ราตรีสวาสดิ์

ตอนที่ 20 : 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 282 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

หลังจากนั่งคุยกันได้สักพัก ต่างก็แยกย้ายกันขึ้นห้องนอน ห้องนอนส่วนตัวของอัญเชิญพรอยู่บนชั้นสอง เธอวางกระเป๋าเป้ไว้บนโต๊ะ และเดินไปเปิดเครื่องเสียงที่วางอยู่บนตู้วางของอีกที

                เสียงเพลงแนวเพื่อชีวิตก็ดังขึ้น ต่อด้วยไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมาในชุดนอนเอี๊ยมผึ้งน้อย ลายสีเหลืองสลับดำ มีฮู้ดเป็นหัวผึ้งด้วย

                ชุดนอนชุดนี้เธอซื้อมาจากตลาดนัดแบกะดินที่มักแวะไปบ่อยๆ ที่นั่นจะมีขายของแนวๆ แปลกๆ เยอะ

                เธอเดินไปนั่งโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ชิดผนังด้านหนึ่งใกล้หน้าต่าง หยิบกระดาษและดินสอออกมาเพื่อ

สเก็ตช์ภาพของเล่นที่ทำค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ถึงตอนนี้ต้องทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาด แต่ไฟแห่งความฝันยังลุกโชนทุกวินาที

                ผ่านไปสองชั่วโมง อัญเชิญพรก็ทำงานเสร็จในที่สุดด้วยความเพลิดเพลิน จึงเตรียมตัวจะเข้านอน

                แต่ทันทีที่ล้มตัวลงนอนในชุดนอนผึ้ง ก็ต้องลืมตาขึ้น เพราะภาพบางอย่างผุดเข้ามาในห้วงความคิดหน้าตาเฉย

                อืม ภาพระหว่างเธอกับ...เขาในคืนนั้น

                เธอจดสายตาไปยังเพดานห้อง สีหน้าเรียบนิ่ง ขณะครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น

                ไม่แน่ใจว่านี่เรียกว่าสิ่งรบกวนจิตใจหรือไม่ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้เป็นความทรงจำอันน่ากลัว เต็มไปด้วยความรุนแรง หรือเข้าข่ายการข่มขืน จนอยากจะลืมเสียหน่อย ตรงกันข้าม ออกจะน่าประทับใจด้วยซ้ำไป

                อดคิดไม่ได้ว่าเขาคงเคยเป็นสถาปนิกที่มีความละเอียดอ่อนและใส่อกใส่ใจกับชิ้นงานทุกขั้นตอนและ...ทุกจุด

                อ้อ ที่เธอรู้ว่าเขาเคยทำงานเป็นสถาปนิกที่ต่างประเทศอยู่ช่วงหนึ่ง เพราะได้ยินพนักงานคนหนึ่งเล่าให้พนักงานใหม่อีกคนฟังตอนอยู่ในห้องประชุมเมื่อวานนี้

แล้วเธอคงไม่ได้เป็นผู้หญิงประหลาดจนเกินไปใช่ไหม

                ก็ของมันดี จะให้โกหกว่าของมันห่วย ก็ดูกระไรอยู่ 

                ก็แค่เธอเป็นคนตรงไปตรงมาก็เท่านั้น

แต่เอ...เขาจะนอนคิดถึงเรื่องคืนนั้นเหมือนกันหรือเปล่าหนอ

                หวังว่าเขาคงจะไม่ทำอะไรแบบนั้นนะ เพราะเธอก็คงจะอับอายอยู่ไม่น้อย ถ้าเขาคิดถึงภาพเรือนร่างเปลือยเปล่า ที่ไม่มีอะไรโดดเด้งเหมือนสาวอึ๋ม

                อืม ชักจะเริ่มคิดเพ้อเจ้อไร้สาระขึ้นทุกที

                อัญเชิญพรจึงหลับตาลงเพื่อบังคับตัวเองให้เข้าสู่นิทรา...

 

            เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีห้าครึ่ง คนบนเตียงนอนงัวเงียอยู่ครู่หนึ่ง ก็คว้าหมอนมาปิดหู แต่เสียงก็ยังรบกวน จนต้องเอื้อมมือไปคว้าปืนเลเซอร์ที่ข้างหัวเตียง เพื่อเล็งไปยังนาฬิกาปลุกแบบมีเป้ายิงที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเตียง และทางเดียวที่จะทำให้เสียงนาฬิกาปลุกเงียบลงได้ ก็คือ การยิงปืนเลเซอร์ไปที่ตรงกลางของเป้ายิง

                เมื่อทำให้เสียงนาฬิกาปลุกเงียบได้แล้ว อัญเชิญพรก็บิดขี้เกียจ ไปอาบน้ำและแต่งตัวในชุดทะมัดทะแมงตามถนัด นั่นคือ เสื้อยืด กางเกงยีน และรองเท้าผ้าใบ ตามด้วยสะพายเป้ใบเก่งสีกาแฟใส่นม

หญิงสาวเดินทางไปยังที่ทำงานด้วยการใช้บริการรถไฟฟ้า และจากสถานีรถไฟฟ้า ก็ใช้เวลาไม่เกินสิบห้านาทีก็เดินถึงบริษัทที่ตั้งอยู่ริมถนน ระหว่างทางยังแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งริมทางเดิน ไว้เป็นมื้อเช้า

                ขณะเดินเข้าเขตบริษัทก็เห็นรถเมอร์เซเดสเบนซ์สีบรอนซ์คันหนึ่งกำลังเลี้ยวเข้าที่จอดรถสำหรับผู้บริหาร

อัญเชิญพรจำได้แม่นยำว่าเป็นรถของใคร จึงชะลอฝีเท้า จนเห็นเจ้าของรถคันนั้นก้าวลงมาจากรถ

                วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน และกางเกงสแล็กสีเทาเข้ม เสื้อสูทสีเข้ากับกางเกงพาดอยู่ที่แขนข้างหนึ่ง หน้าตาที่หล่อเหลาระดับพระเอกหนังโดดเด้งออกมา จนอัญเชิญพรมั่นใจว่าเขาต้องชินกับการถูกผู้หญิงหรือแม้แต่ผู้ชายด้วยกันเหลียวมองเป็นประจำแน่ๆ

เขาไม่ได้หันมองมาทางเธอ เพราะคุยโทรศัพท์กับใครสักคน จนเดินหายเข้าไปในบริษัท                     

ตลอดช่วงเช้าเธอไม่ได้พบหน้าเขาเลย เพราะวุ่นกับงานทำความสะอาด วันนี้ต้องช่วยพี่จ่อยทำความสะอาดห้องน้ำครั้งยิ่งใหญ่ด้วย ส่วนชายหนุ่มก็คงยุ่งกับงานจนแทบไม่มีเวลาเงยหน้าจากโต๊ะ สลับกับวิ่งรอกเข้าประชุม

เป็นกรรมการผู้จัดการนี่ไม่ใช่ง่ายๆ เลย

ขณะเธอเดินออกมาจากห้องน้ำห้องหนึ่ง หลังจากเพิ่งทำความสะอาดเสร็จ ก็ได้ยินเสียงสูดจมูกของพี่จ่อยดังขึ้น พอหันไป เห็นพี่จ่อยหน้าตาแดงๆ คล้ายเพิ่งร้องไห้ พร้อมกับเก็บโทรศัพท์เคลื่อนที่ลงในกระเป๋ากางเกง

“พี่จ่อยเป็นอะไรรึเปล่า” อัญเชิญพรถามด้วยความเป็นห่วง

พี่จ่อยส่ายหน้า พลางยกหัวไหล่ข้างหนึ่งขึ้นเช็ดน้ำตา “เมื่อกี้พี่สาวพี่โทร. มาบอกว่า หลานชายพี่ม่องเท่งแล้ว เมื่อคืนนี้”

“ทำไมถึงม่องเท่งล่ะ”

“ตำรวจสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นพวกโจรย่องเบา บุกเข้าไปในห้องหลานพี่ ฆ่าแล้วก็ขโมยของมีค่าไป”

“เสียใจด้วยนะพี่จ่อย”

“ใจหายนะ เห็นมันมาตั้งแต่เด็ก มันนิสัยดีมาก ขยันมีน้ำใจ ถ้ามันว่าง มันก็จะขี่มอเตอร์ไซค์มารับพี่กลับบ้าน ต่อไปนี้คงไม่มีใครมารับพี่กลับบ้านอีกแล้ว”

“หลานชายพี่จ่อยคนที่คราวก่อนมารับพี่กลับใช่มั้ย”
                พนักงานทำความสะอาดรุ่นพี่พยักหน้า “อือ ไอ้มันแกว มันเพิ่งจะได้งานประชาสัมพันธ์โรงแรมไม่ถึงสามเดือน มันชอบงานนี้มาก ไม่คิดว่าจะอายุสั้นแบบนี้”

อัญเชิญพรเคยเห็นหลานชายคนนี้ของพี่จ่อยครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่ฝ่ายนั้นขี่มอเตอร์ไซค์มารับพี่จ่อย หนุ่มน้อยวัยยี่สิบต้นๆ มองเธอตาไม่กะพริบ พี่จ่อยยังกระเซ้าว่า ถ้าฝ่ายนั้นมารับพี่จ่อย แล้วเห็นเธอ ก็มักจ้องเธอตามันเป็น พี่จ่อยเลยแหย่ว่าปิ๊งเธอเหรอ ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มเขินๆ

ยามนี้เธอใจหายตามไปด้วย อย่างน้อยก็เคยเห็นหน้าค่าตากัน

แล้วเธอก็เข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียสมาชิกในครอบครัวดี

ตอนช่วงบ่าย อัญเชิญพรกำลังรอลิฟต์ตรงชั้นสอง เพื่อจะขึ้นไปทำความสะอาดห้องน้ำชั้นบน พอประตูลิฟต์เลื่อนเปิด เธอก็ก้าวเข้าไปด้านใน ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็น...สาวสวยจัดคนหนึ่ง ยืนเคียงอยู่กับ บัวบุษกร

สาวสวยจัดที่ว่าก็คือ...สลิลลา หรือ ลิลลี่ น้องสาวของ สโรชินี ผู้หญิงที่เคยมีคดีกับตุลญาณา เพื่อนของเธอ

ท่าทางสองศรีพี่น้องจะดูร้ายไม่เบาพอกัน เผลอๆ น้องสาวน่าจะเอาเรื่องกว่าพี่สาวด้วย เพราะท่าทางเหมือนคุณหนูเอาแต่ใจเต็มพิกัด

แต่นี่กระมังคือสเป็กสาวของกรรมการผู้จัดการของทอยแอนด์คิดกรุ๊ป

ใช่ เจ้าหล่อนคือคนรักของปรัชญ์นั่นเอง

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นต์นะคะ ^^

รักกันพัลวัน
เชอริณ
www.mebmarket.com
เรื่องรักวายป่วงของอดีตสาวหล่อหน้าหวาน ซีอีโอหนุ่มมาดหรูสุดร้ายแห่งบลูซีเวิลด์ และสถาปนิกหนุ่มมาดเซอร์ผู้แสนดีเกิ๊น“แต่ฉันว่า เรื่องมันลงเอยแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว คุณจะไปกวนน้ำให้มันขุ่นทำไม” “ใครว่าลงเอยดี ลงเอยห่วยที่สุดต่างหาก” เมธากวินไม่พูดเปล่า แต่ถือวิสาสะสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างแน่นหนา ราวกับเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ 

กามเทพเล่นกล
เชอริณ
www.mebmarket.com
คุณลุงคับ มาเล่นด้วยกันมั้ยคับ” ไข่ตุ๋นหยุดวิ่งทันควันเมื่อเห็นเขา ถามด้วยรอยยิ้มสดใส สาวน้อยก็หยุดชะงักเช่นกัน ขมวดคิ้ว ประหลาดใจว่าเขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร “เล่นอะไร” เขานึกครึ้มถามกลับ “ก็เล่นวิ่งไล่จับจุ๊บไงคับ” “มันเป็นยังไง” มรุตถามเพราะข้องใจเกมวิ่งไล่จับจุ๊บของเจ้าหนูนี่จริงๆ “ฉะหนุกนะคับ ถ้าคนไหนแพ้ โดนจับได้ ก็ต้องโด
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 282 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #8 ajnj (@ajnj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:12
    จริงๆก็ไม่อยากถาม แต่ทนรอไม่ไหวค่ะ e-book ออกเมื่อไหร่คะ 😋
    #8
    1
    • #8-1 เชอริณ (อิสย่าห์) (@isayah) (จากตอนที่ 20)
      11 มกราคม 2562 / 15:30
      ถามได้ค่า นี่ก็รอคนถามอยู่ อิอิ
      น่าจะวันที่ 1 กุมภาฯ ค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะ ^^
      #8-1