end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 6 : Chapter5:แค่สองคนในปราสาท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    10 ก.พ. 64

Teresa Part 

“ให้ฉันช่วยได้นะ”เช้าวันต่อมาที่แสนน่าเบื่อเหมือนเช่นเดิมต้องตื่นมาเพื่อทำงานล้างจานกวาดพื้นตั้งแต่เช้ามืด คือทุกคนตื่นก่อนฉันอีกเพื่อมาทำอาหารจนกินกันเสร็จแล้ว 

ทหารนี่เวลาทำอะไรต้องรวดเร็วเสมอสินะ… 

“ถ้างั้นเธอก็เอาส่วนนี้ไปให้หมดเลยทีเดียวละกันนะ”เป็นเสียงเรียบๆจากหญิงผู้ที่เงียบขรึมอยู่เสมออย่างมิคาสะที่เลื่อนจานตั้งเรียงสูงมาทางฉันที่ยืนรอรับจานจากทุกคนอยู่ 

“ได้ๆเอามาสิ” 

“เอเลนพวกเราต้องเข้าเมืองกันทุกคนเลยนะเอายังไงดี?”เป็นเสียงกระซิบของแจนที่ยืนข้างๆอาร์มินกำลังซุบซิบกันมองมาทางฉัน 

อ่า…ถ้าให้เดาคงเป็นเพราะไม่รู้ใครจะคอยคุมสินะ 

“แต่เห็นหัวหน้าหยุดยาวเลยไม่ใช่เหรอแจน พวกเราเข้าเมืองไปคนที่คอยนำพวกเราก็คงเป็นคุณฮันซี่แทนหัวหน้ารีไวล์ ส่วนหัวหน้าก็คงอยู่คุมให้” 

หัวหน้าอยู่คุม… 

“เห!ถ้าเราได้เข้าเมืองก็ต้องค้างน่ะสิเพราะพวกเราคงไม่ไปเช้าเย็นกลับหรอกใช่มั้ย”แจนพูด 

“ก็ใช่น่ะสิครับ”อาร์มินเลิกคิ้วขึ้นไม่เข้าใจว่าทำไมแจนถึงถามแปลกๆทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าเข้าหัวเมืองชั้นในต้องค้างคืนเพราะถ้าจะไปเช้าเย็นกลับคงต้องใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการกลับมา 

“แล้วครั้งนี้เขาแจ้งมารึเปล่าว่ากี่วันหรือแค่แป๊บๆก็เสร็จ”มิคาสะถามในขณะที่ออกไปขนฟืนกลับเข้ามาในบ้าน 

“แป๊บเดียวอยู่แล้วล่ะแต่ไหนๆแล้วเราแวะไปหาคนอื่นดีมั้ยครับอุตส่าห์ได้เข้าเมืองชั้นในทั้งที” 

“ก็ได้นะ”มิคาสะก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าเพื่อนของเธอและเอเลนเห็นดีเห็นงามไม่ว่าอะไรเธอก็ไม่เกี่ยง  สรุปแล้วฉนต้องอยู่กับหัวหน้ารีไวล์แค่สองคนจริงๆหรือเนี่ย!

. 

. 

ค่ะแล้วพวกเขาก็ไปดันเรียบร้อยแล้วโดยที่ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าสรุปไปกันกี่วันเหรอคะ? 

แล้วป่านนี้หัวหน้ารีไวล์จะตื่นรึยังนะต้องขึ้นไปปลุกรึเปล่า หรือจะปล่อยให้เขานอนต่อดี เอ๊ะ…แต่แบบนั้นจะโดนด่าว่าไม่ดูแลให้ดีรึเปล่านะ? 

“ยืนเหม่ออะไรอยู่น่ะ”เสียงกระซิบข้างหูดังขึ้นพร้อมกับลมหายใจที่เป่าอยู่ข้างต้นคอทำให้เธอย่นคอลงโดยอัตโนมัติแล้วหันกลับไปหาต้นเสียง อย่างกับในละครที่นางเอกหันกลับมาชนกับพระเอกเลยค่ะ ทั้งๆที่เห็นฉากแบบนี้ทุกเรื่องจนเอียนแล้วแท้ๆแต่พอเจอจริงๆมันกลับฟินอย่างบอกไม่ถูกเลย

ใบหน้ามนหันกลับไปชนกับสันจมูกที่โด่งได้รูปสบตาเข้ากับตาคู่เหยี่ยวสีน้ำเงินที่กำลังจ้องมองมายังแก้มที่แดงระเรื่อขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะรีบก้าวเท้าถอยออกมา 

“หะ…หัวหน้าตื่นแล้วเหรอคะ!” 

“ถ้าฉันยังไม่ตื่นแล้วที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คืออะไรเดินละเมอลงมารึไง?”เนี่ยยยแล้วหัวหน้ารีไวล์ก็สามารถตอบกละบหน้าตาเฉยแถมยังคงความกวนตีนหน้านิ่งที่เป็นเอกลักษณ์ให้อีก บ้าจริง!มีแค่ฉันคนเดียวที่หัวใจเต้นแรง หน้าแดงเหรอเนี่ย! 

เดี๋ยวนะ...

“หัวหน้าเพิ่งอาบน้ำเสร็จเหรอคะ0///0”

“ดูก็รู้ยังจะถามอีกเธอไม่เห็นรึไงว่าผมกับตัวฉันเปียกอยู่” 

“เธอเป็นอะไร”

“คะ?...หนูแค่กำลังคิดว่าวันนี้อากาศดีนะคะเนี่ย พออากาศดีเราก็จะมีความสุขใช่มั้ยคะไม่ร้อนไม่หนาวจนเกินไปเนอะๆ” 

“ช่วยแหกตาออกไปดูข้างนอกก่อนเถอะแดดเปรี้ยงขนาดนี้”หัวหน้ารีไวล์ชี้ออกไปยังนอกหน้าต่างที่แดกส่องจ้าราวกับจะแผดเผาทุกอย่างบนโลกนี้ 

แต่ไม่เท่าโลกฉันหรอก…หน้าร้อนก็ร้อนเชี่ยๆ หน้าฝนก็ยังร้อนได้ร้อนดี หน้าหนาวมีหนาวแค่ไม่กี่วัน 

เทเรซ่าจะไม่บอกว่ามันคือที่ไหน… 

“เอ๊~เมื่อกี๊แดดยังไม่แรงเลยว้าแย่จัง”เหนือกว่าแสงแดดที่ส่องจ้าก็คือความหน้าด้านระดับคูณสิบในการแถจนสีข้างถลอกนี่แหละค่ะ 

เหรอ…” 

“แล้วทำไมหัวหน้าถึงไม่ไปแต่งตัวสักทีคะ” 

“ก็ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ”รีไวล์พูดอย่างไม่สนอะไรพลางหยิบผ้าขนหนูที่พาดบ่าไว้เช็ดเส้นผมให้แห้งหมาดๆ 

“ก็เดินขึ้นไปแต่งสิคะจะมายืนทำไมตรงนี้>///<” 

“สั่ง?” 

“ไม่ได้สั่งค่ะ!…ไม่สิสั่งค่ะหัวหน้ารีบไปแต่งตัวเถอะนะคะ!” 

“อะไรของเธอ”มือบางดันเขาออกสุดแรงแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าร่างหนาจะขยับออกจากจุดที่ยืนตรงนั้นสักนิดเดียว 

“หัวหน้าจะได้รีบแต่งตัวลงมาทานข้าวยังไงคะ” 

“แล้วเธอกินข้าวรึยัง”คำถามนั้นทำให้คนตัวเล็กถึงกับชะงักหยุดดันร่างกายของคนร่างหนาอย่างรีไวล์ลง 

“ถามทำไมคะ?” 

“แล้วถามไม่ได้รึไง” 

“ก็เปล่าค่ะ…แต่ปกติหัวหน้าไม่เคยถาม._.” 

“แล้วสรุปกินรึยัง?” 

“ยังค่ะ”ก็แล้วใครจะกล้ากินก่อนกันเล่า ในเมื่อเราไม่ใช่เจ้าบ้านที่นี่อีกอย่างทุกคนก็รีบไปทำธุระฉันก็ต้องรีบช่วยทุกคนให้เรียบร้อยสิ 

“ถ้างั้นก็รอฉันเดี๋ยวฉันลงมากินด้วย”รีไวล์ดึงผ้าขนหนูลงจากศีรษะกลับมาพาดวางบนหัวไหล่เหมือนเดิมเดินขึ้นบันไดทิ้งให้เธอยืนงงอยู่คนเดียว 

ช่วงนี้หัวหน้าแปลกๆไปรึเปล่านะ? 

 

บรรยากาศแบบนี้มันอะไรกันคือฉันทำอะไรผิดเหรอ จานล้างไม่สะอาด หรือเช็ดโต๊ะไม่ดี ช้อนส้อมเป็นคราบ หรือว่าอุ่นซุปไม่ร้อน! ทำไมหัวหน้าต้องนั่งจ้องหน้าฉันด้วยT^T 

“ฉันเพิ่งสังเกตหัวเธอ แต่โทษทีนะเธอจะทำทรงผมนี้เหรอ” 

“เอ๊???”ทรงผมฉันมันทำไมอะก็แค่ถักเปียสองข้างผูกริบบิ้นคนละสีของหัวหน้าที่ซื้อมาเองไม่เห็นจะแปลกเลย 

“ทำผมอย่างกับเด็ก” 

“ก็หนูยังเป็นเด็กอยู่นี่คะ หัวหน้าไม่ชอบทรงนี้เหรอหนูว่าก็น่ารักนะ”นิ้วเรียวม้วนเส้นผมที่เป็นหน้าม้าบางๆแล้วจับเปียเส้นหนาที่ตัวเองถักกับมือเองดูอย่างพิจารณา 

“เธอจะทำทรงไหนมันก็ไม่น่ารักทั้งนั้นแหละ” 

“=_=”

 “แล้วนั่นเขี่ยแบบนั้นเมื่อไหร่จะหมด”รีไวล์มองจานอาหารที่แทบไม่ยุบเลยต่างจากเขาที่กินลดลงไปครึ่งจานแล้ว 

“ก็หนูไม่หิว”คนตัวเล็กค่อยๆงับช้อนแล้วเคี้ยวมันกล้ำกลืนอย่างยากลำบาก คิดดูละกันกินอาหารเดิมๆทุกวันใครๆก็ต้องมีเบื่อหรือเอียนกันบ้างจริงมั้ย และคนอย่างเธอที่ทนมาได้หลายวันวันนี้จะไม่ทนอีกต่อไป 

“ไม่หิวใช่มั้ย?”พูดจบรีไวล์ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามที่ตัวเองนั่งย้ายมายังฝั่งเดียวกับเทเรซ่าที่รู้สึกได้ถึงบางอย่างว่าต้องเกิดอะไรไม่ดีแน่ๆกับตัวเองจึงรีบถอยกรูดอแกมาทันทีแต่ก็โดนดึงตัวลงเก้าอี้ 

“อุก!”ช้อนข้าวที่ถูกตักอาหารมาคำโตถูกยัดเข้าไปในปากอย่างไม่ทันตั้งตัวจนแทบสำลักออกมาทำให้คนตัวเล็กรีบดันเขาออก 

“แค่กๆอ่อกแค่กๆ!”ไอเวร!เกือบติดคอตายแล้วมั้ยล่ะอยู่ๆเอาช้อนยัดเข้าปากมาแทบทะลุคอหอยรอดมาได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว 

“หัวหน้า!” 

“กินเข้าไปเดี๋ยวก็ผอมตายหรอก” 

“เมื่อกี๊หนูก็จะตายเพราะหัวหน้ายัดช้อนเข้ามานั่นแหละ!” 

รีไวล์ไหวไหล่ขึ้นข้างนึงโดยไม่ได้สนความเป็นตายร้ายดีของเธอเท่าไหร่ซ้ำยังดึงจานข้าวตัวเองมานั่งทานฝั่งเดียวกับเธอแทนที่จะกลับที่ตัวเองไปอีก 

“…” 

“หรือจะให้ป้อนกันหืม?”โถถ้าเกิดนี่เป็นซีรีส์เกาหลีพระเอกถามนางเอกแบบนี้แล้วใช้ช้อนตักอาหารขึ้นมาป้อนเข้าปากนางเอกอย่างละเมียดละไมนี่คงชวนฟินไม่น้อย แต่กับชีวิตจริงนอกจากจะหาได้ยากแล้วพอหาได้ก็ใช่ว่าจะดีอย่างในละครค่ะ 

อย่างเช่นอย่างดิฉันที่เกือบติดคอตายเมื่อกี๊นี้

ถ้าเกิดตายไปไม่ต้องถามนะคะว่าตายเพราะใครเพราะเทเรซ่าคนนี้จะระบุฆาตกรชี้ให้เลยว่าคนฆ่าฉันตายคือรีไวล์ แอคเคอร์แมน 

“ป้อนเหรอคะอย่าดีกว่าค่ะเกรงใจ” 

“งั้นก็รีบๆตักใส่ปากกินซะทีฉันจะได้ไปทำงานต่อ”เอ้าหัวหน้ารีไวล์คะคุณมึงจะไปทำงานแล้วเกี่ยวอะไรกับหนูล่ะคะจะเอาไปจับโยนลงจากชั้นบนตกลงมาคอหักตายชั้นล่างเรอะ! 

“หัวหน้าไปเลยค่ะ คือไม่ได้ไล่นะคะแค่หมายถึงไปเลยค่ะไม่ต้องห่วงทางนี้เดี๋ยวหนูจะรีบกินให้เสร็จแล้วขึ้นห้องไปหาเองค่ะ” 

“วันนี้ดูพูดง่ายดีนะ” 

“แต่ฉันจะรอขึ้นพร้อมเธอ 

“หัวหน้าคะจะรอหนูทำไมคะกว่าหนูจะกินหมดก็ฟ้ามืดพอดีค่ะไม่ต้องกลัวหนูหนีหรอกค่ะ ตั้งแต่อยู่ที่นี่มาจำได้แค่ทางไปห้องน้ำก็บุญแล้ว” 

“ฉันไม่ได้กลัวเธอหนี แต่ฉันต้องการให้เธออยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา” 

“ห๊ะ?หัวหน้าอยากอยู่…กับหนูตลอดเวลางี้เหรอคะ”อยู่ๆใจก็เต้นระรัวแรงอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่ตัวเองเพิ่งบอกว่าน้ำเน่าไปเมื่อกี๊แท้ๆเลยหัวหน้าพูดอะไรก็ไม่รู้บ้าจริง! 

“เปล่าฉันจะให้เธอนั่งแยกขยะในห้อง”รีไวล์ขูดข้าวมารวมกันเป็นคำสุดท้ายก่อนจะตักมันเข้าปากพูดอย่างไม่คิดอะไรทั้งๆที่อีกฝ่ายคิดไปไกลแล้ว ไกลกว่าดาวอังคารอีก เผลอๆไกลกว่าดาวพลูโตแล้วด้วย 

“=_=” 

โอเค…รู้เรื่อง จากนี้เป็นต้นไปหยุดคิดเข้าข้างตัวเองเดี๋ยวนี้เลยนะเทเรซ่าหน้านี่แตกเพล้งหมอไม่รับเย็บกันเลยทีเดียว 

 

เปรี้ยง! 

 

ดีนะยังไม่ได้ซักผ้าเพราะตั้งแต่แดดจ้ามาอยู่พักใหญ่เธอก็เพิ่งสังเกตว่าเมฆก้อนดำเริ่มตั้งเค้าก่อนพายุลูกใหญ่จะเข้า 

อากาศแปรปรวนจริงๆ! 

อารมณ์หัวหน้ารีไวล์ก็เช่นกัน… 

“ชิ!เหนียวตัวไปหมดชื้นชะมัดยาก”บ่นจังบ่นมากกว่ากูอีกไม่รู้อยู่ๆเป็นอะไรถึงพูดมากผิดปกติ แล้วไอเรื่องทั้งหลายที่พูดเนี่ยบ่นทั้งน้านนบ่นทั้งสภาพอากาศ บ่นทั้งงาน บ่นทั้งฉัน บ่นไปทั่วอะแล้วทำไมไม่บ่นตัวเองบ้าง! 

“หัวหน้าพักก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวหนูไปชงชามาให้” 

“ไม่ต้อง!” 

เอ้า…อะไรของเขาอีกอะนี่ก็ว่าแยกขยะถูกนะเพราะมันมีแค่กระดาษที่ไม่ได้ใช้งานเองแล้วหงุดหงิดอะไรวะ 

“อยู่แต่บนนี้ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น” 

“แล้วถ้าปวดฉี่ล่ะคะ?” 

“ก็ไปเข้าห้องน้ำไง หรือเธอจะฉี่ราดบนห้องฉันให้ฉันถีบเล่นๆ”ตอนแรกว่าจะเถียงกลับไปว่า ‘ก็เป็นคนบอกให้แต่บนนี้เองนี่นา’ แต่ดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีจริงๆแฮะอยู่เงียบๆดีกว่า 

“หัวหน้าขา…ที่จริงพักสักแป๊บนึงก็ได้นะคะเผื่อหัวหน้าจะอารมณ์ดีขึ้น” 

“ฉันไม่ได้อารมณ์ไม่ดี”รีไวล์กระแทกเสียงใส่หน้าเธอ นี่แหละที่เขาเรียกว่าอารมณ์ไม่ดียังไม่รู้ตัวอีก 

“แล้วเป็นอะไรเหรอคะ?” 

“ฉันแค่อยากนอนเมื่อวานฉันก็ได้นอนไปครึ่งชั่วโมงหลังจากลงไปหาเธอแล้วขึ้นมาทำงานต่อ” 

“หนูได้ยินอาร์มินบอกหัวหน้ารีไวล์หยุดยาวไม่ใช่เหรอคะงั้นพักก่อนก็ได้นี่” 

“ฉันไม่ชอบทำงานค้างคาจะทำก็ทำให้เสร็จไปเลย”โอ้โหต่างจากเทเรซ่าคนนี้มากจ้าขนาดการบ้านส่งวันพรุ่งนี้ยังไม่คิดจะทำเลยค่ะสังคม ขี้เกียจขนาดไหนถามใจเธอดู 

“แต่ว่าแบบนี้หัวหน้าจะล้ามากเลยนะคะ._.”ที่เห็นทำหน้าหมองลงไม่ใช่ว่าเป็นห่วงหรืออะไรนะคะ…แค่ละอายใจที่ขี้เกียจต่างจากหัวหน้ารีไวล์เหลือเกิน 

“มากินขนมกับหนูดีมั้ยคะหนูยังมีขนมเหลืออยู่นะ เขาบอกว่าการกินของหวานจะทำให้เราอารมณ์ดีขึ้น”รู้สึกถึงความดีความงามของเทเรซ่าไว้ซะที่ยอมแบ่งขนมให้เพราะปกติไม่แบ่งใครเลยนะเนี่ย 

“ฉันไม่ชอบของหวาน…ให้ตายสิ!”รีไวล์ยังไม่ทันพูดจบเทเรซ่าก็วิ่งออกไปอย่างนวดเร็วเพื่อไปหยิบขนมในกระเป๋าของเธอที่เต็มไปด้วยขนมมากมาย 

หัวหน้าจะต้องดีใจแน่ๆที่ได้กินขนมของเทเรซ่าคนนี้! 

 

Teresa End Part 

 

“อ้ำ!”เสียงขบเคี้ยวขนมอย่างเอร็ดอร่อยยัดขนมเข้าปากอย่างเพลิดเพลินพร้อมทั้งแกะถุงต่อไปรอเอาไว้แล้ว 

“=_=”รีไวล์วางปากกาลงมองคนตัวเล็กที่นั่งกินขนมอยู่โดยไม่สนใจใครแม้แต่เขา ปากก็เปื้อนขนมเต็มไปหมดดีนะไม่กินหกลงกับพื้นห้องของเขา 

ก็ไหนว่าเอามาให้เขากินไง? 

“ฉันว่าฉันได้ยินคนแถวนี้บอกว่าจะเอามาให้ฉันกินเพื่ออารมณ์ดีขึ้นนะ”รีไวล์ที่นั่งแยกขาอยู่บนเก้าอี้ก้มลงคุยกับคนที่หันมาทางเขาพอดี 

“????อ๋อ!ใช่ลืมไปเลย…นี่ค่ะ” 

1ชิ้น…เขาได้ขนมมาจากเธอแค่หนึ่งชิ้นเท่านั้นจากทั้งห่อที่มีอยู่ถ้าไม่เต็มใจให้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องฝืนก็ได้นะยัยหนู... 

เขามองแท่งขนมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเป็นแท่งยาวเคลือบช็อกโกแลตเอาไว้บางๆก่อนจะงับมันลงไป 

“งั่บ!”จู่ๆก็มีใบหน้าหวานเขยิบเข้ามาใกล้เขาแล้วกัดแท่งที่เรียกว่าป๊อกกี้ลงไปจนเกือบหมดแท่งโดยที่คงไม่รู้ตัวเลยมั้งว่าหน้าแทบจะชนกับเขาอยู่แล้ว 

แล้วให้เขาแค่ชิ้นเดียวยังจะแย่งเขากินอีกนะยัยเทเรซ่า! 

ช่างเถอะยังไงเขาก็ไม่ได้คิดอยากกินอยู่แล้วของหวานยังไงมันก็ไม่เหมาะกับเขาหรอก แต่ว่าถ้ากินเพื่อแกล้งดัดนิสัยอีกคนมันก็ไม่คงเลวเหมือนกัน… 

รีไวล์กัดเข้าที่แท่งป๊อกกี้ที่เทเรซ่าคาบมันเอาไว้กำลังกัดเข้าทีละเล็กทีละน้อยจนแทบหมดทำให้ปากรีไวล์เกือบแตะกับริมฝีปากอมชมพูของเทเรซ่า 

“O///O”เทเรซ่าถึงกับหน้าแดงสตั้นไปทันทีเมื่อโดนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว รีไวล์มองดูสีหน้าที่ค่อยๆแดงขึ้นเรื่อยๆจนแทบเหมือนกับมะเขือเทศที่สุกแล้วค่อยๆกระตุกยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเทเรซ่าหยิบแท่งใหม่ขึ้นมากินก็โดนรีไวล์แย่งอีกอย่างไม่รู้จักจบสิ้น จนคนตัวเล็กถึงกับต้องหยุดกินแล้วยกมันให้เขาทั้งหมด 

“ถ้าหัวหน้าชอบก็กินไปคนเดียวเลยค่ะ>///<” 

“หืม…ไม่กินต่อล่ะชอบไม่ใช่เหรอ?” 

“มะ..ไม่ชอบแล้ว!” 

“เมื่อกี๊ยังตั้งหน้าตั้งตากินอยู่เลยนี่ทำไมไม่ชอบซะแล้วล่ะ” 

“มันเลี่ยน! มันไม่อร่อย! กินแล้วคอแห้งหนูลงไปกินน้ำก่อนนะคะ!”พูดจบเสียงฝีเท้าก็วิ่งไปยังทางประตูที่ยังไม่ได้เปิดจนทำให้หัวเขกเข้ากับประตูเต็มเปา 

เทเรซ่าร้องโอ๊ยออกมาเบาๆลูบหน้าผากของตัวเองที่แดงขึ้นจากการชนเมื่อกี๊ รีไวล์ได้แต่ถอนหายใจให้กับความเด๊อด๋าของเทเรซ่าที่ทำอะไรไม่รู้จักระวังตัวให้ดีก่อน 

แต่ต้นเหตุก็คือเขาไม่ใช่รึไงกัน… 

“เจ็บมั้ยล่ะนั่น” 

“ไม่เจ็บ!”ว่าไปนั่นที่เขาถามน่ะแค่ถามเป็นมารยาทก็เท่านั้นแหละดูก็รู้แล้วว่าเจ็บ เบะปากน้ำตาคลอเบ้าซะขนาดนั้นยังปากดีอยู่อีก มันน่าจับโขกหัวกับประตูอีกรอบจริงๆ แต่จะว่าไปครั้งก่อนก็โดนเขาโขกกับกำแพงไปแล้วนี่นา สงสัยยัยนี่จะมีดวงซวยกับพวกสิ่งกีดขวางรึเปล่านะ 

“ไม่เจ็บก็อย่าให้เห็นว่ามางอแงใส่ฉันอีกล่ะ” 

“หมายความว่าถ้าเจ็บจะงอแงใส่หัวหน้าได้เหรอคะ” 

ตรรกะไหนอีกล่ะนั่น…แต่เอาเถอะก็มันสื่อความหมายแบบนั้นได้เหมือนกันนี่ จะยอมให้งอแงดีมั้ยนะ? 

“ลองสิ” 

“โอ๊ย...เจ็บมากเลยค่ะหัวหน้าหนูต้องตายแน่ๆเลย!ฮื้อหัวหน้าหนูจะทำยังไงดี" 

นี่ก็ดูแลปลอมเกินไป

“เจ็บจริงๆนะคะไม่ได้งอแงแต่เจ็บจริงๆ” 

“มันก็ไม่ได้แดงอะไรขนาดนั้นนี่”รีไวล์ก้มลงปัดหน้าม้าไปด้านข้างมองดูรอยแดงที่ไม่ได้แดงอะไรมาก 

“อะ…0///0”เทเรซ่าเผลอช้อนสายตาหวานมองรีไวล์ที่ก้มมองสายตาอยู่ระดับเดียวกันแล้วจ้องตาไม่กะพริบ อีกฝ่ายก็ใช่ว่าจะไม่รู้ตัวจึงจ้องกับดวงตาคู่สีน้ำตาลเป็นประกายที่เขาเพิ่งเคยจะสังเกตมันใกล้ๆเป็นครั้งแรกตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา 

เขาเพิ่งเห็นมันชัดๆว่าดวงตาของเธอนั้นเป็นประกายมากขนาดไหน ซ้ำยังกลมโตผิดกับดวงตาคู่คมของเขายิ่งนัก ขนตาหนาที่งอนเล็กน้อยค่อนข้างจะไปทางตกเสียมากกว่าแต่ก็ยังดูดีอยู่ไม่น้อย 

และเขาก็เพิ่งรู้ว่าส่วนที่ดึงดูดให้เขาชวนมองมากที่สุดรู้สึกชะงักทุกครั้งที่เห็นก็คือดวงตาคู่นั้นนั่นแหละ 

มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในดวงตาคู่นั้นที่เขาหาคำตอบมันไม่ได้ 

เขาเริ่มค่อยๆไล่สายตาลงจากต้นศีรษะจรดคางพินิจมองใบหน้าหวานที่ค่อนข้างออกไปทางขาวเหลืองไม่เหมือนเขาที่ขาวซีดไปเลย เส้นผมสีดำอมน้ำตาลที่ถูกถักเป็นเปียสองข้างเอาไว้พร้อมกับหน้าม้าบางๆที่คลุมหน้าผากเอาไว้ทำให้ใบหน้าของเธอดูเล็กและเด็กลงเป็นจุดเด่นของเธอ จมูกเล็กๆที่ตั้งโด่งได้รูปกับริมฝีปากบางอมชมพูนั้นทำให้น่าชวนดูอยู่ไม่น้อย 

รวมๆแล้วยัยเด็กนี่ก็น่ารักดีอยู่หรอกแต่ชอบทำตัวไม่น่ารักให้สมกับหน้าตาสักเท่าไหร่-_- 

แต่ตอนนี้ก็ดูน่ารักดีอยู่หรอก… 

เน้นว่าแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ คิดว่าคนอย่างเขาไม่รู้จักเทเรซ่าดีรึไงเดี๋ยวอีกสักพักถ้ารู้สึกตัวเมื่อไหร่ก็คงโวยวายกลบเกลื่อนอีกแน่ๆ 

“จ้องทำไมหน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?” 

“!!!อะไรคะ?ใช่ๆหน้าหัวหน้ามีอะไรติดก็ไม่รู้ไปส่องกระจกดูสิมายืนอะไรตรงนี้เกะกะทางเดินนะคะ” 

บอกแล้ว…ว่าต้องโวยวายแน่ๆถ้าเกิดยัยเด็กนี่ไม่พูดล่ะก็เขาว่าวันนี้น่าจะฟ้าผ่าแน่ แต่ตอนนี้ฝนก็ตกฟ้าก็ผ่าอยู่แล้วนี่นา 

จะว่าไปมื้อกลางวันเขายังไม่ได้กินเลยนะ 

“ไหนๆก็จะลงไปกินน้ำ ลงไปทำกับข้าวเลยสิ” 

“ไม่ค่ะ!หนูทำให้มีหวังหัวหน้าได้ตายตั้งแต่ตอนนี้แน่ๆ หัวหน้าคงไม่อยากตายก่อนวัยอันควรหรอกถูกมั้ยคะ” 

“เธอทำอาหารไม่เป็นรึไง?” 

“ประมาณนั้นค่ะ._.” 

“อย่างนี้ฉันก็ทำเองแล้วทำเผื่อเธอด้วยน่ะสิ” 

“หัวหน้าทำอาหารเผื่อหนูคงไม่ตายหรอกค่ะT^T” 

“ให้ตายเถอะ… ตามฉันลงมา!” 

“ระ..รับทราบค่ะ!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #265 Khanthnu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:33
    เกือบไปแล้ว เกือบพลาดเรื่องนี้ไปแล้ว ดีใจจริงๆที่ตัวเองกดเข้ามาอ่าน
    #265
    1
  2. #262 Alicer (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:57
    ทำไมผมถึงพึ่งมาเจอเรื่องกันเนี่ย !!!
    #262
    0
  3. #199 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 21:11
    รีไวล์คือเขินมากกกก
    #199
    0
  4. #64 super_kk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 20:39
    อิจฉาเทเรซ่าจังงงง
    #64
    0
  5. #21 Sona1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 23:30

    หัวหน้าไม่เกรี้ยวกร้าดแล้วหรอคะ -/////-
    #21
    1