end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 7 : Chapter6:เพียงแค่ได้ยินคำว่ารัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,312
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 265 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

Chapter6:เพียงแค่ได้ยินคำว่ารัก


อยากกินอะไร?”รีไวล์ถามขณะดูวัตถุดิบที่เหลืออยู่ไม่กี่อย่างที่จริงจะเดินไปหยิบในโกดังก็ได้แต่มีกันแต่สองคนคงไม่เป็นไรหรอก 


หนูเลือกได้เหรอคะ?ถ้างั้นหนูอยากกินไข่ตุ๋น 


อาหารเด็กๆเนี่ยนะอาหารเด็กเหรอนี่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิดจนถึงอายุ17ปีฉันกินมันเกือบทุกวันเลยนะT^T 


มันอร่อยนะคะหัวหน้าไม่ชอบเหรอ 


กินแล้วมันไม่อิ่ม 


'ก็ถ้ากินไม่อิ่มก็ทำเพิ่มหรือทำเยอะๆสิมันยากอะไรอะเทเรซ่าไม่เข้าใจจริงๆเป็นคนให้เลือกเองแท้ๆแต่พอเลือกก็บ่นอีกอะ ทำไมหัวหน้ารีไวล์เรื่องมากจัง! '


เออๆเดี๋ยวทำให้แล้วไหงบ่นๆอยู่ก็ยอมทำให้ล่ะเนี่ยพิลึกคนชะมัดยากเลยคนๆนี้พอเข้าสู่วัยทองก็อารมณ์แปรปรวนบ่อยรึไง 

 


คนตัวเล็กชะเง้อมองตามจากด้านหลังคอยดูอย่างไม่ห่าง เทเรซ่าก็อยากทำบ้างนะแต่กลัวทำแล้วหัวหน้าจะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำตลอดทั้งคืนจนไม่เป็นอันการทำงาน 


ที่จริงก็อยากโชว์ฝีมือในการต้มมาม่าใส่ไข่ยางมะตูมลงไปแต่ติดอยู่ที่ว่าที่นี่เธอยังไม่เคยเห็นห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสักยี่ห้อเลยด้วยซ้ำ 


โลกนี้นี่นอกจากจะไม่สะดวกสบายแล้วยังไม่มีอะไรน่ากินอีกด้วย ให้ตายเถอะ! 


เธอจะยืนมองอยู่เฉยๆอย่างเดียวรึไงแค่ตอกไข่ทำไม่เป็นเหรอ 


ตอกเป็นค่ะ หัวหน้าจะให้หนูช่วยตอกไข่เหรอ?” 


เออแค่ตอกไข่ก็เอาค่ะจอนนี้ช่วยอะไรได้ก็จะช่วยพอดีอยากโชว์ความเป็นแม่ศรีเรือนบ้างเผื่อหัวหน้ารีไวล์จะสนใจรับเทเรซ่าคนนี้ไปพิจารณาเป็นภรรยาบ้าง 


แล้วเธอตอกลงไปทำไมตั้ง3ฟองมีอยู่กันแค่สองคน 


มันเยอะเหรอคะปกติหนูกินคนเดียว4ฟองเอง นี่หนูเพิ่งตอกไป3ฟองสำหรับ2คนเองนะคะ 


บ้านรวยเหรอ?” 


ไข่ไก่ที่นี่มันแพงนักรึไงคะ 


เออ!” โถ่ถังกะละมังนอกจากของกินจะหายากไม่มีอะไรให้กินแล้ว แค่ไข่ไก่โง่ๆยังแพงเลยเหรอแบบนี้พวกเนื้อนี่ไม่ปาไปเป็นล้านรึไง ถ้าเกิดเทเรซ่าคนนี้สามารถข้ามโลกกลับไปได้จะเอาเนื้อสัตว์ที่หาซื้อได้ที่ตลาดมาประเคนให้เลยก็ได้ค่ะ 


บ้านไม่ได้รวยแต่แค่มีจิตใจเมตตา 


ไว้กลับโลกไปได้จะซื้อมาคืนให้แผงนึงเลยค่ะหัวหน้ารีไวล์ 


“...ตอกเสร็จแล้วก็ปรุงสิรีไวล์สั่ง คนตัวเล็กที่ได้ยินดังนั้นก็หยิบเครื่องปรุงขึ้นมาหยดใส่ทีละนิดละน้อยแล้วคนให้เข้ากัน 


แล้วไหนบอกทำไม่เป็นไงวะ?’รีไวล์เอะคิดอยู่ในใจทั้งๆที่ตัวเองจะทำให้แท้ๆแต่พอลองหยั่งเชิงเจ้าตัวเล่นๆดันบ้าจี้ทำอาหารเองหน้าตาเฉย แถมดูคล่องเหมือนกับคนที่ทำอาหารอยู่บ่อยๆอยู่แล้วด้วย


หัวหน้าคะตั้งไฟยังไงคะ?” 


เฮ้อ…”รีไวล์ยิบฟืนที่ถูกเอาไว้จุดไฟให้แล้วตั้งซึ้งใส่น้ำลงไปให้ร้อนก่อนจะเอาชามไข่วางลงไปแล้วปิดฝารอจนกว่ามันจะสุก 


ไหนเธอบอกทำอาหารไม่เป็นไง?” 


ก็คือก็ทำได้นิดหน่อยแต่ไม่น่าอร่อยหรอกค่ะเลยคิดว่าถ้าทำเองให้หัวหน้ากินหัวหน้าอาจจะไม่ชอบอ๊ะ!แต่เมื่อกี๊คนทำคือหนูนี่นา 


เพิ่งจะรู้สึกตัวรึไง?” 


หัวหน้า!ถ้าเกิดท้องเสียขึ้นมาก็อย่ามาโทษหนูละกันนะคะ!”ไม่เคยมีใครบอกเธอรึไงว่าเขาน่ะกระเพาะเหล็กจะตายแค่นี้ไม่ตายหรอกหลังจากที่เขายืนดูแล้วของที่ใส่กับตวงลงไปก็ไม่มีอะไรแปลกประหลาดสักหน่อย ถ้าทำออกมาแล้วกินไม่ได้ก็คงเป็นอาถรรพ์แล้วล่ะ 

. 

.

ก็อร่อยดีนี่รีไวล์ชิมแล้วชมออกมาจากใจจริงทั้งๆที่ก็ทำออมาได้ดีขนาดนี้ยัจะกลัวอไรอีก 


หัวหน้าประชดก็บอกมาเถอะค่ะ 


งั้นมานี่รีไวล์กวักมือเรียกมานั่งข้างๆในขณะที่อีกฝ่ายยืนถอยห่างจนแทบจะตกลงบันไดไปแล้ว 


มานี่!เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก 


หัวหน้าจะเรียกหนูไปลงโทษหนูรู้ทันหรอกลงโทษบ้าบออะไรเขายังไม่ได้คิดด้วยซ้ำ ยัยเด็กนี่ก็หัดมองเขาในแง่ร้ายจังพอชมดีๆก็ไม่ชอบ ชอบหาว่าเขาประชด 


ถ้าไม่มาฉันจะกินหมดแล้วนะคำขู่ของรีไวล์ได้ผลเกือบทุกครั้งเสมอ เขารู้ว่าต้องทำยังไงให้เทเรซ่าทำตามเขาโดยที่เจ้าตัวจะรีบทำตามอย่างไม่รู้ตัว 


นั่นไง พูดถึงคนตัวเล็กก็กระโจนเข้ามารีบดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งอย่างรวดเร็วหันมามองหน้าเขาเหมือนกลัวเขาจะแย่งแล้วรีบยกช้อนตักกินอย่างรวดเร็ว 


ไม่ตักข้าวรึไงทันทีที่รีไวล์แทรกคนตัวเล็กถึงกับหน้าเหวอเมื่อเพิ่งรู้ตัวว่ากินโดยไม่มีข้าว 


หึรีไวล์เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วหยิบจานไปตักข้าวให้ทั้งของตัวเองและอีกคนนึงที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ 


จากนั้นเขาจึงใช้ช้อนตักไข่ตุ๋นในถ้วยออกมาแล้วยื่นให้อีกคนที่ทำหน้างงๆชิม เหมือนเจ้าตัวจะหันหน้าหนีแต่กลับโดนเขาจะหัวเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนจนต้องงับมันเข้าปากของตัวเองไปก่อนจะทำหน้าเหลือเชื่อ คงไม่คิดว่าตัวเองจะทำออกมาได้ดีขนาดนี้ล่ะสิ 


ไม่เห็นอร่อยเลยค่ะหัวหน้าเดี๋ยวหนูกินแทนให้หมดเอง 

"=_="

คิดว่าเขาไม่รู้ทันเธอรึไงว่าตั้งใจจะกินให้หมดเองเพราะอร่อย เห็นแก่กินจริงๆยัยเด็กนี่ ผู้ใหญ่นั่งอยู่ด้วยแท้ๆไม่หัดมีน้ำใจให้กันซะบ้างเลย 


หะ..หัวหน้าอย่าจ้องกันแบบนั้นสิคะหนูแค่พูดเล่นเอง เดี๋ยวหนูป้อนให้กินนะอ้ามม 


ฉันไม่ใช่เด็กไม่ต้องมาป้อน 


แต่หนูเห็นบางคนไม่ใช่เด็กเขาก็ป้อนให้กันได้นะค หัวหน้าไม่ชอบเหรอคะเวลามีคนมาป้อนให้รู้สึกดีจะตาย 


จะให้ฉันป้อนว่างั้น?”รีไวล์ถามกลับแต่เทเรซ่ารีบปฏิเสธกลับทันทีโดยอัตโนมัติแถมยังทำท่ากลัวเขาอีก 


ไม่ต้องค่ะหนูยังไม่อยากตายเพราะสำลักอาหารตาย 


ถ้าเธอไม่ทำตัวดื้อเหมือนวันนั้นเธอก็ไม่โดนเหรอกรีไวล์ก้มหน้าก้มตากินต่อไปโดยม่สนใจอะไรหลังจากตอบเสร็จแต่อีกฝ่ายกลับนั่งช้อนตามองเขาอย่างไม่วางตาจนรีไวล์ต้องวางช้อนลงแล้วถาม 


ทำไมไม่กิน 


หัวหน้าบอกถ้าหนูไม่ดื้อเหมือนวันนั้นก็จะไม่ทำอะไรรุนแรงแบบตอนนั้น วันนี้หนูเป็นเด็กดีหัวหน้าจะป้อหนูดีๆได้มั้ยคะรีไวล์อึ้งไปเล็กน้อยกำลังประมวลผลในสมองว่าคำพูดเมื่อกี๊นี้คืออะไร ต้องการให้เขาป้อนอย่างนั้นเหรอ? 


อยากให้ป้อน?”ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแต่มีเพียงแค่การพยักหน้าเท่านั้นที่ทำให้เขาพอจะรู้ว่าเขาเข้าใจถูกแล้ว 


ให้ตายสิชอบทำตัวเป็นเด็กรึไงกัน=_= 


อย่าทำหน้าแบบนั้นค่ะหนูไม่ได้อยากหัวหน้ารีไวล์ป้อนสักหน่อยไม่ทันได้พูดจบเทเรซ่าก็โดนยัดอาหารเข้าปากอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกตามเคย ก็ในเมื่ออยากให้เขาป้อนก็ป้อนแล้วนี่ไง 


อ่อกแค่กๆ!”เทเรซ่าสำลักกระแอมไอออกมาไม่หยุดรีไวล์จึงถอนหายใจแล้วตบหลังลูบเบาๆ 


ที่มาของคำว่าตบหัวแล้วลูบหลังสงสัยจะมาจากเรื่องนี้ล่ะมั้ง 


หัวหน้าแค่กๆจะฆ่ากันรึไง!” 


ก็เธอบอกให้ป้อน 


ป้อนแบบนี้เดี๋ยวหนูก็ตายจริงๆหรอกทำไมต้องรุนแรงกันตลอดเลยให้ตายสิ หนูไม่ป้อนหัวหน้าแล้ว 


ือไม้ฉันมีไม่ได้เป็นง่อย 


“=_=หัวหน้านี่ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลยคนตัวเล็กบ่นพึมพำอยู่คนเดียวแต่มีหรือที่คนอย่างรีไวล์จะไม่ได้ยิน แล้วเรื่องความโรแมนติกนั่นมันอะไรกันไม่เห็นจะเข้าใจ 


ชอบพูดแต่เรื่องที่เข้าใจยากจริงๆ

.

.

ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงเย็นแล้วรีไวล์ยังคงนั่งวุ่นกับการทำงานอยู่ทั้งๆที่ถูกเตือนเอาไว้แลวว่าให้หัดพักซะบ้างอย่าโหมทำงาหนักแบบนี้ก็ยังคงไม่ฟังอีกเช่นเคย คนบ้า!ทั้งๆที่เธออุตส่าห์เป็นห่วงแท้ๆแต่ยังหัวรั้นจะทำต่อ 


เทเรซ่าเหม่อดูท้องฟ้าที่ฟ้ามืดลงเรื่อยๆพร้อมกับดวงจันทร์ที่ขึ้นเต็มดวงจนทำให้เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 


นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้เห็นดวงจันทร์ 


เขาว่ากันว่าถ้าอยากเห็นดวงดาวชัดที่สุดและเต็มท้องฟ้าต้องดูในวันที่เป็นคืนเดือนมืดและไม่มีเมฆปกคลุม 


ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีเมฆก็คงจะดีสิละถ้าได้ดูบนภูเขาก็คงดีไม่น้อยเลยล่ะนะ ก็คิดตามดูสิการมองดวงดาวเยอะๆอยู่ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกันมันดีออกไม่ใช่รึไง มันทำให้รู้สึกว่าโลกใบนี้ยังมีสิ่งที่สวยงามคอยประดับเอาไว้อยู่…. 


หัวหน้าคะพรุ่งนี้เป็นคืนเดือนมืดใช่หรือเปล่าคะ 


ใช่ 


แล้วหัวหน้าคิดว่าพรุ่งนี้ฝนจะตกมั้ยคะหรือฟ้าจะโล่งไม่มีเมฆ 


ไม่รู้ เธออยากไปดูดาวเหรอ?”รีไวล์ถามเทเรซ่าที่นั่งชะเง้อมองออกไปทางนอกหน้าต่างบานเล็กๆด้วยความรู้สึกสงสัย 


ทำไมถึงรู้ล่ะคะ?” 


สีหน้าเธอมันฟ้องไม่เห็นยากเลยเรื่องของเทเรซ่าน่ะเวลามีอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าหมดเกือบทุกเรื่องถ้าเกิดเธอเผลอตัวน่ะ แต่ถ้าเป็นเวลาที่เด็กคนนั้นรู้ตัวว่ากำลังถูกสังเกตก็จะไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้ามากนัก 


เป็นเด็กแบบนี้แหละเทเรซ่าน่ะ 


ขะ..ขนาดนั้นเลยเหรอคะและเมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ก็จะพูดจาติดอ่างและทำสีหน้าเหวอไปเล็กน้อยพร้อมกับหลบสายตา 


อยู่ที่โน่นไม่มีดาวให้ดูรึไง 


มีค่ะ แต่ที่ที่หนูอยู่เป็นตัวเมืองใหญ่พูดง่ายๆก็เมืองหลวงนี่แหละค่ะ ที่นั่นส่วนใหญ่เต็มไปด้วนพวกอากาศที่เป็นมลพิษมีทั้งกลุ่มควันต่างๆเต็มชั้นบรรยากาศ แถมกลางคืนก็มีแต่แสงไปสว่างทั่วไปหมดจึงทำให้ไม่เห็นดาว หัวหน้าก็คงรู้ใช่มั้ยล่ะคะว่าเราจะเห็นดาวได้เยอะๆก็ต้องเมื่อดูในที่มืดจริงๆ 


แล้วไม่ไปนอกเมืองล่ะ 


หัวหน้าคะ หนูไม่มีเวลาไปหรอกค่ะของแบบนั้นน่ะ แค่ใช้เวลาไปเรียนหนังสือ ทำงานทำการบ้านก็หมดไปทั้งวันแล้วล่ะค่ะ ถึงจะมีช่วงพักก็เหมือนไม่ได้พักอยู่ดี ทั้งๆที่หนูอยากดูดาวมากแท้ๆแต่ไม่มีโอกาสเลย 


ถ้างั้นไปดูมั้ยดาวน่ะ 


คะ?” 


ถ้าพรุ่งนี้ฝนไม่ตกฉันจะพาไปดูเหมือนกับโลกใบนี้ถูกแต่งแต้มสีสันด้วยเขาอีกครั้ง เทเรซ่ายิ้มแป้นออกมา ไม่นึกเลยว่าจะได้รับโอกาสและถูกตามใจแบบนี้จากหัวหน้ารีไวล์ 


หัวหน้าพูดจริงเหรอคะ!” 


ถ้าฝนไม่ตกล่ะนะ 


ถ้าฝนไม่ตกหัวหน้าจะพาไปจริงๆเหรอคะ!”ด้วยความลืมตัวเทเรซ่าจึงลุกขึ้นกระโดดมาหารีไวล์มองเจ้าตัวด้วยความตื่นเต้นแถมยังจับแขนเขาเขย่าไปมาอีก 


หัวหน้าต้องพาหนูไปจริงๆนะคะสัญญาแล้วนะ!” 


เออแต่ฉันย้ำอกครั้งว่าก็ต่อเมื่อฝนมันไม่ตกเท่านั้นไม่งั้นไปดูก็ไม่เห็นอยู่ดี 


ขอบคุณมากค่ะหัวหน้า หนูรักหัวหน้าที่สุดเลย!ร่างเล็กเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดอะไร เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอพูดอะไรออกมาเพราะกำลังดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ผู้เป็นหัวหน้าใจดีกับเธอมากขนาดนี้  


ก็แค่พาไปดูดาวเองน่ะดีใจเป็นเด็กไปได้ถึงปากจะดุว่าเทเรซ่ายังไงแต่ในใจของเขากำลังรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก ภายในหัวของเขากำลังประมวลผลตามให้ทันประโยคเมื่อครู่นี้ เขาเข้าใจว่าที่เธอหมายถึงคือบอกรักเขาในแง่เด็กคนนึงที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากผู้ใหญ่ เหมือนกับบอกรักพวกพ่อแม่อะไรทำนองนี้ 


แต่ทำไมเขาต้องรู้สึกดีใจขนาดนั้นกัน? 


ก็แค่ได้ยินคำว่ารัก...

To be continued


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 265 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #68 super_kk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 19:40
    ทำไมเีใจที่ได้ยินน่ะเหรอคะ? ก็เฮียชอบเค้ายังไงล่ะ~
    #68
    0
  2. #7 Heury (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 06:50
    เขิน>///<
    #7
    1