รักสุดจิต

ตอนที่ 6 : ข้างหลังภาพ 3/2 (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องรับแขก อลิสาเจนก็ต้องร้องว้าวในใจ รัตติราชจัดแต่งบ้านได้มีสไตล์และน่าอยู่มาก มีความโมเดิร์นแต่เจือกลิ่นอายความวินเทจที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว  

                เจ้าของบ้านน่าจะชอบสไตล์ลอฟต์เป็นพิเศษ ผนังปูนเปลือยแต่ละด้าน บางด้านเป็นผนังอิฐสีน้ำตาลอมส้ม ให้ความรู้สึกคลาสสิก ดิบ ลึกลับ และเวิ้งว้างอย่างน่าประหลาด

เครื่องเรือนมีไม่มากชิ้นนัก แต่ทุกชิ้นล้วนเรียบหรูและดูดี

ไม่มีมุมรกให้เห็นสักนิด อย่างที่บ้านสักหลังควรจะมี ทุกอย่างจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และไม่มีฝุ่นเลย

                มั่นใจว่าเขาเป็นหนุ่มเจ้าระเบียบคนหนึ่ง

                บนผนังด้านหนึ่งของห้องรับแขกติดภาพเขียนสีน้ำมันใส่กรอบอันเบ้อเริ่มไว้ เป็นภาพวิวแม่น้ำตอนกลางคืน ให้อารมณ์หม่น เหงา แต่สวยงามจับใจ

                เธอเห็นเปียโนสีดำตั้งอยู่ตรงมุมห้องด้านหนึ่ง

                เมื่อเขาเดินนำขึ้นไปบนชั้นสอง ระหว่างทางเดินขึ้นบันได ก็มีภาพเขียนสีน้ำมันตกแต่งผนังข้างบันไดไว้เป็นระยะ และล้วนแล้วแต่เป็นภาพเขียนช่วงเวลากลางคืนทั้งสิ้น ทุกภาพให้อารมณ์หม่นและเหงาไม่ต่างจากภาพข้างล่าง

                ท่าทางเขาจะชอบยามค่ำคืนเอามากๆ

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง รัตติราชก็พาเธอเข้าไปในห้องนอนรับรองแขก หยิบเสื้อคลุมสีขาวในตู้เสื้อผ้าส่งให้ เธอจึงเอ่ยขอบคุณเขา

                “เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ผมจะเอาเสื้อผ้าคุณไปเข้าเครื่องซักผ้าให้นะครับ”

                “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันซักเองได้ คุณคงไม่ว่าถ้าฉันจะขออนุญาตซักในห้องน้ำของคุณ” เธอรีบปฏิเสธ ใครจะกล้าใช้ซีอีโอแห่งเดอะบียอนไทยแลนด์ ซักเสื้อผ้ากัน

                “แบบนั้นเมื่อไหร่จะแห้ง”

                “แต่...”

                “ผมเอาเข้าเครื่อง ปั่นแห้งให้ง่ายกว่าครับ” น้ำเสียงของเขายังทุ้มน่าฟังเหมือนทุกครั้ง แต่เจือกังวานความเด็ดขาด จนเธอเลือกจะหยุดดึงดัน

                “ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ถ้าอยากได้อะไร กดอินเตอร์คอมในห้องน้ำเรียกผมได้” เขาเอ่ยก่อนจะออกไปจากห้อง และปิดประตูให้เรียบร้อย

                เมื่อเข้าไปในห้องน้ำสีขาว สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบมากพอๆ กับโรงแรมหรูระดับห้าดาวเช่นเดียวกับห้องนอนด้านนอกและห้องรับแขกชั้นล่าง อลิสาเจนไม่กล้าทำห้องน้ำเลอะเทอะหรือวางข้าวของไม่เป็นที่

หลังจากล้างเนื้อล้างตัวเสร็จ อลิสาเจนก็ลงมายังห้องรับแขกชั้นล่างอีกครั้งด้วยชุดเสื้อคลุมสีขาวกลิ่นหอมกรุ่นสวมทับชุดชั้นในข้างใน และถือเสื้อผ้าชุดเก่าไว้ในมือ

                แสงสว่างด้านนอกก่อนหน้านี้เหลือเพียงแสงสลัวของยามย่ำสนธยา ฝูงนกเริ่มโบยบินกลับรัง และอีกไม่ช้าท้องฟ้าก็คงจะมืดสนิท

                รัตติราชที่กำลังยืนกอดอกหันหลังให้เธอ หันกลับมา แสงนวลจากดวงไฟบนเพดานอาบไล้เนื้อตัวจนเขาดูขาวโพลน

                เขาทอดมองมาด้วยแววตาที่ทำให้เธอรู้สึกวูบวาบ จนต้องคอยดึงสติตัวเอง

                ถ้าเธอมัวแต่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเวลาอยู่ใกล้เขา แบบนี้เมื่อไรภารกิจจะคืบหน้าเสียที เธอต้องการข้อมูลสำคัญบางอย่างจากเขานะ

                ชายหนุ่มเดินตรงมาหาเธอ หยิบเสื้อผ้าไปจากมือเธอ และหายไปด้านหลังอยู่ครู่หนึ่งก็กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแก้วน้ำส้มคั้นในมือ ระหว่างที่เธอกำลังกวาดตาสำรวจรอบห้องรับแขกและบริเวณโดยรอบ

                เมื่อเขามาหยุดตรงหน้าเธอ ส่งแก้วน้ำส้มให้ เธอรับแก้วน้ำส้มมา เพียรซ่อนความลังเลไว้อย่างมิดชิด

                ใช่ เธอเกิดความคิดว่า เป็นไปได้ไหมว่าจะมียานอนหลับในแก้วน้ำส้ม

                เธอไม่ได้คิดเพ้อเจ้อนะ ผู้ชายคนนี้เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แค่เธออยู่ในบ้านของเขากันสองต่อสอง ก็บ้ามากพออยู่แล้ว ถ้าเขาจะวางยาและทำมิดีมิร้ายเธอ ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

                แต่ขณะเดียวกัน บางสิ่งอย่างก็บอกเธอว่า รัตติราชจะไม่ทำอะไรแบบนั้น

                อลิสาเจนทั้งหวาดระแวงแต่ก็ไว้ใจชายหนุ่มไปพร้อมกัน

                แน่นอนว่าช่างเป็นความคิดย้อนแย้งกันสิ้นดี แต่เธอมีความรู้สึกแบบนี้จริงๆ นะ

                สุดท้ายอลิสาเจนก็รับแก้วน้ำส้มคั้นมาจิบเล็กน้อยพอเป็นพิธี พอเขาเดินไปนั่งที่โซฟา ก็ผายมือเชื้อเชิญเธอกลายๆ เธอเลยต้องเดินไปนั่ง แต่เลือกนั่งตัวที่อยู่ห่างจากเขามากที่สุด

                ยิ่งเขามีแรงดึงดูดมาก เธอก็ต้องยิ่งระวังให้มาก แล้วเธอก็ไม่ลืมหรอกว่าบทรัตติราชจะถึงเนื้อถึงตัว เขาก็ทำได้อย่างมืออาชีพ

                ครั้งแรกเขาฉวยโอกาสจูบเธอ

                ครั้งที่สองเขากอดเธอบนดาดฟ้า แม้นั่นจะเป็นการกอดเพื่อป้องกันเธอที่อาจจะโผลงไปชั้นล่าง แต่หลังจากนั้นเขาก็กอดอยู่นานหลายนาทีกว่าจะยอมปล่อย

                ซ้ำร้ายเธอไม่ได้มีทีท่าขัดขืนเลยสักครั้ง ต้องเป็นนัยน์ตาสีสวยของเขาที่ร่ายมนตร์สะกดใส่เธอเป็นแน่

                “บ้านคุณสวยจังเลยนะคะ”

                “ขอบคุณครับ”

                “ฉันขอโทษด้วยที่ทำให้คุณยุ่งยาก”

                “ก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร”

                “แต่ฉันมารบกวนคุณ คุณกำลังจะเข้าบริษัทรึเปล่าคะ”

                “ผมเข้าบริษัทดึกกว่านี้ คุณนั่งเล่นได้ตามสบายครับ”

                “พอเสื้อผ้าแห้ง ฉันก็คงกลับ ไม่อยากรบกวนคุณนานกว่านี้”

                รัตติราชเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามอ่านความรู้สึกของเขาในยามนั้น แต่ก็เหมือนทุกครั้งเธออ่านไม่ออก เขาเป็นผู้ชายที่เก็บความรู้สึกได้มิดชิดมาก

                “คุณบอกว่ามาสัมภาษณ์คนในหมู่บ้านนี้ ใครหรือครับ”

                “อยู่ซอยถัดไป หลังสุดท้าย ไม่ไกลจากบ้านคุณมากค่ะ พี่เขาทำงานด้านไอที ฉันอยากได้ข้อมูลบางอย่าง” หญิงสาวเตรียมข้อมูลไว้พร้อม

                รัตติราชไม่ได้ตอบอะไร แต่มองมาด้วยแววตาที่เธออ่านไม่ออกเหมือนเคยว่าเขาเชื่อคำพูดของเธอหรือไม่

                “บังเอิญมากเลยนะคะ อยู่หมู่บ้านเดียวกับคุณรัตติเลย” อลิสาเจนแกล้งเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะหน่อยๆ ให้ดูคล้ายสบายๆ แต่ข้างในนั้นตรงกันข้าม

                “ครับ”

“คลิปรายการอีสปอร์ตเดอะบียอนจะเผยแพร่วันจันทร์หน้าแล้วนะคะ ฉันจะส่งคลิปให้คุณดูก่อน” เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

                รัตติราชแค่พยักหน้าตอบรับ

                “รูปวาดนี่สวยจังนะคะ คุณวาดเองเหรอ” หญิงสาวหันมองไปยังภาพเขียนบนผนัง

                “ผมวาดเองคงไม่สวยขนาดนี้”

                “แปลว่าคุณก็วาดภาพได้ด้วยเหมือนกัน”

                “ประมาณมือสมัครเล่นครับ”

                “แต่มีแต่ภาพกลางคืนทั้งนั้น คุณคงชอบกลางคืนมากจริงๆ นะคะ” ตอนลอบมองไปยังห้องข้างๆ ที่ติดกับห้องรับแขก ก็เห็นภาพเขียนติดผนังอีกสามภาพ ล้วนแล้วแต่เป็นภาพตอนกลางคืน

                “ครับ ผมชอบ แล้วคนวาดก็ชอบมากด้วย เธอชอบมากกว่าผมอีก”

                เธอ...แปลว่าคนวาดเป็นผู้หญิง

                “ภาพพวกนี้เป็นฝีมือของจิตรกรคนเดียวกันหรือคะ”

                “ครับ”

                “ราคารูปภาพพวกนี้น่าจะสูงมากนะคะ ดูสวยแปลกตามาก” เธอทำเป็นชวนคุยราวกับสนใจภาพเขียนเหล่านี้ แต่ลึกๆ สนใจจิตรกรผู้รังสรรค์ผลงานมากกว่า

                “ก็พอสมควรครับ อย่างภาพนี้ ก็มีคนมาขอซื้อจากผมในราคาห้าล้านดอลล่าร์สหรัฐฯ”

                “ห้าล้านดอลล่าร์! โห ราคาสูงมาก คุณรัตติคงชอบสะสมภาพเขียน ถึงได้ซื้อไว้เยอะแบบนี้”     

                “เปล่าซื้อครับ คนวาดให้ผมมา”

                “เธอเป็นเพื่อนสนิทคุณหรือคะ”

                “เราเป็นยิ่งกว่าเพื่อนสนิทกัน เรามีความทรงจำด้วยกันมากมาย แล้วเธอก็เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผม” สองวลีสุดท้ายเขาคล้ายหลุดหายเข้าไปในห้วงภวังค์แวบหนึ่ง ทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาสื่อชัดเจนว่าผู้หญิงที่เขาเอ่ยถึงมีความสำคัญต่อเขามากมายแค่ไหน

                อาการชากึ่งหน่วง ผุดขึ้นในโพรงอกของหญิงสาวอย่างไม่รู้ที่มาที่ไป

                “แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้วครับ”

                “หมายความว่ายังไงคะ”

                “เธอเสียชีวิตไปแล้ว”

                อลิสาเจนอึ้งไป “ขอโทษด้วยนะคะ”

                “ไม่เป็นไรครับ เธอจากผมไปนานมากแล้ว”                                                                      

                “คุณคงรักเธอมาก”

                ถึงรัตติราชจะไม่ได้ตอบคำถามนี้ แต่แววตาของเขาก็ตอบคำถามด้วยตัวของมันเอง

                อลิสาเจนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงฝ่ามือของชายหนุ่มที่โอบล้อมมือของเธอที่กำลังถือแก้วน้ำส้มอยู่บนตัก เขานั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอ เธอไม่รู้ว่าเขาเดินมาใกล้ตอนไหน เพียงแค่เธอเผลอจมจ่อมอยู่ในห้วงความคิดอยู่แค่ไม่กี่วินาที

                “แก้วเอียงจนน้ำส้มเกือบจะหกใส่คุณอยู่แล้วครับ” รัตติราชเอ่ยพลางหยิบแก้วไปจากมือเธอ

                หญิงสาวมองเขาอย่างงงๆ กึ่งประหม่า เหมือนทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เธอมากกว่าที่ควรจะเป็น

                “คุณแทบไม่ดื่มน้ำส้มเลยครับ ยังกับกลัวผมจะวางยาคุณ” ใบหน้าคนพูดเปื้อนรอยยิ้มน่ามอง

                ผู้ชายคนนี้ช่างสังเกตและฉลาดจนน่าตกใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเหมือนอ่านความคิดของเธอได้

รัตติราชยกแก้วขึ้นจิบน้ำส้มตรงขอบแก้วบริเวณเดียวกับที่มีร่องรอยริมฝีปากเธอจากการจิบไปก่อนหน้านี้ แววตาคู่สวยที่กำลังทอดมองมาคล้ายกำลังเปลื้องเสื้อคลุมเธอออกอย่างเชื่องช้า

                เธอพยายามต้านทานทุกความหวามไหวที่กำลังพลิ้วแผ่วอาบไล้ไปตามเส้นเลือดทุกสายในร่างกาย

                ทั้งที่เธออุตส่าห์ตั้งใจไว้เสียดิบดีว่าจะต้องเป็นฝ่ายคุมเกมบ้าง

แต่ ณ จุดนี้  เกมกลับไปอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอีกครั้ง อย่างยากที่เธอจะทัดทาน

อาจเป็นเพราะเธอแพ้ทางผู้ชายที่มีเสน่ห์แพรวพราวและดูอันตราย

แต่เพราะเธอไม่ใช่สาวน้อยวัยใสอีกแล้ว แค่แพ้ทางแต่เธอจะรับมือสิ่งนี้ได้ เพราะสิ่งสุดท้ายในโลกที่เธอจะยินยอมให้เกิดขึ้น ก็คือ การตกหลุมเสน่ห์ผู้ชายประเภทนี้อีกครั้ง

                หลังจากรัตติราชจิบน้ำส้มเสร็จ เขาก็วางแก้วไว้บนโต๊ะกลาง แต่เขายังกุมมือเธอไว้ไม่ปล่อย

                อลิสาเจนจะดึงมือออก เธอไม่ควรให้เขาแตะเนื้อต้องตัวเธอง่ายเกินไป

                “ผมมีอะไรจะให้คุณดูครับ” เขาทอดเสียงนุ่มทุ้มขณะกระชับมือเธอแน่นขึ้น แต่ก็ไม่ได้แน่นจนทำเธออึดอัดหรือเจ็บ

                รัตติราชลุกขึ้นยืนพร้อมกับดึงเธอให้ลุกขึ้นตาม เขาจูงเธอเดินออกไปจากห้องรับแขก ตรงไปทางด้านหลังบ้าน เขามีความสามารถในการทำให้เธอเซอร์ไพรส์ได้ไม่หยุดหย่อน ทำให้เธอสนใจใคร่รู้อย่างแรงกล้า จนพร้อมจะเดินไปตามทิศทางที่เขากำหนด

                เมื่อออกมาด้านนอก อลิสาเจนก็เห็นบ้านอีกหลังทอดตัวอยู่ไม่ห่างกันหนัก หรือ อาจจะเรียกบ้านซุ้มสำหรับนั่งเล่นพักผ่อน ด้วยลักษณะของบ้านชั้นเดียวทรงแปดเหลี่ยมขนาดย่อม

                “คุณจะพาฉันไปบ้านซุ้มตรงนั้นเหรอ”

                รัตติราชแค่ตอบรับสั้นๆ ในลำคอ

“ในนั้นมีอะไรเหรอคะ” เธอถามแต่เขาไม่ตอบ แค่หันมายิ้มมุมปากที่ดูลึกลับพอๆ กับบรรยากาศใต้แสงจันทร์ในยามนี้

เธอควรกระชากมือกลับและวิ่งหนีออกไปจากบ้านเขาดีไหม

                แต่ก็เหมือนทุกครั้งที่อยู่กับรัตติราช เธอไม่เคยทำตามคำสั่งของสมอง แต่มักทำตามสัญชาตญาณ

                เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูกระจกบ้านซุ้มดังกล่าว อลิสาเจนก็หวังว่าภายในนั้นคงไม่ได้เต็มไปด้วยอุปกรณ์ช่วยสำหรับการร่วมรักแบบบีดีเอสเอ็มหรอกนะ

                ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดความคิดแบบนั้นในหัวของเธอ

                รัตติราชเปิดประตูและจูงมือเธอเข้าไปด้านใน แม้ยังไม่เปิดไฟ แต่ภายในก็ไม่ได้มืดสนิท เพราะผนังที่เหลืออีกเจ็ดด้าน ล้วนแล้วแต่มีหน้าต่างกระจกทรงสูง แสงนวลสลัวจากภายนอกสาดส่องผ่านประตูและหน้าต่างกระจกทั้งแปดด้าน

                ภายในห้องสว่างพึ่บขึ้นเมื่อรัตติราชกดสวิตช์ไฟ แสงจากโคมไฟแชนเดอเลียร์ด้านบนของหลังคาทรงสูงอาบไล้ภายในห้อง

                อลิสาเจนเห็นบางสิ่งอย่างที่อยู่ในห้องนั้น...

ขอบคุณมากค่า ^^

อีบุ๊คจำหน่ายแล้วที่เมพ
รักสุดจิต
เชอริณ
www.mebmarket.com
อลิสาเจน...เธออ่อยเขาจนรถขนอ้อยคว่ำ...เธอล่อลวงเขาให้เป็นกิ๊ก...เธอโปรยเสน่ห์ให้เขาเคลิ้ม...เธอจะเป็นฝ่ายคุมเกม...และเธอห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาด“ฉันชอบกอดของคุณ มันทำให้รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น”รัตติราช...เขาอ่อยเธอเงียบๆ...เขาล่อลวงไม่ให้เธอรู้ตัว...เขาโปรยเสน่ห์เธออย่างแนบเนียน...เขาถนัดเป็นฝ่ายคุม


อินบ็อกซ์สั่งซื้อรูปเล่มกับเพจเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์ได้ค่ะ 
(วางแผงตามร้านหนังสือประมาณวันที่ 27 สิงหาคม 2562)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

338 ความคิดเห็น

  1. #170 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:03
    เห็นอะไรคร้าาาาา
    #170
    0
  2. #169 satam1979 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:32

    ลุ้นๆๆๆมันคืออะไร
    #169
    0
  3. #28 Bamdy_NK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:28
    จะทำอะไรคะเนี่ยย
    #28
    0
  4. #27 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:34
    อ่อยนิ่งๆ เหรอคะคุณแวมไพร์
    #27
    0