ราตรีสวาสดิ์

ตอนที่ 10 : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 539 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

                ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปในห้องพักพนักงานทำความสะอาดช้าๆ สายตาจดไปยังสาวร่างจ้อยไม่วางตา เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง และถามเสียงขรึมจัดว่า

“ทำไมยังไม่กลับ”

                อัญเชิญพรแหงนคอตั้งบ่าเพื่อสบตาเขาทีหนึ่งก็หรุบตาลงอีกครั้ง ประหม่าเกินกว่าจะประสานสายตากับเขา...ความประหม่าที่หาใช่มาจากความเขินอาย แต่มาจากความสำเหนียกในความผิดจากสิ่งที่โกหกเขาไว้

                “คือ...” เธอพูดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมถึงยังไม่กลับ

                “รอผมอยู่ใช่มั้ย”

                เธอสูดลมหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง “อือ ฉันมีอะไรอยากพูดกับคุณ...นิดหน่อย...ไม่มากหรอก...แต่ถ้าคุณไม่อยากพูดกับฉัน...ก็ไม่เป็นไรนะ”

                “ใครว่าไม่มี มีเยอะมากเลยด้วย”

                อัญเชิญพรรู้สึกเหนียวคอขึ้นมาดื้อๆ เธอไม่คิดจริงๆ ว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ตลอดช่วงบ่าย เธอเอาแต่ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี แต่ก็คิดไม่ตก พยายามเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา ด้วยแกล้งปวดท้อง ตอนพี่จ่อยเรียกให้นำกาแฟไปเสิร์ฟให้กรรมการผู้จัดการในห้อง

                ทว่าหลังจากคิดไปคิดมาอยู่หลายตลบ ก็บอกตัวเองว่า เธอไม่มีทางหลบหน้าเขาได้ตลอดหรอก อย่างมากก็หลบได้แค่วันนี้เท่านั้น และการหนีปัญหา คงไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น  สุดท้ายก็เลือกจะเผชิญหน้ากับสิ่งนี้

                สู้รู้ดำรู้แดงไปเลยคงจะดีกว่า

                “ฉัน...เอ่อ...” เมื่อต่างเงียบกันไปครู่หนึ่ง เธอจึงพยายามนึกหาบทสนทนาที่แสนอ้ำอึ้ง

“ทำไมถึงไม่ไปตามนัด”

                เธอมีสีหน้างงงัน กับคำถามต่อมาที่เขายิงใส่ “ฉัน...ฉันติดธุระ” นั่นคือคำตอบที่คิดว่าเข้าท่าสุดเท่าที่จะคิดออกในตอนนี้

                “แล้วคุณให้เบอร์โทร. ร้านก๋วยเตี๋ยวไก่ผมมาทำไม” น้ำเสียงและท่าทางของเขาขรึมจัดมากขึ้นเรื่อยๆ

                คนถูกถามอ้าปากน้อยๆ บอกตามตรงไม่คิดว่าเขาจะโทร. มา “ฉันคิดว่า คุณอาจชอบกิน...ก๋วยเตี๋ยวไก่” ตอบเสียงแผ่วเบาลงทุกที และไม่ได้คิดกวนโทสะ แต่ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรดี

                “บังเอิญผมไม่ได้ชอบกินซะด้วย”

                เธอยิ้มปูเลี่ยน “นั่นสิ ฉันก็พูดโง่ๆ ไปได้ คุณน่าจะชอบกินอย่างอื่นมากกว่า”

                ปรัชญ์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ จนอัญเชิญพรต้องเหลือบมองเขาอีกครั้ง เห็นเขาเอาแต่จ้องมองมาด้วยสายตาที่จะว่าโกรธก็ไม่ใช่เสียทีเดียว แต่อาจมีเจือๆ บ้าง

                ก็แหงล่ะ วันนั้นเธอทำเสียเนียน ทำทีเดินไปหยิบปากกาจะจดเบอร์โทร. ให้เขาเสียเป็นเรื่องเป็นราว แต่ก็เพราะกลัวเขาจะไม่เชื่อ และอาจลองโทร. เช็กเบอร์โทร. กันเดี๋ยวนั้น เธอเลยต้องแกล้งเล่นละครเสียหน่อย

                “แล้วสรุปคุณอายุยี่สิบแปดหรือ...ยี่สิบสองกันแน่”                               

                “ยี่สิบ...สอง” คำสุดท้ายน้ำเสียงแผ่วจนแทบเป็นกระซิบ   

                “ทำไมถึงต้องโกหกด้วย”

“เอ่อ...คือ...”
                “ผมถามว่าทำไม” ปรัชญ์ถามย้ำ

                “ก็...ก็...” หญิงสาวเกลียดอาการอึกอักของตัวเองสิ้นดี แต่มันคิดข้อแก้ตัวที่ฟังดูเข้าท่าไม่ออกนี่

                “ทำไม” เสียงสั่งของชายหนุ่มเจือความดุขึ้น

                อัญเชิญพรถอนหายใจหนัก และจำต้องตอบออกไปว่า “ตอนนั้นฉันกลัวคุณจะ...ไม่ยอม...มี...มี...” โอ๊ย ใครจะพูดออกล่ะ

                “มีเซ็กซ์ด้วย” เขาช่วยเสริมให้ราวกับหวังดีเต็มแก่

                 เธอจำต้องพยักหน้าด้วยความฝืนอย่างที่สุด ความอึดอัดท่วมท้นในช่องอก จนอยากหาอะไรทะลวงแรงๆ เพื่อให้ได้ระบายออกมา เมื่อต้องยอมรับความจริงอันแสนทุเรศ ในค่ำคืนของความเมาและหน้ามืดของตัวเอง

                 ปรัชญ์ถอนหายใจหนักๆ พลางคลึงขมับสองข้างด้วยปลายนิ้ว และบ่นงึมงำ“ผมมีเซ็กซ์กับเด็กอายุยี่สิบสองเนี่ยนะ”

                คนถูกกล่าวหาว่าเป็นเด็กหน้านิ่วน้อยๆ ทันควัน “ถึงฉันไม่ได้อายุยี่สิบแปด แต่อายุยี่สิบสองก็ไม่น่าจะเรียกว่าเด็กนะ”

                “แต่สำหรับผม คุณ...เด็ก...มาก” ปรัชญ์ย้ำสามคำหลังทีละคำ

                “คุณอายุเท่าไหร่กันล่ะ”

                “สามสิบหก”

                มากกว่าที่เธอคิดไว้ตั้งแปดเก้าปีทีเดียว “คุณหน้าเด็กมากเลยนะ ตอนแรกฉันคิดว่าคุณแค่ยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดเท่านั้น”

                เขายิ้มละเหี่ยใจ “ผมควรดีใจกับคำพูดคุณดีหรือเปล่า”

                “ก็น่าจะดีใจนะ อย่างน้อยก็ดีกว่าฉันบอกว่าคุณหน้าแก่”

                ปรัชญ์คลึงขมับอีกครั้ง ราวกับมึนศีรษะเสียเต็มประดา แล้วเธอก็ไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป

                “โอเค แล้วไม่คิดจะโทร. หาผมเลยใช่มั้ย”


จะคุยกับตัวเล็กต้องตั้งสติก่อนนะคุณปรัชญ์ ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 539 ครั้ง

386 ความคิดเห็น

  1. #3 chomadan (@chomadan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 14:42
    ชอบแนวนี้มากรอ e-book จ้า
    #3
    1