end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 8 : Chapter7:ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Chapter7:ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวง


Levi Part 


หัวหน้าคะวันนี้ฟ้าโล่งค่ะ!!!!!เธอชี้ไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเย็นลงหลังจากที่สังเกตมาทั้งวันแล้วว่าวันนี้ฝนจะตกมั้ย แต่ก็ไม่ช่างเป็นโชคดีของเธออะไรเช่นนี้ 


แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ฟ้าโล่งไร้เมฆและฝนแบบนี้เมื่อคืนกว่าเขาจะกล่อมให้คนตัวเล็กนอนลงได้ทำเอาเขาแทบหัวเสีย เด็กนั่นเอาแต่ภาวนาพูดพึมพำขอให้ฝนไม่ตกจนเขาอยากจะทำให้สลบลงไปเสียจริง 


หัวหน้าไปเร็วๆ 


เพิ่งหโมงเธอรีบเหรอ?รีไวล์เหล่มองนาฬิกาถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย วันนี้เป็นรอบที่ล้านได้แล้วมั้งที่เขาเอาแต่ถอนหายใจทิ้งเพราะเทเรซ่าเอาแต่พูดไม่หยุด 


รำคาญแต่คนที่ชวนไปก็คือเขาเองอีก 


ว่าแต่หัวหน้าจะพาไปดูที่ไหนเหรอคะ??? 


ข้างบนปราสาทแต่ถ้าไม่พอใจจะไปดูบนเขาก็ได้แต่เดินขึ้นไปเองนะ พอได้ยินสถานที่ก็แอบผิดหวังนิดหน่อยนึกว่าจะได้ดูบนเขาจากที่สูงๆ แต่ก็เอาเถอะอย่างน้อยๆเธอก็ได้ดูดาวล่ะนะ 


แค่บนปราสาทเหรอคะ…” 


ที่จริงด้านหลังป่ามีเนินเขาเล็กๆอยู่มันก็โล่งพอสำหรับดูดาวแต่คงไม่สวยเท่าเนินเขาสูงๆ อยู่นี่ไม่ต้องเดินคุ้มกว่า แต่ถ้าเธออยากไปฉันก็พาไปได้เหมือนรีไวล์จะรู้ทันความคิดเธอไปเสียทุกเรื่องจริงๆ ที่จริงเขาสามารถพาเดินไปเนินเล็กๆหลังป่าห่างไปไม่ไกลสักเท่าไหร่จากตัวปราสาทของเขามันสวยกว่าดูที่นี่นิดหน่อย แต่คงไม่สวยและชัดเจนเท่ามองจากเนินเขาใหญ่และสูงจริงๆ เขาจึงคิดว่าอยู่ที่ปราสาทนั่นแหละง่ายกว่าอีกทั้งเทเรซ่าจะได้ไม่ต้องเดินไกลด้วย แต่ดูเหมือนเขาจะคิดผิไปหน่อย... 


ไปดูหลังป่าได้มั้ยคะ? 


เอางั้นก็ได้ ถ้าจะไปก็รีบไปเตรียมตัวเราต้องใช้เวลาพอสมควรพูดยังไม่ทันจบคนตัวเล็กก็วิ่งหายเข้าห้องน้ำไปแล้ว แล้วนี่อย่าบอกนะว่าคนที่ต้องทำมื้อเย็นก็คือเขาอีกแล้วน่ะ=_= 

. 

. 

=_=นั่นเธอแต่งตัวอะไรของเธอน่ะรีไวล์ก้มมองตั้งแต่หัวจรดเท้า หลายครั้งที่เขาไม่ค่อยเข้าใจรสนิยมในการแต่งตัวของเธอเป็นอย่างมาก และในวันนี้ก็เช่นกัน 


อะไรคือการแต่งชุดกระโปรงสายเดี่ยวกับเสื้อคลุมสีชมพูอ่อนไปดูดาวทั้งๆที่ต้องก้าวขึ้นเนิน ไม่สิชุดของเธอก็มีแต่พวกกระโปรงอยู่แล้วแต่อที่เขาไม่เข้าใจคือการเอาริบบิ้นที่เขาซื้อให้ทั้งสองเส้น เอาเส้นนึงมาผูกไว้ที่ต้นคอ ส่วนอีกเส้นยังคงผูกไว้ที่ผมเหมือนเดิม 


เอาไว้ให้เขาดึงรัดคอตายเหรอ? 


คะ?ก็ไม่เห็นจะดูแปลกตรงไหนเลย 


เธอเอาริบบิ้นมาผูกคอเพื่ออะไร?เมื่อได้ยิรนคำถามเทเรซ่าจึงตอบมาอย่างมั่นใจด้วยเหตุผลที่เขาอยากจะดึงริบบิ้นรัดคอเธอตายไปซะ 


มันเป็นสไตล์ของหนูเข้าใจมั้ย? 


นังเด็กนี่ 

. 

. 

ม้าสีดำถูกควบมาหยุดอยู่  ที่ๆหนึ่งก่อนจะลงจากม้าแล้วเดินมายังเนินตรงหน้า ร่างเล็กแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่มืดมิดยามกลางคืนแต่มีดวงดาวนับไม่ถ้วนส่องแสงสว่างระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า 


สวยจัง…”แววตาที่เป็นประกายพอๆกับดวงดาวบนท้องฟ้าจ้องมองอย่างไม่ละสายตา ริมฝีปากบางที่คลี่ยิ้มออกมากว้างจนตาหยีทำให้เขารู้สึกพอใจภาพตรงหน้าอยู่ไม่น้อย 


นั่นแหละที่เขาต้องการสีหน้าแบบนั้นแหละที่เขาอยากเห็นมาตลอด 


คุ้มค่าเหมือนกันแฮะ... 


สวยใช่มั้ยล่ะ แต่มีที่อื่นที่ดูแล้วสวยกว่านี้อีก 


จะที่ที่ไหนสำหรับหนูแล้วน่ะถ้าเกิดมีหัวหน้าพามาดูด้วยมันก็สวยหมดนั่นแหละค่ะ! 


ถ้าเกิดมีเขาอย่างนั้นเหรอ 


อะ…”จู่ๆคนตรงหน้าก็น้ำตาไหลมาอย่างไม่มีสาเหตุจนทำให้เขาทำตัวไม่ถูก เพราะเขาเพิ่งจะเคยเห็นเธอร้องไห้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาอยู่กับเธอมา เขายังไม่ได้ดุเธอเลยนะ แล้วแบบนี้ต้องทำยังไงปลอบยังไงกัน?!


เธอร้องไห้ทำไม? 


เปล่าค่ะหนูแค่ไม่เคยเห็นดาวมากขนาดนี้มาก่อนก็เท่านั้นเอง หนูก็แค่ดีใจจนร้องไห้ ฮึก! 


เธอมันพิลึกคนมือหนาถูกวางลงบนศีรษะเล็กขยี้เบาๆเพื่อเป็นการปลอบใจ แต่ไหนเธอกลับร้องมากกว่าเดิมอีก 


หัวหน้าอย่าเอามือมาทำให้ผมหนูยุ่งกว่าเดิมสิคะ 


ยังไงเดี๋ยวผมเธอก็ยุ่งเพราะลมที่พัดมาอยู่แล้ว 


ถึงแบบนั้นหัวหน้าก็ไม่ควรทำให้ยุ่งกว่าเดิมนี่!คนตัวเล็กเริ่มกลับมาโวยวายเหมือนเดิมจนคนตรงหน้าโยกหัวเธอเบาๆเหมือนกับลูกสุนัขตัวน้อยๆที่รอเล่นกับเจ้าของอยู่ 


ไม่เอาเวลาบ่นหันไปดูดาวล่ะ? 


เอ๊ะ?...อื้มนั่นดาวตกรึเปล่าคะ! 


อ่าใช่เมื่อรีไวล์พูดจบเทเรซ่าก็หลับตาลงประสานมือกันเหมือนกับกำลังอธิษฐานอะไรบางอย่างอยู่แล้วลืมตาขึ้น 


หัวหน้าไม่ขอบ้างเหรอคะ? 


ฉันไม่ค่อยเชื่อเรื่องพรรค์นี้สักเท่าไหร่ 


หัวหน้าไม่เชื่อเรื่องอะไรที่ดูงมงายเหมือนปฏิหาริย์งี้เหรอคะ? 


ก็ประมาณนั้น 


หนูก็เหมือนกัน 


ถ้างั้นแล้วเธอขอมันทำไมล่ะ? 


นั่นสินะคะคงเป็นเพราะว่าหนูเริ่มจะเชื่อมันขึ้นมาบ้างแล้วล่ะมั้งถึงได้ขอ เพราะว่าอย่างน้อยๆปฏิหาริย์องหนูก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่กับสิ่งที่เทเรซ่าพูดแต่ฟังดูแล้วเป็นเรื่องที่น่ายินดีกับเด็กคนนั้นนะที่ได้เจอกับปฏิหาริย์แล้ว 


แล้วปฏิหาริย์ของเธอคืออะไรล่ะ 


หัวหน้า…” 


เรียกทำไม? 


“…อ่า เปล่าค่ะ หัวหน้าไม่องขอดูหน่อยล่ะคะบางทีสักวันมันอาจจะเป็นจริงก็ได้ 


ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องขออะไร...ดวงตาสีฟ้าคมราวกับเหยี่ยวแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างช่วยไม่ได้ความเงียบที่เริ่มเข้ามาทีละนิดทำให้เทเรซ่าต้องทำลายความเงียบนั่นลง 


งั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะหนูขอให้หัวหน้าแล้ว 


ขอให้ฉัน?รีไวล์ก้มคอลงกลับมาด้วยความสงสัยและความแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก 


ค่ะ! ขอให้แล้วแต่ไม่บอกหรอกนะคะความลับ~นิ้วชี้เรียวบางจรดลงที่ริมฝีปากของเขาในขณะที่คนตัวเล็กอมยิ้มเล็กน้อยราวกับจะกลั่นแกล้งกัน  แล้วทำไมเขาถึงต้องเผลออมยิ้มตามกันนะ


ยัยเด็กบ้า…” 


หัวหน้าคะสักวันหัวหน้าพาหนูมาดูดาวอีกได้มั้ยคะ? 


หืมก็ต้องได้อยู่แล้วสิรีไวล์ตอบรับแบบงงๆ ทำไมเขาจะพามาดูอีกไม่ได้ล่ะ ก็ถ้าเกิดว่ายัยนั่นขอเขาก็ต้องหาเวลาพามาดูให้อยู่แล้ว เพราะเขาเองก็ชอบดาวมากๆเหมือนกัน ทั้งๆที่เขาเลิกชอบดูดาวไปแล้วแท้ๆแต่ทำไมเขาถึงอยากดูมันอีกก็ไม่รู้ 


สัญญานะคะเทเรซ่าชูนิ้วก้อยขึ้นมาให้เขาทำตามอย่างว่าง่ายก่อนจะเกี่ยวก้อยกัน 


จำไว้นะคะชื่อจริงๆของหนูไม่ใช่เทเรซ่าแต่คือชื่อนี้แหล่ะค่ะเป็นชื่อของนิ้วที่มีความหมายเพื่อสัญญากัน 


ชื่อของเธอคือ…”รีไวล์ที่กำลังพูดมันออกมาถูกปิดปากเอาไว้ก่อน 


ไม่ต้องพูดมันออกมาค่ะ ตอนนี้หนูคือเทเรซ่า ที่โลกนี้มีแค่ชื่อนี้เท่านั้น 


อ่าอืมก็ไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลเหมือนกันแต่รีไวล์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย 


สัญญาแล้วนะคะหัวหน้า ว่าจะต้องพาหนูมาดูอีกมือบางค่อยๆปล่อยออกจากบริเวณที่เขาปิดปากรีไวล์ไม่ให้เอ่ยชื่อออกมาลงแล้วชูนิ้วก้อยขึ้นมาอีกครั้ง 


นิ้วเรียวยาวและใหญ่กว่าเกี่ยวพันกับนิ้วบางของเทเรซ่าเข้าไว้ด้วยกัน คนตัวเล็กยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะหลับตาลงเพื่อซึมซับบรรยากาศเหล่านี้เอาไว้ รีไวล์มองดูคนตรงหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอสักอย่าง ไม่รู้เชื้อชาติ ความเป็นอยู่และการใช้ชีวิตของเธอเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่เขาได้รู้ชื่อเดิมของเธอก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับกำลังเดินก้าวขึ้นไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าวแม้มันจะเล็กน้อยก็ตาม 


อาแต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการสัญญากับเธอ 


ก็แค่พามาดูดาวไม่เห็นจะใช่เรื่องยากสักหน่อย 


ฉันสัญญา 


Levi End Part 

. 

. 

Teresa Part 


เป็นสองวันที่อยู่ด้วยกันแล้วสนุกมากๆเลยล่ะการที่ได้อยู่กับหัวหน้ารีไวล์น่ะ ตอนแรกที่เกร็งแทตายเพราะกลัวจะหัวใจวายตายไปก่อนยังกลับอยู่รอดมาได้จนถึงวันนี้ที่พวกเอเลนกลับมา 


เอาจริงๆจากที่อยากให้ทุกคนรีบกลับมาตอนนี้ฉันอยากให้ทุกคนยังไม่กลับมาด้วยซ้ำ ยังอยากอยู่กับหัวหน้ารีไวล์แค่สองต่อสองอยู่เลย>///< 


บ้าจริง!ไม่ได้กำลังคิดอะไรลามกอยู่หรอกนะ ที่หน้าแดงน่ะก็แค่เขินเหมือนที่พวกผู้หญิงทั่วไปเจอผู้ชายหรือคนที่ตัวเองชอบก็แค่นั้นเอง นึกย้อนกลับไปเมื่อวานแล้วมีความสุขมากๆเลยล่ะ! 


แล้วปฏิหาริย์ของเธอคืออะไรล่ะ 


หัวหน้ารีไวล์เมื่อวานจู่ๆตอนถูกถามแบบนั้นก็เผลอตอบไปแบบไม่ทันคิด แต่ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีรึเปล่าที่หัวหน้าไม่เก็ทในสิ่งที่เธอพูด 


ปฏิหาริย์ของฉันก็คือคนที่อยู่ตรงหน้านั่นแหละ คนที่อยู่ข้างๆฉันมาจนถึงทุกวันนี้แม้จะเต็มใจหรือไม่เต็มใจก็ตาม แต่เพียงแค่นั้นฉันก็สุขใจแล้ว 


ปฏิหาริย์ของเทเรซ่าน่ะคือรีไวล์ 


คือการได้พบกับเขา 


นี่เทเรซ่า เธอได้ฟังพวกเราอยู่รึเปล่า? 


เอ๊ะ?คนที่มัวแต่อยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเองอย่างเทเรซ่าสะดุ้งโหยงหันมองคนรอบข้างด้วยความประหม่า 


หลังจากที่ทุกคนกลับมาก็บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ประหม่าจัง มีเรื่องอะไรรึเปล่านะเธอถึงต้องอยู่ฟังด้วย 


โทษทีเมื่อกี๊ฉันไม่ทันฟังจริงๆ 


อ่าคือความจริงพวกผมก็ยังไม่ได้พูดอะไรหรอกนะแค่เห็นเธอดูเหม่อๆเลยเรียกสติน่ะ เรื่องที่จะพูดพวกเราต้องรอให้หัวหน้ารีไวล์ลงมาด้วยอาร์มินอธิบาย ทันใดนั้นหัวหน้ารีไวล์ก็เดินลากขาเก้าอี้ออกมาแล้วหย่อนตัวนั่งลงหันมาทางเธอ 


มีอะไร?รีไวล์ถาม 


ตอนที่พวกเราเข้าศูนย์บัญชาการ ขุนนางคาร์ลิสันได้ขอพบกับพวกเราครับอาร์มินเว้นช่วงไว้พักนึงเหลือบมองเทเรซ่าแล้วหกลับมาทางรีไวล์ที่นั่งจ้องหน้าคิ้วขมวดด้วยความสงสัยเหมือนกับไม่เข้าใจว่ามีอะไรเกิดขึ้น 


แล้วยังไงต่อล่ะ 


ท่านมีความประสงค์ต้องการจะพบกับเทเรซ่าเป็นการส่วนตัวครับ 


กับฉัน?เสียงเทเรซ่าดังแทรกขึ้นหลังจากอาร์มินพูดจบ ขุนนางท่านนั้นคือใครแล้วทำไมถึงต้องการพบเธอกัน 


อยู่เงียบๆไปก่อนน่ะรีไวล์เอ็ดใส่เธอจนหน้าเสีย ทำไมต้องดุเธอกันด้วยล่ะก็ในเมื่อเธอสงสัยนี่ 


แล้วเหตุผลล่ะ?รีไวล์หันไปถามอาร์มินต่อในขณะที่เทเรซ่ากำลังอยากรู้เหลือกินว่า คาร์ลิสันผู้นั้นเป็นใครกันแน่ 


ท่านไม่บอกครับ แต่มีใบอนุญาตจากทางหลวงแล้วว่าทีมสำรวจสามารถยกให้แก่คุณคาร์ลิสันได้รีไวล์ทำหน้าเครียดทันทีหลังจากได้ยิน ทำไมหัวหน้าของเธอถึงทำสีหน้าแบบนั้นล่ะมันเป็นเรื่องใหญ่เหรอ? 


เข้าใจแล้วนัดหมายล่ะ? 


อีก1สัปดาห์ข้างหน้าครับการประชุมสั้นๆจบลงภายในเวลาไม่กี่นาทีด้วยการตัดสินใจที่เรียบร้อยแล้วของหัวหน้ารีไวล์ ไม่สิจะพูดว่าตัดสินใจแล้วก็ไม่ถูก เขายังไม่ตัดสินใจด้วยซ้ำเพียงแค่ฟังแล้วรับรู้เอาไว้เก็บไปคิดต่อ 


ทำไมกันนะถึงรู้สึกแปลกๆ 


ก็แค่เรียกคุยเป็นการส่วนตัวแท้ๆแต่ทำไมถึงเหมือนจะไม่ได้เจอกันแล้วนะ 


Teresa End Part 

. 

. 

Levi Part 


ตกดึกรีไวล์ที่นั่งควงปากกาอยู่บนโต๊ะทำงานตัวโปรดเหลือบมองดูดวงดาวบนท้องฟ้าขมวดคิ้วมุ่น กำลังคิดหนักเกี่ยวกับเรื่องการเรียกพบของขุนนางคาร์ลิสัน 


เขากำลังรู้สึกแปลกๆ 


ถ้าเกิดว่าทางหลวงเป็นคนเซ็นใบอนุญาตให้ขุนนางสามารถยืมตัวเทเรซ่าได้จริงๆ คนที่เซ็นก็ต้องเป็นกองสารวัตรทหารเท่านั้น ซึ่งการจะเซ็นนั้นต้องได้รับการยินยอมจากกองสารวัตรเอง ใช่เขากำลังสงสัยว่ามีทหารคนไหนเซ็นอนุญาตโง่ๆให้ ทั้งๆที่เจ้าพวกกองสารวัตรทหารนั้นระแวงกว่าใครแท้ๆว่าเทเรซ่าจะเป็นอันตรายแก่มนุษยชาติจึงกำชับสั่งพวกเขาให้ดูแลอย่าให้คลาดสายตา 


แต่กลับปล่อยให้เข้าหาขุนนางโดยไม่กลัวว่าเทเรซ่าจะเล่นตุกติก 


ไม่มีทางหรอกที่จะมีคนยอมเซ็นอนุญาตง่ายๆแบบนี้เว้นเสียแต่มีการปลอมลายเซ็น...ใครสักคนที่มีเบื้องหน้าเบื้องหลัง 


มีใครบางคนกำลังคิดจะทำอะไรสักอย่าง บางทีขุนนางคนนั้นอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับเทเรซ่ารึเปล่าถึงได้ต้องการคุยกับเธอ? 


มันแปลกและไม่ชอบมาพากล 


แต่ถึงจะรู้ว่ามันแปลกและเสี่ยงแค่ไหนก็ตามแต่เขาก็ต้องการข้อมูลเพื่อเป็นประโยชน์แก่ตัวเขาเอง เพราะงั้นเขาจะส่งตัวเทเรซ่าให้แก่เจ้าคาร์ลิสันนั่น 


ก็แค่เอาเทเรซ่าไปเสี่ยงเพื่อหาข้อมูล 


ก็แค่จับผิดเทเรซ่าและขุนนางที่ไม่ชอบมาพากลนั่น 


ก็แค่ใช้ประโยชน์เทเรซ่า 


ทำไมเขาถึงได้รู้สึกผิดกันนะ? 


แล้วทำไมเขาถึงรู้สึกใจหวิวแปลกๆทั้งๆที่อีก1สัปดาห์ข้างหน้าก็แค่พาตัวเธอไปส่งให้แก่ขุนนางแล้วกลับมาพร้อมกันหลังจากคุยกันเสร็จแล้ว 


เขากำลังรู้สึกเหมือนมีอะไรกำลังจะหายไป?


To be continued



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #178 P-PIM_INDY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 22:46
    โอ้ มาม่าจ้มกำลังตะมา
    #178
    0
  2. #8 Mahiruhiraki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 07:18
    สัมผัสได้ว่าต้องมีดราม่า...
    #8
    1