รักสุดจิต

ตอนที่ 3 : กลัวแต่ก็อยาก 2/1 (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    19 ส.ค. 62

ความรู้สึกในห้วงเวลานั้นยังอบอวลถึงตอนนี้ คล้ายสิ่งนี้ได้ฝังรากเมล็ดพันธุ์ไว้ในตัวตนของเธอ

                หญิงสาวเลื่อนมือขึ้นแตะริมฝีปากอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว

                จู่ๆ รัตติราชก็จูบเธอหน้าตาเฉย แถมเธอก็ยืนนิ่งให้เขาจูบราวกับเต็มอกเต็มใจ ทั้งที่มันไม่ใช่สักนิด

                งั้นเหรอ?

ก็ตอนนั้นเธอตกใจมาก อาจจะเรียกว่าเกือบช็อกก็ว่าได้ เลยไม่ทันได้ผลักเขาออกไป พอคิดได้ว่าควรจะผลักเขาออกไป เขาก็ถอนจูบ และหันเดินฝ่าสายฝนไปเงียบๆ ราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

                แล้วจูบเขาล่ะ เป็นยังไง?

                ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ

                จริงอ่ะ?

                โอเค มันเริ่มจากความเย็นเยียบของเรียวปากก็จริง แต่เพียงครู่เดียว ก็อุ่นร้อน จนเกือบจะร้อนแรงในตอนท้าย เลือดในกายของเธอสูบฉีดเหมือนน้ำพุที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากใต้พื้นดิน

                ลึกลับและเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศ                  

                เธอให้นิยามเขาในใจ

                อลิสาเจนรีบสะบัดศีรษะสองสามที เมื่อรู้สึกว่าชักจะคิดเลยเถิด

                หญิงสาวดึงตัวเองให้กลับมาสนใจกับงานตรงหน้า เธอคลิกดูรูปถ่ายของรัตติราชที่ถ่ายไปเมื่อวันนั้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตั้งใจจะเลือกรูปเพื่อนำมาลงในคลิปรายการ อีสปอร์ตเดอะบียอน

                รูปถ่ายดูดีทุกภาพจนเลือกไม่ถูก แถมเธอยังเพลินกับการดูรูปของเขา คล้ายถูกตรึงไว้ด้วยอะไรสักอย่าง อาจจะเป็นนัยน์ตาคู่สวยที่ทำให้แทบละสายตาไปไหนไม่ได้

                “ทำอะไรอยู่อ่ะพี่เจน”

                เสียงถามค่อนข้างดังของเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องทำให้อลิสาเจนสะดุ้ง

                “ถามซะดัง ฉันตกใจนะ” อลิสาเจนตบอกตัวเองหลายที

                “ขวัญอ่อนจริงนะพี่ มามะเดี๋ยวจิ้งปลอบให้” สุดเจริญ หนุ่มน้อยเพิ่งจบจากรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ และเพิ่งเข้ามาเป็นพนักงานของเลสอีสมอร์มีเดียได้เกือบสามเดือนแล้ว แต่สนิทสนมคุ้นเคยกับพี่ๆ ในบริษัททุกคน เพราะก่อนจะเรียนจบ เคยมาฝึกงานที่นี่อยู่หลายเดือน

                “ทะลึ่งนะไอ้จิ้ง เดี๋ยวโดนเสย” อลิสาเจนขู่เล่นๆ เอ็นดูเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องเหมือนน้องชายคนหนึ่ง

                “จิ้งล้อเล่น พี่เจนทำอะไรอยู่” สุดเจริญเอียงหน้ามามองหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของอลิสาเจน “นี่มันคุณรัตติราชใช่มั้ยพี่เจน”

                “อือ”

                “โห ดูดี โคตรหล่อเลย ไอดอลผมเลยนะเนี่ย”

                “เขาเป็นไอดอลแกเหรอ”

                “ก็เขาสุดยอดมาก จีเนียสตัวจริงเลยนะพี่ ทั้งเกม อาฟเตอร์ไลฟ์ ออฟ เดอะ ลาสต์ แวมไพร์ กับ เดวิล ออฟ เดธ ไอเดียเขาทั้งนั้น พอเปิดตัวปุ๊บ ดังถล่มทลาย ทำกำไรให้บริษัทไม่รู้เท่าไหร่ เป็นผู้บริหารของบริษัทดังด้วย สุดยอดเลย เห็นว่าจะมี เดวิล ออฟ เดธ ซีซันสองด้วย จิ้งนี่รอเลย แฟนพันธุ์แท้จ้า” ท่าทางของเด็กหนุ่มจะปลื้มรัตติราชเอามากๆ

                “เล่นเกมนี้ด้วยเหรอ”

                “จิ้งนี่มือวางอันดับต้นๆ เลย”

                “มันสนุกมากเหรอเกมนี้”

                “มันเป็นหนึ่งในตำนานของเกมโมบ้าเลยพี่ ว่าแต่ไปสัมภาษณ์ เขาเป็นไงพี่”

                “ก็ดี...แต่...”

                “แต่อะไร”

                “ไม่...ไม่มีอะไรหรอก”

ไม่มีทางที่เธอจะเล่าออกไปเด็ดขาดว่ารัตติราช...จูบเธอ

                 “อะไร แต่ แต่ดันไม่มีอะไร”

                “ว่างนักหรือไง สคริปต์ที่ให้เขียนเสร็จรึยัง”

                “ยังเลยครับพี่” สุดเจริญตอบเสียงจ๋อย

                “งั้นก็รีบไปทำให้เสร็จ พี่จะเอาวันนี้นะ ไม่ใช่เดือนหน้า”

                “ครับผม” เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง เดินซอยเท้ากลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองต่อ

                อลิสาเจนหันมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง

                ผู้ชายบ้าคนนี้ขโมยจูบเธอ แล้วก็หายเงียบไปเป็นสัปดาห์ ทำให้เธอปั่นป่วนหัวใจมาตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เมื่อสองวันก่อนเธอเข้าไปที่บริษัทเดอะบียอน ก็ไม่พบเขา แต่อาจเป็นเพราะเธอจะเข้าไปในช่วงกลางวันเสียส่วนใหญ่

ชายหนุ่มทำให้เธอต้องเหลือบมองหน้าจอสมาร์ตโฟนทุกครั้งที่มีสายหรือข้อความเข้า ด้วยวาดหวังว่าจะเป็นรัตติราช แต่ก็ต้องผิดหวังทุกครั้ง

                สิ่งนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการที่เธอวางไว้สักนิด ยังไม่ทันไร เธอก็ว้าวุ่นใจเพราะชายหนุ่มได้ขนาดนี้

                หลายครั้งที่เกือบจะกดโทร.หาเขา แต่ก็เปลี่ยนใจ ถ้าเขาไม่ได้จูบเธอ เรื่องคงง่ายกว่านี้ เธอคงหาเรื่องโทร.หาหรือเข้าหาเขาได้ไม่ยากเย็นนัก

                ทำไมรัตติราชต้องจูบเธอด้วย เธอไม่เข้าใจเลย

                สุดท้ายอลิสาเจนก็ยังคิดไม่ตกว่าจะเดินหน้าต่อหรือล้มเลิกภารกิจ

                แต่ถ้าล้มเลิก...ก็จะมีบางสิ่งติดค้างในใจของเธอตลอดไป และเธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแน่

                เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น เมื่อยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับ เสียงของเจ้านายเธอก็ดังมาตามสาย

                “เจน เย็นวันเสาร์นี้ บริษัทเดอะบียอนเชิญเราไปร่วมงานแถลงข่าวการจัดงานแข่งขันอีสปอร์ตควบเลี้ยงขอบคุณสื่อไปด้วยที่ตึกบียอน เจนต้องไปนะ งานนี้สื่อไปกันเพียบ”

                “พี่ไปไม่ดีกว่าหรือคะ”

                “ในอีเมลระบุชื่อเจน แล้วเจนก็เพิ่งไปสัมภาษณ์ซีอีโอของเดอะบียอน เจนไปจะดีกว่า เขาอุตส่าห์ให้เกียรติเชิญมา ยังไงเจนก็ต้องไป”

               

เพราะคำสั่งของเจ้านาย อลิสาเจนเลยต้องมาร่วมงานแถลงข่าวการจัดงานแข่งขันอีสปอร์ตที่กำลังจะจัดขึ้นในเร็วๆ นี้ ภายใต้ชื่อ เดวิล ออฟ เดธ แชมเปี้ยนส์ลีกโดยเป็นการร่วมมือกันระหว่างบริษัทเดอะบียอนและสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง อย่างเลี่ยงไม่ได้

                แต่ก็ใช่ว่าหญิงสาวอยากจะเลี่ยง

                นี่เป็นโอกาสอันดีที่เธอจะได้สานต่อภารกิจของเธออีกครั้ง ในแบบที่เธอไม่ต้องเสียฟอร์มมากนัก

                เรื่องอะไรจะยอมให้ชายหนุ่มจูบฟรี มิหนำซ้ำภารกิจก็ต้องล้มพับล่ะ

                คืนนี้อลิสาเจนตั้งใจแต่งตัวและแต่งหน้าเป็นพิเศษกว่าทุกครั้ง

                เธอแต่งหน้าอ่อนๆ อย่างดูเป็นธรรมชาติ ผมยาวแสกกลาง หยิกเป็นลอนน้อยๆ แผ่สยายเต็มแผ่นหลัง เธอสวมกางเกงขายาวทรงหลวม สวมเสื้อแขนกุดกึ่งเอวลอยและสวมเสื้อตัวนอกทับอีกตัวเพื่อให้ดูสุภาพ รวมทั้งกระเป๋าทรงย่ามใบโปรด รองเท้าผ้าใบ และกำไลหินสี

                วันนี้ลานจอดรถด้านหน้าบริษัทมีรถจอดอยู่มากกว่าวันนั้นหลายเท่า คงเป็นรถยนต์ของตัวแทนสื่อต่างๆ ที่มาร่วมงานแถลงข่าวในวันนี้

                บรรยากาศโดยรอบโพล้เพล้เต็มแก่ แสงสีส้มเรืองรอง ณ สุดปลายฟ้า กำลังจะลาลับหายไปในอีกไม่ช้า

                เมื่อเข้าไปในโถงชั้นล่าง ก็พบพนักงานสาวมาดเนี้ยบคนเดิมตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เจ้าหล่อนเชิญเธอขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสาม เพราะงานเลี้ยงขอบคุณสื่อจัดอยู่ที่ชั้นนั้น

                ติ๊ง...ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสาม มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าลิฟต์

                เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจำเธอได้ เขายิ้มให้ “เชิญด้านในครับ”  เขาเปิดประตูกระจก ผายมือให้เธอเข้าไป

                เสียงพูดคุยอื้ออึงดังขึ้น เมื่อเธอก้าวเข้าไปด้านใน เริ่มเห็นผู้คนเดินกันให้ขวักไขว่ ทั้งตัวแทนสื่อและทีมงานของเดอะบียอนไทยแลนด์

                รอบๆ ผนังห้องเต็มไปด้วยโปสเตอร์เกมออนไลน์ของบริษัทเดอะบียอนตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน

                มีมุมเครื่องดื่มและของว่างจัดไว้ที่ด้านหนึ่งของห้อง

                ด้านหน้าห้องมีทีวีจอแบนติดผนังขนาดยักษ์ กำลังฉายถึงความประสบความสำเร็จในการจัดการแข่งขันอีสปอร์ตของบริษัทเดอะบียอนในประเทศอื่นๆ ที่ผ่านมาในแต่ละครั้ง

                อลิสาเจนยิ้มและทักทายกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่รู้จักกัน เคยพบกันตอนเธอทำงานที่บริษัทแรก ทั้งสองคุยทักทายกันเล็กน้อย ส่วนที่เหลือเพื่อนรุ่นพี่เน้นการชื่นชมรัตติราช ธรรศนาถ ล้วนๆ

                “คุณเรย์เก่งจริงๆ นะ เป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรง แค่ย้ายมาเป็นซีอีโอให้เดอะบียอนไทยแลนด์ได้ไม่ถึงสามเดือน ก็ทำกำไรไตรมาสที่ผ่านมาเพิ่มขึ้นเกือบยี่สิบเปอร์เซ็นต์ จัดอีเวนต์น่าสนใจ เป็นกระแสในโลกโซเชียลตลอด มิน่าถึงก้าวขึ้นมาเป็นซีอีโอที่อายุน้อยที่สุดของเดอะบียอน ไม่รู้ยังโสดรึเปล่านะ แต่หล่อระดับนี้ เก่งเบอร์นี้ ไม่น่าจะเหลือนะ” สาวใหญ่มาดเป็นกันเอง ผมหยิกฟูฟ่องวิเคราะห์เอง สรุปเองเสร็จสรรพ

                อลิสาเจนจดสายตาไปยังผู้ที่เป็นหัวข้อสนทนาหลักของทั้งสอง รัตติราชอยู่ในชุดสูทสากลแบบพอดีตัวสีดำสนิทเนี้ยบประณีตเหมือนเดิม ผิวขาว ริมฝีปากก็สีชมพูเข้มระเรื่อเหมือนเคย เธอคงเริ่มชิน และคิดว่าสิ่งนี้ก็ทำให้เขามีรูปลักษณ์คล้ายพระเอกเกาหลีผิวขาวและปากแดงเหมือนกัน

                แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน รัตติราชก็ดูดีและโดดเด่นกว่าผู้ชายทั้งหมดในงานเลี้ยง

                ไม่ใช่แค่โดดเด่นธรรมดาด้วยนะ แต่โดดเด้งเจิดจรัส จนไม่มีใครเทียบรัศมีเขาติดได้สักกระผีกลิ้น

                เธอเองก็นึกสงสัยไม่ต่างจากเพื่อนรุ่นพี่ว่ารัตติราชมีเจ้าของหัวใจหรือยัง หรือจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายคาดเดา หล่อและเก่งเบอร์นี้จะเหลือรึ

                หลังจากสนทนากันอยู่อีกครู่หนึ่ง เพื่อนรุ่นพี่ก็ขอตัวไปคุยกับคนรู้จักต่อ อลิสาเจนเดินชมรอบๆ งาน หลายครั้งหันไปมองรัตติราชที่กำลังง่วนกับการสนทนากับผู้บริหารของสถาบันการศึกษาที่ร่วมสนับสนุนการจัดการแข่งขันอีสปอร์ตในครั้งนี้ ครั้งหนึ่งเขาหันมาสบตาเธอ เขาแค่ยิ้มให้เล็กน้อยอย่างมีมารยาทและสุภาพตามประสาคนรู้จักกันทั่วไป ก่อนจะหันไปคุยกับคู่สนทนาต่อ

                ผิดหวัง

                ความรู้สึกนี้ผุดขึ้นในใจของเธอทันที

                ไม่มีอะไรคืบหน้าอย่างที่เธอแอบวาดหวังเลยสักนิด

                แต่ที่หนักหนาไปกว่านั้นคือ หวังว่านี่จะเกี่ยวข้องกับแค่เรื่องภารกิจของเธอ ไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากนั้น

                 ส่วนจูบในคืนนั้นก็อาจเป็นแค่ความบังเอิญและไม่ตั้งใจ แล้วก็ผ่านเลยไป

                อลิสาเจนไม่รู้จริงๆ ว่า เธอจะหาวิธีเข้าหารัตติราชอย่างไรต่อดี สิ่งนี้ไม่ได้ง่ายเลย เพิ่งรู้ว่าทักษะในการเข้าหาเพศตรงข้ามของเธอต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไป พอๆ กับสองเพื่อนซี้ ตุลญาณากับอัญเชิญพรนั่นแหละ แล้วที่สองคนนั้นมีคนรักเป็นตัวเป็นตนกับเขา ก็เพราะฝ่ายชายรุกเข้าหาอย่างหนัก จนสองคนนั้นหนีไปไหนไม่รอด

                สงสัยพอจบงานเลี้ยง ถ้าโชคดีเธอก็อาจได้คุยกับเขานิดหน่อย เขาเอ่ยขอบคุณเธอ จากนั้นเธอก็เดินทางกลับพร้อมกับของที่ระลึกปากกาลายยมทูต จากเกมออนไลน์ เดวิล ออฟ เดธ ของที่ระลึกของงานเลี้ยงในวันนี้

                อันที่จริงมีแก้วน้ำลายซูเปอร์ฮีโรในเกมออนไลน์อีกเกมด้วย แต่อลิสาเจนเลือกปากกาอย่างไม่ลังเล

                เมื่อใกล้จะเลิกงาน แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ ก็เป็นไปตามคาด อลิสาเจนกำลังยืนคุยกับตัวแทนสื่อจากอีกบริษัทกับทีมงานของเดอะบียอนสองคน รัตติราชเข้ามาเอ่ยขอบคุณสั้นๆ อย่างสุภาพ ก่อนจะผละห่างออกไปพูดคุยกับพนักงานอีกคนที่อีกด้านหนึ่งของห้อง

                อลิสาเจนลอบมองตาม เธอเริ่มโกรธฝ่ายนั้น อาจจะผสมความสับสนงุนงงด้วย

                เขาเล่นอะไรของเขา

...จู่ๆ ก็จูบเธอ

...จู่ๆ ก็ชวนเธอมางานวันนี้

...จู่ๆ ก็ทำเหมือนไม่มีอะไร

                หรือเธอไม่ควรมางานนี้ตั้งแต่ต้น หรืออาจจะไม่ควรมาสัมภาษณ์เขาตั้งแต่วันนั้นด้วยซ้ำ

                เธอนี่ช่างไม่มีดวงเรื่องผู้ชายเอาเสียเลย

                อลิสาเจนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พอกลับออกมาอีกครั้ง ก็ยังเหลือแขกและทีมงานเดอะบียอนอีกไม่ถึงห้าหรือหกคน เธออดกวาดตามองหารัตติราชไม่ได้ แต่ก็ไม่พบ เขาคงกลับไปแล้วกระมัง

                เมื่อประตูลิฟต์เปิด เธอก้าวเข้าไปในห้องโดยสาร แต่ประตูยังไม่ทันปิด รัตติราชก็ก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างๆ  เธอที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของห้องโดยสาร มีผู้บริหารจากบริษัทสื่อยักษ์ใหญ่อีกสามคนเดินตามเข้ามาด้วย รัตติราชเหลือบมองเธอแค่แวบเดียว ราวกับไม่ใช่บุคคลที่น่าสนใจอะไร และหันไปสนทนากับกลุ่มผู้บริหารดังกล่าว

                เธอพยายามบังคับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ว่าจะยากเย็นมากก็ตาม

                จนเมื่อลิฟต์มาหยุดที่ชั้นล่าง อลิสาเจนตั้งท่าจะเดินออกจากลิฟต์เหมือนกับกลุ่มผู้บริหาร อยากออกไปจากลิฟต์เต็มแก่ ทั้งอยากเห็นและไม่อยากเห็นหน้ารัตติราช ทว่าสุดท้ายก็คิดว่าไม่อยากเห็นมากกว่า แต่ว่ารัตติราชเอื้อมมือมากุมมือเธอที่ทอดวางอยู่ข้างตัวเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

                “อย่าเพิ่งไปครับ”

                รัตติราชพึมพำเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน เธอหันมองเขาอย่างงุนงง ชายหนุ่มหันมาสบตาเธอครู่หนึ่ง คราวนี้แววตาของเขาไม่ได้ห่างเหินเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มีบางสิ่งที่ปลุกเร้าความรู้สึกของเธอได้ แม้ว่าในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา เขาจะคลายมือเธอ และหันไปล่ำลากับกลุ่มผู้บริหารจากสื่อที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์

ขอบคุณทุกการติดตาม พรุ่งนี้มาต่อค่ะ ^^

อีบุ๊คจำหน่ายแล้วที่เมพ
รักสุดจิต
เชอริณ
www.mebmarket.com
อลิสาเจน...เธออ่อยเขาจนรถขนอ้อยคว่ำ...เธอล่อลวงเขาให้เป็นกิ๊ก...เธอโปรยเสน่ห์ให้เขาเคลิ้ม...เธอจะเป็นฝ่ายคุมเกม...และเธอห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาด“ฉันชอบกอดของคุณ มันทำให้รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น”รัตติราช...เขาอ่อยเธอเงียบๆ...เขาล่อลวงไม่ให้เธอรู้ตัว...เขาโปรยเสน่ห์เธออย่างแนบเนียน...เขาถนัดเป็นฝ่ายคุม


อินบ็อกซ์สั่งซื้อรูปเล่มกับเพจเป็นหนึ่งสำนักพิมพ์ได้ค่ะ 
(วางแผงตามร้านหนังสือประมาณวันที่ 27 สิงหาคม 2562)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

338 ความคิดเห็น

  1. #163 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:27
    โดนปั่นหัวแทน
    #163
    0
  2. #162 Go_Aey (@Go_Aey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 13:25
    เล่นอะไรคุณรัตติ
    #162
    0
  3. #161 kyoyomi (@nathamon22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 10:06
    อยากอ่านต่ออแล้วว อารายยของพระเอกก
    #161
    0
  4. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 10:45
    กรี้ดดดด อ่านแค่นิดเดียวก็เขินพระเอกแล้ววววว
    #16
    0
  5. #15 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 09:21

    เอ้า คิด18+ซ่ะงั้น5555นางหื่น
    #15
    0
  6. #14 SugarFirn (@vara7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 08:58

    รออ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ

    #14
    0