ราตรีสวาสดิ์

ตอนที่ 2 : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17697
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 600 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

                ใช่ เมื่อคืนนี้เธอเพิ่งยอมให้ชายหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่งทักทายพรหมจรรย์ของเธอ...ด้วยความเต็มอกเต็มใจ

                ทุกอย่างเริ่มต้นจากคนแปลกหน้าสองคนนั่งดื่มด้วยกัน คุยกันไป หัวเราะกันไป เริ่มกรึ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้วสุดท้ายก็มาจบลงบนเตียงในห้องนอนของโรงแรม

                ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ง่ายดายขนาดนี้ ทั้งที่เป็นครั้งแรกของเธอแท้ๆ แถมพอดื่มไปได้สักพัก ก็แทบลืมไอ้พี่หมีไปเสียสนิท เพราะใบหน้าของผู้ชายคนนั้นลอยอยู่ตรงหน้าไม่ไปไหน

                เขาหล่อกว่าไอ้พี่หมีไม่รู้กี่ร้อยเท่า แถมยังหล่อเหลาคมเข้มในแบบที่เธอชื่นชอบอีกด้วย เธอก็เลยเคลิ้มไปกับผู้ชายคนนั้นเป็นธรรมดา...จริงไหม?

                ไม่รู้ว่าตอนแรกเธอมองไอ้พี่หมีหล่อไปได้อย่างไร เพราะตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่า ไอ้พี่หมีหน้าตาเหมือน...จิ้งจกกำลังกลืนแมลงสักตัวที่ตัวโตกว่าหัวของมันสักสามเท่า

                โอเค เธอรู้ว่าเป็นคนความรู้สึกช้าไปหน่อย

                แต่ก็ต้องยอมรับว่าความรักทำให้คนตาบอด...ไม่ใช่หรือ

                แล้วนั่นก็แปลว่าตอนนี้เธอคงจะหมดรักไอ้พี่หมีแล้ว ดังนั้นสิ่งนี้ควรเป็นที่น่ายินดีมากกว่า

                ทว่าคงจะเป็นเช่นนั้น ถ้าเธอไม่บังเอิญต้องสูญเสียพรหมจรรย์ไปอย่างไม่คาดฝัน กับผู้ชายแปลกหน้า โดยที่ไม่รู้ว่าเขาจะมี...เชื้อเอชไอวีหรือเปล่า

                สาวหุ่นมินิมองตัวเองในกระจกเงาด้วยแววตาจริงจัง

                ถ้าเกิดต้องติดเชื้อเอชไอวีจริง ก็คิดไว้แล้วว่าจะยกเงินสดสามในสี่ส่วนในธนาคารให้แม่กับพี่สาวคนรอง เพราะพี่สาวอีกคนแต่งงานไปแล้ว ส่วนอีกหนึ่งส่วนที่เหลือจะยกให้กับไอ้โตโต้ สุนัขข้างถนนที่เธอเก็บมาเลี้ยงดูเมื่อสองปีก่อน จนตอนนี้มันมีสุขภาพแข็งแรง ดูดีมีสกุลรุนชาติผิดกับตอนแรกที่ผอมแห้งขี้เหร่ที่สุด

                แต่ก็หวังว่าตัวเองจะไม่เคราะห์ร้ายถึงขนาดนั้น

                อัญเชิญพรหยิบกระเป๋าสะพายหนังสีดำที่ยืมมาจากพี่สาวขึ้นมาจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า เธอหยิบติดมือเข้ามาเพราะที่ผูกผมเก็บไว้ในนั้น

                เธอสูดลมหายใจทีหนึ่ง ขณะยื่นมือไปจับลูกบิดห้องน้ำ แต่ก็ต้องชะงักกึก เมื่อได้ยินเสียงร้องครางกระเส่าแผ่วเบาดังแว่วมากระทบโสตประสาทอีกครั้งเหมือนเมื่อคืนนี้

                ในห้องน้ำแต่เช้าเลยหรือวะเนี่ย

                อัญเชิญพรนึกทึ่งในความอึดของคู่หนุ่มสาวห้องข้างๆ ที่คึกคักแต่เช้า ทั้งที่เมื่อคืนนี้ก็น่าจะผ่านสมรภูมิมาอย่างหนักหน่วง...ไม่แพ้กัน ที่สำคัญฝ่ายหญิงร้องครางเสียงดัง...มาก จนทะลุผนังห้องได้หรือจะดังผ่านช่องระบายอากาศรึเปล่าก็ไม่แน่ใจนัก และโชคดีที่เธอไม่ได้ส่งเสียงดังขนาดนั้น ไม่อย่างนั้น...เสียงคงตีกันยุ่งพิลึก

                เมื่อคืนนี้ หลังเธอออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำบ้าง ระหว่างนั้นเธอก็เดินไปเลื่อนประตูกระจกตรงระเบียง แต่ยังไม่ทันได้เหยียบออกไปนอกระเบียง ก็ได้ยินเสียงร้องครางกระเส่าดังเหมือนเมื่อกี้

                เธอลองโผล่เสี้ยวหน้าออกไปเล็กน้อย ส่องออกไปยังระเบียงห้องข้างๆ แต่ก็ไม่ได้พบภาพอุจาดตาอย่างที่...แอบหวังไว้ เธอพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก สงสัยว่าห้องนั้นคงปิดประตูระเบียงไม่สนิทกระมัง  แต่ถึงกระนั้น เสียงที่ดังลอดมาเข้าหูก็ถือว่า...กระหึ่มไม่เบา

                สุดท้ายเธอก็เลื่อนประตูปิด ไม่อยากฟังเสียงครางน่ารำคาญนั่น เดินตุปัดตุเป๋ไปนั่งรอที่เตียง แต่ไม่กี่อึดใจก็อดใจไม่ไหว ยื่นหูไปแนบกับผนังห้อง นัยน์ตาเลยเบิกกว้างน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงครางกระเส่าเมามันสุดขีดของหญิงสาวห้องข้างๆ อย่างชัดเจน พร้อมกับนึกสงสัยว่าสองหนุ่มสาวคู่นี้จะเป็นคนแปลกหน้าที่มีความสัมพันธ์ชั่วคืนเหมือนเฉกเช่นคู่ของเธอหรือเปล่าหนอ

จนเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิด เธอเลยเด้งตัวกลับมานั่งที่เดิมแทบไม่ทัน

หญิงสาวปัดความคิดเรื่องคู่หนุ่มสาวห้องข้างๆ ทิ้งไป และเลิกใส่ใจเสียงครางที่ยังดังเป็นระยะในขณะนี้ ค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู ผลักประตูออกไป ก้าวออกไปช้าๆ สังเกตว่าชายหนุ่มแปลกหน้าสวมเสื้อผ้าแล้วเช่นกัน

                เมื่อประสานสายตากับคนที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียง อัญเชิญพรก็เลือกจะปั้นหน้านิ่งเฉย เพราะไม่คิดว่ามีประโยชน์อะไรที่จะร้องไห้ฟูมฟายโวยวายกับสิ่งที่ไม่มีทางเรียกคืนกลับมาได้ มิหนำซ้ำเธอก็เต็มอกเต็มใจยกให้เขาเอง ทั้งที่เขาพยายาม...ทัดทานในครั้งที่สอง

                ใบหน้าร้อนผะผ่าวเมื่อคิดถึงความเป็นจริงในข้อนี้

เอ่อ ยิ่งตอนที่พยายามล็อกคอเขาไว้...เต็มแรง เพราะเขาจะหยัดตัวออก ด้วยกลัวเธอจะบอบช้ำเกินไป

                หากสุดท้ายเขาก็ไม่อาจต้านทานความกระเหี้ยนกระหือรือของเธอได้

เอาเป็นว่า เธอขอโยนความผิดให้ไอ้พี่หมี ที่ทำให้เธอเสียศูนย์จนกลายเป็นผู้หญิงหื่นกาม

                อัญเชิญพรได้แต่แอบหวังว่าชายหนุ่มจะเมาๆ มึนๆ จนจำเรื่องนี้ไม่ได้ และจนถึงตอนนี้ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าเธอเมาหรือหน้ามืดกันแน่ ถึงได้ทำเรื่องไร้ยางอายขนาดนั้น

                “ฉันไปก่อนนะ” อัญเชิญพรทำท่าจะเดินไปหยิบรองเท้าหุ้มส้นที่ถอดวางอยู่คนละทิศละทางแถวๆ โซฟา แต่อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นว่า

                “เดี๋ยวสิ”

                “มีอะไรกับฉันเหรอ” เธอถามเสียงเป็นงานเป็นการ ราวกับทั้งสองกำลังคุยธุระเรื่องงานกัน

                ชายหนุ่มทอดมองมาด้วยแววตางงๆ แต่ก็เพียงไม่กี่วินาที “ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ มานั่งตรงนี้หน่อย” เขาตบเบาๆ ตรงที่นอนข้างตัว ทอดมองมาด้วยแววตาเหมือนเสือที่กำลังสะกดจิตเหยื่อ

                เธอมองตามมือของเขา เกือบจะทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย แต่โชคยังดีที่อาการเมาเจือจางไปไม่เหลือหลอ และเหลือแค่อาการหนักศีรษะแทน

                อัญเชิญพรเลือกเดินไปนั่งโซฟาตัวนุ่มสีเปลือกไข่ที่ตั้งตรงข้ามกับเตียงแทน “ฉันนั่งตรงนี้ดีกว่า”


เรื่องนี้นางเอกจะมึนขั้นเทพ เกียมใจกันนะจ๊ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 600 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #253 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 12:19
    อัยยะ คุยไรหว่า
    #253
    0
  2. #136 Jo-A-Ja (@noonnoon-ok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    555 บอกเลยอนแรกงงคำว่าอัญเชิญพรรู้ตอนเกือบท้ายๆว่าเป็นชื่อนางเอก
    #136
    0
  3. #135 Jo-A-Ja (@noonnoon-ok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:23
    555 บอกเลยอนแรกงงคำว่าอัญเชิญพรรู้ตอนเกือบท้ายๆว่าเป็นชื่อนางเอก
    #135
    0
  4. #24 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 11:45
    คงจะมึนมากแน่ๆเลยนางเอกเรา
    #24
    0