ธารรักสีเพลิง (วางจำหน่ายแล้ว/ รีปริ้นท์กับสนพ.ปองรัก)

ตอนที่ 6 : บทที่ 3/2 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    12 ม.ค. 61

เมื่อจอดรถดังเอี๊ยดหน้าประตูคฤหาสน์หลังงาม เพลิงพลก็เดินอ้อมมาช้อนตัวสาวสวยที่ยังนอนสลบไม่รู้ตัวเข้าสู่อ้อมแขน โดยลูกน้องหน้าเหี้ยมสองคนที่ยืนเฝ้ายามอยู่ในบริเวณนั้น แอบเหลือบมองด้วยความสงสัยและสอดรู้สอดเห็น แต่ยังวางมาดดุดันอย่างไม่ให้ผิดสังเกต

        คุณพีม พาใครมาคะนั่น!” หญิงสูงวัยพุ่งเข้ามาถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มอุ้มผู้หญิงนอนสลบไม่ได้สติไว้ในอ้อมแขน

        ไม่มีอะไรหรอกครับ ป้า ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ แม่บ้านเก่าแก่คนนี้เป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนในโลกใบนี้ที่เขาจะปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนและสุภาพ

        แล้วทำไมแม่หนูคนนี้ ถึงนอนคอพับคออ่อนไม่รู้ตัวแบบนี้ล่ะคะ คุณพีม

        ก็ความไร้เดียงสาจนซื่อบื้อไงครับป้า

        ป้าแจ่มถอนหายใจดังเฮือก โธ่ คุณพีม ทำไมไปว่าเธอแบบนั้นล่ะ

        ก็มันจริงนี่ครับป้า อยู่ดีไม่ว่าดี ดันไปยุ่งกับไอ้เล็ก ไอ้หมอนั่นเลวใช่ย่อยซะที่ไหน กล้าทำเรื่องต่ำๆ กระทั่งวางยาผู้หญิง

        อกอีแป้นจะแตก! ” ป้าแจ่มอุทานพลางยกมือทาบอก ไม่อยากเชื่อว่าคุณกวินท์ที่เคยเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก จะทำเรื่องเช่นนี้ คุณเล็กทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงน้อ ไม่กลัวบาปบุญคุณโทษกันเลย

        คนพวกนี้จะรู้บาปบุญคุณโทษได้ยังไงครับป้า เพลิงพลตอบเสียงดูแคลน

        ป้าแจ่มเข้าใจความรู้สึกของเจ้านายหนุ่มหล่อดี ความเกลียดชังที่เขามีต่อตระกูลเรืองพสุธา ฝังรากลึกจนน่าใจหาย เรื่องราวในอดีตอันแสนเจ็บปวดและไม่น่าจดจำยังคงตามหลอกหลอนเขา แต่ถ้าเป็นไปได้ นางก็อยากให้เพลิงพลปล่อยวาง ลืมความทรงจำเลวร้ายเหล่านั้นไป และถึงจะยังไม่อาจให้อภัยได้ อย่างน้อยก็ไม่อยากให้ตามจองเวรจองกรรมอย่างที่ต่างกำลังห้ำหั่นใส่กันอย่างทุกวันนี้ สุดท้ายแล้ว นางปรารถนาให้เจ้านายที่นางรักทูนหัวทูนเกล้าได้พานพบความสุขแท้จริงเสียที    

        ก็จริง ป้าแจ่มทอดถอนใจ และเฝ้ามองเจ้านายหนุ่มอุ้มสาวน้อยขึ้นบันไดวนไปยังชั้นบน

        ณ ห้องนอนหรูหราบนชั้นสอง เพลิงพลวางนวลธารลงไปบนเตียงอย่างเบามือ เพ่งพินิจดวงหน้าที่ยังหลับพริ้ม ก่อนไล่สายตาลงมายังเนินอกอิ่มที่โผล่พ้นจากสาบเสื้อที่หลุดแยกจากกัน เพลิงพลรวบรวมกำลังใจอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะถอนสายตาได้ เป็นธรรมดาที่ผู้ชายย่อมหลงใหลสิ่งสวยๆ งามๆ และผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ ก็สวยหมดจดทั้งตัว จนปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบของผู้ชายอย่างเขาให้ตื่นขึ้นมาได้

        แต่เขาไม่ได้ไร้สามัญสำนึกสมบูรณ์แบบเหมือนไอ้กวินท์ เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มมาคลี่ คลุมร่างเกือบเปลือย จากนั้นก็ถอดสูทออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองเม็ดบนกับกระดุมข้อมือ ดึงชายเสื้อออกจากกางเกง และเดินไปนั่งเก้าอี้บุนวม สีหน้าครุ่นคิด จับจ้องสาวสวยบนเตียง

        ก็คงจะช่วยไม่ได้ที่เธอต้องกลายเป็นเบี้ยตัวหนึ่งในเกมห้ำหั่นระหว่างเขากับคนตระกูลนั้น อะไรก็ตามที่เป็นของรักของหวงของคนพวกนั้น เขาก็พร้อมจะแย่งมา เพื่อความสะใจ

        ริมฝีปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มมุมปากหยามหยัน เมื่อนึกถึงท่าทางร้อนรน ทุรนทุราย ของลูกชายคนเล็กของตระกูลเรืองพสุธา กวินท์พยายามต่อรองอย่างสุดความสามารถ ประหนึ่งปรารถนาในตัวผู้หญิงคนนี้สุดใจ

ถือว่าฉันขอแล้วกัน ฉันชอบเธอจริงๆ

ยังจำน้ำเสียงวิงวอนของหมอนั่นได้ เรียกว่าเป็นครั้งแรกที่ฝ่ายนั้นยอมลดศักดิ์ศรีอ้อนวอนเขา

คาดว่าตอนนี้ไอ้กวินท์คงกำลังเต้นเป็นเจ้าเข้า เหมือนเมื่อสมัยวัยเยาว์ ยามไม่ได้ดั่งใจ คงอยากจะวิ่งแจ้นไปฟ้องพ่อแม่ใจจะขาด ตามนิสัย อยากได้อะไรก็ต้องได้จนเคยชิน

        แต่ตอนนี้ คงได้แต่นั่งทุบอกอย่างกระอักเลือด เพราะขืนไปฟ้องเรื่องนี้ มีหวังได้ถูกพ่อแม่สวดยับแน่ ริอ่านวางยาจะข่มขืนผู้หญิง ไม่ติดคุกหัวโตก็บุญแล้วงานนี้

        เพลิงพลกดรับสายมือถือ และยิ้มเหยียดเมื่อได้ยินเสียงจากปลายสาย

        พีม นายจะเอายังไงบอกมาเลย นายจะให้ฉันทำยังไง ถึงจะคืนนวลมาให้ฉัน กวินท์โทรศัพท์มาเจรจาอีกครั้ง น้ำเสียงยังร้อนรนไม่หาย

        ให้ทำยังไง ฉันถึงจะคืนเธอให้นายงั้นเหรอ อืม งั้นนายไปตายได้มั้ยล่ะ เพลิงพลยอกย้อนอย่างสบายอารมณ์ ถึงไม่เห็น แต่ก็เดาได้ว่าอีกฝ่าย คงกำลังบีบมือถือแน่นจนพร้อมแหลกคามือ

        ฉันพูดจริงนะ นายจะเอายังไงว่ามาเลย ขออย่างเดียว อย่าแตะต้องเธอ แล้วคืนเธอให้ฉัน แม้กำลังเดือดปุดๆ แต่ไม่ละความพยายามง่ายๆ

        อืม ไอ้เรื่องคืน ฉันคืนเธอให้นายแน่ แต่...ต้องรอฉันเบื่อก่อนนะ เพลิงพลได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อเขาดังลอดออกมาจากมือถือ ขณะกดวางสายและกดปิดเครื่องไปพร้อมกัน

พีม! พีม! ไอ้พีม! ”

เขาส่ายหน้าด้วยความสมเพช วางโทรศัพท์เคลื่อนที่ลงบนโต๊ะข้างกาย และแววตาแข็งกร้าวขึ้นมา เมื่อภาพในอดีตผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างไม่รู้ตัว

 

ไอ้ลูกเมียน้อย! ไอ้ลูกผู้หญิงสำส่อน! ’ เด็กชายสามพี่น้องวัยไล่เลี่ยกัน กฤตย์ กลทีป์ และกวินท์ บุตรชายสุดรักสุดดวงใจ ของนางนิภาและนายนพ เจ้าของบริษัท เรืองพสุธา ทรานสปอร์ต ต่างเมามันและสนุกสนานกับการด่าทอเด็กชายเพลิงพล ที่กำลังทรุดนั่งอยู่บนพื้นปูนในบริเวณบ้าน เนื้อตัวมีร่องรอยเขียวช้ำจากการถูกทำร้าย หน้าผากมีเลือดไหลย้อย เพราะโดนปาด้วยก้อนหิน และนั่นก็เป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจาก สามพี่น้องจอมแสบ

       ใกล้ๆ กัน เด็กหญิงตัวน้อย ยืนปรบมือเชียร์สามพี่น้องอย่างสนุกสนาน สะใจไปด้วยที่เด็กชายเพลิงพลโดนรุมรังแกจนหัวร้างข้างแตก เฮ เอาอีก เอาอีก

เพลิงพลในวัยเด็กพยายามกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตาที่พร้อมจะหยดทุกเมื่อ นัยน์ตาคมกริบคู่สวยจ้องเขม็งไปยังสามพี่น้องด้วยความอาฆาตแค้น รวมถึงเด็กหญิงตัวน้อย หลานสาวเจ้าของบ้าน ลูกพี่ลูกน้องของสามพี่น้องจอมแสบ เขาเกลียดคนพวกนี้ยิ่งกว่าเกลียด และด้วยเลือดนักสู้อันเข้มข้น เด็กน้อยก็พุ่งเข้าไปหาพี่น้องทั้งสาม จนเกิดการตะลุมบอนกัน แม้จะเป็นการต่อสู้แบบสามรุมหนึ่ง แต่เด็กชายเพลิงพลก็สู้ยิบตา ส่งผลให้สามพี่น้องโดนเสยไปคนละหมัด โดยเฉพาะกวินท์ น้องชายคนเล็ก โดนหนักสุด ตาข้างหนึ่งเขียวปูด จึงแผดเสียงร้องไห้ดังลั่น

เผียะ...เผียะ...

เด็กชายเพลิงพลหน้าสะบัด จากแรงตบสองทีรวดของคุณนายนิภา โดยเฉพาะแรงตบครั้งที่สอง ทำให้เด็กน้อยกระเด็นฟุบลงพื้น

แกกล้าดียังไงมาชกลูกฉัน ไอ้เด็กถ่อย! ริอ่านทำตัวเป็นกุ๊ย ฉันบอกไว้ก่อนนะ บ้านนี้ไม่เลี้ยงพวกเศษสวะ เชอะ เลือดชั่วยังไง ก็ชั่วอย่างนั้น แม่มันเลวยังไง ลูกก็เลวไม่ต่างกันนางนิภาก่นด่าเสียงดังลั่น หน้าตาถมึงทึงจนดวงตาเกือบถลนออกมานอกเบ้า

แม่ครับ ไอ้กาฝากมันเลวมากเลยครับ มันหาเรื่องพวกผมก่อนกฤตย์ ลูกชายคนโตของนางนิภารีบรายงาน กลทีป์ พยักหน้าอือออ เป็นลูกคู่

ใช่ค่ะ คุณป้าขา หนูวาก็เห็นค่ะว่ามันแกล้งพวกพี่ๆวาสินีรายงานฉอดๆ บ้าง หนูน้อยถนัดนักเชียวเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวเพื่อเอาอกเอาใจผู้ใหญ่

 คุณดูนะ ไอ้เด็กเวร มันเลวแค่ไหน หาเรื่องลูกเรา ทำตัวเป็นอสรพิษ ชกลูกของเราด้วย ดูสิ ตาเล็ก เบ้าตาเขียวอื๋อเลยหันไปโวยวายกับสามี

นายนพจับจ้องเด็กชายเพลิงพลด้วยความโมโหจัด เห็นหน้าเด็กนอกคอกคนนี้คราใด ก็เจ็บใจทุกที เพราะพานให้นึกถึงแม่สำส่อนของมัน เขารึอุตส่าห์เอ็นดูรักใคร่ ทั้งรักทั้งหลง แต่เธอกลับแอบนอกใจเขา

แล้วอสรพิษก็เป็นอสรพิษวันยังค่ำ เลี้ยงไม่เชื่อง หนีไปกับชายชู้จนได้ ซ้ำยังทิ้งเด็กนอกคอกไว้ให้เขาดูต่างหน้าอีก เด็กนี่ก็เหมือนกัน ไม่มีเค้าหน้าเขาแม้แต่น้อย สงสัยคงเป็นลูกชู้สักคนของแม่มัน

แกกล้ามากนะ กล้าชกลูกฉัน เอามันไปขัง ไม่ต้องให้กินข้าวจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้นายนพสั่งเสียงกร้าว นางนิภายิ้มเยาะอย่างสะใจ 

ต่อตรงนี้นะคะ/////////////////////////////////////////////////

 

เพลิงพลปัดภาพความขมขื่นในวัยเยาว์ทิ้งไป ทุกวันนี้เขาไม่ใช่เด็กชายตัวน้อย ที่ไร้หนทางป้องกันตัวเองเฉกเช่นวันวานอีกต่อไป เขาเป็นประธานบริษัทในเครือวิวรรธน์นคราผู้ยิ่งใหญ่ ติดอันดับมหาเศรษฐีระดับต้นๆ ของประเทศ ผู้สามารถชี้เป็นชี้ตายให้บริษัทคู่แข่งรายเล็กย่อยอย่างบริษัทเรืองพสุธา ให้พังพินาศอับปางได้

 เขาเงยหน้ามองนวลธารช้าๆ อยากจะรู้นักว่าไอ้กวินท์ที่มีนิสัยชอบแย่งข้าวของชาวบ้านมาตั้งแต่เด็ก จะทำอย่างไรถ้าถูกแย่งของรักของหวงไปบ้าง โทษทีนะ สาวน้อย ถือว่าเป็นคราวเคราะห์ไปแล้วกันเพลิงพลพูดกับตัวเองในใจ และลุกเดินออกไปนอกห้อง

 

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า ส่องผ่านบานกระจก เมื่อใครคนหนึ่งเปิดผ้าม่าน ความสว่างไสวเข้ามาแทนที่ความมืดยามค่ำคืน

        เปลือกตาบางขยับน้อยๆ นวลธารลืมตาขึ้นช้าๆ และหยีตาสู้แสงที่สาดส่องเข้ามา รู้สึกเหมือนได้นอนเต็มอิ่ม

        ภาพพร่าเลือนรอบกายค่อยๆ ชัดเจนขึ้น แวบแรกยังงุนงงกับสิ่งรอบกาย นี่ไม่ใช่ห้องในโรงแรมที่เธอพักนี่นา ห้องของเธอ ห่างไกลจากความโอ่อ่า และหรูหราของห้องนี้หลายร้อยเท่า ที่นี่เป็นห้องชุดของโรงแรมหรูที่ไหนสักแห่งหรืออย่างไรกัน แล้ว...เธอมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง นี่เป็นห้องของใคร

        ค่อยๆ ลำดับภาพเหตุการณ์เมื่อคืน จำได้เลือนรางว่า เกิดความง่วงและมึนศีรษะอย่างมากจนน่าประหลาดใจ ขณะกินอาหารกับกวินท์ จำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาพยุงเธอไปยังลานจอดรถ แล้วหลังจากนั้น สติก็ดับวูบ จำอะไรไม่ได้อีกเลย ไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว...

        คุณพระช่วย! นี่เธอโดนวางยาอย่างนั้นหรือ นวลธารก้มมองตัวเองช้าๆ หัวใจเต้นถี่รัว ขณะเลื่อนมือจับผ้าห่มขึ้น ภาวนาอยู่ในใจ ขอให้อย่าเกิดเรื่องเลวร้ายใดๆ แก่ตัวเองเลย

        ใจหายวาบ เมื่อเห็นร่างเปล่าเปลือยของตัวเองใต้ผ้าห่ม วินาทีนั้นทำอะไรไม่ถูก ผุดลุกขึ้นนั่งพรวดเดียว สองมือกุมผ้าห่มปิดบังเนื้อตัวแน่น คุมสติตัวเองไม่อยู่ มือไม้เกร็งแน่นสั่นเทา ไม่อยากเชื่อเลยว่ากวินท์ เพื่อนรุ่นพี่ที่คบหาด้วยความเคารพนับถือจะทำกับเธอแบบนี้

        ตื่นแล้วเหรอ

        นวลธารสะดุ้ง และหันขวับไปตามเสียงห้าวทุ้ม ที่เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน แล้วก็ต้องช็อกแน่นิ่ง เมื่อเห็นผู้ชายตัวโต สวมเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงผ้ายืดขายาวสีขาวสะอาด นั่งพิงพนักเก้าอี้บุนวมอยู่ใกล้หน้าต่าง เขาตัวสูงใหญ่มาก มากกว่าผู้ชายคนไหนที่เธอเคยรู้จัก ช่วงไหล่ทั้งหนาและกว้าง

 แสงจ้าจากแดดที่สาดส่องเข้ามา สะท้อนจนเกิดเงามืดบนเสี้ยวหน้าข้างหนึ่งของเขา ทำให้เห็นไม่ถนัด แต่หลังจากเพ่งมองอยู่หลายวินาที สายตาเริ่มปรับตัว ก็ต้องตะลึงพรึงเพริด จำได้ทันทีว่าเขาคือ เพลิงพล ประธานบริษัทในเครือ วิวรรธน์นครา

        คะ...คุณ...ที่นี่ที่ไหน นวลธารถามเสียงกระซิบออกไป อาการช็อกทบทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว เมื่อพบคนที่ไม่คาดฝัน

        ห้องนอนผมเอง เพลิงพลตอบเสียงนุ่ม ประกายนัยน์ตาไหวระริกสื่อว่ากำลังขำคนตรงหน้า

        หน้าซีดเผือดลงไปอีก แต่พยายามกัดฟันถามออกไป บอกตัวเองให้มีสติ ฉัน...อยู่...ที่นี่...ได้...ยังไง

        ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อย เมื่อคืนนี้คุณถูกนายกวินท์วางยา

        ใช่ สิ่งนี้เธอพอจะรู้ เพราะอาการง่วงและมึนศีรษะจนเกินเหตุฟ้องชัด และก็ไม่มีวันให้อภัยคนชั่วนั่นเด็ดขาด จะคอยสาปแช่งให้ฝ่ายนั้นตกนรกหมกไหม้ ทว่า ในตอนนี้ที่กังขายิ่งกว่า คือ...

        แต่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ

        เพลิงพลถอนหายใจยาว ผมเห็นไอ้หมอนั่นกำลังพาคุณขึ้นรถ แล้วก็สงสัยว่าคุณคงถูกวางยา เพราะสลบไม่ได้สติ เลยตามมันไปถึงทาวน์เฮาส์หลังหนึ่ง แล้วก็พาคุณออกมา

        หมายความว่าคุณช่วยฉัน วูบนั้นดีใจเป็นที่สุด ที่อย่างน้อยยังไม่สูญเสียสิ่งล้ำค่าของลูกผู้หญิงให้คนเลวไป เธอตั้งมั่นจะรักษาความเป็นพรหมจรรย์ไปจนชั่วชีวิต หวังจะครองตัวเป็นโสดตลอดไป เหตุเพราะสนใจเรื่องทางธรรมมาตั้งแต่ย่างเข้าสู่วัยรุ่น

        เพลิงพลพยักหน้าแทนการตอบรับ แต่ประกายนัยน์ตายังระยิบระยับชอบกล

        แต่ทำไม...เอ่อ...ฉันถึง...ถึง...

        ถึงโป๊น่ะเหรอ หนุ่มหล่อตอบแทนให้ เพราะรำคาญอาการอึกอักของอีกฝ่าย นวลธารหน้าแดงระเรื่อ กระดากกับคำพูดตรงไปตรงมา แต่ก็ฝืนพยักหน้าให้

        ผมว่ามันก็ไม่น่าจะเข้าใจยากนะ การที่คุณโป๊อยู่บนเตียงผม แล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าคุณอยากให้ผมเล่าถึงเรื่องของเราสองคนที่เกิดขึ้นบนเตียงนี้ เมื่อคืนนี้ ท้ายประโยค เพลิงพลจงใจทอดเสียง สอดรับกับแววระยิบระยับในดวงตาได้เป็นอย่างดี

        นวลธารอ้าปากค้าง ช็อกเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่ทราบ หมายความเธอถูกคนใจโฉดข่มขืนไปแล้วหรือเนี่ย คุณพระช่วย! นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ

        คะ...คุณ ข่มขืนฉัน พอตั้งสติได้ หญิงสาวก็เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความแค้นใจสุดจะบรรยาย คุณมันชั่ว! เลวทรามต่ำช้า! เป็นบัวใต้น้ำที่ไม่มีวันผุดขึ้นมาเหนือน้ำ! ตายไปก็ต้องตกนรกหมกไหม้! ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด! ไอ้คนเลว! ไอ้คนใจโฉด! ไอ้หื่นกาม! ชาตินี้ไม่มีวันเจริญ! ” พร่ำด่าไป พร้อมกับกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ ไม่เคยเจ็บแค้น เจ็บปวด และชอกช้ำได้เท่านี้มาก่อน เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของลูกผู้หญิงสักคนที่โดนวางยา และถูกย่ำยีข่มขืน

*******

เรื่องนี้นางเอกจะด่าเก่งและขี้บ่นนิดนุงนะค้า (แต่จริงๆ ก็ไม่นิดน้า 55)

พรุ่งนี้มาต่อค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

124 ความคิดเห็น