ตอนที่ 16 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

                เสียงเพลงร้องวนไปวนมาได้สักพักก็ค่อยๆ เงียบลง คาดว่าเจ้าของเสียงเพลงคงเคลิ้มหลับไปแล้ว มรุตค่อยๆ ถอยออกมาจากหน้าต่าง เปิดไฟห้องครัว ตรงไปนั่งบนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขกที่มืดสลัว อาศัยแสงสว่างจากห้องครัวพอช่วยไม่ให้มืดจนเกินไป...คืนนี้เขาไม่อยากได้แสงสว่างมากนัก

มรุตพาดเสื้อสูทกับโซฟา

                นี่ก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว วันนี้เขากลับบ้านค่อนข้างดึก นั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศจนมืดค่ำ กว่าจะรู้สึกตัวก็สามทุ่มกว่า จึงออกจากห้องทำงาน ขับรถตรงดิ่งกลับบ้าน

                เขายังไม่กินอะไรเลยตั้งแต่เย็น เพราะไม่รู้สึกหิวสักนิด  อาจเป็นเพราะการได้คุยกับแม่เมื่อเช้าก็ได้ ริมฝีปากเหยียดออกอย่างเยาะหยันเมื่อนึกภาพตอนคุยกับแม่และสาเหตุที่ท่านมาหาเขา

                เสียงท้องร้องจ้อกๆ ดังขึ้น ตอนนี้เขาหิวจนแทบกินช้างได้ทั้งตัว และไม่ได้โทรศัพท์มาบอกว่าจะกลับดึก ไม่แน่ใจว่าในครัวจะมีอะไรให้กินบ้าง เมื่อเหลือบมองไปบนโต๊ะอาหารก็เห็นแต่ความว่างเปล่า  คิดว่าคงไม่มีอะไรให้กินแล้วกระมัง ในใจคิดจะไปทำอะไรกินเอง แต่โดยส่วนตัวไม่ถนัดเรื่องการทำอาหารเลยสักนิด เพราะทั้งชีวิตมีแต่คนทำให้มาตลอด

                มรุตถอนหายใจก่อนเอนหลังพิงพนัก หงายศีรษะไปด้านหลัง หลับตา หน้าตาและท่าทางแสดงถึงความอ่อนล้าที่ไม่ใช่มาจากแค่ภายนอก  แต่เหมือนมาจากภายในด้วย

                เสียงเปิดประตูทางห้องครัวดังขึ้น เขาเหลียวมอง

                ปุณฑริกอยู่ในชุดนอนเสื้อกับกางเกงขายาวสีขาวมีลายดอกไม้เล็กๆ ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ท่าทางละล้าละลัง คล้ายทำอะไรไม่ถูก สีหน้าอึดอัด ซึ่งนั่นเป็นเพราะดวงตาคมกล้าที่จับจ้องมองมาแบบไม่กะพริบ แม้เขาจะอยู่ในความมืด แต่แสงไฟในครัวก็พอทำให้เห็นรางๆ ว่าดวงตาคู่นั้นกำลังเพ่งมองมา ยิ่งหล่อนอยู่ในมุมสว่างของห้องครัว เลยเหมือนเปิดโล่ง จึงรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

                มรุตจ้องมองอีกฝ่ายเพราะเรือนร่างผอมบางในชุดนอนสีขาวลายดอกดูแปลกตา ผมดำขลับปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่หล่อนปล่อยผม ครั้งแรกเมื่อวันที่หล่อนนอนอยู่หน้าบ้านอยู่ทั้งคืนและขึ้นมาเก็บตะกร้าเสื้อผ้าบนห้อง โดยปกติหล่อนจะผูกผมอยู่ตลอดเวลา  คงเพื่อความสะดวกในการทำงาน...ผู้หญิงคนนี้มีเรือนผมสวยมาก ดูนุ่มสลวย แต่ตอนนี้ใบหน้าสวยใสราวสาวแรกรุ่นดูอึดอัด และแววตาคู่สวยซ่อนแววหวาดหวั่นไว้ลึกๆ

                ดิฉันไม่รู้ว่าคุณจะกลับกี่โมง เลยเก็บกับข้าวไว้ในตู้เย็น คงไม่น่าทานแล้ว จะให้ทำอะไรให้ทานมั้ยคะ เสียงเบาๆ หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่ม

                หล่อนหยุดรอให้อีกฝ่ายพูด แต่เขาไม่มีทีท่าจะพูดอะไร ยังคงมองมานิ่งๆ อย่างไม่วางตา

                ปุณฑริกเริ่มใจสั่น ไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจอะไรอีกหรือเปล่า  หลายวันมานี้รู้ว่าเขาคงรำคาญหล่อน ไข่ตุ๋น กับไข่ต้มเต็มทน ยังคิดอยู่ว่าวันดีคืนดีคงโดนระเห็จออกจากบ้านนี้เป็นแน่ แต่เจ้าของบ้านก็ไม่ได้แสดงทีท่าว่าจะไล่ไข่ตุ๋นกับไข่ต้มอีกเลย นอกจากคืนนั้นที่หล่อนพาลูกเข้ามาในบ้านโดยพลการ

                คุณทานอะไรมาหรือยังคะ จะ...ให้ดิฉันทำอะไรให้ทานมั้ยคะ สุดท้ายหล่อนก็เป็นฝ่ายถามขึ้นมาอีก

                เขาหันหน้ากลับไปอย่างรวดเร็ว คล้ายเพิ่งรู้สึกตัว ยกมือข้างหนึ่งขึ้นเสยผมลวกๆ ทำไมเธอยังไม่นอนอีก เขาถามเสียงห้วน

                คือ...ดิฉันกลัวว่าคุณยังไม่ได้ทานมื้อเย็นค่ะ หล่อนตอบเสียงเบาลงไปอีกเมื่อได้ยินเสียงห้วนๆ ถ้าคุณทานแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะ

                เดี๋ยว เสียงห้าวทุ้มทรงพลังดังขึ้น

                หล่อนสะดุ้ง ค่อยๆ หันกลับมาช้าๆ สายตาเป็นเชิงถาม

                ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น ต้มบะหมี่ให้ฉันหน่อย

                ดวงตาโตมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ค่ะแล้วก็เดินอ้อมเข้าไปในครัว หยิบบะหมี่สำเร็จรูปออกมาจากในตู้บิลต์อิน

                หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็ต้มบะหมี่เสร็จ เทใส่ชาม ยกไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของบะหมี่อบอวลไปทั่วห้อง ควันลอยฉุยจากชามใบโต บะหมี่เสร็จแล้วค่ะ

                มรุตเดินมานั่งที่โต๊ะ  ลงมือกินบะหมี่ด้วยท่าทางหิวจัด จนหล่อนแอบอมยิ้ม ในใจคิดว่าเขาคงจะหิวน่าดู สงสัยคงทำงานหนักจนลืมกิน หล่อนเดินไปรินน้ำมาวางบนโต๊ะ แล้วเดินถอยห่างออกไปพอสมควร รอให้เขาพูดว่า ออกไปได้แล้ว แต่เขาก็ไม่มีทีท่าจะพูดอะไร เลยคิดจะพูดขออนุญาตออกไป เอ่อ ดิ...

                เดี๋ยวรอเก็บชามไปล้างด้วย เสียงกระด้างดังแทรกขึ้นมา

                กลีบปากสวยเม้มเข้าหากัน ไม่กล้าพูดต่อ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น...แปลกคนจริงๆ เดี๋ยวหล่อนก็ต้องกลับเข้ามาอีกรอบเพื่อเก็บชามไปล้างอยู่แล้ว...และหล่อนรู้หน้าที่ดีว่าพอกินเสร็จเขาก็ต้องบอกให้ไปหยิบเบียร์มา

                ปุณฑริกยืนอยู่สักพักก็เดินเลี่ยงไปเก็บหนังสือบนโต๊ะ ทั้งที่ก็เรียบร้อยดีอยู่แล้ว แต่เพราะความอึดอัดเลยหาอะไรทำ จะได้ไม่ต้องยืนอยู่ตรงนั้น เปิดไฟดวงหนึ่งในห้องรับแขกเพราะไม่อยากอยู่ในความมืดแบบนี้ในช่วงเวลาตอนนี้ กับผู้ชายคนนี้

                เขาใช้เวลากินไม่นาน บะหมี่ก็หมดชาม ดื่มน้ำจนหมดแก้ว แล้วก็เดินมานั่งตรงโซฟาที่ประจำ  หล่อนแอบมองด้วยหางตา ใจจดจ่อรอว่าเขาคงจะเรียกไปหยิบเบียร์ในอีกไม่ช้า


พรุ่งนี้มาต่อน้า ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

689 ความคิดเห็น

  1. #64 rossukon2531 (@rossukon2531) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:02
    สนุกค่ะ
    #64
    0
  2. #11 แอม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 21:30

    ตอนนี้สองไข่ไม่มาโชว์์ตัวเลยค่ะ อดได้หัวเราะเพราะความน่ารักของหนึ่งคนกะอีกหนึ่งตัวเลย

    #11
    1