ธารรักสีเพลิง (วางจำหน่ายแล้ว/ รีปริ้นท์กับสนพ.ปองรัก)

ตอนที่ 7 : บทที่ 3/3 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    13 ม.ค. 61

ด่าเป็นชุดเลยนะคุณ เพลิงพลพยายามกลั้นยิ้ม เพิ่งรู้ว่าแม่สาวโบราณ ท่าทางหงิมๆ ปากจัดไม่เบา ขณะเดียวกันก็เกือบใจอ่อน เมื่อสังเกตเห็นน้ำตาที่จวนจะหยดมิหยดแหล่ แต่ถ้าสารภาพความจริงไปว่าเธอไม่ได้ถูกล่วงเกินอะไรสักนิด แผนการแกล้งไอ้กวินท์ให้สาสมใจคงต้องล้มพับไปโดยปริยาย จึงช่วยไม่ได้จริงๆ ที่เธอหลุดเข้ามาในวงโคจรของเขากับคนในตระกูลนั้น

        กรี๊ดดด! ” นวลธารกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ผู้ชายคนนี้เลวยิ่งกว่าเลว ข่มขืนเธอ แต่ทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่มีการแสดงถึงอาการสำนึกในบาปบุญคุณโทษแม้แต่น้อย เธอคงทำกรรมมาหนักหนาสาหัส ถึงได้มาเจอคนชั่วช้าสามานย์แบบนี้ คนอย่างคุณ ตายไป นรกก็ไม่มีที่ให้ยืนหรอก! ” โพล่งออกไปอย่างสุดกลั้น

        เพลิงพลยกมือขึ้นปิดหู เพราะเสียงกรี๊ดนั่นสั่นสะเทือนถึงหูชั้นในกันเลยทีเดียว เฮ้อ สงสัยภาพลักษณ์สาวน้อยเรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้ คงเป็นแค่ภาพลวงตากระมัง เพราะตอนนี้ นัยน์ตาคู่สวยวาวโรจน์ เหมือนพร้อมจะลุกเป็นไฟ และที่เขาชอบใจ คือ เธอเข้มแข็งเอามากๆ จนถึงตอนนี้ น้ำตาก็ยังไม่หยดสักแหมะ

        ตอนแรก คิดว่า เธอคงร้องไห้สะอึกสะอื้น คร่ำครวญโหยหวน ช็อก ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ที่ไหนได้ กลับคิดผิดถนัด แล้วถ้าเธอจะกระโจนมาบีบคอเขาก็คงไม่ประหลาดใจเลยสักนิด แต่ที่น่าแปลกยิ่งกว่าคือ เขารู้สึกสนุกสนานและมีชีวิตชีวาได้อย่างไม่น่าเชื่อ เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ด่าเขารัวเป็นชุดแบบนี้ และปฏิเสธไม่ได้ว่า เวลาเธอโมโหจัด นัยน์ตาวาวโรจน์ดูสวยแปลกตา ไหนจะแก้มแดงจัดเป็นลูกตำลึง ทรวงอกที่ขยับขึ้นลงหนักหน่วงตามจังหวะหายใจ กับผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการเพิ่งตื่นนอน พูดง่ายๆ คือ ตอนนี้เธอเซ็กซี่เป็นบ้า แทบจะลืมภาพสาวน้อยในชุดกระโปรงยาวติดกันสีขาวราวกับแม่ชีไปในทันที

        ที่คุณกรีดร้องโวยวายนี่ เพราะเสียใจที่คนข่มขืนไม่ใช่ไอ้กวินท์หรือไง อดไม่ได้ที่จะยั่วหญิงสาว

        “จะคุณ หรือไอ้เลวนั่น ก็ชั่วพอกันนั่นแหละ มนุษย์หื่นกามอย่างพวกคุณ ไม่มีวันจะ...

        คุณจะด่าอีกนานมั้ยเนี่ย เพลิงพลแกล้งถามเสียงละเหี่ย และนั่นยิ่งเป็นการยั่วโทสะอีกฝ่าย

        เกือบจะผรุสวาทด้วยถ้อยคำรุนแรงออกไป แต่ระงับตัวเองได้ทัน นวลธารนับหนึ่งถึงสิบในใจ เพื่อข่มอารมณ์โกรธเกลียดไว้ภายใน พยายามตั้งสติ แน่ใจว่าคนเลวคงจงใจและสนุกกับการยั่วให้เธอโมโหแทบคลั่ง และคงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปเสวนาหรือเกลือกกลั้วกับคนพรรค์นี้ อีกอย่างสิ่งที่เธอได้สูญเสียไป ก็ไม่อาจเรียกกลับคืนมาได้ คิดเสียว่าทำบุญทำทานให้ผีห่าซาตานสักตนหนึ่งไปก็แล้วกัน

        เมื่อตัดสินใจได้ ก็ขยับลุกขึ้นจากเตียง มือขยุ้มผ้าห่มที่คลุมกายแน่น ค่อยๆ เคลื่อนกายลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล หัวใจบอบช้ำ แต่คงเปล่าประโยชน์ที่จะมาอ่อนแอและเสียน้ำตาต่อหน้าคนโฉด

        เพลิงพลเปลี่ยนท่ามานั่งเท้าแขนกับต้นขา คุณจะทำอะไร จะไปไหน

        นวลธารเคลื่อนกายลงจากเตียงได้สำเร็จ ดวงตาคู่สวยยังลุกวาว จ้องหนุ่มหล่อด้วยสายตาเคียดแค้น ของกือบจะขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นเขายังคงสีหน้า

ยียวนกวนประสาท ฉันจะกลับบ้าน แค่เห็นหน้าคุณอีกวินาทีเดียว ฉันก็คงจะอ้วกออกมาตรงนี้ ตอบด้วยเสียงดูแคลนเสร็จ ก็เหลียวซ้ายแลขวาเพื่อมองหาเสื้อผ้าตัวเอง

        คุณไม่คิดจะเรียกร้องความรับผิดชอบจากผมสักหน่อยหรือไง เพลิงพลฉงนใจนักกับปฏิกิริยาของเจ้าหล่อน ชักไม่ชอบใจขึ้นมาตงิดๆ ที่เธอทำเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา และเขาไม่เคยพบเจอผู้หญิงคนไหนตั้งท่ารังเกียจเขาขนาดนี้มาก่อน

        ไม่! ” นวลธารตอบเสียงแข็ง ฉันจะถือว่าเป็นการทำบุญทำทาน ชาตินี้หรือชาติหน้า ขออย่าให้พบเจอกันอีก

        งั้นก็แปลว่า คุณคงล้มเลิกความตั้งใจที่จะขายโรงแรมแล้วสิ เพลิงพลเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เหยียดขาทอดยาวไปด้านหน้า สองมือประสานไว้ท้ายทอย ท่วงท่า น้ำเสียง และสีหน้า สบายในอารมณ์ ล้วนเป็นความจงใจ เพื่อหวังแกล้งคนปากจัดให้คลั่งเล่น แล้วก็ได้ผล นวลธาร เกือบจะพุ่งไปบีบคอเขาเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็เป็นอีกครั้งที่เรียกสติกลับมาได้ทัน

        คงเปล่าประโยชน์ที่จะต่อปากต่อคำกับคนพรรค์นี้ และคงต้องสำเหนียกว่าตัวเองอยู่ในสถานะใด สภาพการเงินของครอบครัวเธออยู่ในสภาวะย่ำแย่ จนหมดสิทธิ์จะวางมาดเป็นนางพญา ปฏิเสธเขาอย่างไม่แยแส เรื่องโรงแรม ฉันจะส่งคนมาติดต่อคุณ กล้ำกลืนฝืนตอบออกไป บอกตัวเองอีกครั้งว่า ศักดิ์ศรีกินไม่ได้

        ผมยังไงก็ได้ ตอบพลางยักไหล่

        เสื้อผ้าฉันอยู่ที่ไหน นวลธารถามเสียงห้วนจัด หลังจากมองหาเสื้อผ้าตัวเองอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่พบแม้สักชิ้น

        แม่บ้านผมเอาไปซัก

        คุณจะเอาเสื้อผ้าฉันไปซักทำไม! ” เธอร้องถามอย่างไม่พอใจ

        แล้วมันผิดตรงไหน ก็แค่แม่บ้านผมเอาไปซักก็แค่นั้น

        มันไม่ผิดตรงไหนหรอก แต่ตอนนี้ฉันจะกลับบ้าน และฉันต้องการเสื้อผ้าของฉัน! ” พยายามควบคุมโทสะ นาทีนี้ต้องการไปให้พ้นจากคนใจโฉดคนนี้ให้เร็วที่สุด เพราะหากทนมองแววตาคมแสนยียวนอีกสักพัก คงได้วิ่งเข้าไปควักลูกตาเขาออกมา

        คุณไม่ต้องรีบกลับขนาดนั้นก็ได้ เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ

        เราไม่มีเรื่องต้องคุยกันอีกแล้ว! ” หญิงสาวสวนกลับ น้ำเสียงเด็ดขาด

        ใครบอกว่าไม่มี มีเยอะด้วย ผมมีข้อเสนอบางอย่างให้คุณ

        นวลธารหันขวับไปมอง สีหน้าแสดงถึงความรังเกียจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน สงสัยว่าเขาจะมาไม้ไหนอีก แค่ย่ำยีเธอยังไม่พอหรืออย่างไร

        เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบ เพลิงพลเลยเสริมต่อ ผมยินดีจะรับข้อเสนอเรื่องที่คุณมาขอผมวันนั้น ผมจะให้เวลาคุณกับพ่อ ถ้า...คุณยอมอยู่กับผมในบ้านหลังนี้ เป็นเวลาสามเดือน

        บ้า! บ้าที่สุด! ผู้ชายคนนี้คงจะบ้าไปแล้ว นวลธารรับฟังข้อเสนออย่างไม่เชื่อหู

**********

คู่นี้สมน้ำสมเนื้อดีนะ อิอิ

ขอบคุณที่ติดตามอ่าน พรุ่งนี้มาต่อค่า ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #6 พินน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:32
    รอนะคะ
    #6
    1