ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 8 : บท 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    24 พ.ค. 61

“ทำไมผมจะไปไม่ได้ ก็เลิกประชุมแล้ว”

                “ฉันบอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ไง”

                “แม่ใหญ่ไม่มีเหตุผลซะเลย จะมาขังผมเป็นเด็กๆ แบบนี้ไม่ได้นะครับ” น่านฟ้าโต้แย้งอย่างดึงดัน

                “ก็เพราะแกทำตัวเป็นเด็กอยู่นี่ไง ฉันถึงทำแบบนี้”

                “ผมเป็นเด็กตรงไหน ผมสูง 182 เซ็นฯ น้ำหนักสมส่วนกับส่วนสูง อายุ 27 สาวติดตรึม แม่ใหญ่งงป่าว” ท้ายประโยค เขาดัดเสียงอย่างกวนๆ

                “แกรู้ตัวนี่ว่าแกอายุ 27 แล้วทำไมถึงหลับคาห้องประชุมแบบนั้น หา!

                “ผมก็แค่พักสายตาเท่านั้นเอง”

                “พักสายตางั้นเหรอ งั้นแกช่วยสรุปให้ฉันฟังสิว่าแต่ละแผนกรายงานอะไรให้แกฟังบ้าง”
                น่านฟ้าหน้าเหลอ “โห ใครจะไปจำได้ละครับ แต่ละคนพูดน้ำไหลไฟดับ ผมจำไม่ได้หรอก”

                “ถ้าอย่างนั้น ฉันจะให้หยีสรุปรายงานการประชุมให้แกฟังอีกที” แม่ใหญ่สั่ง

                “ไม่มีปัญหาครับ” น่านฟ้ายักไหล่น้อยๆ “ถ้าอย่างนั้นผมออกไปได้แล้วนะ”

                “ยัง”

                “โห ทำไมอีกล่ะแม่ใหญ่”

                “ก็หยีจะสรุปรายงานการประชุมให้แกฟังเดี๋ยวนี้ ในห้องนี้”

                “แต่นี่มันใกล้จะเลิกงานแล้วนะ”

                “แกจะสนเวลาเลิกงานทำไม แกเป็นประธานบริษัทคนใหม่ หยี ทำหน้าที่ของเธอซะ ถ้าประธานไม่รู้เรื่องการประชุมของวันนี้ ฉันจะเอาเรื่องเธอ” ช่วงท้าย นางวิภาหันไปสั่งมัศยาเสียงเข้ม ก่อนจะหันเดินฉับๆ ออกไปจากห้อง

                “เฮ้ย! แม่ใหญ่ เดี๋ยวก่อน ผมไม่อยู่กับยายเจ๊คนนี้ในห้องประชุมสองต่อสองเด็ดขาด” น่านฟ้าร้องโวยวายพร้อมกับทำท่าจะพุ่งตามแม่ใหญ่ออกไป แต่มัศยาก็ไวปานวอก พุ่งมายืนกางแขน ขวางทางออกของเขา

                “คุณทำอะไรของคุณ! ” น่านฟ้าเค้นเสียงถามลอดไรฟัน

มัศยายืนขวางหน้าประตูห้องประชุมอย่างไม่มีทีท่าจะยอมถอยไปไหนง่ายๆ “ก็ทำหน้าที่ของฉัน กลับไปนั่งที่คุณซะ ฉันจะสรุปรายงานการประชุมทั้งหมดให้คุณฟัง” หล่อนสั่งเสียงเข้ม ท่าทางเอาเรื่องไม่ต่างจากนางวิภา

                น่านฟ้าปั้นหน้าเหมือนเด็กกำลังถูกขัดใจ “เอาไว้พรุ่งนี้ไม่ได้หรือไง ตอนนี้มันใกล้เลิกงานแล้ว”

                “ไม่ได้ คุณไม่ได้ยินที่ท่านสั่งเมื่อกี้หรือไง”

                “แล้วทำไมคุณต้องทำตามคำสั่งของแม่ใหญ่ทุกอย่างขนาดนั้น”

                “เพราะฉันเป็นพนักงานที่นี่ และหน้าที่ของฉันคือทำทุกสิ่งอย่างเพื่อรักษาผลประโยชน์ของบริษัท” มัศยาตอบชัดถ้อยชัดคำ

                “รักษาผลประโยชน์บ้าบออะไรของคุณ”

                “ฉันก็พยายามสอนงานให้ประธานคนใหม่ที่ไม่เอาถ่าน จับจด หยิบโหย่ง เพื่ออนาคตของบริษัทมีโชคไง”

                น่านฟ้าหรี่ตาน้อยๆ “คุณว่าใครไม่เอาถ่าน จับจด หยิบโหย่ง”

                “จะว่าใครล่ะ ก็ว่าคนที่วันๆ เอาแต่เล่นเกม ประชุมเมื่อไหร่ ก็สัปหงกตลอดศกไง” มัศยาตอบกลับอย่างไม่เกรงใจกันอีกต่อไป หล่อนยังคงจงรักภักดีต่อบริษัทแห่งนี้ไม่แปรเปลี่ยน และยังทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาอย่างเต็มที่ แต่การปะทะคารมกับหมอนี่เป็นคนละเรื่องกัน แม้เขาจะเป็นประธานบริษัทก็เถอะ

                “ปากวอนหาเรื่องเหลือเกินนะ”

                “ฉันพูดเรื่องจริง ไม่ได้วอนหาเรื่องซะหน่อย” หญิงสาวตอบลอยหน้าลอยตา

                “สรุปจะหลีกทางหรือไม่หลีก”

                “ไม่หลีก”

                “ทำไมอยากอยู่ในห้องกับผมสองต่อสองนักหรือไง”

                “จะบ้ารึเปล่า เมื่อกี้ไม่ได้ยินหรือไงว่าท่านให้ฉันสรุปรายงานการประชุมของวันนี้ให้คุณฟัง”

                “แน่ใจเหรอ” ชายหนุ่มหรี่ตามอง

                “ไม่ต้องมาทำหน้าทำเสียงแบบนั้นเลยนะ ทุกวันนี้ฉันฝืนใจแค่ไหนรู้มั้ยที่ต้องมาคอยตามเฝ้าคุณแบบนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อเห็นแก่ประธานโชค ฉันคงขอสาปส่งคุณไปนานแล้ว” มัศยาตอบอย่างไม่อ้อมค้อม

                “แต่ผมว่าข้ออ้างมากกว่ามั้ง คงอยากอยู่กับผมตามลำพังงั้นสิ แต่ขอบอกนะ คุณไม่ใช่สเปกผม ผู้หญิงของผมต้องผอมเพรียว หุ่นนางแบบ เป๊ะทั้งตัว และต้องเด็กกว่าผมเท่านั้น” น่านฟ้าตอกย้ำการปรามาสมัศยาด้วยการปรายตามองหล่อนตั้งแต่ศีรษะจดเท้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #4 fsn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 19:04

    ปาก ช่างไม่ธรรมดา สู้เค้าหนูหยี

    #4
    0