ธารรักสีเพลิง (วางจำหน่ายแล้ว/ รีปริ้นท์กับสนพ.ปองรัก)

ตอนที่ 11 : บทที่ 5/1 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    19 ม.ค. 61

ระหว่างนั่งรออย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องรับแขก เพื่อเตรียมรับประทานอาหารเย็น เสียงเรียกเข้าจากมือถือดังขึ้น เพลิงพลรับสายอย่างเบื่อๆ ก่อนกรอกเสียงด้วยความเซ็ง ว่าไงรัญ

พีมคะ รัญชนาเรียกชื่อคู่สนทนาอย่างดีอกดีใจ ช่วงหลังมานี้เพลิงพลหายเงียบเข้ากลีบเมฆ ขาดการติดต่อ โทรศัพท์ไปหา สายก็ไม่เคยว่าง รัญคิดถึงพีมจังเลย พีมหายไปเลยนะช่วงนี้

ผมงานยุ่ง ไม่มีเวลาปลีกตัวเลย

ตอนนี้พีมอยู่บ้านหรือเปล่าคะ รัญไปหานะ

อย่าเลย ผมเพลีย แถมมีงานคั่งค้างอีกตั้งเยอะ เพลิงพลปฏิเสธอย่างไม่ลังเล รัญชนาใจหายวาบ สัญญาณการถูกโละชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

พีมคะ... เสียงสั่นเครือเล็กน้อย จะลองตีบทโศก เผื่อจะทำให้ผู้ชายนี้ใจอ่อนบ้าง

รัญ ผมโอนเงินเข้าบัญชีคุณไปเมื่อช่วงบ่าย เพลิงพลพูดแทรกขึ้น ไม่ใส่ใจเสียงสั่นเครือแม้แต่น้อย เขาผ่านมารยาหญิงมาเยอะ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ หลอกเขาไม่ได้หรอก

พีม โอนทำไมคะ แกล้งทำเสียงใสซื่อ ทั้งที่รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ขณะเดียวกันก็ใจหายวาบ เพลิงพลจะโละเธอเหมือนรองเท้าเก่าๆ จริงหรือเนี่ย

เพื่อขอบคุณเรื่องที่ผ่านมาไง เพลิงพลไม่เข้าใจว่า หญิงสาวจะแสร้งไร้เดียงสาไปเพื่ออะไรกัน และเสน่ห์ของเธอ คือ ความตรงไปตรงมามากกว่า

พีมจะทิ้งรัญจริงๆ หรือคะ รัญชนาตอบเสียงสั่นเครือ และครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง เพราะใจหายอย่างบอกไม่ถูกกับการถูกโละทิ้ง

ผมไม่ได้ทิ้ง เพลิงพลเน้นเสียง เราเคยคุยกันแล้วนี่ ก่อนเราจะคบกัน ผมก็บอกกับคุณแล้ว ว่านี่เป็นความพอใจของคนสองคน ไม่มีการผูกมัด ต่างคนต่างมีสิทธิ์เลิกรากันได้ทุกเวลา

พีมใจร้ายที่สุดเลย ทำอย่างนี้กับรัญได้ยังไง รัญรักคุณนะคะ รัญ...

รัญ ตั้งสติหน่อย ที่ผมคบกับคุณ เพราะคิดว่าคุณน่าจะเป็นผู้หญิงที่เข้าใจอะไรง่ายๆ เพลิงพลปรามเสียงเข้ม จนอีกฝ่ายไม่กล้าโวยวายต่อย่างใจคิด ผมมีสายเข้า แค่นี้นะ ตัดรอนเสียงหมางเมิน และกดรับสายเรียกซ้อนทันที

พีม นายรู้เรื่องคุณนายนิภาจำนองที่หรือยัง ธัญแจ้งข่าวให้เพื่อนสนิททราบทันที

รู้แล้ว ประธานบริษัทเรืองพสุธาอึดสุดยอดเลยวะ เอาที่ดินผืนสุดท้ายไปจำนอง ต่อลมหายใจบริษัท เอาเถอะ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณนายนิภาจะทนยื้อไปได้อีกนานแค่ไหน เมื่อไรจะยอมรับความจริงว่า เรืองพสุธา ล่มสลายแล้ว เพลิงพลเอ่ยเสียงเหี้ยมระคนสะใจ

ฉันว่าคุณนิภาดื้อเป็นบ้าเลยว่ะ ทำแบบนี้ ก็เหมือนฝังตัวเองลงหลุม

ก็พวกทิฐิจัด แพ้ไม่เป็นไง เพื่อน การยอมมาเป็นเอ้าต์ซอสฉัน คงเป็นเรื่องเสียศักดิ์ศรีของคนตระกูลนั้นเอามากๆ

ฉันก็ว่าอย่างนั้น ธัญเห็นด้วยกับความคิดดังกล่าว เขารู้ถึงความเกลียดชังที่ทั้งสองฝ่ายมีให้แก่กัน และเข้าใจว่าเหตุใดเพลิงพลถึงเกลียดขี้หน้าคนตระกูลนั้นนัก แต่บางคราก็อดสงสัยไม่ได้ว่า บาดแผลลึกในใจของเพลิงพลจะเยียวยาให้หายสนิทได้ด้วยการแก้แค้นและแย่งทุกอย่างของคนตระกูลนั้นมาอย่างนั้นหรือ แล้วนายจะทำยังไงต่อ

ไปรับจำนองที่ดินพื้นนั้นไว้ เพลิงพลสั่งเพื่อน ก่อนวางสายอย่างครึ้มอกครึ้มใจ สะใจทุกครั้งที่ได้แย่งอะไรก็ตามจากตระกูลนั้นมา

คุณพีมคะ คุณนวล เธอบอกว่าไม่หิวค่ะ

เพลิงพลหันไปตามเสียงรายงานของแม่บ้าน หน้าเริ่มนิ่ว ด้วยความไม่พอใจ ไม่หิว ไหนป้าบอกว่าตอนเที่ยงก็ไม่ได้กินไม่ใช่เหรอ

ค่ะ แต่คุณนวลเธอยืนกรานว่าไม่หิว ขอนอนพักผ่อนค่ะ ป้าแจ่มรายงานอย่างหนักใจ เมื่อการตามนวลธารลงมากินมื้อเย็น ไม่เป็นผล และคาดว่า เพลิงพลต้องหัวเสียแน่ หวั่นใจอย่างไรชอบกล เพราะเจ้านายนางก็ใจร้อน แรงใช่ย่อยเสียที่ไหน ส่วนคุณนวลธาร ดูภายนอก อาจจะเหมือนหงิมๆ หัวอ่อน แต่เอาเข้าจริง ดื้อและเอาเรื่องไม่ใช่เล่น

ป้าแจ่ม เบี่ยงหลบ เพื่อหลีกทางให้เพลิงพลที่ลุกพรวด และตรงดิ่งขึ้นบันได

เฮ้อ สงสัยงานนี้คงได้มันพ่ะย่ะค่ะ

ก๊อกๆ ๆ...นวลธารหน้านิ่วกับเสียงเคาะประตูรัวอย่างไม่เกรงใจนั่น ใครคะ

ผมเอง

หญิงสาวย่นจมูก ขณะเดินไปเปิดประตู และวางหน้าเฉยเมย ไม่ยี่หระต่อประกายกร้าวในดวงตาคมกริบของผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูห้อง สองมือกำลังล้วงกระเป๋ากางเกง อดคิดไม่ได้ว่าเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงขายาวผ้าเนื้อดีสีดำสนิท ช่างเข้ากับบุคลิกเขาเป็นที่สุด คงไม่มีสีอะไรเหมาะกับเขาได้เท่ากับสีดำ

ทำไมไม่ลงไปกินข้าว

ต่อตรงนี้นะคะ//////////////////////////////////////////////

 

ฉันไม่หิว ฉันบอกแม่บ้านคุณแล้วเธอตอบเสียงมะนาวไม่มีน้ำ

แต่คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง

ท้องฉัน ไม่ใช่ท้องคุณ คุณจะรู้ดีกว่าฉันได้ยังไง

ผมรู้ว่าท้องคุณ ไม่ใช่ท้องผม แต่ผมกลัวคุณจะแห้งตายอยู่ในบ้านผม เพลิงพลโต้กลับอย่างกวนประสาทไม่แพ้กัน

แค่ไม่กินข้าววันหนึ่งจะเป็นอะไรไป ฉันเคยไม่กินข้าวเป็นวัน ยังไม่เห็นเป็นไรเลย นวลธารเถียงอย่างดื้อดึง

แต่ผมอยากให้คุณลงไปกินข้าวเย็นกับผมเดี๋ยวนี้ น้ำเสียงห้าวทุ้มแฝงความเด็ดขาด

เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง คุณไม่มีสิทธิ์บังคับฉัน เราสัญญาแค่ว่าฉันจะมาอยู่ในบ้านหลังนี้สามเดือน และนั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะมีสิทธิ์บังคับฉันให้ทำนั่นทำนี่

งั้น ผมขอเพิ่มสัญญาอีกเรื่องเลยแล้วกันว่า ภายในสามเดือนนี้คุณต้องฟังคำสั่งของผม ผมสั่งให้คุณกินข้าว ก็ต้องกิน ไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่สาวหน้าใส จะฤทธิ์เดชไม่ใช่เล่น

นวลธารจ้องเขาเขม็ง สีหน้าหยามหยันระคนสมเพช โดยไม่รู้ว่าสมเพชตัวเองหรือคนตรงหน้า สัญญาทาสงั้นสิ ฝันไปเถอะ ฉันไม่ใช่ทาสคุณ จะได้ยอมทำตามคำสั่งเหมือนสัตว์เลี้ยง

ก็ได้ เพลิงพลพูดเสียงกระแทก และหยิบมือถือขึ้นมาโชว์หรา หน้าตายียวน

เธอปรายตามองเขาด้วยความเกลียดชังระคนกังขา คุณทำอะไรของคุณ! ” ถามเสียงขุ่น

ก็คุณอาจจะลืมเรื่องคลิปไปแล้วมั้ง

เท่านั้นเองนวลธารก็เกือบพุ่งไปบีบคอเขา มือเล็กบางกำแน่นจนเล็บจิกลึกลงเนื้อ คนต่ำช้าอย่างคุณ ต้องได้รับผลกรรมสักวัน เค้นเสียงลอดไรฟัน

เอาไว้ให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกัน แต่ว่าตอนนี้ อัญเชิญลงไปกินข้าวกับคนต่ำช้าอย่างผมหน่อยแล้วกัน

ไม่อาจขัดคำสั่งเขาได้ จำใจเดินตามลงมาชั้นล่าง หน้าเชิด คอตั้ง หลังตรง ขณะนั่งประจำที่บนโต๊ะอาหาร จนเพลิงพลอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงไม่เมื่อยบ้างหรืออย่างไรกับการวางท่าแบบนั้น

นั่งท่านั้นระวังตะคริวจะกินคอเอาล่ะ หนุ่มหล่อเหน็บแนมเบาๆ นวลธารค้อนจนตาแทบหลุด ส่วนสาวใช้ที่กำลังตักข้าวก็ต้องกลั้นยิ้ม 

เพลิงพลตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย รู้สึกเจริญอาหารกว่าทุกครั้ง และนี่ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง ที่มีใครสักคนนั่งกินข้าวกับเขาในคฤหาสน์ขนาดมหึมาหลังนี้ ปกติเขามักกินข้าวตามลำพัง เพราะส่วนใหญ่ผู้หญิงที่แวะเวียนกันมาที่นี่ มักสนใจการทำกิจกรรมอย่างอื่นในห้องนอนมากกว่า มานั่งกินข้าวแบบนี้

จะไม่กินหรือไง เขาหันมอง ขำเล็กน้อยกับหน้าเชิดๆ นั่น

หญิงสาวตักข้าวเข้าปากหนึ่งคำ ก่อนจะรวบช้อนส้อม ผลักจานไปด้านหน้า สื่อว่าอิ่มแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความอ่อนใจ สงสัยเธอจะไม่ได้ดื้อธรรมดา แต่ดื้อมหาประลัย คุณทำอะไรของคุณ

ฉันอิ่มแล้ว ตอบเสียงเฉยเมย

มีอย่างที่ไหน กินข้าวคำเดียวอิ่ม กินไปซะ เพลิงพลผลักจานข้าวเข้าไปหาเธอตามเดิม

คุณบังคับฉันกินข้าวได้ แต่บังคับให้ฉันหิวหรืออิ่มไม่ได้ นวลธารโต้พลางดันจานข้าวออกอีกครั้ง

แต่คุณยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เที่ยง เขาผลักจานข้าวกลับเข้าที่เดิม ชักหงุดหงิดกับความดื้อของสาวสวย

นวลธารถอนหายใจหนักๆ สีหน้ารำคาญอย่างไม่ปิดบัง คนไม่หิว บังคับให้กินอยู่ได้! ” แว้ดใส่พร้อมกับผลักจานข้าวออกค่อนข้างแรง จนข้าวบางส่วนกระเด็นออกนอกจาน

แนวขากรรไกรเขียวครึ้มด้วยไรหนวดบดแน่น เพลิงพลข่มอารมณ์เต็มที่ นัยน์ตาคมฉายชัดถึงโทสะ

สาวใช้ที่ยืนอยู่ในบริเวณนั้น รู้หน้าที่ ถอยหลบออกไปจากห้องอาหารทันควัน

เขาวางช้อนส้อม พิงพนักเก้าอี้ สายตาคมไม่ละจากอีกฝ่าย คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้อะไร ผมเซ็นเช็คจ่ายคุณไปแล้ว เรามีสัญญากัน และคุณต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับผม

ทำไม! คุณช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้มั้ยว่าคุณทำแบบนี้ทำไม คุณก็...ทำลายฉันยับเยินไปแล้ว แค่นั้นก็น่าจะสมใจคุณแล้วนี่ คุณจะบังคับให้ฉันมาอยู่ที่นี่กับคุณสามเดือนเพื่ออะไร ฉันไม่เห็นว่าคุณจะได้ประโยชน์อะไรเลย

ผมมีเหตุผลของผม

เหตุผลอะไร

คุณไม่จำเป็นต้องรู้

คุณมันซาตานกลับชาติมาเกิด น้ำตารื้นขึ้นจากความคับแค้นใจ นวลธารลุกขึ้นพรวด ฉันอิ่มแล้ว เชิญคุณกินตามสบายก็แล้วกัน

นั่งลง! ” เพลิงพลสั่งเสียงกร้าว แต่อีกฝ่ายยังไม่ยอมนั่งลงง่ายๆผมสั่งให้นั่งลง! ” คราวนี้น้ำเสียงแทบเป็นตวาด และเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็ชะงักนิ่ง เมื่อแลเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโตจวนเจียนจะหยดรอมร่อ ประกายกร้าวในดวงตาเพลิงพลอ่อนแสงลงทีละน้อย สัมผัสได้ถึงชอกช้ำใจของอีกฝ่าย บางทีเขาอาจจะบีบคั้นเธอมากเกินไป อย่างน้อยก็ควรให้เวลาเธอได้ปรับตัวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ตั้งตัวบ้าง 

ไม่กินก็ตามใจ แล้วถ้าแน่จริง พรุ่งนี้อดข้าวอีกวันแล้วกัน

ถ้อยคำประชดประชันดังกล่าว ทำให้นวลธารจ้องเขาด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะสะบัดพรืด ตรงดิ่งขึ้นบันได

        อาการเจริญอาหารอันตรธานสิ้น ไม่เหลือหลอ เพลิงพลผลักจานข้าวออกห่างตัวอย่างหงุดหงิด และแปลกใจที่ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อความอยากหรือเบื่ออาหารของเขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

        “ก็แค่ผู้หญิงน่าเบื่อ ดื้อโคตรๆ เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง ขณะนั่งอยู่ในห้องอาหารโอ่โถง หรูหรา สวยงาม ใหญ่โตยิ่งกว่าบ้านคนบางคนด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กลับคิดว่า ห้องอาหารนี้มันช่างกว้างขวางจนเกินเหตุ ไร้ชีวิตชีวา ดูหงอยเหงา จนการนั่งกินอาหารคนเดียวเหมือนทุกครั้ง เป็นเรื่องน่าเบื่อเกินทน

        เริ่มไม่แน่ใจว่าตัดสินใจผิดหรือไม่ ที่วางแผนกักตัวเธอไว้สามเดือน เพื่อให้กวินท์แค้นใจ ชักกระแด่วๆ เพราะดูเหมือน ผู้หญิงหงิมๆ ในตอนแรกที่เขาคิดว่าคงจะง่ายต่อการควบคุม และเอื้อให้แผนการเขาดำเนินไปด้วยดีนั้น กลับกลายเป็นแม่สาวพยศจัด คงไม่ง่ายต่อการปราบให้อยู่หมัด

***********

สุดท้ายใครจะปราบใคร ต้องติดตามจ้า พรุ่งนี้มาต่อน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #9 270236 (@270236) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 21:16
    ขอแบบยาวๆได้ไมคะไรท์ มันค้างงงงง
    #9
    1