ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 41 : บท 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    13 ก.ค. 61

หยุดอัพเรื่องนี้ไปหลายวัน ต้องขอโทษด้วยนะคะ ^^

********

“ขี้ระแวงไปถึงไหน ในตู้เย็นคุณมีใช่มั้ย เดี๋ยวฉันไปเอาเองก็ได้” เธอทำท่าจะลุกขึ้น แต่เขากระชับข้อมือเธอไว้ก่อน

                “ผมไปเอาให้เอง”

                “กลัวฉันจะวางยาคุณหรือไง” เธอดักคออย่างรู้ทัน

                “ผมก็แค่อยากกันไว้ก่อน” เขาตอบและเดินหายออกไปจากห้อง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำอัดลมกระป๋องแช่เย็น

                ปารณหน้านิ่วเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาและกำลังถือนาฬิกาข้อมือของเขาไว้ในมือ เขาเดินเข้าไปเพื่อส่งกระป๋องน้ำอัดลมให้

                สาวสวยเอ่ยขอบคุณ รับกระป๋องน้ำอัดลมมา และเดินกลับไปนั่งที่เตียงอีกครั้ง “คุณคงไม่ได้วางยาฉันนะ”

                “คุณเต็มใจมากับผมเอง ทำไมผมต้องวางยาคุณด้วย”

                “ก็จริงแฮะ”

ชายหนุ่มจดจ้องที่นาฬิกาข้อมือแบรนด์ดังของตัวเองและพูดว่า “ขอนาฬิกาผมคืนด้วย”

เธอยิ้มยั่วเย้า “อืม ฉันเล่นกลเป็นด้วยคุณอยากดูมั้ย”

                ปารณจ้องมองเธอไม่วางตาและพูดตรงๆ ออกไปว่า “ผมอยากทำอย่างอื่นไม่อยากดูคุณเล่นกล แล้วก็ช่วยคืนนาฬิกาข้อมือผมมาด้วย”

                “ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม ใจเย็นๆ หน่อยสิคะ ส่วนนาฬิกาข้อมือฉันคือคุณแน่” เธอพูดจบก็เลื่อนมือสองข้างไปไว้ด้านหลัง “ทายสิ นาฬิกาคุณอยู่มือไหน”

                “นี่นะกลของคุณ”

                “ทายหน่อยสิ” หญิงสาวออดอ้อน

                ชายหนุ่มปั้นหน้ารำคาญ แต่ก็ยอมตอบออกไป “มือซ้าย”

                สาวสวยอวดรอยยิ้มพิมพ์ใจ ตามด้วยยื่นออกมาสองข้าง มือข้างหนึ่งยังคงถือกระป๋องน้ำอัดลม แต่มืออีกข้างว่างเปล่า

                “นาฬิกาผมอยู่ที่ไหน”

                “ใจเย็นๆ มันอยู่นี่” เธอยื่นมือข้างขวาไปที่หลังหูเขา พลันนาฬิกาข้อมือก็ปรากฏขึ้นในมือข้างนั้นของเธอ

                ปารณรับนาฬิกาข้อมือเรือนนั้นมา กวาดตามองเธอไปทั่วทั้งตัว ความปรารถนาในตัวเธอดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ไม่รู้เป็นเพราะเธอเล่นมายากลเป็นหรือไม่

                “เห็นรึยังว่าฉันเล่นมายากลเป็น”

                “ก็แค่กลง่ายๆ ”

                เธอยิ้มท้าทาย และยื่นกระป๋องน้ำไปจ่อที่ริมฝีปากเขา “ดื่มสิคะ”

                “ทำไมผมต้องดื่มด้วย”

                “ก็เพราะฉันขี้เกียจเล่นมายากลแล้ว”

                เขาขมวดคิ้ว “คุณพูดจาเข้าใจยากมากเลยรู้ตัวมั้ย”

                “งั้นถ้าฉันบอกว่าฉันอยากได้จูบหวานๆ ปนรสซ่าล่ะ คุณจะเข้าใจหรือยัง”

                ประกายวาววามแทรกซึมในดวงตาคมๆ ของปารณ เขารับกระป๋องน้ำอัดลมมา กระดกดื่มไปสองอึก ก่อนจะยื่นมือไปที่หัวเตียงเพื่อวางกระป๋องน้ำอัดลม จากนั้นก็หันมาโอบรอบเอวบางเพื่อรั้งเธอเข้ามาใกล้

                “ผมอยากรู้จังว่าคุณจะหวานและซ่าแค่ไหน”

                “เดี๋ยวคุณก็รู้เอง”

                “คุณชื่ออะไร”

                “เราไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อกันหรอกค่ะ แค่...รู้จักอย่างอื่นกันก็พอแล้ว” รอยยิ้มท้าทายเปื้อนดวงหน้าสวย

                เขายิ้มอย่างพึงพอใจ จดสายตาไปยังเรียวปากได้รูปอวบอิ่ม ค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปหา แต่แล้วเขาก็สะบัดใบหน้าเบาๆ เมื่อจู่ๆ ความมึนก็จู่โจมอย่างไม่ให้ตั้งตัว ภาพตรงหน้าพร่ามัวกะทันหัน จนไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงสาว

                “เป็นอะไรไปคะ”

                “ผมมึนหัวจัง คุณ...ทำอะไรผม” พูดไม่ทันขาดคำ ปารณก็เอนฟุบไปหาเธอ หมดสติสัมปชัญญะไปในทันที

                เธอผลักเขาให้นอนหงายลงเตียงอย่างไม่ออมแรง รอยยิ้มยั่วเย้าและท้าทายก่อนหน้านี้ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย มีเพียงริมฝีปากที่แบะลงเท่านั้น

“สมน้ำหน้า อยากหื่นกามดีนัก ก็เลยหลงกลมายากลยานอนหลับ” เธอหัวเราะหึ สะใจที่อีกฝ่ายหน้ามืดมักมากเสียจนชะล่าใจ ไม่ทันระวังตัวเมื่อเธอแอบใส่ยานอนหลับอย่างแรงตอนซ่อนมือไว้ด้านหลังขณะเล่นมายากล

                หญิงสาวยื่นมือไปที่หัวเตียงเพื่อหยิบนาฬิกาข้อมือราคาแพงนั่นมา ตามด้วยเดินไปที่โต๊ะทำงานเพื่อเอาเงินสดอีกหลายหมื่นในกระเป๋าสตางค์ของเขา และโทรศัพท์เคลื่อนที่รุ่นใหม่อีกเครื่องเก็บใส่ในกระเป๋าสะพายตัวเอง

                จากนั้นก็เดินกลับไปที่เตียงอีกครั้ง เพื่อเปลื้องเสื้อเชิ้ตของคนนอนสลบออก ปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกง รูดซิปลง แต่ไม่ได้รูดกางเกงลง เธอพยายามแตะโดนเนื้อตัวเขาและมองเขาให้น้อยที่สุด แม้ว่ามัดกล้ามตึงแน่นของร่างกายท่อนบนของเขาจะงดงามและดึงดูดสายตามากสักเพียงไหนก็ตาม

                เธอหยิบโทรศัพท์เคลื่อนที่ขึ้นมาเพื่อจะถ่ายรูปเขา แต่ก่อนถ่ายก็ขอยีผมของเขาให้ยุ่งเหยิงเสียก่อน

                “ลาก่อนนะ ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย พ่อรูปหล่อแต่หื่นกาม” เธอพูดกับคนนอนสลบ เก็บโทรศัพท์เคลื่อนที่ของตัวเองลงในกระเป๋าสะพายตามเดิม ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้อง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น