ปลาหลงฟ้า

ตอนที่ 2 : บท 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    18 พ.ค. 61

น่านฟ้าสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า แววตาเปี่ยมด้วยชีวิตชีวาก่อนหน้านี้ปลิวหายไปสิ้น เหลือเพียงร่องรอยความผิดหวัง “นี่หรือครับ ผู้ช่วยผม”

“ใช่ ผู้หญิงอย่างที่แกรีเควสต์”

“ผมขอเลือกเองไม่ได้หรือครับ”

“ไม่ได้ นี่คือ มัศยาหรือหยี เธอเป็นรองผู้จัดการฝ่ายการตลาด ทำงานที่นี่มาเจ็ดปีเต็ม ทำงานขยันขันแข็ง มีความสามารถในการเทรนพนักงานใหม่ หยีจะเป็นผู้ช่วยแกนับตั้งแต่วินาทีนี้”

ผู้หญิงคนนี้ทำงานที่นี่มาเจ็ดปีหรือ ทำไมเขาถึงไม่คุ้นหน้าเลย เขาก็มาทำงานที่นี่ได้เกือบสองเดือนแล้วนะ จำหน้าพนักงานได้ตั้งหลายคน แม้ส่วนใหญ่จะจำได้แต่พนักงานสาวๆ สวยๆ หน้าตาดี หุ่นนางแบบก็เถอะ แต่จะว่าไปที่นี่มีพนักงานตั้งสองร้อยกว่าคน ใครจะไปจำหน้าได้หมดเล่า

“เอาล่ะ หยี ทำหน้าที่ของเธอให้เต็มที่ เข้าใจมั้ย” นางวิภาสั่ง

“ค่ะ ท่าน” หญิงสาวใบหน้ารูปไข่ ผู้มีดวงตารูปทรงเมล็ดอัลมอนด์ แต่ประกายในแววตาแฝงความเข้มงวดเอาการตอบเสียงดังฟังชัดและหนักแน่น ราวกับเสียงของนายทหารหญิง

น่านฟ้ากลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อก “เอ่อ แต่ผมว่า...”

“ฉันหวังว่าจะเห็นพัฒนาการที่ดีของแกภายในเดือนสองเดือนนี้นะ” แม่ใหญ่เอ่ยกับน่านฟ้า ก่อนจะเดินนำหน้าออกไปจากห้อง โดยมีนายสุกิจเดินตามหลัง

ไม่กี่วินาทีถัดมา ห้องทั้งห้อง ก็เหลือเพียงสองหนุ่มสาว ในแบบที่น่านฟ้าคงจะต้องการ ถ้าสาวตรงหน้าจะเป็นสาวในสเปก ไม่ใช่ห่างไกลสเปกสุดขั้วขนาดนี้

เขาโปรดปรานสาวสวยหุ่น ประมาณ เคต มอส นางแบบขวัญใจตลอดกาลของเขา ไม่ใช่สาวหุ่นอวบอย่างเธอที่ยืนอยู่ตรงหน้า

โอเค ถึงเธอจะไม่ถึงขั้นอวบระยะสุดท้าย แต่ห่างไกลจากสาวหุ่นนางแบบหลายโยชน์แน่ แถมบั้นท้ายที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงเข้ารูปสีดำก็ดูใหญ่โตเทอะทะไปเลยถ้าเทียบกับพวกนางแบบ ไหนจะปลีน่องที่ดูแข็งแรงและมั่นคงผิดแผกจากขาเรียวเล็กและยาวได้รูปสุดแสนจะเซ็กซี่ของสาวหุ่นเพรียวยามพวกเธอสวมมินิสเกิร์ตหรือกางเกงขาสั้นลืมโลก

ใบหน้ารูปไข่และเครื่องหน้าแต่ละชิ้นของเธอดูเรียบและไม่มีจุดเด่น ซึ่งไม่รู้เป็นเพราะเธอแทบไม่แต่งหน้าหรือไม่ เรือนผมยาวถึงกลางหลังผูกรวบขึ้นเป็นหางม้า

เธอทำให้เขานึกถึง...แกงจืดที่ลืมปรุงรส

“คุณชื่อมัศยาใช่มั้ย”

“เรียกฉันว่าหยีก็ได้ค่ะ”

“คุณอายุเท่าไหร่” แม้ผิวหน้าของเธอจะดูอ่อนเยาว์ แต่ดูจากแววตาเข้มงวดและพร่องความไร้เดียงสาไปอย่างมากของเธอ เขาเลยคาดว่าเธอน่าจะเฉียดสามสิบ ไม่ใช่ยี่สิบต้นๆ แน่นอน และเขาไม่โปรดปรานผู้หญิงแก่กว่าเขาสักเท่าไร ส่วนใหญ่สเปกของเขาจะเป็นสาวน้อยวัยใสไร้เดียงสาและช่างอ้อน

“คุณถามทำไม”

“ก็แค่อยากรู้”

มัศยาเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย “ยี่สิบเก้าปี”

นั่นไง เขาเดาถูกเป๊ะ

“โอเค ตอนนี้ไม่มีอะไรล่ะ คุณออกไปได้แล้ว ถ้ามีอะไรผมจะเรียก” พูดจบ น่านฟ้าก็หยิบสมาร์ตโฟนบนโต๊ะมากดยิกๆ เล่นเกม และพาดขาสองข้างไว้บนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนจะร้องว่า “เฮ้ย!”

เมื่อจู่ๆ สมาร์ตโฟนในมือถูกดึงไปจากมือหน้าตาเฉย หนุ่มหล่อหันขวับ หรี่ตามองมัศยาอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นเธอกำสมาร์ตโฟนของเขาไว้ และยังประสานสายตากับเขาอย่างไม่หลบ

“คุณทำอะไรของคุณ”

“ฉันกำลังทำหน้าที่ของฉัน”

“หน้าที่บ้าบออะไรของคุณ เอามือถือคืนผมมาเดี๋ยวนี้” น่านฟ้าสั่ง

“ฉันจะคืนคุณก็ต่อเมื่อ คุณจะใช้มันเพื่อการติดต่อลูกค้า ไม่ใช่เพื่อเอามานั่งเล่นเกมแบบนี้”

“ผมเล่นเพื่อลับสมอง คุณเข้าใจรึเปล่า” น่านฟ้าใช้มุกเดิม

“คุณแก่เกินกว่าจะลับสมองด้วยเกม แล้วก็มีงานรอคุณเยอะแยะ และคุณคือประธานคนใหม่ของบริษัท” มัศยาตอบ

“คนที่นี่ทำไมถึงเรื่องมากจังวะ” น่านฟ้าบ่นงึมงำเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจดังพรืด “โอเค ผมจะไม่เล่นเกม คืนมือถือผมมา”

“แน่ใจนะคะ”

“เออ บอกว่าไม่เล่นก็ไม่เล่นสิ” ชายหนุ่มทำเสียงรำคาญ

หญิงสาวมองอีกฝ่ายอย่างลังเล สุดท้ายก็ยอมส่งสมาร์ตโฟนคืนให้ แต่แล้วน่านฟ้าก็ลุกขึ้นยืน ทำท่าเหมือนจะเดินออกไปจากห้อง

“คุณจะไปไหน” มัศยาเดินไปขวางตรงหน้า


^_________^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น