ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 44 : บท 44

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

                ขนาดดุไปเสียขนาดนั้น คนบ้าก็ยังยิ้มกรุ้มกริ่มไม่เลิก สงสัยจะโรคจิต ชอบโดนดุ หล่อนสะบัดหน้าพรึ่บ ไม่อยากประสานสายตากับนัยน์ตาแวววามแสนทะเล้นนัก เดี๋ยวจะหวิวไหวหนักไปนี้ ก็เลยจดสายตาไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาของเขา

                แต่หลังจากนั่งมองไปสักพัก ก็รู้สึกเหมือนโดนจ้อง ก็เลยหันมองน่านฟ้าอีกครั้ง แล้วก็ต้องหน้านิ่ว เมื่อเห็นเขาจดสายตามายังบริเวณที่ต่ำกว่าใต้คางของหล่อน เลยก้มมองบ้าง แล้วก็แทบช็อก เมื่อพบว่ากระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตสีเหลืองนวลของหล่อนหลุดจากรังดุม เป็นเหตุให้สาบเสื้อของหล่อนแยกออกจากกัน จนทรวงอกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อชั้นในลูกไม้สีขาวออกมาอวดโฉมเกือบครึ่งเต้า

                “ไอ้คนทะลึ่ง! ” มัศยาแว้ดออกไป พร้อมกับยื่นมือไปผลักน่านฟ้าเต็มแรง

                แต่คงจะแรงเกินไปหน่อย ชายหนุ่มก็เลยหงายหลังไปพร้อมกับเก้าอี้ทำงาน จนลงไปนอนหงายอยู่บนพื้น และร้องโอดโอยเบาๆ มือข้างหนึ่งคลึงศีรษะที่เพิ่งกระแทกพื้นไปด้วย

                “เจ๊จะฆ่าผมหรือไง” น่านฟ้าโอดครวญขณะลุกขึ้นมายืน

                “ฆ่ายังน้อยไป” หล่อนเค้นเสียงลอดไรฟันพลางกลัดกระดุมเสื้อเม็ดบนไปด้วย “คนทะลึ่งอย่างคุณ มันต้องโดนแบบนี้แหละ”

                “ผมไปทะลึ่งอะไร”

                “ก็คุณแอบดูหน้าอกฉัน”

                “ผมแอบดูอะไร เจ๊อย่ามามั่ว”

                “ใครว่าฉันมั่ว เมื่อกี้คุณแอบจ้อง...หน้าอกฉันตาไม่กะพริบ” หล่อนตอบอย่างแค้นใจ เมื่อกี้น่าจะผลักแรงกว่านี้ให้ศีรษะของเขาแตกไปเลย

                “ใครว่าผมแอบจ้อง ผมก็แค่นึกว่าเจ๊จงใจให้ผมดู เพื่อจะตกรางวัลให้ผมเท่านั้นเอง” น่านฟ้าตอบงึมงำ

                ของขึ้นทันที มัศยาเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดเขาอีกสักป้าบ แต่อีกฝ่ายก็ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นป้องทันควันตามสัญชาตญาณ

                “เจ๊ใจเย็นๆ ” ชายหนุ่มร้องห้าม

                “กลัวเป็นด้วยเหรอ”

                “กลัวสิ เจ๊มือหนักเป็นบ้า สมแล้วที่เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอล”

                “กลัวก็ดี ถ้าคราวหลังทะลึ่งกับฉันอีก โดนหนักกว่านี้แน่” หล่อนขู่

                แต่น่านฟ้าแอบพะงาบปากไร้เสียง โดยไม่ให้หล่อนเห็นว่า “ไม่กลัวหรอก” แล้วเมื่อเหลือบไปเห็นสิ่งผิดสังเกตบนหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะ ก็รีบชี้ไปยังหน้าจอและบอกว่า “เจ๊ดูนั่นสิ”

                มัศยาหันมองตาม ขมวดคิ้ว ลืมเรื่องเมื่อสักครู่ไปทันที เมื่อเห็นชายชุดดำสองคนย่องเข้ามาในโรงงาน “นั่นใคร”

                “ผมว่าคนของนายสุกิจกับไอ้ภูริชแน่”

                “สงสัยจะจริง ดูมันลับๆ ล่อๆ อุ๊ย มันไปทำอะไรอยู่ตรงเครื่องจักรก็ไม่รู้ คุณนี่ลางสังหรณ์แม่นเป็นบ้า” มัศยาพูดอย่างตื่นเต้น แทบไม่อยากเชื่อกับลางสังหรณ์ที่แสนแม่นยำของเขา

                น่านฟ้าไม่ตอบแต่หยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมา

                “คุณจะทำอะไร” หล่อนถาม

                “ก็จะโทร. เรียกยามมาจับไอ้สองตัวนี้ไง” พูดจบเขาก็โทร. สั่งการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองนายที่เฝ้าอยู่ด้านล่างให้เข้ามาจับชายแปลกหน้าสองคนในโรงงาน

                จากนั้นสองหนุ่มสาวก็รีบตามลงไปสบทบที่โรงงาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น