ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 39 : บท 39

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 694
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    24 มิ.ย. 61

หลังจากเลิกงาน หนุ่มหน้าเข้มวัยสามสิบปี เมเนจิงไดเร็กเตอร์ ของเอ็นพีอาร์กรุ๊ป ก็ไปหาเพื่อนๆ ที่ผับแห่งหนึ่งย่านทองหล่อ

                เพื่อไปมีตติงกับเพื่อนๆ ชั้นมัธยมโรงเรียนชายล้วน อันที่จริงปารณอยากจะกลับบ้านไปพักผ่อนมากกว่า เพราะวันนี้งานยุ่งทั้งวัน จนรู้สึกเพลียๆ แต่ก็เกรงใจกลุ่มเพื่อนๆ ที่สนิทกันมาหลายปี

                ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงเอ่ยขอตัวกับเพื่อนๆ เมื่อสังสรรค์จนเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน แม้เพื่อนๆ จะพยายามช่วยกันรั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยเขากลับในที่สุด

                ก่อนกลับเขาก็แวะเข้าห้องน้ำก่อน แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ก็เห็นหญิงชายคู่หนึ่งยืนโต้เถียงกัน คาดว่าคู่รักคงแง่งอนกัน

                แต่ที่สะดุดตาเขา คือฝ่ายผู้หญิงดูสวยและรูปร่างดีมาก ดูอายุอานามคงไม่น่าจะเกินยี่สิบกระมัง เธออยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวและกระโปรงยีนสั้นกุด ไม่แน่ใจว่าเธอดูดีมากเพราะแต่งหน้าจัดและอยู่ท่ามกลางแสงสลัวในผับหรือไม่

                เขาได้ยินเรื่องขำจากเพื่อนบ่อยครั้งไปที่ไปติดใจผู้หญิงสวยบางคนในผับ แต่พอเจออีกทีตอนเช้า จำเค้าหน้าเดิมแทบไม่ได้ และชิ่งหนีแทบไม่ทัน

                 สองหนุ่มสาวโต้เถียงกันอีกนิดหน่อย ฝ่ายหญิงก็ผลักฝ่ายชาย และเดินผละออกมา ขณะที่เธอเดินผ่านหน้าเขา เธอก็หยุดเพื่อประสานสายตากับเขาอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเดินห่างออกไป

                นัยน์ตากลมโตของเธอยิ่งดูสวยมากเมื่อเห็นใกล้ๆ สวยจนเขาคงจะนั่งมองได้ทั้งวันอย่างไม่รู้เบื่อ

                พลันเขาก็ยิ้มขำตัวเอง นี่เขาเกิดความคิดเพี้ยนอะไรขึ้นมา อยากนั่งมองตาของผู้หญิงที่อาจจะเป็นสาวน้อยใจแตกที่ท่องราตรีเป็นกิจวัตร

                ปารณปัดความคิดเรื่องสาวน้อยคนสวยนั่นทิ้งไป และเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

                อีกไม่ถึงสิบนาทีถัดมา หลังจากทำธุระในห้องน้ำเสร็จ ปารณก็เดินออกมาจากผับ เพื่อตรงไปยังรถยนต์ส่วนตัวของเขาที่จอดอยู่ในลานจอดรถของผับ

                แต่ขณะที่เขาเข้าไปนั่งยังที่นั่งคนขับในรถออดี้สีบรอนซ์ จู่ๆ ใครคนหนึ่งก็เปิดประตูข้างที่นั่งคนขับและก้าวเข้ามานั่งหน้าตาเฉย

                เขาหันขวับตามสัญชาตญาณ เมื่อคิดว่าอาจเป็นคนร้าย

                ทว่าก็ต้องนิ่งงัน เมื่อพบว่าเป็นสาวน้อยนัยน์ตาหวานซึ้งคนนั้นที่เขาเจอในผับเมื่อสักครู่ แต่ไม่กี่วินาทีถัดมา เขาก็รีบปั้นหน้าดุ ถามเสียงห้วนออกไปว่า “คุณทำอะไรของคุณ”

                “ไปส่งฉันหน่อยสิ”

                “แต่ผมไม่รู้จักคุณ ทำไมผมต้องไปส่งคุณด้วย ลงไปจากรถผมเดี๋ยวนี้” หนุ่มผิวสองสีสั่งเสียงเข้ม

                “ใครว่าเราไม่รู้จักกัน เมื่อกี้เรายังเจอกันที่หน้าห้องน้ำเลย แล้วคุณ...ก็จ้องฉันตาไม่กะพริบด้วย”

                ปารณอึ้งและเถียงไม่ออกไปหลายวินาที เมื่อสิ่งที่เธอพูดไม่ได้ห่างไกลจากความเป็นจริงเลย

                “ใครมองคุณตาไม่กะพริบ หลงตัวเองไปรึเปล่า” ปารณเลือกจะไม่ยอมรับความจริง

                หญิงสาวหันมองมา ยิ้มในแววตาอย่างรู้ทัน แต่เขายังปั้นมาดขรึมแกมดุ ฝันไปเถอะว่าสาวน้อยท่าทางกร้านโลกอย่างเธอจะต้อนเขาให้จนมุมได้

                “คุณนี่โกหกไม่เนียนเลยนะ”

                เขาประสานสายตากับอีกฝ่าย แสร้งปั้นหน้าเอือมๆ “คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ ผมไม่สน แต่ช่วยกรุณาลงไปจากรถผมด้วย”

                “ดุเป็นบ้าเลย”

                “จะลงหรือไม่ลง” เขายังวางมาดดุคงเส้นคงวา

                “ถ้าฉันไม่ลงล่ะ”

                “ผมก็จะโยนคุณลงไปเอง” ท่าทางของเขาฟ้องว่าไม่ได้พูดเล่น

                “แล้วถ้าฉันขอให้คุณไปส่งบ้านหน่อย จะได้มั้ย” หญิงสาวเปลี่ยนท่าทีมาเป็นอ้อนวอน

                “แล้วทำไมผมต้องไปส่งคุณด้วย ลงไป”

                “ก็ฉันทะเลาะกับไอ้ผู้ชายบ้าคนที่ฉันมากับเขาแล้ว คุณก็เห็น แล้วฉันก็ไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว”

                “ผู้หญิงสมัยนี้ไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว แต่ขอให้ผู้ชายแปลกหน้าไปส่ง ตรรกะประหลาดไปรึเปล่า”

                “อย่างน้อยคุณก็น่าไว้ใจกว่าแท็กซี่นี่” เธอตอบ

                ปารณอยากจะไล่ผู้หญิงไม่น่าไว้ใจคนนี้ลงไปจากรถ แต่อาจจะเป็นเพราะนัยน์ตาหวานๆ ที่เจือความไร้เดียงสากระมังที่ทำให้เขาใจอ่อน และเอ่ยถามออกไปว่า “บ้านคุณอยู่ไหน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น