ตอนที่ 21 : 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61

มรุตกำลังขับรถมากรุงเทพฯ เพื่อเข้าบริษัท ด้วยผู้ช่วยส่วนตัวแจ้งว่ามีปัญหาเรื่องสัญญากับคู่ค้าที่เขาจะต้องมาตกลงด้วยตนเอง เขาจึงต้องเข้าบริษัทกะทันหัน

                เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

                ว่าไง ไอ้ธร เขาทักทายเพื่อนอย่างเป็นกันเอง

                นายหายหน้าไปเลยนะ ธรรณธรตัดพ้อเพื่อน

                นายก็รู้ว่าฉันงานยุ่งมรุตใช้ข้ออ้างประจำตัว

                แล้วนี่นายอยู่ที่ไหน

                กำลังขับรถเข้ากรุงเทพฯ บังเอิญมีธุระด่วนที่บริษัท

                งั้นคืนนี้มาเจอกันหน่อย ฉันอยากคุยกับนายว่ะ ธรรณธรตอบ

                ได้ ที่เก่าเวลาเดิมแล้วกัน

                งั้นฉันโทรศัพท์เรียกรินมาด้วย ปลายสายเสนอ

                มรุตเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น อย่าดีกว่า เกรงใจริน นัดเจอกะทันหันแบบนี้ ช่วงนี้เห็นบริษัทเขามีโครงการใหญ่ด้วย

                แต่ฉันว่ารินต้องโกรธฉันแน่ถ้าแอบมาเจอนายคนเดียว

                นายก็ไม่ต้องบอกรินสิ เขาพูดง่ายๆ

                ธรรณธรถอนหายใจเบาๆ ไม่อยากเซ้าซี้เพื่อนต่อ รู้จักนิสัยมรุตดี ถ้าเขาบอกว่าไม่ก็คือไม่  หลังจากคุยกันอีกสองสามประโยคก็วางสาย เขาชินเสียแล้วกับการที่อีกฝ่ายพยายามเลี่ยงการพบรินลดา ทั้งสองหนุ่มต่างรู้ดีว่ารินลดามีใจให้มรุตมาตั้งแต่สมัยเรียน โดยมรุตไม่ได้มีใจให้เพื่อนสาวคนนี้เลย

ขณะมรุตก็รู้ว่าเขาแอบหลงรักรินลดามานานแล้วเช่นกัน

                แม้มรุตไม่เคยพูด แต่ธรรณธรรู้ดีว่ามรุตอยากให้เขาได้สมหวังกับความรักที่แอบซ่อนไว้มาเนิ่นนาน แต่ทำได้แค่เพียงเก็บงำไว้ในใจ ส่วนมรุตก็ได้แต่ให้กำลังใจอยู่ห่างๆ ไม่อาจก้าวก่ายได้มากไปกว่านี้ ช่วยได้เพียงปลีกตัวห่างออกมาจากรินลดาให้มากสุดเท่าที่จะทำได้ และไม่เคยให้ความหวังกับรินลดาแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเขาไม่ใช่พวกผู้ชายชอบบริหารเสน่ห์ ทว่าจนถึงทุกวันนี้รินลดาก็ยังไม่อาจตัดใจจากชายหนุ่มที่เฝ้าหลงรักมาเนิ่นนานได้ เช่นเดียวกับธรรณธรที่ไม่อาจตัดใจจากผู้หญิงที่เขาหลงรักมานานเช่นกัน

                ความรักเป็นเรื่องบังคับกันไม่ได้

                ครั้งหนึ่งธรรณธรเคยพูดเปรยๆ กับเพื่อนสนิทคนนี้ ตอนนั้นในใจเจ็บแปลบ ยามนึกถึงแววตาของรินลดาตอนมองมรุต ซึ่งแม้แต่คนปัญญาอ่อนก็ยังดูออก 

                ส่วนมรุตก็มองเขาด้วยแววตาสื่อถึงความเข้าใจ ตบไหล่เพื่อนเบาๆ เพื่อปลอบใจ ยังจำได้ว่าตอนนั้นทั้งคู่นั่งดื่มอยู่ในผับเงียบๆ แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ไม่มีเสียงดนตรีดังอึกทึก แต่นั่นเป็นเหตุการณ์ผ่านมานานหลายปีแล้ว ก่อนมรุตจะคบหากับแฟนสาวที่เขารักมาก เพราะหลังจากนั้นมรุตได้คบหาเอมี่อย่างจริงจังจนมีโครงการจะแต่งงานด้วยกัน

ตอนนั้นแม้รินลดาจะยังไม่อาจตัดใจจากมรุตได้ แต่อย่างน้อยธรรณธรก็คิดว่าเขาเริ่มมีความหวังเรืองรองขึ้นมาบ้าง แอบหวังว่าเมื่อเพื่อนสนิทแต่งงานไป ผู้หญิงที่เขาแอบรักคงตัดใจจากมรุตได้ในสักวัน ไม่ช้าก็เร็ว

                แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงมรุตให้กลายเป็นคนละคน อุบัติเหตุครั้งนั้นคร่าชีวิตแฟนสาวของมรุต ทำให้เขาเสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ตอนนั้นสงสารเพื่อนซี้มาก แต่ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย เพราะมรุตไม่ยินยอมให้ใครได้เข้าถึงหรือแตะต้องความบอบช้ำในใจ ขณะเดียวกันรินลดาก็เริ่มกลับมามีความหวังในตัวชายหนุ่มอีกครั้ง ทั้งที่มันดูริบหรี่เต็มทนในความคิดของธรรณธร อย่าว่าแต่ให้มรุตเปิดใจรับใครเลย แค่ดึงเขาออกมาจากความเจ็บปวดที่จมปลักอยู่กับมันก็ยังไม่มีใครทำได้

                ทุกวันนี้มรุตกลายเป็นคนเก็บตัว พูดน้อยลง เคร่งขรึม แทบจะไม่มีรอยยิ้ม บ้าทำงานหามรุ่งหามค่ำ ยิ่งล่าสุดต้องไปคุมงานที่ชะอำ ก็แทบจะขาดการติดต่อกันเลยด้วยซ้ำไป

 

มรุตเปิดประตูเข้าไปในผับหรูแห่งหนึ่ง ด้านในมีเพียงแสงไฟสลัว คลอด้วยเสียงดนตรีเบาๆ ในร้านมีลูกค้าไม่มากนัก เนื่องจากวันนี้ไม่ใช่คืนวันศุกร์และเสาร์ เขาไม่ได้มาสถานที่แบบนี้นานมากแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายมาเมื่อไร เมื่อก่อนหากเขากับธรรณธรว่างตรงกันก็จะมานั่งดื่มกันที่นี่บ้างเป็นบางครั้ง ไม่บ่อยนัก เพราะโดยปกติแล้วเขาไม่ชอบสถานที่พลุกพล่าน ชอบความเป็นส่วนตัวมากกว่า

                ผู้หญิงสองคนแต่งกายน้อยชิ้นตามแบบฉบับนักท่องราตรี นั่งอยู่ตรงโต๊ะไม่ห่างจากประตูทางเข้านัก ทั้งคู่ต่างส่งยิ้มให้เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา แต่มรุตไม่ได้สนใจแม้แต่จะยิ้มตอบด้วยซ้ำ มัวแต่มองหาธรรณธร ไม่นานก็เห็นเพื่อนโบกมือให้จากที่นั่งมุมด้านในของบาร์เครื่องดื่ม

                ไม่ได้เจอกันเกือบเดือนแล้วนะ ธรรณธรทักทายก่อน

มรุตนั่งเก้าอี้ข้างๆ และสั่งไวน์มาดื่ม

                หนึ่งปีมานี้เขาจะดื่มเบียร์หรือไม่ก็ไวน์เป็นน้ำแทบทุกคืน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องดื่ม รู้แต่ถ้าไม่ดื่มก็จะนอนไม่หลับ และทำให้คิดถึงแต่เหตุการณ์ที่ไม่อยากจำ

                แค่เกือบเดือนเอง เขาพูดยิ้มๆ

                แล้วคอนโดที่ชะอำไปถึงไหนแล้ว

                อีกราวสามสี่เดือนคงเปิดตัวได้

                ได้ข่าวว่าลูกค้าจองเต็มหมดแล้วนี่ ธรรณธรกระเซ้า

                อีกฝ่ายได้แต่ยิ้มไม่ได้ตอบ

                เสียงโทรศัพท์มือถือของธรรณธรดังขึ้น ว่าไงริน

                ธรอยู่ไหนคะ ปลายสายถาม

                ผมมาดื่มกับ...เพื่อนที่ทำงานนิดหน่อย เขาพูดสะดุดเพราะไม่คุ้นเคยกับการโกหก

                รินโทรศัพท์หามาร์คทั้งวันเลย แต่เขาไม่รับสาย โทรศัพท์ไปที่บ้านพักตากอากาศ แม่บ้านก็บอกว่าไม่อยู่ ดึกป่านนี้แล้วเขาไปไหนของเขานะ รินลดาบ่นให้อีกฝ่ายฟังอย่างกลัดกลุ้ม

ธรโทรศัพท์หาเขาให้หน่อยได้มั้ย รินห่วงมาร์คจังเลย

                ชายหนุ่มมองมรุต สีหน้าเริ่มอึดอัด ขณะเดียวกันในใจก็เจ็บแปลบ แต่เก็บซ่อนอย่างมิดชิด เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องไม่สบายใจไปด้วย

คงไม่มีอะไรหรอกริน เมื่อตอนเย็นผมยังคุยกับมาร์คอยู่เลย แต่เห็นเขาติดงาน ค่อนข้างยุ่งเรื่องเปิดตัวคอนโด นั่นแหละ ไม่มีเวลาจะคุยกับผมซะด้วยซ้ำ

                ปลายสายเหมือนจะรู้สึกดีขึ้น อาการร้อนรนคลายลงไปมาก ก่อนยอมวางสาย

                นายไม่คิดจะมองรินดูบ้างเหรอ เธอรักนายมากนะ ธรรณธรตัดสินใจพูดขึ้นมาอย่างไม่อ้อมค้อม หลังจากวางสายไปสักพัก

                มรุตมองอีกฝ่ายนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน ฉันไม่ได้รักริน


ขอบคุณทุกการติดตาม สุขสันต์วันคริสต์มาสด้วยค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #184 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:55
    แล้วทำไมถึงเหมือนจะโกรธๆพ่อตัวเอง
    #184
    0
  2. #69 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:28
    แฟนตายนี้เอง
    #69
    0
  3. #17 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:05
    ชีวิตรักที่ผ่านมาของลุงก็ดูจะหนักหน่วง
    #17
    0