมวดคิ้วบ้าง แทฮยองเลยได้แต่ถอนหายใจพลางคิดในใจว่าไม่เป็นอะไร

“เปล่า ง่วงก็นอนต่อเถอะ กูไปอาบน้ำละ” ว่าพลางขยับตัวลุกขึ้น เดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยสภาพจิตใจที่ห่อเหี่ยว คบกันมาตั้งกี่ปีจีมินยังไม่เคยลืมวันเกิดของเขาเลยสักครั้ง แล้วมาลืมกันปีนี้จริงๆ เหรอ

เขาอุตส่าห์รีบตื่นมาเตรียมรับเซอร์ไพรซ์จากอีกฝ่ายแท้ๆ

ยิ่งคิดก็ยิ่งเซ็ง มองหน้าตัวเองในกระจกขณะที่หยิบแปรงสีฟันขึ้นมาแปรงก็เห็นเลยว่าตัวเองเซ็งแค่ไหน

“อาบด้วย” อยู่ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก กายเล็กเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ เขา เจ้าตัวยังคงสวมชุดนอนลายตารางแบบเดียวกันกับเขาเป๊ะ เอื้อมไปหยิบแปรงสีฟันของตัวเองขึ้นมาแปรงโชว์ฟันขาวอยู่ข้างๆ

แทฮยองเหลือบมองจีมินอยู่ตลอด อดคาดหวังไม่ได้ว่าปีนี้เซอร์ไพรซ์อาจจะแปลกไปจากทุกปี แต่จนกระทั่งอาบน้ำด้วยกันเสร็จก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเซอร์ไพรซ์อะไรใส่กันเลย

พอแต่งตัวเสร็จคนโตกว่าก็เตรียมไปทำอาหารเช้า มีหลอกถามจีมินไปแล้วด้วยว่าจะทำอาหารเช้าให้เขาไหม อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าก่อนจะตอบกลับมาว่าขี้เกียจ เดินสะบัดตูดงอนๆ ไปนั่งบนโซฟา เปิดทีวี หยิบซีเรียลที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกลางขึ้นมากินเล่นระหว่างรอเขาอีก

คนตัวสูงได้แต่ถอนหายใจ น้อยใจฉิบหายแต่ก็ทำได้แค่ช่างมันเถอะ

มื้อเช้าผ่านไปแล้ว แต่จีมินก็ยังใช้ให้เขาล้างจานอีก 

เออ เป็นผัวที่ดีจริงๆ ทำแม่งทุกอย่างเลย

เช็ดจานอยู่ดีๆ หางตาก็เห็นคนตัวเล็กเดินหายเข้าไปในห้อง แทฮยองรีบเก็บจานแล้วเดินไปแง้มประตู ตั้งใจจะแอบดูคนในห้องเผื่อว่ากำลังเตรียมของขวัญให้เขา แต่ก็เห็นแค่ว่าจีมินกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า

“จะไปไหน” สิ้นเสียงของเขา คนตัวเล็กก็หันมามอง ไม่มีทีท่าตกใจเหมือนคนมีพิรุธ จึงเป็นอีกครั้งที่คนโตกว่าพยายามบอกตัวเองว่าให้เลิกคาดหวังสักที

“ไปซื้อของ”

หัวใจของคนเป็นพี่เต้นตึกตัก เพิ่งบอกตัวเองให้เลิกคาดหวัง แต่ตอนนี้เขารู้สึกคาดหวังขึ้นมาอีกแล้ว คาดหวังว่าของที่อีกคนว่านี่ต้องเป็นของขวัญของเขาแน่ๆ

“ยิ้มทำไมอะ มึงก็มาแต่งตัวดิ จะให้กูไปคนเดียวเหรอ”

คนฟังเลิกคิ้ว นึกสงสัยว่าถ้าให้เขาไปด้วยแล้วอีกฝ่ายจะซื้อของขวัญมาเซอร์ไพรซ์เขาได้ยังไง

“ให้กูไปด้วยเหรอ” เอ่ยถามออกไปเสียงเบา เผื่อว่าคนรักแค่แกล้งชวน

“ไปสิ จะให้กูซื้อของคนเดียวเหรอ เดี๋ยวซื้อมาผิดมึงก็บ่นกูอีก” คราวนี้แทฮยองขมวดคิ้ว ไม่ได้เข้าใจสักนิดว่าจีมินพูดถึงอะไร

“ซื้ออะไรผิด”

“ก็ของสดในตู้เย็นไง เมื่อกี้ในข่าวบอกว่ามีของลดเยอะมาก” คนตัวเล็กตอบกลับมาพลางสวมผ้าพันคอ ก่อนจะหันไปคว้าหมวกไหมพรมสีเดียวกับเสื้อโค้ทมาสวมเอาไว้ ตากลมจ้องมองตัวเองในกระจก จัดแจงการแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะหันมาหาเขาอีกรอบ

“แทฮยอง มาแต่งตัวดิ”

คนที่ได้แต่นิ่งเงียบไปเพราะหัวใจเหมือนกำลังผุกร่อนพยักหน้าเบาๆ เดินสวนกับคนรักเข้าไปแต่งตัวในห้องด้วยสีหน้าทุกข์ระทม แววตาเศร้าหมองราวกับคนโดนของไม่มีผิด

พอแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง เห็นคนตัวเล็กปิดโทรทัศน์ ปิดไฟเรียบร้อยก็ได้แต่ถอนหายใจ เดินตามเมียลงมาจากคอนโด ขับรถพาพวกเขาทั้งคู่ออกไปของซื้อสดตามซูปเปอร์มาร์เก็ตในขณะที่อากาศติดลบเป็นสิบๆ องศา

“ต้องซื้ออะไรอีกไหมอะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากที่เอาของไปไว้ท้ายรถหมดแล้ว

“ไม่มีแล้ว”

“งั้นกลับเลยไหม”

“อืม” แทฮยองพยักหน้าตอบรับ เดินขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับโดยไม่รอให้คนรักตอบอะไรกลับมาอีก 

ประตูรถปิดลง เสียงเพลงในรถบรรเลงขึ้น ทว่าความอึดอัดในชั้นบรรยากาศที่ไม่ได้เบาบางลงไปก็ทำให้จีมินเอ่ยถามขึ้นมา

“แทฮยอง”

“....” คนถูกเรียกไม่ได้ขานรับ ทำเพียงแค่หันไปมองคนเรียกโดยที่สองมือยังคงจับพวงมาลัยเพื่อหักเลี้ยวรถออกจากลานจอด

“มึงโกรธอะไรกูไหมอะ” พอได้ยินน้องถามเสียงเบา คนโตกว่าก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาก็รู้นั่นแหละว่าพฤติกรรมของตัวเองคงทำให้น้องไม่สบายใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

“เปล่า”

“เป็นอะไรก็บอกดิ”

“บอกว่าเปล่าไง”

“เออ เปล่าก็เปล่า” คนน้องตอบกลับกระแทกเสียง ทั้งรถเลยเงียบเชียบขึ้นอีกครั้ง เสียงเพลงในช่วงเทศกาลคริสต์มาสไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดในรถลดน้อยลงเลย

เมื่อกลับมาถึงคอนโด ต่างฝ่ายก็ต่างช่วยกันขนของเดินไปขึ้นลิฟต์ ยังไม่มีใครยอมเอ่ยอะไรออกมาอีกจนกระทั่งจีมินวางของไว้บนเคาน์เตอร์ครัวแล้วเดินหนีเข้าไปในห้อง ทิ้งให้แทฮยองเป็นฝ่ายเก็บของที่ซื้อมาเข้าตู้เย็นคนเดียว แล้วพอจะเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้างก็เห็นว่าคนตัวเล็กนั่งร้องไห้อยู่บนเตียง

คนโตกว่าถอนหายใจอีกครั้ง ถอดหมวกกับผ้าพันคอทิ้งไว้บนราวแขวนแล้วเดินไปนั่งข้างๆ คนรักของตัวเอง

“ขอโทษ...” เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นดังขึ้นตอบรับเขาหัวใจของแทฮยองก็วูบไหวไปมา

ในที่สุดเขาก็ทำจีมินร้องไห้ทั้งที่ไม่ได้ทำมานานมากแล้ว

ในที่สุดเขาก็ผิดสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะไม่ทำให้อีกฝ่ายเสียน้ำตาอีกจนได้

“จีมิน...” แขนเอื้อมไปโอบกายน้องไว้ให้ขยับเข้ามาแนบชิด จับศีรษะคนตัวเล็กกว่าให้เอนซบลงบนไหล่แกร่งเอาไว้พลางลูบปลอบไปมาเบาๆ

“ฮึก ไหนบอกว่ามีอะไรต้องคุยกันไง แล้วมึงโกรธอะไรกูทำไมไม่พูดอะ...”

“ขอโทษ...ไม่มีอะไร กูแค่อารมณ์ไม่ค่อยดี...” แทฮยองพยายามแก้ตัว ไม่อยากเอ่ยปากบอกว่าที่อารมณ์ไม่ดีมันเป็นเพราะว่าจีมินจำวันเกิดของเขาไม่ได้

“แน่นะ...”

“อืม ไปเปลี่ยนเสื้อแล้วไปหาหนังดูกัน” ว่าพลางผละกอดออกจากร่างเล็ก เอื้อมไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใส โน้มใบหน้าไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มย้ำๆ อย่างเย้าแหย่หวังให้อีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้น จีมินจึงยอมลุกไปเปลี่ยนเสื้อก่อนจะออกมานั่งเปิดเน็ตฟลิกส์ดูกับเขาบนโซฟากลางบ้าน

นั่งเลือกหนังกันสักพัก เสียงหวานก็ดังขึ้น

“แท...ในตู้เย็นยังมีไอศกรีมอยู่ไหมอะ”

“มีมั้ง ไม่แน่ใจ” 

สิ้นเสียงตอบรับของเขา จีมินก็ลุกไปหยิบไอศกรีมถ้วยมาวางบนโต๊ะกลาง ยื่นช้อนให้เขาหนึ่งคันก่อนจะเปิดฝาไอศกรีมถ้วย กลิ่นวนิลลาลอยอบอวลอยู่ในอากาศ นัยน์ตาคมมองตามมือบางที่ตักไอศกรีมเข้าปากของตัวเองก่อนจะเอ่ยถาม

“หนาวขนาดนี้ยังจะกินไอศกรีมอีกเหรอ”

“ก็อยากกินอะ”

คนตัวเล็กว่าก่อนจะยู่ปากน่ามันเขี้ยว มือใหญ่จึงเอื้อมไปหยิกแก้มอวบอ้วนนั่นเบาๆ ก่อนจะหันกลับมากดเล่นหนัง ในหัวยังไม่ได้ลืมเรื่องวันเกิดไปหรอก แต่ก็ทำใจแล้ว ถ้าเขาทำจีมินร้องไห้ขนาดนั้นก็แสดงว่าเจ้าตัวคงลืมจริงๆ นั่นแหละ

“มึงกินดิ” คนตัวเล็กว่าพลางเอาช้อนพร้อมกับไอศกรีมก้อนโตมาจ่อที่ปาก แทฮยองอ้าปากรับอย่างว่าง่ายทั้งที่ในมือก็ถือช้อนของตัวเองไว้

นั่งดูหนังด้วยกันไปเรื่อย จีมินก็คอยตักไอศกรีมป้อนเขาไปเรื่อย ผ่านไปสักพักคนที่รับความเย็นของไอศกรีมไม่ไหวแล้วก็เริ่มไม่อยากทาน พอมือบางเอาช้อนมาจ่อที่ปาก คนโตกว่าก็พยายามจะหลบหนี แต่มือหนาดันเผลอเอื้อมไปปัดแขนเรียวตรงหน้าออกจนไอศรีมคำใหญ่หล่นแหมะลงอยู่แถวเป้ากางเกงของเขา

“ขอทิชชู่หน่อย” คนโตกว่าพลางชี้นิ้วไปยังกล่องใส่ทิชชู่ มืออีกข้างก็ทำท่าจะใช้ช้อนตัวเองตักไอศกรีมออกจากตัก แต่แทนที่จีมินจะหยิบทิชชู่ให้ตามคำขอของเขาก็กลับเอื้มมือมายื้อแขนเขาเอาไว้ แทฮยองหันไปมองอีกฝ่ายพลางเลิกคิ้ว ตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ คนตัวเล็กกว่าก็ขยับลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้า

“เช็ดทำไม เสียดายออก”

คนฟังขมวดคิ้วพลางมองร่างเล็กที่เอื้อมมาจับสองขาของเขาให้แยกออก กายบางคลานเข้ามานั่งแทรกกลางอยู่ตรงหว่างขาของเขา เงยหน้าขึ้นมองมาพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ก่อนจะเอ่ยว่า

“สุขสันต์วันเกิดนะ”

แทฮยองชะงักไปเล็กน้อยอย่างคนที่ตั้งตัวไปทัน ในหัวก็ขบคิดไปต่างๆ นานาว่าแล้วทั้งวันที่ผ่านมามันคืออะไร

“มึง...ไม่ได้ลืมเหรอ...” คนที่เข้าใจผิด คิดมาตลอดว่าตัวเองถูกลืมวันเกิดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอึกอัก ทำหน้าทำตาเหลอหลาจนเด็กตรงหน้าหัวเราะออกมาเบาๆ

“ใครจะไปลืมวันเกิดมึง”

“ล...แล้วทำไมไม่เห็นมีเซอร์ไพรซ์กับของขวัญ”

สิ้นเสียงของเขา จีมินก็เลิกคิ้วขึ้น ก้มลงมองช่วงล่างของเขาที่ยังติดหนึบอยู่กับโซฟา

“ก็นี่ไงเซอร์ไพรซ์”

แทฮยองเลิกคิ้วขึ้นบ้าง มองไปยังไอศกรีมที่ตกอยู่บนเป้ากางเกงของตัวเองก่อนที่หัวใจจะเริ่มเต้นตึกตัก ไม่แน่ใจนักว่าไอ้คำว่านี่ไงมันหมายถึงไอศกรีมบนตักหรือหมายถึงการที่อยู่ๆ เจ้าตัวก็มาบอกแฮปปี้เบิร์ดเดย์เขาแบบนี้

“ส่วนของขวัญ...”

พอเสียงหวานดังขึ้น สติของแทฮยองก็กลับมาอีกรอบ เงยหน้าขึ้นมองจีมินที่เว้นจังหวะคำพูดไปเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อถอดเสื้อออก คนมองเบิกตากว้างอย่างคนตกใจ ไล่มองร่างกายนวลเนียนที่ถูกพันไปด้วยโบว์สีแดงราวกับว่าตัวเองเป็นของขวัญที่ถูกห่อ

“...ก็กูไง...”

และด้วยความที่โบว์เส้นใหญ่ถูกเสื้อผ้ารัดเอาไว้ ตอนนี้มันเลยแนบลู่เข้ากับลำตัวเพรียวบางจนเห็นทุกสัดส่วน ไม่ว่าจะเป็นแผ่นอกแบนราบที่ยอดอกตั้งชูชัน ไม่ว่าจะเป็นเอวคอดที่โค้งเว้าสวยดูน่าจะจับถนัดมือเขาก็เห็นมันชัดเจนทั้งหมด

“งั้นเมื่อกี้มึงแกล้งร้องไห้เหรอ” แม้แทบจะละสายตาไปจากเรือนร่างเซ็กซี่ตรงหน้าไม่ได้แต่ก็ยังเลือกที่จะเอ่ยถาม

“ไม่ได้แกล้งสักหน่อย...” คราวนี้จีมินตอบกลับมาเสียงขุ่น แทฮยองเลยยิ่งทำท่าอึกอักใหญ่เพราะกลัวว่าตัวเองจะทำเสียบรรยากาศ

“อ...อืม”

“ตกลงมึงไม่โกรธอะไรใช่ไหม”

“เปล่า...กูแค่คิดว่ามึงลืมวันเกิดกู...”

“ไม่ได้ลืมสักหน่อย” จีมินขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนลูกแมวขู่ฟ่อส่งมาให้

“ก็ไม่เห็นมึงแต่งห้องหรือทำอะไรให้เหมือนทุกปี”

“ก็ทุกทีมึงก็บอกเองว่าไม่อยากได้อะไร...”

คราวนี้คนตัวเล็กกระตุกยิ้มขึ้น แม้จะตอบกลับมาเสียงเบา แต่แววตาเจ้าเล่ห์ที่ช้อนขึ้นมองเขาไม่ได้ดูเบาลงไปด้วย

“ไม่มีของขวัญชิ้นไหนที่มึงอยากได้มากไปกว่ากูไม่ใช่เหรอ...แทฮยอง”

สิ้นเสียงเล็ก ของขวัญที่เขาต้องการมากที่สุดก็ทำท่าเอียงคอถาม 

แทฮยองกระตุกยิ้มขึ้นบ้าง ความเย็นชื้นของไอศกรีมก้อนใหญ่เริ่มซึมแทรกลงไปยังจุดอ่อนไหวกลางร่างกายของเขาแล้ว คนตัวหนาเอนหลังพิงกับโซฟา ถดช่วงล่างให้ขยับไปอ้าขาให้กว้างออกได้มากขึ้นอีก

“ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เหรอ” เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยถามพลางพยักเพยิดไปยังเป้ากางเกง

จีมินเลยยืดตัวขึ้นมาประชิดใบหน้าของเขาก่อนจะถามกลับ

“แล้วชอบไหม” ปากอิ่มขยับกระซิบเสียงเบา สบตากับเขาด้วยแววตาเป็นประกายพราวระยับไม่ต่างกัน

“ชอบ” ตอบอย่างไม่จำเป็นต้องคิด ก่อนจะโน้มหน้าไปจุมพิตบนริมฝีปากอวบอิ่ม

“อยากให้กูกินอะไรก่อน ระหว่างปากมึง...กับไอศกรีม...” พอผละออกไปได้เจ้าของร่างบอบบางก็กระซิบถามอีกครั้ง

ทั้งน้ำเสียง ทั้งสายตาของอีกฝ่าย ช่างดูยั่วยวนจนความเย็นชื้นบนเป้ากางเกงของเขาไม่ได้ทำให้ตัณหาหยุดแผดเผาลงได้เลย

แทฮยองตัดสินใจขยับริมฝีปากไปอยู่ข้างๆ ใบหูนิ่ม

ก่อนจะกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงแห้งแหบเบาๆ ว่า

“ไอศกรีม”

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,651 ความคิดเห็น

  1. #1604 Mythical Painter (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 13:15
    สุขสันต์วันเกิดคุณไรท์นะคะ ต่อจากนี้ก็สู้ๆน้าาา
    #1,604
    0
  2. #1603 Mythical Painter (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 13:14
    เเอ๊ก! กระอักเลือดตายไปเเล้วค่ะไรท์
    #1,603
    0
  3. #1602 OㅠO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 08:38

    งืออออออออ บ้าที่สุด กินไอติมวันเกิดดดดอ

    #1,602
    0
  4. #1601 GacHa_ponG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 11:18
    สุขสันต์วันเกิดนะคะ ขอให้มีความสุข ถ้ามีเรื่องร้ายๆก็ขอให้ก้าวผ่านมันไปได้และเจอเรื่องดีๆนะคะ
    #1,601
    0
  5. #1600 CHOINUNYA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 02:56
    สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณไรท์ นจม.แซ่บมากกกกกคิคิค
    #1,600
    0
  6. #1599 madmax 🐯 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 02:46

    น่ารักมากกกกกกกกกกกก น้องจีมินช่างไร้เดียงสาหลอก ๆ เอ็นดู เเง้

    ปล. สุจสันต์วันเกิดนะคะคุณไรท์ ขอให้มีความสุขมาก ๆ เเล้วก็มีกำลังใจเเต่งฟิคเยอะๆนะคะ ตอนนี้น่ารักมากเลย ขอบคุณมากค่ะ
    #1,599
    0
  7. #1598 alora2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 00:11
    แง้ววงวางงงงง แส่บมากดกกกกกก
    #1,598
    0
  8. #1597 Rainy1764 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 00:11
    แล้วก็สุขสันต์วันเกิดนะคะะะะพ
    #1,597
    0
  9. #1596 Rainy1764 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 00:07
    งือออออ ไอศกรีมที่รัก ขอให้ทานให้อร่อยนะคะ กรี๊ดดดดนจ้นเีกหนันะวะรพ
    #1,596
    0
  10. #1595 Grace-rock (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 00:02
    อั้ยยยยย~~~~
    #1,595
    0
  11. #1531 Lily for Lisa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:21
    ;^;จะอุดหนุนในRAWนะคะ
    #1,531
    0
  12. #1530 xIIx (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 13:00
    เราสั่งเรื่องนี้จากพี่ไรท์ด้วยนะ เราชอบมากๆพี่ไรท์แต่งดีมาก และด้วยภาพeverythingsต่างๆคือมันดีมากเราเลยสั่ง พี่ไรท์แต่งดีจริงๆนะคะ พี่ไรท์อย่าโทษตัวเองหรือเครียดน้า เราเป็นกำลังใจให้พี่ไรท์คนนี้ตลอดไปนะคะ
    #1,530
    0
  13. #1529 Devil Lu1b (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 08:51
    เราก้อเป็นนักเขียนคนนึงนะคะ แต่งนิยายลงใน Dek d เหมือนกัน แต่ก้อไม่ได้อัพตอนเพิ่มเลยเป็นปีเพราะไม่ค่อยมีเวลาว่างงง เนื่องจากเป็นเด็กหอยึดโทรศัพท์ด้วย โน้ตบุ้คก็พัง!! ไรท์อ่านดีๆนะ.....ในตอนแรกที่เราแต่งนิยาย เป็นครั้งแรกและเรื่องแรกเลยที่แต่งลงเว็บ ตอนเราอยู่ ม.3 เรามีความสุขมากที่ได้แต่งมันและได้อ่าน เราชอบอ่านคอมเมนต์ที่รีดมาเม้น มันรู้สึกดีและสนุก ไปๆมา เมื่อไม่ได้อัพนาน พออัพคนเข้ามาอ่านแต่ไม่ค่อยมีคอมเม้นต์ เราเข้าไปอ่านเหมือนเดิม แต่ผ่านไปเรื่อยๆเรารู้สึกกลัว กลัวที่จะอ่านว่าเค้าเมนต์ว่าอะไรบ้าง กลัวว่ามันจะออกมาไม่ดี เค้าไม่พอใจ เค้าไม่ชอบ มันแย่เพราะรู้สึกว่าเราแต่งไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ว่าสุดท้ายเราก็อ่าน เค้าคอมเมนต์ให้กำลังใจ เค้ารอ เค้ามาทวงว่าเมื่อไหร่จะอัพบ้าง ถึงคอมเมนต์จะน้อยแต่คนที่เข้ามาดูก้อยังคงเหมือนยอดที่ fav ทำให้เรารู้สึกดีเพราะเค้าไม่ได้ทิ้งเราไปไหน เค้ายังอยู่กับเราเสมอ แต่เค้าแค่ไม่แสดงตัวตนว่าอ่านนิยายเราเฉยๆ
    ไรท์คะ...อย่าคิดว่าตัวเองแต่งไม่ดี ไรท์แต่งได้ดีมาก มากกว่าเราเยอะเลย ไรท์ทำได้ดีมากเลยค่ะ เรายังนำการแต่งของไรท์มาเป็นแนวทางเลย!!! และไม่ใช่ไรท์ไม่ดีพอ แต่ทุกคนต่างมีความชอบต่างกัน ไรท์อย่าโทษตัวเองน้าาาาา เป็นกำลังใจให้นะคะ
    ปล.นิยายเรื่องนี้เปนนิยาย y เรื่องแรกที่เราเข้ามาอ่าน ทั้งๆที่เนาไม่ชอบ y เลยย
    #1,529
    0
  14. #1528 minnie_KS (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 08:08
    เราชอบผลงานของคุณไรท์มากๆเลยค่ะ;-; คุณไรท์บรรยายออกมาได้ดีมากๆ น้อยเรื่องมากๆที่เราอ่านแล้วอิน อ่านแล้วร้องไห้ แต่คุณไรท์ทำได้ สามารถทำให้เราร้องไห้ได้ ฮืออ เราอาจเป็นคอมเม้นส่วนน้อย แต่อยากจะบอกคุณไรท์ว่าขอบคุณที่แต่งฟิคหลายๆเรื่องขึ้นมานะคะ เรารอและดีใจทุกครั้งที่เห็นว่าฟิคอัพ ขอบคุณที่ทำให้อย่างน้อยในช่วงเวลาที่เราเครียดมากๆพอมาอ่านก็ทำให้เราดีขึ้น เป็นกำลังใจให้คุณไรท์เสมอนะคะ ไม่รู้ว่าช่วยได้มากเท่าไหร่ แต่อยากจะบอกคุณไรท์ว่าจะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    #1,528
    0
  15. #1527 tk_momat2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 02:35
    เราเป็นคนหนึ่งเลยที่รอฟิคเรื่องนี้อัฟทุกวัน กดเข้ามาดูทุกวันเผื่อเด็กดีไม่เเจ้งเตือนหรือป่าว เราชอบเรื่องนี้มากๆ อ่านซ้ำวนไปหลายรอบเลย เราชอบมุมมองตัวละครที่ไรท์เขียน ชอบจิงๆ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ เพราะกดเข้าเด็กดีทุกวันก้เข้ามาดูเรื่องนี้ทุกวัน สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่เสมอเลย. เราเป็นกำลังใจให้นะคะ เเล้วก้ขอบคุณมากๆเลยที่ทำให้เรารู้สึกอิน ร้องไห้ไปกับตัวละครเรื่องนี้ได้ 555เราชอบเรื่องนี้จิงๆนะคะ อยากให้ไรท์รับรู้~
    #1,527
    0
  16. #1526 Pangna Thepklam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 00:34
    สู้ๆนะคะ เราชอบผลงานของไรท์มากๆๆๆ มึกอย่างที่ไรท์แต่ฃออกมามันดีไปหมด เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,526
    0
  17. #1525 AtcharaKoKert (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:48
    สู้นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1,525
    0
  18. #1524 rlaxogud.95 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:47
    สู้ๆนะคะคุณรักเขียน เราว่าความพยายามของคุณสักวันหนึ่งมันต้องประสบความสำเร็จแน่นอนค่ะ เราอาจจะไม่ค่อยเม้น หรือ นี่อาจจะเพิ่งมาเม้น แต่เราอยากบอกว่าเรื่องนี้มันสนุกมากนะ ยังไงก็ขอให้สู้ๆนะคะ เหนื่อยได้ ท้อได้ แต่อย่าถอยนะคะ เราว่าถึงวันนั้นวันที่คุณประสบความสำเร็จคุณจะต้องภูมิใจในตัวเองแน่ๆค่ะ ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 25 กันยายน 2562 / 23:50
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 25 กันยายน 2562 / 23:54
    #1,524
    1
    • #1524-1 rlaxogud.95(จากตอนที่ 24)
      25 กันยายน 2562 / 23:58
      นักเขียน* สิ
      #1524-1
  19. #1523 Suwen111 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:47
    สู้ๆนะคะไรท์ เราคือคนนึงที่กำลังจะสั่งเลย เรื่องของไรท์เป็นเรื่องที่สนุกในใจเราเลยนะคะ ยังไงเราก็เคารพการตัดสินใจนะคะ สู้ๆนะคะ 💕????🌕
    #1,523
    0
  20. #1522 Olivia_12 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:27
    อยากจะบอกว่าสู้ๆแล้วก็เสียดายมากๆเพราะเราคือคนหนึ่งที่สั่งไปคืออยากเก็บเล่มดีๆไว้ในมือ แต่เราก็เข้าใจนะคะและก็เป็นกำลังใจให้ จะติดตามเสมอๆเลยนะคะ ขอบคุณ​ที่เขียนนิยายดีๆออกมาให้อ่านนะคะ ตอนนี้ไม่ว่าเจออะไรขอให้สู้ๆและผ่านมันไปให้ได้นะคะ^^
    #1,522
    0