ตอนที่ 24 : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10814
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 411 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

 

ปุณฑริกเงี่ยหูฟังเสียงรถตลอดทั้งคืน จนแน่ใจว่าคืนนี้เจ้าของบ้านคงไม่กลับมานอนบ้านแน่นอน ในใจคิดเป็นห่วง หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แหม อย่างน้อยก็น่าจะโทรศัพท์บอกกันบ้าง ถึงหล่อนจะเป็นแค่แม่บ้าน แต่เจ้านายหายไปทั้งคืน ไม่กลับบ้าน ไม่บอกกล่าวกันเลย ใครจะไม่ห่วงล่ะ อีกอย่างถึงเขาจะหน้าดุ บูดบึ้ง ทำท่าหงุดหงิดรำคาญเป็นประจำ แต่อย่างน้อยก็แน่ใจว่าเขาเป็นคนมีน้ำใจ อย่างวันที่เขาช่วยพาไข่ตุ๋นไปโรงพยาบาล ออกค่าใช้จ่ายให้ก่อน และพามาส่งบ้าน

                เช้าวันรุ่งขึ้นยังถามไถ่เรื่องการล้างแผล หล่อนก็บอกไปว่าจะไปล้างแผลที่คลินิกใกล้ๆ เพราะสะดวกกว่า อีกอย่างพอเย็บแผลแล้วก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไร ไข่ตุ๋นยังวิ่งเล่นแบบขากะเผลกๆ กับเจ้าไข่ต้มด้วยซ้ำ ไม่ได้ลดดีกรีความซนลงเลย             ยังเกรงใจเขาเรื่องค่าใช้จ่ายอยู่เลย ถึงอาจไม่มากมายสำหรับเขา แต่ก็เป็นเงินก้อนโตสำหรับหล่อน และบอกเขาไปแล้วว่าจะหามาใช้ให้เร็วที่สุด

                เสียงละเมอฟังไม่ได้ศัพท์ดังมาจากร่างเล็กๆ ข้างกาย จึงรีบตบบั้นท้ายเด็กน้อยเบาๆ จนเสียงละเมอนั้นเงียบไป คงจะเล่นจนเพลียถึงได้ละเมอขนาดนี้ เมื่อมองลูกน้อยก็นึกขำ ขนาดโดนเศษแก้วบาดยังบ่นว่าอยากไปวิ่งกับคุณลุง แต่ได้สอนย้ำไปแล้วว่าห้ามไปวิ่งตามคุณลุงอีก ไหนจะทำให้เขารำคาญและทำให้เขาวุ่นวายอีก แต่ไม่รู้ไข่ตุ๋นจะเชื่อที่สอนมั้ย เพราะเด็กน้อยดูจะชอบคนตัวโตหน้าบึ้งนั่นเสียเหลือเกิน

 

มรุตตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตรงดิ่งไปยังลานจอดรถ เพื่อขับรถกลับชะอำทันทีราวกับมีนัดกับใครไว้ ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็ถึงชะอำ ไปเสียเวลารถติดตอนอยู่ในกรุงเทพฯ ไม่อย่างนั้นก็คงจะถึงเร็วกว่านี้ และระหว่างทางเกือบถึงบ้านพักก็เห็นแม่บ้านของเขากำลังขี่จักรยานอยู่ด้านหน้า ห่างไปพอสมควร มีลูกซ้อนท้าย เขาจึงชะลอรถช้าลง...คงส่งลูกไปโรงเรียน...เพราะหนูน้อยอยู่ในชุดนักเรียน คิ้วเข้มขมวดมุ่น มองปราดไปยังขาป้อมที่พันผ้าอยู่...แผลหายดีแล้วรึ แต่ก็หลายวันมาแล้ว คงน่าจะดีขึ้น

                เด็กน้อยเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง สองแม่ลูกหัวเราะกันอย่างร่าเริง เขาเผลอยิ้มตามไปด้วย อาการหนักอึ้งในอกจากเมื่อคืนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว เริ่มอยากรู้ว่าเจ้าหนูนั่นพูดอะไร ซึ่งถ้าไม่ทำให้ผู้ใหญ่ขำก็ต้องหงายหลังตึง

                คุณลุงคับ วิ่งช้าหน่อยได้มั้ยคับ นึกถึงครั้งหนึ่งที่เด็กน้อยถามขึ้นขณะวิ่งเหยาะๆ ตามหลังมาพร้อมกับสุนัขคู่ใจ เขานิ่งเฉย ไม่ได้ตอบกลับไป แต่เด็กน้อยหาได้ย่นย่อท้อถอย ยังคงถามเจื้อยแจ้วไม่หยุด

            อีกหน่อยถ้าหนูโต แล้วคุณลุงแก่ หนูจะวิ่งไม่รอคุณลุงเหมือนกัน ไข่ตุ๋นขู่ไปตามประสาเด็ก

            เขาเผลอยิ้มไปกับคำขู่นั่น ชะลอความเร็วลง ไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ แต่เพราะอะไรก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

            คุณลุงอยู่ในบ้านหลังเบ้อเริ่มคนเดียว ไม่กลัวผีหรือคับ...แม่เป๋อว่าคุณลุงไม่กลัวผี แต่ผีกลัวคุณลุง

            ร่างสูงใหญ่หยุดกึกทันที หันกลับมามอง พยายามข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ ไข่ตุ๋นกับไข่ต้มก็ชะงักตาม สีหน้าใสซื่อยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงไม่รู้จะทำอย่างไร เลยได้แต่วิ่งต่อไป

            คุณลุงคับ เสียงเจื้อยแจ้วดังมาอีก เขาถอนหายใจดังเฮือก พี่ลิ้นจี่บอกว่าคุณลุงหล่อมาก หนูเลยอยากได้พ่อหล่อเหมือนคุณลุง  แต่แม่เป๋อบอกว่า... เสียงเด็กน้อยหยุดอยู่แค่นั้น

มรุตกำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ หยุดวิ่ง หันกลับไปมองอีกครั้งเพื่อรอให้หนูน้อยพูดต่อ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมพูด มีสีหน้าเหมือนไม่แน่ใจว่าจะพูดดีไหม

            สุดท้ายทนไม่ไหวจึงแกล้งถามขึ้นมา แต่ไม่ลืมวางมาดเคร่งขรึม ไง บอกว่าอะไร

            บอกว่า...พ่อผมหล่อกว่าคุณลุงอีกคับ หนูน้อยตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด

                เขาจำได้ว่าต้องระงับอารมณ์อีกรอบ และพอกลับบ้านก็พาลอารมณ์เสียจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด

                เมื่อขับรถมาถึงบ้านพักตากอากาศสีขาวหลังใหญ่ พอลงจากรถ ยืนคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดหาผู้ช่วยที่คอนโด

                สวัสดีครับ คุณมาร์ค ปลายสายทักทายอย่างนอบน้อม

                พิชัย วันนี้ฉันไม่เข้าออฟฟิศนะ เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ ถ้ามีอะไรด่วน นายโทร.หาฉันแล้วกัน จะฝากข้อความไว้ก็ได้

                ครับ ท่าน

                วันนี้มรุตรู้สึกไม่อยากเข้าออฟฟิศ เห็นอากาศปลอดโปร่ง แดดไม่แรงมาก เลยคิดว่าจะไปเล่นสกีน้ำสักหน่อย โดยปกติเขาเป็นคนชอบเล่นกีฬาแทบทุกชนิด โดยเฉพาะกีฬาทางน้ำจะชอบเป็นพิเศษ จึงเข้าบ้านเพื่อเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงขาสั้นเหนือเข่ากับเสื้อยืด และสวมหมวกแก๊ป ตามด้วยโทร.เรียกเจ้าเหวียง ลูกจ้างหนุ่มผิวคล้ำที่มีหน้าที่ดูแลทำความสะอาดเรือเร็วของเขา และทำงานเบ็ดเตล็ดทั่วไปในคอนโดหรูที่กำลังจะแล้วเสร็จ  หนุ่มน้อยอาศัยอยู่ตรงท้ายหาด เกิดและโตที่นี่ คล่องแคล่ว ว่องไว ฉลาด ไว้ใจได้  และไม่นานเหวียงก็ขี่เรือเร็วลำสีขาวมาจอดรอไม่ห่างจากฝั่ง

                ปุณฑริกขี่จักรยานกลับมาถึงบ้าน เห็นรถสปอร์ตสีบรอนซ์เงินจอดอยู่ก็ขมวดคิ้ว  มองด้วยความแปลกใจ เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับบ้าน แล้วก็กลับมาแต่เช้า เขาไปไหนนะ หรือนอนที่คอนโด

                สาวน้อยเดินเข้าบ้านเพื่อถามเขาว่าจะกินอาหารเช้ามั้ย จะได้เตรียมให้ แต่ในบ้านก็เงียบกริบ เมื่อขึ้นไปด้านบน เคาะประตูห้องนอนก็เงียบกริบ ลองเปิดประตูดูก็ไม่มีใครอยู่ แต่มีร่องรอยของการเปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะหล่อนเพิ่งเก็บเสื้อผ้าลงไปเมื่อวาน แต่ตอนนี้มีเสื้อทิ้งอยู่ในตะกร้า แสดงว่าคงกลับมาเปลี่ยนชุด แต่ทำไมไม่เอารถไปด้วยล่ะ

                ไปไหนของเขานะ

                พี่เป๋อๆ อยู่มั้ยจ๊ะ เสียงเรียกของลิ้นจี่ดังมาจากด้านนอก จึงเดินไปเปิดประตู เห็นเด็กสาวยื่นถุงอะไรบางอย่างให้ เอามะม่วงมาฝาก มีคนเอามาให้เยอะแยะเลย กินไม่หมดหรอก แต่หวานสุดๆ เลยนะพี่

                ขอบใจจ้ะ ปุณฑริกสังเกตเห็นอีกฝ่ายชะเง้อมองไปมองมา มองหาอะไรหรือจ๊ะ ลิ้นจี่

                คนรูปหล่อไม่อยู่เหรอ ลิ้นจี่ตอบและยิ้มอย่างเอียงอาย

                นี่สรุปจะมาหาพี่หรือหาคุณมาร์คกันแน่ มะม่วงก็เหมือนกัน สงสัยไม่ได้มาฝากพี่มั้ง แกล้งกระเซ้า

                ไม่ช่าย ไม่ช่าย เด็กสาวปฏิเสธเสียงยานเป็นทำนองเพลงอย่างอารมณ์ดี จนหล่อนอดขำไม่ได้ ก็เอามาฝากพี่แหละ แต่ถ้าคุณมาร์คชอบก็ฝากปอกให้เขาด้วยนะ บอกว่าลิ้นจี่เอามาฝากด้วยหัวใจ ลิ้นจี่ทำตาปรือ กะพริบตาถี่ๆ ปุณฑริกเลยยกมือขึ้นกุมขมับ คิดคนเดียวในใจว่า...ลิ้นจี่ท่าจะอาการหนัก

                เอ่อ พี่เป๋อ พี่สมเจตน์เขากลับมาจากกรุงเทพฯ แล้วนะ เห็นว่าแม่เขาเรียกกลับมาช่วยงานที่บ้าน จู่ๆ เด็กสาวหุ่นอวบก็เปลี่ยนเรื่องสนทนา

                หล่อนฟังด้วยสีหน้านิ่งเฉย อ๋อ จ้ะ

                แต่ได้ยินเขาลือกันว่า พี่เขาทำงานมาหลายปี เงินเดือนก็หมื่นกว่าเท่าเดิม แม่เขาทนไม่ไหวเลยเรียกตัวกลับ สงสัยจะทำงานไม่ค่อยได้เรื่อง เด็กสาวอธิบายละเอียดยิบ วิเคราะห์ให้เสร็จสรรพ

                คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอก บ้านเขาคนมีเงิน คงอยากให้ลูกชายกลับมาช่วยงานละมั้ง

                โถพี่ มีเงินสักแค่ไหนเชียว แค่ที่บ้านมีโรงงานเล็กๆ ทำมาเป็นขี้อวด สู้คุณมาร์คของหนูไม่ได้หรอก ดูแค่บ้านหลังนี้กับรถสปอร์ตคันนั้นสิ  นี่แหละมหาเศรษฐีของจริง  มันเปรียบกันไม่ได้เลยพี่

                แล้วไปเกี่ยวอะไรกับคุณมาร์คล่ะ หล่อนถามอย่างงุนงง

                แหม หนูก็แค่เปรียบเทียบ หมั่นไส้คนที่มีแค่นิดหน่อยทำเป็นขี้อวด คนรวยจริงไม่เห็นจะต้องอวดเลย เด็กสาวตอบ ไม่ชอบใจคนที่ถูกกล่าวถึงอย่างออกนอกหน้า อันที่จริงพี่เลิกๆ กับตานั่นไปก็ดีแล้ว คนพูดฉอดๆ เริ่มยิ้มเจื่อน เพราะเผลอตัวพูดเรื่องบางอย่างออกไปโดยไม่ตั้งใจ

                หล่อนไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป  ไม่ได้โกรธลิ้นจี่ด้วย รู้ว่าเด็กสาวไม่ได้ตั้งใจ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว แม้หากคิดขึ้นมาครั้งใด ความน้อยเนื้อต่ำใจก็ถาโถมเข้ามาทุกที ยังจำทุกถ้อยคำที่คนคนนั้นยกมาเป็นข้ออ้างบอกเลิกหลังจากที่ทราบว่าหล่อนไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย

เป๋อต้องเข้าใจพี่นะ พี่ขัดใจแม่ไม่ได้ ฐานะเราต่างกัน การศึกษาของเป๋อก็แค่ชั้นมัธยมปลาย พี่ต้องหาเมียที่มีความรู้เพื่อมาช่วยดูแลโรงงานที่บ้าน เป๋ออย่าโกรธพี่นะ

            ตอนนั้นหล่อนได้แต่อึ้งพูดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันตื้ออยู่ในอก แต่ไม่ได้คิดโกรธเขา ได้แต่โทษตัวเองที่เกิดมามีฐานะต่ำต้อย


ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 411 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #302 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:47

    ทิ้งไปก็ดี...อยู่ด้วยฐานะ...ชอบดูถูก..แสดงว่าไม่จริงใจ อย่าไปคืนดีนะเป๋อ

    #302
    0
  2. #72 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:46
    แฟนเก่ากลับมาด้วยช่วยกระตุ้นคุณพระเอกเราใช่ไหม
    #72
    0