กลรักสกัดครองโลก (穿成炮灰之反派养成计划 ) สนพ.ไอริสบุ๊ค (นิยายแปลลิขสิทธิ์)

ตอนที่ 17 : ตอนที่16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,626 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ 

แจ้งข่าว
 
เพื่อเป็นของขวัญปีใหม่ให้กับนักอ่านที่สนใจนิยายของทางสำนักพิมพ์ เดี๋ยววันนี้แอดจะมีการประกาศกิจกรรมให้เล่นสนุกกันในช่วงปีใหม่ เพื่อมอบของรางวัลเล็กๆน้อยๆ ทางเพจสำนักพิมพ์ค่ะ ใครสนใจสามารถกดไลค์เพจเพื่อติดตามข่าวสารได้ตลอดเวลานะคะ ≧▽≦

คำถามเรื่องตอนที่จะลงทั้งหมดกี่ตอน เบื้องต้นจะลงให้ทดลองอ่าน19ตอนค่ะ แต่ทางสำนักพิมพ์ อาจจะลงให้อ่านเพิ่ม ในระหว่างที่นิยายเปิดพรีออเดอร์อีกนิดหน่อยค่ะ »-(¯`v´¯)-» 

เรื่องวันเปิดพรีออเดอร์ กำหนดการคือภายในเดือนมกราคมค่ะ ออกครบชุด ถ้าแน่นอนแล้วแอดจะมาแจ้งข่าวอีกทีนะ อดใจรออีกนิด แอดปั่นงานข้ามปีสู้ตาย ฮึบๆ 

เอาล่ะตอนนี้เชิญนักอ่านทุกๆท่านไปตามเชียร์พี่ใหญ่หลิงของเรากันต่อค่าา สุดท้ายนี้ สวัสดีปีใหม่นักอ่านทุกท่านล่วงหน้า ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงมีความสุขในเทศกาลปีใหม่นะคะ เย้ๆ ♡^_^♡
❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  ❀ ❀  

ตอนที่สิบหก

หลิงเซี่ยสูดหายใจลึก เดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางเคร่งขรึมทั้ง ๆ ที่ความเป็นจริงตอนนี้เขารู้สึกแข้งขาอ่อนระทวยไปหมดแล้ว

เขาก็แค่ผู้ชายเนิร์ด ๆ คนหนึ่ง ไม่เหมือนกับพระเอกนิยายในเว็บฉีเตี่ยนที่ชอบพิชิตใต้หล้าพวกนั้น แถมไม่มีนิสัยชอบเอาชนะคะคานเช่นนั้นแม้แต่น้อยนิด ตั้งแต่เล็กจนโตก็เคยต่อยตีอยู่ครั้งเดียวคือเมื่อสมัยอยู่อนุบาล แถมยังถูกเด็กผู้ชายที่เตี้ยกว่าตัวเองต่อยจนร้องไห้อีกต่างหาก...

แน่นอนว่า ท่ามกลางสายตาผู้คนที่จับจ้องอยู่ตอนนี้ ต่อให้หนังศีรษะชาไปหมดแล้วก็จำต้องขึ้นเวที! หลิงเซี่ยเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าอะไรคือต้อนเป็ดขึ้นคอน ยิ่งเมื่อเห็นกระบี่ยาวซึ่งสะพายอยู่ด้านหลัง ซวีเหยี่ยน แถมบริเวณเอวยังผูกถุงย่ามเก็บของที่ไม่ทราบว่าด้านในบรรจุของมีคมหรือเวทศาสตราใดไว้บ้าง อาการปอดแหกก็ยิ่งลุกลามขึ้นฉับพลัน

เขาไม่เหมือนกับซ่งเสียวหู่ผู้แสนจะทนทายาดหรืออวี้จือเจวี๋ยผู้มีพรสวรรค์ปราดเปรื่อง สิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ก็คือ พละกำลังนั่นเท่านั้น... หลิงเซี่ยแอบหลั่งน้ำตาอยู่ในใจเงียบ ๆ

ซวีเหยี่ยนมองหลิงเซี่ยอย่างคร้านที่จะเล่นด้วยแวบหนึ่ง ราวกับกำลังทอดมองปลวกมดตัวหนึ่งอยู่ แม้แต่กระบี่ก็คร้านจะชักออกมา “เจ้ามีความสามารถอันใดก็งัดออกมาใช้เถอะ!”

หลิงเซี่ยสูดหายใจลึก หวนนึกถึงหมัดไท่เก๊กที่เคยร่ำเรียนในคาบพละศึกษาสมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย แล้ววาดมือเลียนแบบเป็นรูปครึ่งวงกลมข้างหน้า เขาพยายามสงวนท่าทีให้ดูสุขุมคัมภีรภา อย่างสุดฤทธิ์ เพ่งมองฝ่ายตรงข้ามโดยไม่ขยับตา วางแผนเล่นชั้นเชิงข่มซวีเหยี่ยน

อยู่ต่อหน้าเด็กสองคนนั่น ไม่ว่าอย่างไร ต่อให้เขาผู้เป็นพี่ชายจะพ่ายแพ้ แต่จะหมดท่ามิได้! การพิจารณารับศิษย์ของยอดฝีมือชั้นอาวุโสเหล่านั้น ความสามารถเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ยังมีเรื่องของท่าทางการวางชั้นเชิง นิสัยใจคอและอื่น ๆ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องซุกซ่อนสีหน้าขลาดกลัวของตนไว้!

นักพรตที่เฝ้าสังเกตการณ์มาจนถึงตอนนี้หลายคนเริ่มพากันส่ายหน้าแล้ว กระบวนท่ามั่วซั่วนี่เผยพิรุธร้อยแปดอย่าง แม้แต่คำว่าแรกสร้างกระท่อมก็ยังนับไม่ได้

ซวีเหยี่ยนขยับข้อมือครู่หนึ่ง ข้อกระดูกลั่นเสียง “กรอบแกรบ” หลายที กระดิกนิ้วทั้งห้าทำท่าส่งสัญญาณให้หลิงเซี่ยเป็นเชิงว่า “เข้ามาเลย” เขาฝึกมรรคากระบี่เป็นหลัก ทว่าแขนงอื่น ๆ ก็มีพื้นฐานอยู่บ้างพอสมควร แค่การรับมือกับไอ้กระจอกตรงหน้า ไยต้องใช้กระบี่ด้วยเล่า?

หลิงเซี่ยต้องการให้เขาประมาทศัตรู ตนถึงจะมีโอกาสชนะ! เขาค้อมตัวลงเล็กน้อย สายตาจับจ้อง ซวีเหยี่ยน ก่อนจะทิ้งแรงลงไปที่ฝ่าเท้าแล้วดีดตัวพุ่งออกไป!

เนื่องจากตัวเขามีพลังมังกรพยัคฆ์ ท่าบุกนี้จึงดูดุดันยิ่งนัก ซวีเหยี่ยนพลันตกตะลึง แต่ถึงอย่างไรเขาก็มีประสบการณ์ ไม่นานก็พลิกตัวหลบพ้น พร้อมทั้งถือโอกาสผลักหลิงเซี่ยจนเกือบพุ่งออกนอกเวที

หลิงเซี่ยรีบเอามือเหนี่ยวบันไดเวทีเอาไว้ ถึงสามารถรั้งร่างไว้ได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะรีบหันกลับไปยืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง

หากตอนนี้เขาแกล้งพุ่งลงจากเวทีตามแรงแล้วพ่ายแพ้ไป บางทีก็อาจจะเจ็บตัวน้อยหน่อย แต่ในฐานะพี่ชายและผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้ได้เด็ดขาด!บางทีคงเป็นเพราะ หากสัญชาตญาณความเลือดร้อนของผู้ชายเดือดขึ้นมาก็มักจะทำอะไรวู่วามผลีผลามโดยไม่สนใจอันใดทั้งสิ้นก็เป็นได้...

หลิงเซี่ยกางขาออกเล็กน้อยให้ร่างกายยืนได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น ยกสองมือขึ้นป้องหน้าอก ยิ้มบางพลางกล่าวกับซวีเหยี่ยน “เมื่อครู่ข้าลงมือก่อน ตอนนี้ถึงตาเจ้าจู่โจมแล้ว”

พูดจาโคตรเท่อย่างหล่ออ่ะ บอกเลย!

ซวีเหยี่ยนเลิกขนคิ้วขึ้น กล่าวเยาะหยัน “เจ้ารนหาที่ตายเองนะ”

หนึ่งเค่อต่อมา... หลิงเซี่ยรู้สึกว่าบริเวณขมับส่งเสียงวิ้ง ๆ อยู่ เห็นเงาร่างตรงหน้าไม่ชัดแล้ว เขาคลุกคลานอยู่ที่พื้นอย่างหมดแรง อ้าปากหอบหายใจไม่หยุด ลำคอคล้ายมีกลิ่นคาวชวนให้รู้สึกแสบคัน ตอนนี้เขารู้สึกปวดหน้าอกอย่างยิ่ง บริเวณหน้าท้องก็ระบม ยิ่งข้อเท้าก็เพิ่งถูกซวีเหยี่ยนเตะใส่จนลุกไม่ขึ้น...

แน่นอนว่า อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้สบายสักเท่าใด เพราะอย่างไรตอนประชิดตัว ซวีเหยี่ยนก็ถูกเขาซัดไปหนึ่งหมัด หมัดนั้นของเขาสามารถทุบศิลาผ่าสิงขรได้เลยทีเดียว ขณะที่เขาต่อยหมัดนั้นใส่อย่างสุดแรงเกิด ก็เหมือนได้ยินเสียงกระดูกหักร้าวดัง “กร๊อบ”รู้สึกสะใจหาใดเปรียบ! เพียงแต่หัวเราะไม่ออก เพราะเพียงแค่แสยะยิ้มก็เจ็บมุมปากไปหมด ตอนนี้สภาพหน้าตาคงแย่จนดูไม่ได้แล้ว

ซวีเหยี่ยนไม่นึกเลยว่าฝ่ายตรงข้ามยากจะตอแยเช่นนี้ ต่อให้ถูกตนทั้งเตะทั้งต่อยอย่างไรก็ยังคุกเข่าเอามือเกาะรอยแยกบนพื้นเพื่อยันตัวไว้โดยไม่ยอมปล่อยมืออย่างดื้อด้าน วิชาพลังกายของเขาเพิ่งจะอยู่ในขั้นเริ่มต้น ครั้นตอนนี้จะเปลี่ยนใจมาชักกระบี่หรือใช้เวทศาสตราต่อหน้าผู้คน ก็คงไม่มีหน้าไปสู้กับใครเขาได้...

เขาทุบตีจนเหนื่อยล้า จึงหยุดหอบหายใจอย่างซมซานเล็กน้อยก่อนจะกล่าวเย้ย “เจ้ายังไม่ยอมแพ้อีกงั้นรึ

เปลือกตาหลิงเซี่ยบวมเป่ง ค้อมเอวลงตั้งท่าป้องกัน เขาก็ไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะดื้อด้านได้ปานนี้เช่นกันก่อนจะหลุดคำพูดออกมาจากปากโดยไม่อาจควบคุมได้ “ยอมแพ้ยายแกสิ!”

เขารู้สึกอยู่รำไรว่าด้านล่างมีคนกำลังจ้องมองมาทางนี้อย่างคร่ำเคร่งจริงจังทว่าตัวเขาเองก็รู้สึกพร่าเบลอจนเห็นได้ไม่ชัดเจนแล้ว

ซวีเหยี่ยนรู้สึกปวดแปลบบริเวณข้อมือที่หัก ย่างเท้าเข้ามาอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยกเท้าถีบเข้าที่กลางหลังของหลิงเซี่ยอย่างสุดกำลัง

ในที่สุดหลิงเซี่ยก็ยันไว้ไม่อยู่ พอคลายนิ้วมือออกจากการยึดเหนี่ยว ก็กระเด็นลอยตามแรงนั่นออกไปอย่างไม่อาจควบคุมได้

เขาปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนระโหยโรยแรง ตอนนี้ แพ้ก็ไม่ดูน่าอายเท่าใดแล้วล่ะมั้ง

ให้ตายเถอะ! โคตรเจ็บฉิบหายเลย! เขาเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่กี่วันก็ถูกโลกใบนี้ครอบงำด้วยโลกทัศน์อันวิปลาสน่าสยดสยองนี่แล้วเหรอ!...

ขณะที่กำลังยันตัวขึ้นจากพื้นอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าใครเข้ามาพยุงเขาจากด้านหลังแม้ช่วยเขาผ่อนแรงลงไปมากกว่าครึ่ง แต่ก็ถูกน้ำหนักตัวของเขาถ่วงจนพากันล้มพับลงไปกับพื้นด้วยกัน หลิงเซี่ยหยีตาเพ่งพินิจดูอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นสีเสื้อผ้าและรูปร่างจึงค่อยแยกออกว่าคน ๆ นั้นก็คืออวี้จือเจวี๋ยนั่นเอง

เขาพยายามแสยะมุมปากที่บวมแตกให้ฉีกออกเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าดูอย่างยากเย็น “ยังคงเป็นพวกเจ้าทั้งสองร้ายกาจกว่า ข้าแพ้แล้ว!”

อวี้จือเจวี๋ยได้ฟังแล้วก็มิได้กล่าวอันใด เพียงแต่แอบกำหมัดแน่น เขาไม่รู้ว่าจะปลอบโยนคนอื่นอย่างไร ได้แต่เอามือขยำชายเสื้อด้านหนึ่งของหลิงเซี่ยจนแน่น

“ไม่ พี่ใหญ่หลิงท่านร้ายกาจมากเลย! ภายหน้าต้องเอาชนะเจ้านั่นได้แน่นอน!” ซ่งเสียวหู่เองก็พุ่งพรวดเข้ามาเช่นกันพอได้ยินก็เอ่ยค้านแล้วเผลอทุบหน้าอกของหลิงเซี่ยไปหมัดหนึ่งอย่างมีอารมณ์ร่วม

“...เจ็บ” หลิงเซี่ยครวญครางทีหนึ่งอย่างหมดเรี่ยวสิ้นแรง ภาพตรงหน้าพลันมืดดับ ทันใดนั้นก็หมดสติลงอย่างน่าขายหน้า

โถ่เว้ย! ไอ้พระเอก ข้ากับเจ้ามีความแค้นกันหรือไร

ตราบเมื่อเขาฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนนอนอยู่ในห้องเล็ก ๆ ที่สะอาดสะอ้านห้องหนึ่ง บรรยากาศโดยรอบเงียบงัน ไม่มีใครอยู่เลยสักคน ทว่ามีกลิ่นสมุนไพรกลิ่นหนึ่งลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

หลิงเซี่ยยันตัวขึ้น ถึงได้พบว่าบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บบนร่างกายของตนถูกห่อหุ้มเอาไว้แล้ว ดวงตาที่เดิมทีบวมจนลืมไม่ขึ้นก็สามารถมองได้ชัดเจนแล้ว เขารู้สึกว่าลำคอแห้งผาก เห็นบนโต๊ะมีน้ำชาวางอยู่ จึงรีบยกขึ้นมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ในน้ำสะท้อนเงาร่างที่สะบักสะบอมจนดูไม่ได้ออกมาอย่างชัดเจนตาเขียวปากเบี้ยว หนังตาบวม ๆ เหมือนกับกบ

หลิงเซี่ยรู้สึกว้าวุ่นไปครู่หนึ่ง ตอนนั้นเขาถูกอัดจนสะบักสะบอมปานใดหนอ ที่ตอนนั้นยังเก๊กหล่อยิ้มออกไปเช่นนั้น คงน่าสะพรึงกว่าตอนนี้มากแน่ๆ สภาพเขาคงไม่ต่างกับผ้าขี้ริ้วขาด ๆ!...

ประเดี๋ยวเดียวประตูก็เปิดออก เจ้าหัวเม่นแคระก็โผล่เข้ามา เห็นบาดแผลเมื่อแรกนี้ดีขึ้นจนแทบจะหายเป็นปกติแล้ว ไม่เสียทีที่เป็นพระเอกผู้แข็งแกร่ง!

ครั้นเห็นหลิงเซี่ยฟื้นแล้ว ซ่งเสียวหู่ก็ดีใจเป็นที่ยิ่ง โผเข้ามาก็เอะอะมะเทิ่ง “พี่ใหญ่หลิง ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที! ท่านหลับมาหนึ่งวันเต็ม ๆ เลยนะเนี่ย! ยารักษาที่เฟิงลั่วให้มา นางบอกว่าเห็นผลเร็วมาก...”

“อาเจวี๋ยล่ะ” หลิงเซี่ยลูบผมของเขาพลางชะเง้อชะแง้มองไปด้านหลัง “บาดแผลบนตัวเขาหายดีหรือยัง

พอเขาพูดจบ ก็เห็นอวี้จือเจวี๋ยผลักประตูเดินเข้ามา สีหน้าราบเรียบสงบนิ่ง ไม่เหมือนซ่งเสียวหู่ที่ดูร่าเริงคึกคัก คล้ายกับมีเรื่องค้างคาอยู่ในใจ

น้ำเสียงของอวี้จือเจวี๋ยดูแปร่ง ๆ ไม่ปกติอยู่บ้าง “บาดแผลของข้าดีขึ้นห้าหกส่วนแล้ว แต่ผลการคัดแยกชั้นประกาศออกมาแล้ว”

พื้นฐานร่างกายแบบนี้โคตรน่าอิจฉาเลย! หลิงเซี่ยหมั่นไส้เสียจริงบาดแผลที่อวี้จือเจวี๋ยได้รับเมื่อแรกนี้ยังสาหัสกว่าตนอีกนะ!

เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าอวี้จือเจวี๋ยและซ่งเสียวหู่ต่างสวมอาภรณ์สีดำขลิบทองเหมือนกัน อาภรณ์ชุดนี้เป็นเครื่องแบบแสดงฐานะศิษย์สายตรงของประมุขพรรค ซ่งเสียวหู่หัวโตเหมือนเสือ พอแต่งตัวด้วยชุดพิธีการเช่นนี้ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสดใสร่าเริงขึ้นหลายส่วน ส่วนอวี้จือเจวี๋ยก็ยิ่งดูสง่างามปราดเปรียวผิวขาวดั่งหยก รูปร่างกะทัดรัดเช่นนั้นชวนพิสมัยเป็นที่ยิ่ง

เป็นดังคาด ซ่งเสียวหู่ผู้สำแดงฝีมือได้ยอดเยี่ยมและเริ่มเปล่งประกายราศีของพระเอกออกมาผู้นี้ มิได้ไร้ชื่อไร้นามเหมือนในช่วงเริ่มต้นของนิยายบัดซบนั้นทว่าดันเข้าตาเฟิงซูหมิงเหมือนกับอวี้จือเจวี๋ย! ใกล้ชิดกันเช่นนี้ก็ดี จะได้ป้องกันเรื่องความหมางเมินเหินห่างระหว่างเด็กทั้งสองในภายหลัง...

ชั่วครู่หลิงเซี่ยก็พลันยิ้มออกมา “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าสองคนน่ะเก่งที่สุด!”

ซ่งเสียวหู่เผยลักยิ้มทั้งสองข้างออกมารอยยิ้มเจือความภาคภูมิอยู่หลายส่วน ทว่าปฏิกิริยาของอวี้จือเจวี๋ยกลับชืดชาไม่ยินดียินร้าย

หลิงเซี่ยรู้สึกประหลาดใจ “อาเจวี๋ย เป็นอะไรไป

อวี้จือเจวี๋ยเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น แล้วกล่าวอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่เป็นอะไร เพียงแต่เจ้าถูกจัดให้ไปอยู่ที่หออิ๋งเซียน”

หลิงเซี่ยตะลึงงัน บัดนี้ถึงรู้สาเหตุ

อันที่จริงเขาก็คิดไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่า ร่าง ๆ นี้มีคุณสมบัติธรรมดา การแสดงฝีมือก็ธรรมดา ย่อมมิได้รับความสนใจเหมือนเด็กน้อยทั้งสองเช่นนี้ คาดว่าคงจะได้กราบศิษย์รุ่น “ติง” สักคนในพรรคเส้า หยางเป็นอาจารย์ ไม่มีทางถูกประมุขพรรครับไว้เป็นศิษย์สายตรงแน่นอน

ถ้างั้น อวี้จือเจวี๋ยรู้สึกเสียใจเพราะกลัวว่าตนจะไม่ได้รับการปฏิบัติดุจเดียวกันกับเขาหรอกหรือ

หลิงเซี่ยพลันรู้สึกตื้นตันใจ ตบไหล่ของอวี้จือเจวี๋ยเบา ๆ ยิ้มพลางว่า “ไม่เป็นไรหรอก อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน ถึงอย่างไรก็อยู่ในพรรคเส้าหยาง พวกเราอยากเจอกันเมื่อใดก็ย่อมได้”

ซ่งเสียวหู่พยักหน้าพลางยิ้มยิงฟันขาว กล่าวออกมาอย่างไม่คิดอะไรซับซ้อน“ใช่แล้ว พี่ใหญ่หลิง ชุดของท่านก็ส่งมาแล้วนะ วางอยู่ด้านข้างนั่นต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลัวว่าจะกินไม่อิ่มท้องแล้ว!”

หลิงเซี่ยบีบแก้มของเขาอย่างหมั่นเขี้ยว พระเอกในวัยเด็กช่างน่ารักน่าหยิกเสียจริง! ดังนั้นแล้ว การที่ซ่งเสียวหู่สำแดงพลังออกมาล่วงหน้าก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน ตัวร้ายและพระเอกจะได้ร่วมแรงร่วมใจ ร่วมกันก้าวไปข้างหน้า จูงมือกันเยาะเย้ยแดนอธรรม ช่างเป็นฉากจบที่งดงามอะไรเช่นนี้!

เขาสะบัดชุดสีน้ำเงินเข้มที่วางอยู่ข้างกายชุดนั้นออก แบบเสื้อและวัสดุเทียบไม่ได้กับเครื่องแบบอันหล่อเหลาที่อวี้จือเจวี๋ยและซ่งเสียวหู่สวมอยู่เลยสักนิด เหมือนชุดคนรับใช้อย่างไรอย่างนั้น...

หลิงเซี่ยยกมุมปากขึ้น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชื่อ“หออิ๋งเซียน” สามคำนี้ช่างคุ้นหูยิ่งนัก

อืม ด่านแรกในพรรคเส้าหยางของพระเอกก็คือหออิ๋งเซียน ยิ่งคนมีบารมีมาก ก็จะยิ่งได้รับความลำบากมากด้วย ช่วงนั้นถือเป็นยุคทมิฬเลยทีเดียว ยุคทมิฬในช่วงเคี่ยวกรำเพื่อยกระดับตัวเองของพระเอก...

อ้าว! แล้วทำไมบทมันถึงตกมาอยู่ที่ข้าล่ะเนี่ย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.626K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,215 ความคิดเห็น

  1. #1213 PINKY0248 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2563 / 20:00
    ถ้าได้บทพระเอก ในอนาคตจะไม่เก่งมากเลยหรอ
    #1,213
    0
  2. #1207 moonhug_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 19:32
    แงงง ตอนแรกกดเข้ามาอ่านมั่วๆ ตอนนี้ติดมากกกกกกก
    #1,207
    0
  3. #1199 宁仙 หนิงเซียน >3< (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:00
    ชีวิตแค่โดนทำร้ายยย
    #1,199
    0
  4. #1164 Yok Poog (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 14:53
    บทรันทดนี้มอบให้ตัวเองเรานะคะ สู้ๆลูก
    #1,164
    0
  5. #1075 icejimkim9568 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:40

    ...รัดทดแท้ คดดดดด ปรื้ม ปริ่มจายยยยย
    #1,075
    0
  6. #1023 บุปผาสุริยัน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 18:30
    ได้บทพระเอกแทนซะแล้ว555
    #1,023
    0
  7. #999 1DAY1STORY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 04:47
    บทพี่ใหญ่นี่รันทดมาก ตอนอัดตลอดเลย -__-;
    #999
    0
  8. #969 yamgnatp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 19:52
    เรื่องนี้จะอัพจนจบมั้ยคะ
    #969
    1
  9. #956 Patricia Lauren (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:08

    วงวาร 55555 ชีวิตรันทดมาก

    #956
    0
  10. #951 Vsundae (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 20:58

    ได้บทของพระเอก55555 ไม่เป็นไรนะคะพี่ใหญ่

    #951
    0
  11. #866 GokuH@y@ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 11:33

    ซวยแทน ถถถถถถ

    #866
    0
  12. #322 ขอเวลาซุ่ม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 17:51
    พี่ใหญ่หลิวต้องเจริญรอยตามอาซ่งเวอร์ออรินะ!5555555
    #322
    0
  13. #320 lunatic.august (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 19:35
    ความลำบากทั้งหมดมาตกอยู่ที่ตัวหลิงเซี่ยหมดแล้ว โถ..
    #320
    0
  14. #317 แมวหง่าว001 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 08:21
    อยากได้แบบ E-book ไม่ต้องรอโรงพิมพ์ ไม่ต้องรอพรี ไม่ต้องมีของแถมก็ได้ อยากอ่านเร็วๆเจ้าค่ะ พร้อมเปย์~~~
    #317
    0
  15. #316 YYY2000 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:05
    รอเล่มเลย555555
    #316
    0
  16. #315 MimiminMi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:34
    พี่ใหญ่จะเป็นพระเอกแทนเจ้าเองนะน้องรัก55555
    #315
    0
  17. #314 KSNKETS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 03:47
    สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าเหมือนกันค่ะ อดใจรอเล่มไม่ไหวแล้ว >_<
    #314
    0
  18. #311 trp1021 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 23:42

    สงสารพี่ใหญ่ 55555555 แต่หยุดขำไม่ได้
    #311
    0
  19. #310 ohjesus (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:58
    รับบทแทนพระเอก5555555
    #310
    0
  20. #309 ดารุมะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 13:14
    น้องน่าวงวาน555
    #309
    0
  21. #308 bj vamtoon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 09:58
    ส่งสารพี่ใหญ่​ รอครับ
    #308
    0
  22. #307 เฮอแสต้มจัง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 01:47
    โอ๊ยถถถถ ลำบากพี่ใหญ่แล้ว รอเล่มไม่แล้วค่ะฮ่า ต้นปีคงสิ้นเนื้อประดาตัวเป็นแน่ค่ะ55555เป็นชุดขนาดนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะพี่ใหญ่ แบคพี่ใหญ่มากพร้อมตบคนที่เข้ามารังแก5555
    #307
    0
  23. #306 love lesson (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 01:04
    พี่ใหญ่สู้ๆ
    #306
    0
  24. #305 Hummai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:29
    ที่พี่ใหญ่ได้รับบทนี้เเทนเพราะพี่ใหญ่ต้องพัฒนาตนเเทนตัวเอกอย่างไรเล่า!!555 โอ๊ยยย เกลียดความเเผลหายไวนี้ เกลียดดด
    #305
    0
  25. #304 punch98line (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 23:07
    โถ่พี่ใหญ่ เจ็บตัวหนักสุด ยังโดนส่งไปอยู่หอที่หนักสุดอีก สงสารพี่ใหญ่มากๆเลยค่ะฮืออออออออออ
    //ตื่นเต้นเเล้ว อยากได้เล่มมากๆเลยค่ะ เเบบว่าอยากติดตามพัฒนาการทั้ง3คนไปเเบบต่อเนื่อง 5555 เเล้วยิ่งออกทีเดียวครบชุดเลยยิ่งดีเลย!! อยากรู้รายละเอียดเร็วๆเเล้วค่ะ!!
    #304
    0