END - SEXCRET [VMIN]

ตอนที่ 2 : ความลับที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 339 ครั้ง
    5 มี.ค. 63

ความลับที่ 1

 

#ficsxcret

By Shining Aun

[ทวิตเตอร์@Shining_Aun]

[Facebook Fanpage @ShiningAun]

 

 

 

“อันนี้ของใครเหรอครับแม่”

“ของพี่จีมินเขาน่ะ อยากกินเหรอจีฮุน”

ปาร์ค จีมินขมวดคิ้วมุ่น เร่งฝีเท้าลงบันไดอีกสองสามขั้นมายังโถงทางเดินบนชั้นล่างของบ้าน จีฮุนกับแม่ของเขายืนอยู่บริเวณโต๊ะที่มีไว้สำหรับวางของ ตากลมเพ่งมองห่อขนมในมือของน้องชายคนเล็กอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“ไม่คิดจะถามผมหน่อยเหรอครับ”

เสียงเล็กถูกดัดให้ฟังดูนุ่มนวลเช่นเดียวกับแววตาขุ่นเคืองที่ถูกปกปิด ปากอิ่มอมยิ้มเล็กน้อยให้ผู้เป็นแม่ ทำทีขยับเข้าไปชิดตัวน้องเพื่อดูว่าวันนี้ คิม ฮยอนอา ซื้ออะไรเข้ามาบ้าง

มือบางค่อยๆ ดึงขนมรสโปรดออกมาจากมือน้องในแบบที่คนเป็นแม่ไม่ทันได้สงสัย

“ยังไงลูกก็ต้องแบ่งให้น้องอยู่แล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ”

“ครับแม่ แต่จีฮุนคงไม่กินหรอกใช่ไหม มันเผ็ดมากเลยนะ”

แสร้งยิ้มหวานให้คนตัวเล็กกว่าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ มือที่ถือขนมอยู่ทำทีเป็นยื่นซองให้น้องดู แต่อีกมือกลับบีบแขนน้องที่ใต้โต๊ะไว้แน่น

“ค...ครับ ผมไม่กินเผ็ด…”

จีฮุนตอบเสียงแผ่ว หลบสายตาของพี่ชายคนกลางไปมองซองขนมที่ดูน่ารับประทานเล็กน้อย เบ้หน้าหน่อยๆ เมื่อมือที่บีบแขนเขาไว้แน่นเริ่มคลายออก

“ตามใจจ้ะ วันนี้แม่กับพ่อจะออกไปบริษัทฯ กับพี่แทฮยองเขานะ อยู่บ้านกันสองคนก็ดูแลกันดีๆ ล่ะ”

“ครับ ผมจะดูแลน้องอย่างดีเลย” คนเป็นพี่ตอบพลางยิ้มกว้างให้หญิงรูปร่างอวบตรงหน้า ก้มศีรษะรับฝ่ามืออบอุ่นของผู้เป็นมารดาก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มอีกครั้งเมื่อแม่ผละออกไป

“ไปกันเถอะจ้ะแทฮยอง พ่อรออยู่ที่รถแล้ว”

ใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มองตามสายตาของแม่ไปยังห้องรับแขกด้านข้าง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ตากลมสบประสานกับแววตาดุดันของคนอีกคน แทฮยองกำลังเท้าคางมองเขาอยู่ที่โซฟา และมุมปากที่กำลังยกยิ้มส่งมานั่นก็ไม่ได้หมายถึงการตักเตือนอีกแล้ว

“ทำให้ดีอย่างที่พูดล่ะจีมิน”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับที่กายหนาขยับลุกจากโซฟา สองเท้าก้าวตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ทำทีเป็นยีผมน้องชายสุดที่รักของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างเขาบ้าง ทว่าเปลวเพลิงในดวงตาคู่นั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะละไปจากเขาเลยสักนิด

จีมินลอบถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อบรรยากาศในบ้านก็เริ่มเบาลงเพราะเจ้าของแผ่นหลังกว้างนั่นออกไปแล้ว ความหวาดกลัวที่อยู่ในใจเขายังคงหลงเหลืออยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากเท่าความเกลียดชังที่อยากระบายออกมา

“มึงฟ้องพี่มึงเหรอจีฮุน!” เสียงเล็กแข็งกร้าวเช่นเดียวกับแววตา ปล่อยขนมชิ้นโปรดของตัวเองลงแล้วคว้าหมับเข้าที่แขนของน้องชายอีกรอบ

“ฟ...ฟ้องอะไรครับ”

“ก็ฟ้องว่ากูแกล้งมึงไง! มันถึงได้คอยจับผิดกูอยู่เรื่อย!”

“ต...แต่พี่จีมินไม่ได้แกล้งผมนี่ครับ…”

น้ำเสียงอ้อนวอนนั่นไม่ได้ทำให้คนที่ถูกเรียกว่าพี่ใจเย็นลงเลยสักนิด ฝ่ามือบีบข้อแขนของคนอายุน้อยกว่าแน่นขึ้น ทั่วทั้งอกเดือดปุดๆ ดังลาวาเหลว และท่าทีหวาดกลัวกับสีหน้าเจ็บปวดของเด็กตรงหน้าก็เป็นเพียงหยดน้ำไม่กี่หยดที่จะถูกความร้อนระอุในใจของเขาทำให้มันระเหยไป

“ตอแหล! ถ้ามึงไม่ได้บอกมันแล้วมันจะรู้ได้ยังไง!”

“ไม่รู้! ฮึก...ผมไม่ได้บอกพี่แทฮยอง ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะพี่จีมิน…”

เด็กชายเริ่มส่งเสียงสะอื้น พยายามดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของพี่ชาย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สำเร็จ แขนของเขาเจ็บไปหมด รู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงนั้นราวกับมันกำลังประท้วงว่าเลือดในกายไหลเวียนไม่ได้

“บีบน้ำตาเก่งนักนะมึงน่ะ! ตั้งแต่เกิดมาเคยร้องไห้จริงๆ บ้างไหมห้ะ!”

ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นไปผลักศีรษะกลมของเด็กตัวเล็กจนเซถลา มือข้างที่จับแขนน้องอยู่ก็สะบัดออกจากจงใจให้ร่างบอบบางนั่นล้มลงไปกับพื้น

“ฮึก…พี่จีมิน”

“ไม่ต้องมาเรียกกูว่าพี่! เพราะกูไม่นับมึงเป็นน้อง!” คนไม่มีน้องตวาดลั่นด้วยความหงุดหงิดใจ รำคาญขี้หน้ามันจนอยากจะทำให้มันตายๆ ไปซะ แต่ก็รู้ดีว่าทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะชีวิตของเขาก็ขึ้นอยู่กับชีวิตของมัน

ถ้ามันตาย...เขาก็ตาย

ถ้าไม่ตายด้วยน้ำมือของพี่มัน ก็คงตายด้วยน้ำมือแม่แท้ๆ ของเขาที่รักลูกใหม่อย่างมันมากกว่า จนไม่รู้แล้วด้วยซ้ำว่าท่านยังจำครั้งแรกที่เห็นหน้าเขาได้อยู่ไหม…

‘รู้ไหมตอนลูกเกิดน่ะ แม่เขาบอกรักลูกแทบจะตลอดเวลาเลยนะจีมิน’

เสียงของพ่อแว่วเข้ามา พัดพาเอาความโกรธออกไป เหลือไว้เพียงความน้อยอกน้อยใจที่ไม่เคยได้รับความรักจากใครอีก

จีมินเองก็ไม่รู้ว่าถ้าตอนนี้พ่อยังอยู่ พรมลิขิตจะพัดพาเรื่องราวพวกนี้มาให้แก่เขาไหม แต่เขาแน่ใจว่าถ้าท่านยังอยู่ ยังไงท่านก็ไม่ปล่อยให้เขาต้องโดดเดี่ยวขนาดนี้แน่นอน

คนโดดเดี่ยวยกมือขึ้นปาดขอบตาชื้นน้ำ เหลือบมองร่างน้องชายในสายเลือดที่ยังสะอึกสะอื้นรอคนมาโอ๋อยู่ที่พื้นแล้วเดินกระแทกเท้าขึ้นไปบนห้องของตัวเอง

เอนแผ่นหลังเล็กพิงประตูบานหนัก เลื่อนแววตาสั่นคลอนขึ้นมองเพดานเรือนลางก่อนจะปาดน้ำตาออกอีกครั้ง ส่ายหน้าไปมาอย่างนึกหงุดหงิดตัวเองไม่น้อยที่ยังเอาแต่ร้องไห้อยู่ได้ทั้งที่ร้องให้ตายยังไงก็ไม่มีคนมาโอ๋มาปลอบเหมือนจีฮุน

เด็กนั่นทำอะไร ใครๆ ก็สนใจไปหมด

จะยิ้มแย้มหรือร่ำไห้ทุกคนก็สนใจมันเสมอนั่นแหละ

จีมินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือ ตากลมกวาดมองหาที่มาของเสียงก่อนจะรีบเดินไปหยิบมันขึ้นมาดู

เป็นแม่ของเขาที่โทรเข้ามา

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาอีกรอบ สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อผ่อนคลาย

“ครับแม่” ปัดนิ้วรับสายเสร็จก็ยกขึ้นมาแนบหูพร้อมกับเอ่ยพูด ได้ยินเสียงคนในสายพูดคุยกับสามีใหม่ไม่มีประโยคก็กลับมาให้ความสนใจกับเขาอีกรอบ

‘...จีมิน จีมินลูก อย่าลืมติวให้น้องนะ น้องต้องสอบอาทิตย์หน้านี้แล้ว’

“....” คนที่ต้องติวให้ลูกชายสุดที่รักของแม่กัดฟันกรอด กำโทรศัพท์ในมือแน่นราวกับอยากให้สายถูกตัดทิ้งไปให้รู้แล้วรู้รอด

‘จีมินจ๊ะ’

“...ครับ ผมจะติวให้น้องครับ” ฝืนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทั้งที่แววตาแข็งกร้าวขึ้นมา จ้องมองภาพในห้องนอนของตัวเองตรงหน้าราวกับว่าอยากจะให้มันมอดไหม้ไปให้หมด

‘จ้ะ แม่ไปก่อนนะ’

“ครับ”

พอสายถูกตัด มือถือเครื่องหรูก็ถูกโยนทิ้งลงบนพรมผืนนุ่มทันที

แม้แต่ในเวลาที่เขาเป็นแบบนี้ แม่ก็ยังคิดถึงแต่มัน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดความน้อยอกน้อยใจของลูกชายคนกลาง จีมินเดินไปเปิดประตูออก จ้องเด็กตรงหน้าด้วยสายตาขุ่นเคืองตั้งแต่ก่อนจะเห็นอีกคนด้วยซ้ำ

“พ...พี่แทฮยองโทรมาบอกผมว่าพี่จะติวให้ตอนนี้เลยครับ…”

“กูไม่ได้บอกว่าจะติวตอนนี้!”

“แต่พี่แท—”

“รออยู่นี่!” คนโตกว่าตะคอกขัด เดินกลับเข้ามาในห้อง คุ้ยหาชีทที่เคยเรียนตอนมัธยมปึกหนึ่งแล้วยื่นให้จีฮุน

“อะไรเหรอครับ”

“เอาไปอ่านเอง! มีเล็คเชอร์อธิบายไว้หมดแล้ว! หวังว่าจะไม่โง่นะ!”

“...ครับ” คนเป็นน้องตอบรับเสียงแผ่ว มองพี่ตาละห้อยก่อนจะรับชีทมาถือ

ทั้งที่ตั้งใจว่าจะได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันแท้ ๆ

จีมินปิดประตูดังปังอีกครั้ง เดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโปรดก่อนจะปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาพวกนี้ไหลออกมาเพราะอะไร

เจ็บปวดเหรอ

น้อยใจเหรอ

หรือว่ากลัวเหรอ

ราวกับว่าความรู้สึกพวกนี้มันได้กลืนกินเขาเข้าไป ทำให้สับสนและไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อ

เขาเหนื่อยเหลือเกิน…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

พักใหญ่ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่คนที่ถูกเรียกยังคนเอาแต่ซุกหน้าลงกับหมอน ทำเป็นนอนหูทวนลมไม่รับรู้เรื่องราวใดๆ ที่อยู่ภายนอกห้องนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก

คราวนี้เสียงเคาะดังขึ้นกว่าครั้งก่อน แถมยังเคาะถี่เหมือนคนข้างนอกนั่นต้องการจะหาเรื่องเขาเต็มทน คนที่ถูกขัดจังหวะการร้องไห้พยุงตัวเองขึ้น ปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าไปหน้าประตูด้วยความไม่พอใจ

มือบางจับลูกบิดประตูขณะที่ริมฝีปากกำลังจะเอ่ยคำด่า แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนเดียวกับเด็กที่เขาคิดไว้ก็รีบดันประตูปิดในทันที

หัวใจของคนที่ขังตัวเองอยู่ในห้องเต้นตึกตัก ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำเขาแทนที่ความตกใจเมื่อเห็นหน้าแทฮยอง ร่างเล็กผงะถอยหลังไปเล็กน้อย กัดริมฝีปากแน่นขณะที่ปาดน้ำตาออกอีกครั้ง

“เปิดประตู จีมิน”

เสียงทุ้มของคนด้านนอกดังขึ้นพร้อมกับเสียงกึกกักของลูกบิดประตู ตากลมจ้องมองมันที่พยายามจะหมุนให้บานประตูเปิดแต่ไม่สำเร็จอย่างหวั่นใจไม่น้อย

“ทำอะไรผิดไว้เหรอครับถึงไม่กล้าเจอหน้าพี่”

“ป...เปล่าสักหน่อย!”

“งั้นก็เปิดประตูหน่อยสิ พี่แค่จะเอาชีทมาคืน”

เจ้าของชีทชะงักไปเล็กน้อย เหลือบมองชั้นเก็บชีทที่ตอนนี้กระดาษพวกนั้นหายไปเกือบครึ่ง ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเมื่อคิดว่าคนข้างนอกจะรู้เรื่องนี้ได้ยังไงถ้าเด็กนั่นไม่ได้เป็นคนบอก

หึ ปากก็บอกว่าไม่เคยฟ้อง

ถ้าไม่เคยฟ้องแล้วแทฮยองจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขาขนาดนี้เลยเหรอ

ถ้าเป็นห่วงกันมากนักทำไมไม่เอามันไปอยู่คอนโดด้วยเลยล่ะ

เพราะมัวแต่คิดขุ่นเคืองน้องเล็ก เด็กหนุ่มจึงไม่ทันได้สังเกตว่าเสียงกึกกักพวกนั้นหายไปแล้ว รู้ตัวอีกทีก็ได้แต่ถอยหนีเพราะเสียงกึกกักในครั้งนี้เหมือนมีใครเอากุญแจมาไข

รอยยิ้มจางๆ ของคนตัวสูงเป็นสิ่งแรกที่เขาเห็น

ทั้งที่ควรจะอบอุ่นแต่กลับรู้สึกเย็นยะเยือกจนไม่กล้าละสายตา

มือหนาถือชีทไว้ด้วยอย่างที่เจ้าตัวบอก ทว่าต่างคนต่างก็รู้ดีกว่าการเจอกันครั้งนี้ไม่ใช่เพราะชีทกองนี้แน่

“เคยสงสัยไหมครับว่าทำไมเด็กบางคนไม่เคยถูกพ่อแม่ตี”

“....”

“เพราะบางคนก็เป็นเด็กดี แต่บางคนก็ไม่ใช่”

หัวคิ้วของคนฟังยังคงผูกติดกันแน่น มองท่าทีของคนตัวสูงกว่าอย่างระแวดระวัง

“กูให้โอกาสมึงหลายครั้งแล้วนะเรื่องจีฮุน” เสียงทุ้มฟังดูเข้มขึ้น รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหล่อเหลานั่นก็หายไปด้วย

ชีทกองโตถูกโยนลงไปกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ตากลมที่สั่นระริกขึ้นเรื่อยๆ ลอบมองกองกระดาษนั่นเล็กน้อย ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อคนมาใหม่เลือกที่จะปิดประตูลงและลงกลอน

“อยู่ต่อหน้าแม่รับปากดิบดีว่าจะติวให้น้อง พอแม่ออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงโยนชีทให้น้องอ่านเอง...ใครกันแน่ที่ตอแหลวะจีมิน” คนที่เคยว่าน้องตอแหลชะงักไปเล็กน้อย สะดุ้งเฮือกเมื่อร่างสูงเคลื่อนใกล้เข้ามาอีกก้าว

“อ...เหอะ! มันไปฟ้องสินะ!”

“จีฮุนไม่ใช่เด็กแบบนั้น”

“โกหก! ถ้ามันไม่ฟ้องมึงจะรู้ได้ยังไง!” ทั้งที่เป็นคนขึ้นเสียงแต่กลับร่นถอยหนีจนหงายหลังลงไปบนเตียง หัวใจเต้นระส่ำขึ้นมาเมื่อสีหน้าของคนโตกว่าดูไม่ชอบใจในคำพูดของเขาเท่าไหร่นัก

“ต้องตบให้เลือดกลบปากสักทีใช่ไหมถึงจะรู้จักเคารพคนอื่นน่ะ”

“ก็ลองตบดูสิ! กูจะฟ้องพ่อมึง!” เด็กขี้ฟ้องยังคงใช้เสียงเข้าขู่ แต่หารู้ไม่ว่าในสายตาของคนถูกขู่ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

มุมปากของคนที่ยังคงอยู่เหนือกว่ายกยิ้ม ย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างสั่นเทาที่ทำได้แค่ขู่ฟ่อเหมือนลูกแมวกลัวเสือร้าย ร่างเล็กนั่นถดตัวหนีบนเตียงหลังใหญ่ ดูยังไงก็ไม่ต่างจากเหยื่อตัวน้อยที่พร้อมให้เขาขย้ำเลยสักนิด

“ก็ลองฟ้องดู แล้วจะได้รู้ว่าเรื่องที่กูทำกับเรื่องที่มึงทำอันไหนจะโดนหนักกว่ากัน”

แม้ว่าเสียงทุ้มนั่นจะฟังดูท้าทาย แต่สายตากลับทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกข่มขู่ คนตัวเล็กกัดฟันแน่น ขยับลงไปยืนเอียงคอข้างเตียงอีกฝั่งก่อนจะยกยิ้มบ้าง

“...แล้วพี่แทฮยองจะเอาอะไรมาฟ้องน้องจีมินเหรอครับ”

“....”

“มีหลักฐานหรือเปล่า”

คนถูกท้าทายหัวเราะหึในลำคอ ก้มหน้าเล็กน้อยขณะที่ปลายลิ้นชื้นแลบออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างนึกสนุก มือข้างที่เท้าเอวอยู่ปัดชายเสื้อสูทสีดำที่ปิดทางเข้ากระเป๋ากางเกงออกเล็กน้อย ล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะหยิบมือถือออกมากดสองสามครั้ง

‘ฮึก...พี่จีมิน’

‘ไม่ต้องมาเรียกกูว่าพี่! เพราะกูไม่นับมึงเป็นน้อง!’

เสียงเหตุการณ์ที่คุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กชะงักไป ร่างกายชาวาบเมื่อแทฮยองเลือกที่จะเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์เพื่อยิ้มโชว์เขี้ยวข้างหนึ่งใส่เขา มุมปากของอีกคนยกขึ้นสูง สายตาขบขันนั่นทอดมองมายังเขาราวกับว่าเป็นตัวตลก

มือใหญ่โยนโทรศัพท์จอกว้างลงบนเตียง เจ้าของเตียงเหลือบมองภาพ เคลื่อนไหวบนหน้าจอเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ

เสี้ยวหน้าหวานเงยขึ้นไปมองคนเจ้าเล่ห์ กัดฟันกรอดเมื่อความคิดเริ่มทุบตีตัวเองด้วยความรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่งมอยู่ในหัว

“นี่มึงแอบติดกล้องไว้ในบ้านเหรอ!”

“กูก็แค่อยากรู้ว่าพักหลังๆ นี้น้องกูเป็นอะไรถึงได้โทรมาร้องไห้ใส่กูทุกวัน...แล้วก็ถึงได้เห็นนี่แหละว่าตอนที่ไม่มีใครอยู่มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

คนที่เป็นสาเหตุลอบกลืนน้ำลาย หลบสายตาดุดันที่มาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำในท้ายประโยคเล็กน้อย ริมฝีปากฉ่ำเม้มเข้าหากัน เหลือบมองภาพในหน้าจอซ้ำๆ เพื่อขบคิดว่าเขาจะต่อรองอีกคนยังไงแต่ก็คิดไม่ออก

“คราวนี้พี่ฟ้องพ่อกับแม่ได้หรือยังล่ะครับน้องจีมิน”

“....”

“แต่ถ้าจะให้ฟ้องทั้งทีนี่พี่ว่าฟ้องเรื่องในห้องนี้ด้วยเป็นไง”

คนที่ได้อยู่ในห้องนี้หันขวับไปมองคนพูด หัวใจเต้นแรงกว่าเดิมหลายเท่าขณะที่สายตาหวาดหวั่นมองคนตรงหน้าอย่างหวาดระแวง

รอยยิ้มมุมปากของแทฮยองทำเขากัดฟันกรอด

อยากจะซัดหน้ามันสักล้านหมัดให้ยิ้มแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

“อยากดูไหมล่ะ พี่เซฟเก็บไว้ด้วยนะ”

“มึงติดกล้องในห้องกูด้วยเหรอ!” จีมินตวาดถามลั่น ทั้งร่างสั่นเทาด้วยความโกรธที่ไม่สามารถระบายออกมาได้ คิ้วพันกันยุ่งขณะที่มองตามมือหนาเอื้อมมาหยิบมือถือของตัวเองไป

“ก็ไม่ได้อยากจะติดนักหรอก แต่กูไม่อยากพลาดสักที่ที่มึงจะอยู่กับน้องกูสองคนได้” แทฮยองเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอ แววตาท้าทายยั่วเย้าเด็กที่จบม.ปลายมาปีนึงแล้วแต่กลับไม่ยอมเรียนต่อปริญญา

‘อ๊ะ อ๊ะ อื๊ออ’

มือบางกำเข้าหากันแน่นเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูของคนตรงหน้าส่งเสียงกระเส่าของเขาออกมา แววตาของอีกคนดูเต็มไปด้วยความสนุกสนาน แต่กับเจ้าของเสียงนั้นรู้สึกเหมือนกำลังโดนคุกคาม

“ปิดเดี๋ยวนี้นะไอ้เหี้ย!”

“ทำไมปากดีไม่เหมือนกับตอนที่เปิดหน้าต่างให้ผู้ชายปีนเข้ามาเอาในห้องเลยล่ะครับน้องจีมิน”

คนโตกว่าโยนมือถือคู่ใจลงบนเตียงอีกครั้ง ช่วงขายาวก้าวพาร่างใหญ่อ้อมปลายเตียงเพื่อไปหาเด็กปากดีอย่างช้าๆ เจ้าของแววตาสั่นระริกที่ไม่รู้ว่ากำลังโกรธหรือกลัวนั่นก็พยายามถอยหนีเขาไปด้วย

“กูบอกให้ปิด!”

มุมปากบางยกยิ้ม นึกขันจีมินไม่น้อยที่ยังกล้าออกคำสั่งกับเขาทั้งที่ตัวเองก็ถอยกรูดไปจนจะชนกำแพงด้านหลังอยู่แล้ว

‘อ๊า! บ...เบาหน่อย เจ็บ อ…’

เหยื่อตัวน้อยกัดริมฝีปากตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอได้มาฟังเสียงตัวเองแบบนี้รู้สึกกระดากอายขึ้นมา

“อายหรือไง”

“อึก…”

มือบางกำแน่นอีกครั้งเมื่อสัมผัสเย็นชื้นที่หลังบอกเขาว่ามันเป็นทางตันแล้ว แทฮยองเองก็เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กักขังเขาไว้ด้วยแววตาคมกริบก่อนที่ลำแขนแกร่งทั้งสองข้างจะถูกเอื้อมมาใช้ยันกำแพงแทนกรงเหล็ก

เสี้ยวหน้าหวานเบนหนีเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ด้านบน

พอได้มาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ก็ถึงได้รู้ว่าเขาตัวเล็กกว่าอีกคนมากขนาดไหน มากจนกลัวว่าถ้ามีอะไรๆ เกิดขึ้นแล้วเขาจะต่อสู้ขัดขืนคนตรงหน้าไม่ได้เลย

“ทีตอนให้มันจับ…”

จีมินหลับตาปี๋ เบนหน้าหนีมากขึ้นเมื่อลมหายใจร้อนเคลื่อนไปใกล้ใบหู รู้สึกได้ถึงปลายจมูกโด่งของคนตัวสูงที่เฉียดติ่งหูเขาไปเมื่อครู่

“...ให้มันจูบ…”

หน้าท้องแบนราบหดเกร็งเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือเย็นเฉียบสัมผัสกับผิวกายนุ่ม กลืนน้ำลายหนืดลงคอขณะที่ใจดวงน้อยสั่นระรัวเมื่อฝ่ามือคู่นั้นเคลื่อนไปทั่วท้องน้อย

“...ไม่เห็นจะบอกให้มันหยุดเลย”

คนที่ถูกใครบางคนทั้งจับทั้งจูบลอบถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อลูกติดของพ่อใหม่ยอมผละใบหน้าออกไปแล้ว แม้ว่าตอนนี้ฝ่ามือจะยังประคองเอวคอดไว้อยู่แต่ก็โล่งอกโล่งใจมากกว่าตอนที่กายหนาขยับเข้ามาใกล้กันมากขนาดนั้น

“ป...ปล่อย”

เสียงเล็กดังขึ้นอย่างอึกอัก มือบางสั่นเทาเอื้อมมือไปลำแขนของคนตรงหน้าเอาไว้ แต่ทั้งที่สั่งสมองให้ผลักมันออกไปจากกายแต่เรี่ยวแรงกลับเหือดหายไปจนหมด

“ทำไมเสียงสั่นแบบนั่นล่ะครับ คิดว่าพี่จะทำอะไรเราเหรอ”

จีมินขบกรามแน่นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหึในท้ายประโยค ทั้งที่ก้อนเนื้อในอกยังเต้นตึกตักไม่หยุดแต่แววตาแข็งกร้าวกับช้อนขึ้นไปสบกับคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอม

“ก็ลองทำดู แล้วก็เอาคลิปที่มึงทำกูไปให้พ่อมึงดูด้วยนะ จะได้ยุติธรรม”

“ปากดี”

คนปากดีฝืนยกยิ้ม ใจหายวาบเมื่อถูกมือใหญ่อีกข้างโอบรอบเอวไว้ให้ร่างกายแนบชิดกัน แขนเรียวยกขึ้นไปยันอกแกร่งไว้อย่างอัตโนมัติ ถึงจะช่วยได้ไม่มากแต่ก็ดีกว่ายอมให้ร่างกายของเขาต้องถูกเปรอะไปด้วยน้ำหอมกลิ่นน่ารำคาญของอีกคน

“ตัวสั่นขนาดนี้คงได้ตายก่อนกูเสร็จอีกมั้ง”

“ก็ปล่อยกูสิ!”

คนตัวสั่นออกคำสั่งอีกครั้ง ได้ยินเสียงหึจากลำคอของคนตัวสูงอีกรอบก่อนที่ลำแขนแกร่งทั้งสองข้างจะยอมผละออกไป จีมินสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอด ปาดน้ำตาที่อยู่ๆ ก็คลอขึ้นมาออกขณะที่หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของรอยยิ้มซาตานอีกครั้ง

“ลบคลิปพวกนั้นซะ!”

“หืม มีหลายคลิปด้วยเหรอครับ แบบนี้พี่คงต้องย้อนดูทุกคืนแล้วสิ”

“....!”

“ถ้าให้เดาก็คงไม่ซ้ำหน้าเลยใช่ไหมล่ะ เพราะจากที่ดูคนเมื่อคืนมันยังไม่เรียกชื่อมึงสักครั้งเลยด้วยซ้ำ”

แทฮยองยกยิ้มอีกครั้ง ลอบมองปฏิกิริยาตอบสนองของร่างเล็กตรงหน้าที่ทำให้เขายิ่งมั่นใจขึ้นว่าผู้ชายคนเมื่อคืนนี้ไม่ใช่แฟนของลูกติดแม่เลี้ยง

“ถ้าคนเป็นแม่รู้ว่าลูกชายตัวเองมั่วกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้มึงคิดว่าจะเป็นยังไงเหรอจีมิน”

“....”

“โดนไล่ออกจากบ้านไหมนะ...ไม่สิ น่าจะน้อยไป”

“....”

“ตัดแม่ตัดลูกไปเลยเป็นไง ยังไงซะคนในบ้านนี้เขาก็ไม่เห็นหัวมึงกันอยู่แล้วนี่”

คนที่ไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้อยู่แล้วขบกรามแน่น ความร้อนรุ่มในใจเริ่มขยับขยายไปทั่วทุกส่วน ตีตื้นความร้อนชื้นมายังขอบตาทำให้ภาพใบหน้าของเจ้าของคำพูดแดกดันเรือนลางไป รู้สึกเหมือนถูกหมุดยักษ์เป็นร้อยเล่มปักลงกลางใจ ตอกย้ำสถานะลูกที่แม่ไม่สนใจให้แผลใหญ่มันเหวอะหวะมากกว่าเดิม

“กูพยายามดีกับมึงมาตลอดนะตั้งแต่ที่กูย้ายกลับมาจากเมกา”

“....”

“แต่ถ้ามันไม่มีค่ากับมึงก็อย่าหวังให้ตัวมึงมีค่ากับใครเลยจีมิน”

ภาพเรือนลางตรงหน้าถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังของคนที่เรียนจบปริญญาที่สหรัฐอเมริกา ร่างสูงตรงหน้าย้ายกลับมาอยู่ที่โซลได้ประมาณสี่ปีแล้ว แต่สี่ปีที่แล้วไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาเจอกันหรอก

แทฮยองเคยกลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงซัมเมอร์ตอนเรียนไฮสคูลอยู่ที่นู่น รอยยิ้มกว้างบนริมฝีปากบางนั่นทำให้เขาไม่ชอบใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

ทั้งๆ ที่ต้องไปอยู่ไกลขนาดนั้นแต่ทำไมถึงกลับยิ้มออกมาได้

ทั้งๆ ที่กลับมาแล้วพบว่าพ่อของตัวเองมีเจ้าตัวน้อยแต่ยังกลับดูดีอกดีใจที่ได้กลับมา

ทั้งๆ ที่พ่อของตัวเองแต่งงานใหม่กับแม่ของเขา แต่ทำไมยังถึงเรียกแม่เขาว่า แม่ ได้เต็มปาก

ทำไมถึงยังดูมีความสุขได้มากขนาดนั้นทั้งๆ ที่เรื่องพวกนี้มันไม่ได้น่ายินดีเลยสักนิด

“...กูจะมีค่ากับใครหรือไม่มีค่ากับใครก็ไม่ใช่เรื่องของมึง”

“....”

“หึ...ถ้าลองไปย้อนดูคืนก่อนๆ อาจจะเห็นว่าคนที่ปีนเข้าห้องกูมาคือพ่อมึงก็ได้นะ”

พูดจบเจ้าของเสียงหวานก็ฉีกยิ้มกว้าง มองคนโตกว่ากัดฟันกรอดบ้างก่อนจะปาดน้ำตาที่เปรอะแก้มใสออก

“อย่าคิดจะลองดีกับกูนะจีมิน...กูไม่ได้ใจดีเหมือนพ่อ”

เด็กลองดีชะงักไปเล็กน้อย ร่างถลาไปตามแรงฉุดที่มือของแทฮยองเอื้อมมารั้งคอเสื้อยืดของเขาเอาไว้ ตากลมโตสบประสานกับแววตาดุดันอีกรอบ ทว่าคราวนี้คนตัวเล็กไม่คิดจะหลบหนี

ก๊อก ก๊อก

“พี่แทฮยองทำไมนานจัง จะมาเปลี่ยนชีทให้ไม่ใช่เหรอครับ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดความดุดันในสายตาของร่างสูงไปแวบนึง เสี้ยวหน้าคมคายหันกลับไปมองยังที่มาของเสียงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาเขาอีกรอบ

“ทำดีกับจีฮุนซะ ไปติวให้น้อง น้องอยากให้มึงติวมาก กูขอแค่นี้ ถ้ากูเห็นว่ามึงเป็นเด็กดีเมื่อไหร่กูถึงจะมาเอากล้องออก”

“....”

“ไม่งั้นเรื่องคลิปพวกนี้กูเอาจริงแน่”

จีมินจัดคอเสื้อตัวเองเมื่อมือหนาผละออกไปแล้ว ร่างสูงนั่นคว้าโทรศัพท์ไปปิดเสียง เดินไปเปิดประตูพร้อมกับเสี้ยวหน้าเปื้อนยิ้มที่เขาไม่มีวันจะได้รับให้กับจีฮุน เด็กตัวเล็กฉีกยิ้มกว้างให้พี่ชายคนโต พยายามลอบมองเข้ามาในห้องของเขาแต่ถูกคนตัวสูงดันให้เดินไปพร้อมกับบอกว่าเขาจะตามไปเร็วๆ นี้

ชายเสื้อยืดตัวโปรดถูกขยำแน่นด้วยฝ่ามือของคนที่สวมใส่

ทั้งๆ ที่สองคนนั้นเดินออกไปไกลแล้วแต่แก้วตาใสยังสะท้อนภาพรอยยิ้มที่เขาเกลียดชังพวกนั้นอยู่เลย

จีมินเดินไปวักน้ำล้างหน้าในห้องน้ำ สบตาตัวเองผ่านกระจกเงาบานเดิมอีกครั้ง เดินไปย่อตัวอยู่ข้างกองชีทเพื่อก้มเก็บมันให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามรอยเท้าของพี่ชายและน้องชายไปยังห้องนั่งเล่นบนชั้นสองของบ้าน

แน่นอนว่าเสียงหัวเราะคิกคักของจีฮุนสะกิดความหงุดหงิดในใจของใครบางคน คิ้วสวยขมวดเข้าหากันมุ่นขณะที่มองเจ้าของเสียงแห่งความสุขนั้นอย่างไม่เข้าใจ

“พี่จีมิน”

พอเด็กนั่นเห็นเขาก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม หันไปยิ้มให้พี่มันที่นั่งอยู่บนโซฟาอีกรอบก่อนจะขยับลงไปนั่งบนพรมข้างๆ กับโต๊ะญี่ปุ่นตัวใหญ่

จีมินเหลือบมองแทฮยองบ้าง แววตาคมกริบเหลือบมามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นประกายระยับเหมือนเดิมเมื่อหันไปมองน้องชายคนเล็ก

บางอย่างในแววตาคู่นั้นสะกิดความสงสัยในใจของเขา

ตากลมเหลือบมองแววตาของจีฮุนอีกรอบบ้างก่อนจะเห็นว่าประกายใสๆ ในแววตาของทั้งคู่ตอนที่มองกันไม่ได้ดูแตกต่างกันเท่าไหร่ ซึ่งนั่นอาจจะเป็นคำตอบให้เขาก็ได้ว่าทำไมอีกคนถึงต้องพยายามหาทุกอย่างที่เด็กนั่นอยากได้มาให้ขนาดนี้

เพราะว่าบางทีคำว่าพี่น้องของคนสองคนนี้อาจจะมีความหมายมากกว่าคำว่าครอบครัวก็ได้

และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ บางทีอาจจะไม่ใช่แค่จีฮุนที่จะหายไปจากชีวิตของเขา

แต่อาจจะเป็นมันทั้งคู่เลยก็ได้

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 339 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,651 ความคิดเห็น

  1. #1539 Mycreamie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:15
    แลงมาก
    #1,539
    0
  2. #1441 ukpang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:55
    สงสารจีฮุน สงสารจีมินด้วย
    #1,441
    0
  3. #1311 Your_Galaxy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 07:11
    จะร้องไห้แล้วอ่ะ รู้สึกโดดเดี่ยวไปกับน้องอ่ะ น้องไม่มีใครเลยซักคน
    #1,311
    0
  4. #959 Pangna Thepklam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 00:16
    คือแบบสงสารจีมิน//แต่นอกเหนือจากนี้คือแทดุมากกกกกก ดุจนแบบจะกรี๊ดอ่ะ มั่ยไหวแน้วววว
    #959
    0
  5. #718 flyfly111 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 23:43
    สงสารจีมินอ่ะ น้องไม่มีใครเลยย
    #718
    0
  6. #712 daybetwice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:06
    พี่น้องคิดไม่ซื่อเหรอ อห555555
    #712
    0
  7. #707 kingoffish (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 17:34

    อุวาวาวๆๆๆ แซ่บๆๆๆ

    #707
    0
  8. #699 raiwawa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:45

    เอ๋ พี่น้องไม่คิดไม่ซื่อหรอคะ อมก.

    #699
    0
  9. #698 rao_xeng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:37
    ร้องไห้แล้วนะไรท์แทฮยองใจร้ายมากๆ
    #698
    0
  10. #459 PaphawarinSaetae (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 22:41
    โหดมากพี่แทฮยอง
    #459
    0
  11. #414 Lily for Lisa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 08:31
    สงสารจีมิน;^; เรื่องแบบนี้มันเอามาพูดกันได้ด้วยหรอพี่แท/ฟาด
    #414
    0
  12. #351 _myjha_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 09:24
    ร้องไห้ตามจีมินเลยยยฮืออออออ
    #351
    0
  13. #257 Ono SEiJi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 12:10
    พี่จ๋าโหดมากกก จีมินน้อยกลัวแล้ว แง้
    #257
    0
  14. #220 Squeenjsx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:44
    สงสารจีมินนน ไม่เคยได้รับความใส่ใจ ความอบอุ่น พอได้ครั้งหนึ่งเลยเขวเลย แง ;-; /สู้ๆนะคะ
    #220
    1
    • #220-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      14 มีนาคม 2562 / 06:29
      แงง ขอบคุณมากๆเลยน้าา ฝากให้กำลังใจน้องเยอะๆด้วยะนคะ ^^
      #220-1
  15. #202 toey29 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 17:17
    ไรต์คะเราเกร็งตามจีมินจริงๆ 5555 ลุ้นมากก กลัวพิแททำอะไรน้องมากๆอะ แล้วคือแทฮยองกับจีฮุน มากกว่าครอบครัว??
    #202
    0
  16. #194 OㅠO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 01:21

    อย่าบอกนะะะะ น้องจีฮุนกับพิแท มีซัมติงกันหรอคะะะะะะะะะะะ ไม่จริงแกรรรรรรรรร๊

    พี่แทรุกรานน้องจีมของดิฉันมาก ขวัญเอยขวัญมานะคะคนดี

    #194
    0
  17. #97 pleng_luvluv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:40
    อมก ฮีสสะเรียลรี่เเบดบอย ฮีสสะเรียลรี่เเบดบอย ;-;
    #97
    1
    • #97-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:09
      ฮื่อ เราเหมือนได้ยินเสียงทำนองลอยมา ขอบคุณนะคะ
      #97-1
  18. #96 sarinrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:20
    แล้วเราก็จิกเท้าเกร็งมือจริงๆค่ะ ยังหาหนทางของสองคนนี้ที่จะรักกันไม่ได้เลยค่ะ ฮือชอบมากความดราม่านี้ เอาจริงๆสงสารน้องจีฮุนเหมือนกันแต่พอมาฝั่งบรรยายน้องจีมินเราก็อื้อ ยังไงก็ต้องทีมน้องจีมินเพราะน้องจีฮุนยังมีคนคอยอยู่ข้างหลังแต่น้องจีมินเหมือนไม่มีใครเลย ฮึกเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ ถ้าคิดว่ามันยังไม่ดีสำหรับไรท์แต่มันดีสำหรับเรามากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่กลั่นกรองออกมาแต่ละตัวอักษรให้ได้อ่านนะคะมันดีจริงๆ❤️
    #96
    1
    • #96-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:09
      ขอบคุณที่คอมเม้นและติดตามเช่นกันนะคะ พอได้มาอ่านมารับรู้ในส่วนนี้ทำให้เรามีกำลังใจขึ้นมากเลย T^T ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
      #96-1
  19. #46 _BLacKRuBy_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:11
    ยิ้มกรุ่มกริ่ท เอาคืนให้หนักไปเลยจีม ถ้าจะเล่นเกมคนที่แพ้ต้องไม่ใช่ตัวเองนะแทแท ถ้าอยากชนะก็อย่าเผยสิ่งที่ทำร้ายตัวเองได้เข้าล่ะ เป็นกำลังใจให้หนูจีมเลย ทั้งที่ไม่เหลือใครแท้ๆ ทำไมแทแทถึงไม่มองตรงนี้บ้าง น้องน่าสงสารออก รอไรท์นะค้า
    #46
    1
    • #46-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:26
      เนอะๆ ขอบคุณที่ติดตามด้วยน้าา
      #46-1
  20. #44 perchang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:23

    หืมมม เริ่มมีปมมาเรื่อยๆเลย ตื่นเต้น ชอบนะคะๆๆ

    #44
    1
    • #44-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:25
      ดีใจที่ชอบน้าา ขอบคุณมากๆนะคะ
      #44-1
  21. #43 Phamtom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:43
    สงสานก้อนชะมัด วีก็ไมได้ดีไปกว่าจีมินหรอก
    #43
    1
    • #43-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:25
      ฝากเป็นกำลังใจให้ก้อนน้อยด้วยนะคะ ขอบคุณน้า
      #43-1
  22. #42 Jin01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:53
    สงสารจีมิน ไม่มีใครให้ความสำคัญน้องเลย
    #42
    1
    • #42-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
      ฝากเป็นกำลังใจให้น้องด้วยน้าา ขอบคุณนะคะ
      #42-1
  23. #41 YamaLuffyijikO (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:13
    กรี๊ดดด โว้ยยย กลัวพิแทมากก แงงงง แล้วน้องงง คือยังไง๊ รักกันงี้หรอออ เอาจิ้งงงงงง
    #41
    1
    • #41-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      21 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:24
      งื้อออ ขอบคุณนะคะ
      #41-1
  24. #39 MyMermaidd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:50
    ชอบมากๆเลยค่า วีมินแนวนี้หาอ่านยากมากๆ จะตามเรื่องนี้ไปถึงตอนจบเลยน้าา เป็นกำลังใจให้ค่าา
    #39
    1
    • #39-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:55
      ขอบคุณมากๆเลยน้าา
      #39-1
  25. #38 JIMINnumber1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:08
    ชอบมากเลยค่ะ แนวนี้วีมินหาอ่านยากมากเลย ขอบคุณที่แต่งผลงานดีๆมาให้นะคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ จะขอติดตามไปจนจบเลยค่ะ
    #38
    1
    • #38-1 itnn / Shining Aun(จากตอนที่ 2)
      14 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:55
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณเช่นกันน้าา
      #38-1