ตอนที่ 20 : 20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 284 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

                สักพักหนึ่งประตูห้องปฐมพยาบาลฉุกเฉินก็เปิดออกมา คุณหมอสาวอายุอานามไม่น่าเกินสามสิบปี ก้าวออกมาพร้อมกับพยาบาลสาวคนหนึ่ง 

                ทั้งสองลุกขึ้นยืนพร้อมกัน หล่อนสังเกตเห็นแววตาของคุณหมอกับพยาบาลสาวมองมายังมรุตอย่างชื่นชม ซึ่งคงถือเป็นเรื่องปกติ และคิดว่าเขาคงชินชากับปฏิกิริยาเหล่านี้จากเพศตรงข้าม  เพราะเขาดูไม่ยี่หระกับสายตาชื่นชมจากผู้หญิงสองคนตรงหน้า ใบหน้าคมสันยังเคร่งขรึม

                เด็กเป็นยังไงบ้างครับ  เขาถามขึ้น

                แผลลึกพอสมควร หมอต้องเย็บไปเจ็ดเข็ม แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วค่ะ กลับบ้านได้แล้ว แต่ต้องล้างแผลอีกหนึ่งอาทิตย์ คุณหมออธิบายอย่างละเอียด

                บุรุษพยาบาลเข็นรถออกมาโดยมีเด็กน้อยนั่งอยู่ ขาข้างหนึ่งพันผ้าขาวไว้ ปากเล็กๆ ยิ้มสดใสผิดกับตอนขามา

                น้องเก่งมากค่ะ ไม่ร้องไห้เลย พยาบาลเอ่ยปากชม

                ไข่ตุ๋นไม่ร้องไห้เลยคับ หนูน้อยพูดอย่างภาคภูมิใจ

                พยาบาลแอบคิดในใจว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีมากๆ ลักษณะท่าทางกับการแต่งตัวบ่งบอกความมีฐานะ แม้จะสวมเสื้อยืดเลอะคราบเลือด กางกางออกกำลังกายขายาว กับรองเท้าผ้าใบ แต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของมีราคาแบบที่เธอเองยังไม่มีปัญญาจะซื้อ แค่เห็นรถสปอร์ตคันเมื่อสักครู่ก็รู้ว่าราคาแพงลิบลิ่ว

ทว่าผู้หญิงท่าทางบ้านๆ คนนี้เป็นอะไรกับคนรูปหล่อนะ แม้จะเป็นคนหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง แต่ลักษณะท่าทางเหมือนสาวบ้านนอก ทั้งการแต่งตัวกับท่าทางขาดความมั่นใจ ส่วนเด็กก็หน้าตาไม่เหมือนใครเลย แต่ดูจากเสื้อผ้าเก่าๆ แสนธรรมดาที่เด็กสวมใส่ เลยเดาว่าน่าจะเป็นอะไรกับผู้หญิงบ้านๆ คนนี้มากกว่า ทุกอย่างมันดูขัดกัน หรือพูดง่ายๆ คือผู้ชายมาดขรึมคนนี้ดูไม่เข้ากับผู้หญิงและเด็กคู่นี้เอาเสียเลย เจ้าตัวคันปากอยากถามเพราะความสอดรู้สอดเห็น จึงแกล้งพูดกับผู้หญิงตรงหน้าว่า คุณแม่ดูยังสาวนะคะ

                ปุณฑริกยิ้มอย่างเป็นมิตรให้อีกฝ่าย แววตาใสซื่อ

                พยาบาลเมียงมองไปยังผู้ชายหน้าขรึม แต่พอเห็นแววตาคมกล้าก็ไม่กล้าเกริ่นถามอย่างใจคิด

                จากนั้นบุรุษพยาบาลก็เข็นรถไปยังบริเวณพื้นที่นั่งรอด้านหน้าใกล้กับประตูหน้าโรงพยาบาล มรุต ปุณฑริก และพยาบาลคนเดิมเดินตามไป

                เชิญนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ พยาบาลบอก เตรียมจะเดินไป ขณะบุรุษพยาบาลก้มศีรษะให้มรุตอย่างนอบน้อมก่อนเดินแยกไปอีกทาง

                เดี๋ยวครับ มรุตเรียกพยาบาลพลางหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าสตางค์เพื่อยื่นให้

                ขอบคุณค่ะ พยาบาลยิ้มหวานและรับบัตรเครดิตมาด้วยท่าทางนอบน้อม แล้วก็เดินไป

                เธอรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา เขาพูดขึ้นและเดินเลี้ยวหายไปตรงมุมเสา

                มรุตแวะมาทำธุระในห้องน้ำ พอเสร็จก็เดินออกไป ขณะนั้นได้ยินเสียงผู้หญิงพูดคุยกัน เธอเห็นผู้ชายคนนั้นมั้ย หล่อมาก คงจะรวยน่าดู เห็นรถสปอร์ตคันนั้นมั้ย ฉันว่าสิบล้านอัป แต่ไม่รู้ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ดูบ้านๆ เชยๆ จนๆ แต่งตัวก็ซอมซ่อ ท่าทางดูเงอะๆ งะๆ ทำไมมาด้วยกันได้ก็ไม่รู้

                แล้วสรุปพวกเขาเป็นอะไรกัน

                ฉันก็คันปากอยากถามเหมือนกัน แต่เห็นตาคมๆ ของพ่อรูปหล่อเลยไม่กล้า

                เขาเป็นแฟนกันหรือเปล่า

                ไม่น่าจะใช่นะ มันขัดกันเกินไป แล้วถ้าเป็นแบบนั้นนะ ฉันขอกลั้นใจตายดีกว่า ของดีๆ จะไปปนกับของเน่าๆ ได้ยังไง พูดจบก็ตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก

                ชายหนุ่มจำได้ว่าหนึ่งในเสียงนั้นน่าจะเป็นพยาบาลคนเมื่อสักครู่ แววตาเจ้าหล่อนดูสอดรู้สอดเห็น ปากเจื้อยแจ้วคล้ายอยากถามอะไรที่คิดว่าคงไม่พ้นการแส่เรื่องชาวบ้าน เลยต้องมองกลับด้วยสายตาคมกล้า  หล่อนจึงสำรวมท่าทีขึ้นมาบ้าง แต่พอคล้อยหลังเท่านั้นแหละ ก็จับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างเมามัน ยิ่งประโยคสุดท้ายทำเอาฉุนกึก

                เมื่อเดินกลับมาเห็นสาวน้อยบ้านๆ เชยๆ จนๆ ที่พยาบาลคนนั้นเรียกนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังหัวเราะสดใสกับลูก จู่ๆ ก็รู้สึกถึงก้อนอะไรสักอย่างตื้ออยู่ในลำคอ ถึงผู้หญิงคนนี้จะเป็นอย่างที่พยาบาลพูด แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของหล่อน และที่แน่ๆ  ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ของเน่าๆ อีกอย่างตัวเขาอาจไม่ใช่ของดีก็ได้ เขาคิดหยันในใจขณะเดินตรงเข้าไปหา หางตาเหลือบเห็นพยาบาลคนนั้นเดินมุ่งมาทางเดียวกับเขา ในมือถือบัตรเครดิต ใบเสร็จกับถุงยา

                เขาเดินมาถึงพร้อมกับพยาบาล ปุณฑริกลุกขึ้นยืน มองพยาบาลส่งบัตรเครดิต ใบเสร็จกับถุงยาให้เขา

                ขอบคุณนะคะ พยาบาลพูดอย่างสุภาพและยิ้มให้จะให้ช่วยเข็นรถมั้ยคะ

                ไม่เป็นไรครับ ผมจอดรถใกล้ด้านหน้าตรงนี้ ผมจะอุ้มเขาไปเอง  เขายิ้มสุภาพให้พยาบาล แล้วก็หันไปผายมือทั้งสองข้างออก มา ไข่ตุ๋น หนูน้อยโผเข้าหามรุตทันทีอย่างไม่ลังเล

                ปุณฑริกมองพฤติกรรมชายหนุ่มด้วยสีหน้างุนงง แปลกใจตั้งแต่เขาเรียกชื่อไข่ตุ๋นแล้ว เพราะไม่เคยได้ยินเขาเรียกเลย มีแต่เด็กคนนั้น เด็กคนนี้ หรือไม่ก็ลูกเธอบ้างละ ส่วนพยาบาลก็มองตามด้วยสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน

                ขอบคุณครับ เขาเอ่ยกับพยาบาลเสียงเรียบ และหันมาบอกปุณฑริกว่า ไปกันได้แล้ว

                ฉันอุ้มไข่ตุ๋นเองก็ได้ค่ะหญิงสาวเอ่ยขึ้นขณะเดินตามเขา

                เขาเหลือบมองเท้าเปล่าเปลือยของสาวน้อย ก่อนตวัดตาขึ้นมองใบหน้าสวยใส ไม่เป็นไร รถจอดแค่ตรงนี้เอง

                หล่อนไม่กล้าพูดอะไรอีก จำใจทำตามที่อีกฝ่ายบอก ไม่เข้าใจความคิดเขา

                ขณะนั้นเห็นพยาบาลตรงเคาน์เตอร์สามคน กับผู้หญิงสามสี่คนที่เดินไปมามองตรงมาเป็นตาเดียว เจ้าตัวแน่ใจว่าสิ่งที่ตรึงความสนใจผู้หญิงเหล่านั้นได้คงเป็นผู้ชายหน้าตาดีรูปร่างสูงใหญ่คนนี้

                รถสปอร์ตคันหรูจอดอยู่ด้านหน้าโรงพยาบาล  ทั้งสองเดินไม่ถึงนาทีก็ถึงรถ เขาปลดล็อกประตูรถขณะอุ้มไข่ตุ๋นไว้ เปิดประตูรถให้ หล่อนก้าวเข้าไปนั่งด้วยท่าทางประดักประเดิดเพราะไม่คุ้นเคย เขาส่งไข่ตุ๋นให้นั่งตัก จากนั้นก็เดินอ้อมขึ้นไปด้านคนขับ ก้าวขึ้นมานั่งข้างๆ หล่อนและสตาร์ตรถออกไป

                ขณะอยู่ในรถ ปุณฑริกเหลือบไปเห็นตัวเลขในใบเสร็จที่วางอยู่บนชั้นวางตรงแผงหน้ารถ

                เรื่องค่ารักษา ดิฉันจะหามาจ่ายให้เร็วที่สุดค่ะ หล่อนพูดขึ้นเสียงเบา ละอายใจและเกรงใจที่ไม่อาจชำระเงินให้ได้ในทันที

                หางตาเหลือบเห็นเขาตวัดสายตามองมาแวบหนึ่ง เดาไม่ถูกว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ก็เลยไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาอีก ตลอดทางกลับบ้านจึงมีแต่ความเงียบ ไข่ตุ๋นก็เริ่มซึมเพราะความเพลียและง่วงนอน


คุณลุงจะน่ารักขึ้นเรื่อยๆ นะจ๊า ^^

ช่วงนี้ซื้ออีบุ๊คที่เมพ นำไปลดหย่อนภาษีได้ ฝากนิยายน่ารักๆ ของครูพี่ปีบกับลุงเหมคนหื่นด้วยนะคะ  

หวานหวาม My Sweet Sunshine
เชอริณ
www.mebmarket.com
ปณาลี สาวสก๊อยในวันวาน กลายมาเป็นติวเตอร์สอนภาษาไทยเหมรัชชา จากผู้ชาย (หื่น) ธรรมดา กลายเป็นประธานบริษัทอสังหาฯเมื่อต้องกลับมาพบกันอีกครั้ง...ความสัมพันธ์หวานๆ หวามๆ เกือบจะตกขอบศีลธรรมในครั้งนั้นจะลุกลามมาถึงครั้งนี้มั้ยน้อ (จะเหลือรึ!!!)+++++++++‘ขอจูบหน่อยสิ’ คนหื่นกามขอกันซึ่งๆ หน้าด้วยการกระซิบที่ข้างหู‘ไม่ได้’ เธอโพล่งปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 284 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #183 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:48
    ทูนหัวของอิเย็น ><
    #183
    0
  2. #68 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:22
    เริ่มน่ารักแล้ว
    #68
    0
  3. #16 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:02
    หวานหวามนี่เป็นebookเล่มแรกของเราเลย
    #16
    0