end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 58 : Chapter54:I wanna be yours

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

Chapter54:I wanna be yours

อย่าลืมไปฟังเพลงSezairi - It's Youกันนะคะตามด้วยBirthday Suit - Jeff Bernat

.

.

เขาตื่นก่อนอีกแล้วล่ะสินะ คนตัวเล็กที่นอนซุกเขาอยู่ขยับเล็กน้อยเขาจึงลูบหัวเธอเบาๆกล่อมให้เธอนอนต่อไปก่อนไม่จำเป็นจะต้องรีบตื่นก็ได้เพราะอยากให้เธอนอนเต็มอิ่ม เพราะว่าเธอเปิดใจให้เขามากแล้วรึเปล่านะถึงกล้าซุกกลับขนาดนี้ทั้งที่ปกติมีแค่เขาที่เป็นฝ่ายโอบรัดเธอเอาไว้ไม่ให้ห่างกายไปไหน กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำที่เธอใช้รวมถึงโลชั่นเด็กยังคงติดอยู่บนผิวกายอย่างเช่นเคยจนเขาจำกลิ่นได้ทุกครั้งว่านี่คือเธอ 

เป็นคนที่ดูเหมือนจะชอบกลิ่นอ่อนๆสินะ ทั้งเทียนหอม ครีมอาบน้ำหรือครีมบำรุงผิวรวมไปถึงน้ำยาปรับผ้านุ่มที่เธอใช้ก็ล้วนแต่เป็นกลิ่นคล้ายๆกัน เขาชอบกลิ่นเธอจังอยากกอดทั้งวันเลย 

เขารู้ดีมากเลยนะเรื่องของเธอน่ะ เห็นมั้ยว่าเขาใส่ใจมากแค่ไหนเขาเป็นคนที่รักเธอมากเลยนะดูสิ ถ้าต้องให้ทำอาหารเขาก็จะไม่ทำอาหารเผ็ดให้ทาน ถ้าต้องพาไปเที่ยวก็จะไม่พาไปในที่ที่คนเยอะจัดเพราะเธอจะรู้สึกรำคาญแทนที่จะสนุกกับมัน ถ้าต้องแต่งตัวให้ก็จะเลือกชุดหลวมๆเพราะเธอชอบใส่อะไรที่สบายและไม่ต้องมีอะไรมารัด เขาเก่งมากแค่ไหนที่รู้ขนาดนี้คิดเอาแล้วกัน 

เสียงแมวตัวน้อยดังอยู่ข้างล่างเตียงลีวานจึงขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังมองเขาตาแป๋วอยู่เขาจึงคว้ามันขึ้นมาวางบนตัวเขาแล้วเกาคางให้ด้วยความอ่อนโยน เหมือนกันกับเจ้าของไม่มีผิดทั้งแววตาขี้อ้อนและไร้เดียงสานั่นถอดแบบกันมาเห็นๆ เพราะแบบนี้ไงถึงได้เข้าขากันได้ดีขนาดนี้ 

คงจะหิวแล้วสินะถึงได้ร้องแบบนี้เขาจึงลุกจากเตียงออกเบาๆกลัวอีกคนจะตื่นไปให้อาหารแมวแต่เจ้าตัวที่ร้องกลับกระโดดหนีเขาไปหาเทเรซ่าเอียงคอมองเท้าแตะเบาๆที่ตัวของเธอด้วยความสนใจแทน 

"เธอนอนอยู่อย่าไปกวนสิ" 

เหมือนกันทุกอย่างเลย นอกจากจะน่ารักขี้อ้อนยังซนพอกันอีก นี่เขาเลี้ยงเธออีกคนแต่เป็นแมวงั้นเหรอ? 

เขาจับมันขึ้นมาอุ้มลงไปแล้วออกไปเทอาหารให้ข้างนอกห้องพร้อมกับเปิดม่านออกให้แสงสว่างเข้ามาก่อนจะกลับเข้าไปในห้องเห็นเธอกำลังงัวเงียมองหาเขาอยู่ 

"ตื่นแล้วเหรอ" 

"ยังมืดอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องตื่นไวเลยนี่คะ" 

เทเรซ่าขยี้ตาปรือกอดตุ๊กตาที่พกมาด้วยความสะลึมสะลือไม่คิดจะลุกออกจากเตียง 

"ถ้างั้นเธอจะนอนต่อก็ได้ฉันแค่ตื่นก่อนเฉยๆไม่เป็นไรหรอก" 

"มานอนกับหนูได้มั้ยคะ" 

มือเล็กดึงแขนเสื้อเขาเอาไว้ส่งสายตาด้วยความออดอ้อนแล้วมีเหรอที่ลีวานจะทนได้ เขากอดเธอจมอกแพ้ทางความน่ารักของเธอที่ขอร้องเขาแบบนี้ 

"เธออยากจะทำอะไรหรือให้ฉันทำอะไรอีกมั้ย" 

"ไม่ค่ะ" 

"ไม่มีเลยเหรอ"ลีวานหอมหัวถามด้วยความแปลกใจ ทำไมถึงได้มักน้อยจังนะ 

"ไม่มีค่ะ ไม่ได้คิดจะออกไปไหนด้วย หนูกะว่ามาเที่ยวครั้งนี้หนูแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศแล้วนอนเฉยๆน่ะค่ะ" 

"ฉันเองก็อยากจะนอนกับเธอตลอดเวลาเลย" 

"บอส...โลภมากจังเลยนะคะ" 

"แค่นี้ถือว่าโลภมากเลยเหรอ?" 

"เพราะว่าบอสไม่ได้แค่นอนเฉยๆน่ะสิคะ เอาแต่รุ่มร่ามใส่อยู่เรื่อยเลย" 

"เธอก็ทำบ้างสิ" 

เขายิ้มเจ้าเล่ห์พลิกคนตัวเล็กมาอยู่บนร่างกายแข็งแรงกอดเอวบางเอาไว้รั้งไม่ให้ไปไหน เทเรซ่ากำเสื้อเขาแน่นว่าแล้วเชียวว่าเขาต้องทำแบบนี้เพราะทุกครั้งที่เธอโวยวายเขาก็ยินดีที่จะให้เธอรังแกเขากลับ 

"หนูจะไม่นอนแล้ว หนูจะออกไปข้างนอก!" 

"จะไปไหน" 

"ไม่ต้องมายุ่งกันหรอกนะ" 

ลีวานปล่อยเธอออกเพราะโดนกัดแขนก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกไปนอกห้องไปนั่งที่เดิมเมื่อคืนแล้วกลับเข้ามาใหม่ 

"ไม่ไปแล้วเหรอ" 

ลีวานที่นอนอยู่บนเตียงมองตามเธอไม่ละสายตาเห็นเธอคว้าเสื้อคลุมก่อนจะเดินสะบัดก้นออกไปใหม่เพราะคงจะทนลมเย็นๆไม่ได้ก็หัวเราะเดินตามออกไปคว้าเอวเล็กอุ้มเธอขึ้นมาแล้วหาที่นั่งพร้อมกับให้เธอนั่งบนตักเขา 

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ฉันติดเธอจะตาย" 

"หนูจะโดดลงไปในน้ำ!" 

"เธอว่ายน้ำไม่เป็น" 

เทเรซ่าอมลมพองในปากเถียงเขากลับไม่ได้เพราะเรื่องจริง 

"มาลงกับฉันมั้ยล่ะ เธอจะเกาะฉันก็ได้นะ" 

"ไม่เอาอะมันหนาว" 

"จะได้ตื่นไง เธอยังง่วงไม่ใช่เหรอ" 

"ถ้าจะลงก็ลงไปคนเดียวเลยค่ะ" 

"เอางั้นเหรอ ถ้างั้นถอดเสื้อให้หน่อยสิ" 

ทั้งๆที่เธอเองก็รู้ว่าเขากำลังอ่อยเธอแต่ทำไมถึงยอมทำตามใจเขาให้อยู่เรื่อยเลย ทำแบบนี้บ่อยขึ้นมีหวังเขาต้องเหลิงแน่เธอก็รู้ แต่พอนึกได้ว่าตอนที่ยังเป็นหัวหน้ารีไวล์แล้วเขาตามใจเธอเองก็เหลิงเหมือนกันแต่เขาก็ยังยอม 

ถ้างั้นจะไม่เล่นตัวแล้วนะ... 

จะไม่เล่นตัวแล้วจริงๆ... 

จะเป็นยัยเด็กแด๊ดแด๋ให้เขาไปต่อไม่ถูกเลย! 

"เด็กดี" 

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่พอถูกอีกฝ่ายจูบข้อมือเลื่อนสายตาคู่คมมองเธอที่กำลังหน้าแดงอยู่ก็ลบคำพูดในหัวทิ้งทันที เธอจะไปสู้เขาในตอนนี้ได้ยังไงกันไม่มีทางเลยสักนิด เธอจะไปทำอะไรเขาได้ก็ในเมื่อตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว 

"หนู...จะเข้าข้างในก่อนนะคะ ถ้าบอสเสร็จแล้วก็ตามเข้ามาละกัน" 

"อะไรกัน เธอจะมานั่งข้างนอกไม่ใช่เหรอทำไมจะเข้าแล้วล่ะ" 

"เพราะว่านั่งเฉยๆตรงนี้เพื่อดูบอสว่ายน้ำมันก็น่าเบื่อนี่คะ---" 

เสียงหวานอ่อนลงถูกกลืนไปในลำคอเมื่อถูกดึงมือเล็กไปทาบลงบนหน้าท้องที่แข็งแรงด้วยฝีมือของคนขี้อ่อยกำลังเล่นกับหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ นี่เขาบ้าไปแล้วรึไงนะถึงได้ยอมให้แตะเนื้อตัวไปทั่วโดยไม่คิดจะหวงเลยแม้แต่น้อย อยากให้เธอเล่นกับเขามากรึไงกันนะ 

"ไม่น่าเบื่อสักหน่อย" 

ก็ได้... เธอน่ะไม่ยอมเขาตลอดไปหรอกนะ 

"ถ้าไม่อยากให้เบื่อบอสก็ต้องทำตามหนูค่ะ" 

"เธอกำลังคิดอะไรพิเรนทร์อยู่รึไง ฉันรู้หรอกนะว่าเธอคิดจะดัดนิสัยฉันน่ะ" 

"แต่ว่าถ้าหนูขอ...บอสก็จะทำให้ไม่ใช่เหรอคะ?" 

มือหนาถูกทาบลงกับแก้มเนียนใสดวงตากลมโตมองเขาอย่างคาดหวัง แม้จะรู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดคงไม่พ้นไปกับเรื่องไม่คาดฝันแน่เพราะเขารังแกเธอไว้เยอะแต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะทำอย่างไร 

"หนูรู้ตัวดีค่ะว่าทำอะไรบอสไม่ได้มาก แต่หนูก็จะไม่ยอมให้บอสมาแกล้งได้ตามใจชอบหรอกนะคะ ถ้าไม่อยากให้หนูเบื่ออย่าใช้วิธีให้หนูต้องคอยมานั่งมองเรือนร่างหรือสัมผัสบอสเลยค่ะ ของแบบนั้นถ้าคิดจะทำแล้วมันหยุดไม่ได้นะคะ" 

"อะไรนะ?" 

"ถึงจะบอกว่าร่างกายของบอสหนูจะทำอะไรกับมันก็ได้ จะลูบหรือมองบอสก็ยินดีแต่จะเชิญชวนให้หนูทำแบบนั้นมันไม่ดีนะคะ หนูน่ะถ้าคิดจะทำแล้วหนูก็จะทำค่ะช่วยอย่าคิดเลยนะคะว่าหนูขี้ขลาดหรือทำได้แค่เขิน บอสทนไม่ได้หรอกค่ะถ้าหนูคล้อยตามไปจริงๆ" 

"เธอ..." 

"หนูเป็นภรรยาของบอสนี่คะ...จะชาติไหนหนูก็เป็นของบอสตลอดมา เป็นเด็กดีที่น่ารักในสายตาของบอสมาตลอดแล้วแบบนี้บอสจะไม่รักหนูได้ไงกันบอสคิดแบบนี้อยู่รึเปล่าคะ ถ้าหากเป็นแบบนั้นตอนที่หนูกำลังเล่นซนอย่างที่บอสต้องการจริงบอสจะอดใจไหวเหรอคะ?" 

"เทเรซ่า" 

"หนูรู้นะคะว่าถึงแม้บอสจะอยากทำอะไรหรือต้องการอะไรแต่บอสก็กลั้นใจเอาไว้ไม่ใช่เพราะกลัวหนูจะไม่ยินดีหรือให้เกียรติหนูเพียงอย่างเดียว แต่บอสคงต้องตายแน่เลยไม่ใช่เหรอคะถ้าหนูตอบรับบอสน่ะ" 

ใบหน้าหวานคลอเคลียอยู่บนฝ่ามือหนาอุ่นที่ถูกจับเอาไว้แล้วยิ้มให้เขาอย่างเขินอายแต่ก็พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดราวกับมั่นใจว่าสิ่งที่พูดมานั้นถูกต้อง 

"เธอต้องการอะไรล่ะ..." 

"หนูแค่ไม่อยากให้บอสล่อลวงหนูน่ะค่ะเพราะมันอันตรายกับตัวบอสเองเสียเปล่า แต่ถ้าไม่อยากจะทำให้หนูเบื่อล่ะก็ช่วยเป็นเด็กดีจะได้มั้ยคะ" 

"ยังไง" 

"อาจจะฟังดูเอาแต่ใจเกินไปหน่อยแต่ว่าบอสก็จะทำให้ทุกอย่างอยู่แล้วดังนั้นช่วยอย่ามาแตะหนูก็แล้วกันค่ะ" 

"นี่..." 

"เพราะว่าเป็นภรรยาคนเดียวของบอส...ถ้าขอก็จะให้อยู่แล้ว จริงมั้ยคะ?" 

ลีวานนิ่งไปพักใหญ่ดูเหมือนเขาจะตกใจและทำตัวไม่ถูกเป็นอย่างมากที่ถูกขอร้องแบบนั้น 

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก" 

"นะคะคุณสามี" 

เขาหน้าแดงหลบสายตาจากเธอที่กำลังช้อนตามองเขาด้วยความออดอ้อน มาเรียกกันแบบนั้นแล้วเขาจะทำยังไงดีล่ะ แกล้งกันเห็นๆเลยนี่นาปกติเคยเรียกเขาแบบนี้ที่ไหนกัน 

"ไม่ใช่ถาวรหรอกค่ะ แค่อยากดัดนิสัยอย่างที่คิดนั่นแหละค่ะจะไม่ทำตามเหรอคะ" 

"เธอช่วยเรียกคำนั้นอีกรอบได้มั้ย" 

"คุณสามี" 

เขาหันกลับมามองทั้งที่ยังหน้าแดงอยู่ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ เขาจะไปทำอะไรเธอได้ล่ะเล่นพูดกับเขาซะแบบนี้ รู้ดีไปหมดเลยจริงๆนะว่าเขาคิดอะไรอยู่แถมยังเล่นงานเขาได้อีก 

"ก็ได้เอาสิ นานแค่ไหนกันล่ะ" 

"แล้วแต่ใจหนูน่ะค่ะ" 

"นี่..." 

"จะไม่ตามใจหนูเหรอคะ" 

"...อย่านานมากนะ" 

เทเรซ่ายิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นวิ่งแจ้นเข้าไปข้างในทิ้งเขาที่มือปิดหน้าที่แดงของตัวเองพลางหงุดหงิดที่ตอบไปแบบนั้น แล้วแต่ใจของเธอก็หมายความว่ามันไม่แน่นอนเพราะเธอกะจะทรมาณเขาน่ะสิทำไมเขาจะไม่รู้ เพราะเป็นภรรยาตัวเล็กแสนน่ารักของเขาอย่างที่เธอบอกนั่นแหละเขาถึงได้ยอมน่ะ 

ให้ตายสิ โดนเด็กปั่นหัวเล่นซะแล้ว... 

เสียงฮัมเพลงคลอตามเพลงที่ถูกเปิดไว้ในโทรศัพท์กับเจ้าตัวที่กำลังนอนกลิ้งด้วยความสบายใจและอีกคนที่นั่งหน้านิ่งมองเธออย่างอดกลั้นอยากจะกอดเธอแต่ก็ทำไม่ได้ เธอน่ารักมากเลยแท้ๆแต่เขากลับทำได้แค่นั่งมองเธอเล่นกับแมวในขณะที่เขาถูกทอดทิ้งเอาไว้แค่คนเดียว 

"บอสอยากจะดูหนังมั้ยคะ เดี๋ยวหนูจะเปิดให้ดูนะ" 

"อืม" 

้เธอเปิดหนังตามใจตัวเองและแน่นอนว่าเธอเลือกหนังที่ไม่ได้แปลกไปจากที่เขาคิดสักเท่าไหร่เพราะคนอย่างเธอก็ดูแค่ไม่กี่แนวอย่างเช่นสยองขวัญนั่นแหละ เธอไม่กลัวหรือสะดุ้งเลยแม้แต่น้อยแถมยังดูมันเหมือนกับเป็นหนังตลกด้วยซ้ำเห็นมั้ยเขารู้ดีอีกแล้ว 

"หวา...กลัวว่าฉากตกใจจะทำให้ก๊องแก๊งตกใจตามไปด้วยจังค่ะ เราควรจะดูหนังเบาๆสบายหัวดีมั้ยคะ" 

"แล้วแต่เธอเลยฉันดูได้หมด" 

"พวกเราเหมือนคู่รักที่มาฮันนีมูนเลยใช่มั้ยคะ งั้นเราควรจะดูหนังรักโรแมนติกใช่หรือเปล่า?" 

เธอกอดแขนเขาเขยิบเข้ามาแนบชิดแต่เขาไม่มีสิทธิ์แตะเธอกลับ นี่ตั้งใจจะยั่วเขากันเหรอ? 

"ฉัน...ต้องไปเอาคุกกี้ที่อบไว้ออกจากเตาแล้ว" 

ลีวานรีบลุกไปจากตรงนี้แล้วไปเอาคุกกี้ที่อบเอาไว้ออกจากเตา อุตส่าห์ตั้งใจทำให้แท้ๆแต่ไม่อยากให้ทานเลยเพราะมาแกล้งเขา เขานี่ก็งอแงไม่เข้าเรื่องจริงนะในเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายกระทำก่อนเองมาโดยตลอด 

"น่าทานมากเลยล่ะค่ะ หนูชอบจังเลยคนทำอาหารเก่ง ถ้าจะต้องพูดถึงคนในอุดมคติก็คงจะต้องเป็นคนที่ทำอาหารให้หนูทานได้แบบที่บอสกำลังทำอยู่นี่แหละค่ะ" 

"ชอบมากมั้ย" 

"ค่ะ โชคดีจังเลยค่ะที่บอสเป็นคุณสามีของหนู ทั้งรวยแล้วยังเก่งอีกจะไม่ให้หลงรักได้ไงกัน" 

"อืม" 

"ทั้งยังใจดีและอ่อนโยนอีก เวลาที่เห็นบอสปฏิบัติดีกับทุกคนแต่หนูกลับได้พิเศษกว่านั้นก็ยิ่งแพ้เลยค่ะ คงจะเป็นที่นิยมของทุกคนเลยสินะคะแอบเป็นห่วงจังค่ะกลัวว่าใครจะเข้ามาหาเพราะชอบ แต่โล่งอกไปทีค่ะที่บอสคงไม่สนใจอยู่แล้วเพราะว่าแค่หนูคนเดียวก็น่ารักจนบอสละสายตาไปไหนไม่ได้เลย จริงมั้ยคะ" 

แขนเล็กโอบคอเขาที่ต้องยืนนิ่งแข็งเป็นหินหน้าแดงเพราะจริงทุกอย่างที่เธอพูดไม่มีอะไรที่เถียงได้ มาอวยกันแบบนี้เขาก็ยิ่งเหลิงน่ะสิ เธอคิดกับเขาแบบนั้นงั้นเหรอ? 

น่ารักจัง... 

"เป็นเรื่องที่คนคงอิจฉากันมากแน่ๆเลยค่ะ ถ้าเขารู้กันว่าบอสที่บ้างานขนาดนั้นแต่กลับมีภรรยาทั้งที่ตอนมีคนเข้าหาก็ไม่สนใจแต่กลับไปไล่ติดแจผู้หญิงคนนึงเสียได้คงต้องไม่พอใจแน่เลยค่ะ" 

"เธอเนี่ยนะ...ฉันไม่ได้เป็นที่นิยมอะไรแบบนั้นเสียหน่อย" 

"เพราะว่าไม่สนใจเลยอาจจะไม่รู้ล่ะสิคะ แต่ช่างมันเถอะค่ะก็บอสเป็นของหนูนี่นา" 

ปลายเท้าเขย่งขึ้นมาจุ๊บเขาแล้วนั่งบทเคาน์เตอร์มองคุกกี้ที่ถูกเขายกถาดออกมาวางแล้วจัดใส่จานอย่างสวยงาม เทเรซ่าหยิบมันขึ้นเป่าก่อนจะกัดมันลงเคี้ยวด้วยความอร่อย ลีวานเห็นคนตัวเล็กชอบก็สบายใจดีแล้วที่เธอชอบแต่เขาดูขาดทุนอยู่นะทั้งที่ตามใจเธอไม่คิดจะละเมิดกฎแต่เธอก็ยังแกล้งเขาไม่เลิกเลย เพราะรู้ว่าเขาจะยอมเธอสินะถึงได้กล้าขึ้นมาแบบนี้ 

"อร่อยจังค่ะ ว่าแล้วเชียวบอสทำอะไรก็อร่อยสมกับเป็นคุณสามีของหนูที่สุดเลยค่ะ" 

"ไม่ขนาดนั้นหรอก" 

ลีวานมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเคาท์เตอร์แกว่งขาไปมายิ้มให้แล้วเลียเศษที่ติดอยู่บนนิ้วมือเข้าปากเปรยตามามองเขา ขาเรียวยกขึ้นมาเท้าแตะกับหน้าท้องค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาก่อนจะหยุดแล้วหัวเราะคิกคักด้วยความสนุกชอบใจที่ได้แกล้งเขา 

"หนูชอบคุกกี้นะคะแต่ชอบคนทำมากกว่า" 

เอาอีกแล้ว ยัยเด็กคนนี้ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ... 

"อืม...ยกไปกินตอนดูหนังกันดีกว่าค่ะจะได้มีอะไรทานไปด้วย" 

เธอลงมาก่อนจะถือจานคุกกี้เดินออกไปทิ้งให้ลีวานยืนเสยผมมองตามด้วยความเหนื่อยใจ ไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะทำอะไรเขาอีก ถ้าเธอยังทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆเขาคงต้องตายแน่เลย ว่าแล้วเชียวว่าถ้าเทเรซ่าทำตัวแบบเดิมเหมือนเมื่อก่อนเขาก็ไม่มีทางสู้ได้อยู่ดีไม่ว่าตอนไหนก็ตามเพราะเธอน่ารักมากเลยนี่ 

แต่เพราะแพ้ทางเธอนั่นแหละก็เลยยิ่งอดใจไม่ไหวต่างหาก จบเรื่องนี้เมื่อไหร่เขาจะฟัดเธอจนช้ำแน่ที่มาแกล้งเขาแบบนี้ เธอควรจะรู้ดีว่าทำแบบนี้เหมือนยิ่งราดน้ำมันลงกองไฟต่างหากไม่ใช่แค่ทำให้เขาหงอยหรือรู้สึกเพียงแค่ต้องอดกลั้นอย่างยากลำบาก เธอกำลังทำให้ตัวเองลำบากอยู่ชัดๆมาเล่นกับใจเขาแบบนี้น่ะ 

"บอสขามีคนโทรศัพท์มาค่ะ" 

ลีวานที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเห็นเด็กตรงหน้าวิ่งแจ้นพร้อมกับโทรศัพท์ของเขาที่ยื่นมาให้เขากดรับสาย เขามองชื่อในโทรศัพท์ก่อนจะกดรับไม่พูดอะไรแต่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนแทนแล้วเปรยตามองเด็กสาวที่ไม่สนใจเขากลับไปนั่งเล่นในห้องต่อ 

(แอแงลีวาน ถึงจะรู้ว่านายไปเที่ยวแต่ไม่โทรหาเพื่อนฝูงหน่อยเหรอ) 

เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นอย่างปั่นประสาทรับรู้ได้ว่าที่เธอโทรมาเพราะต้องการมาแซวเขา 

"ฉันจำเป็นด้วยเหรอที่ต้องโทรน่ะ" 

(เพราะว่าอยู่กับเมียสินะถึงได้ไม่สนใจเพื่อนตัวเองเลย เป็นยังไงกันบ้างน้าฉันอุตส่าห์หาที่ดีๆให้ได้) 

"ก็ดี" 

(ไปกันตั้งเจ็ดวันก็ขอให้มีความสุขมากๆนะ ในที่สุดนายก็หยุดงานเป็นเหมือนคนอื่นเขาเสียทีฉันน่ะน้ำตาจะไหล) 

"เธอเป็นบ้าเหรอ มีเรื่องแค่นี้ใช่มั้ยฉันจะวางสายแล้ว" 

(อ๊ะๆๆๆทำไมหงุดหงิดแบบนั้นล่ะ หรือว่าฉันจะกวนเวลาส่วนตัวอยู่เหรอ ฉันนี่ก็แย่จังเลย) 

"ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละแค่รำคาญเสียงเธอ" 

(ไม่มีอะไรเลยงั้นเหรอ นายอาจจะไม่มีเสน่ห์จริงๆสินะเธอถึงไม่ค่อยสนใจเธอน่ะ น่าเสียใจจริงๆ) 

ลีวานกดวางสายไม่สนทนาต่อแล้วเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นำแมวมาไว้บนตักเล่นกับมัน ดวงตากลมโตชำเลืองมองมาที่เขาเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มหวานมาให้เข้ามาควงแขนกอดเขาแน่นจุ๊บรัวๆที่แก้มหัวเราะออกมาเมื่อเห็นเขาหน้าแดงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซนจริงๆเลยเด็กคนนี้เนี่ย 

"คุยเรื่องงานเหรอคะ" 

"เปล่าหรอก ก็แค่โทรมาป่วนน่ะ" 

"คิ้วขมวดกันแบบนั้นก็เลยนึกว่ามีเรื่องยุ่งถ้าไม่ใช่ก็โล่งอกไปทีค่ะ" 

"เป็นห่วง?" 

"ต้องเป็นห่วงสิคะ ถ้ามีงานด่วนเข้ามาถึงจะเข้าใจได้แต่มันก็คงรู้สึกเฟลไม่ใช่เหรอคะอุตส่าห์มาพักผ่อนทั้งที" 

"อืม แต่ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกก็แค่เรื่องไร้สาระน่ะ" 

"มีเรื่องไร้สาระก็ดีจะตายไปค่ะ หนูชอบเรื่องไร้สาระนะ" 

"แต่เรื่องที่ว่านั่นมันทำให้ฉันหงุดหงิดนี่สิ พวกเขาบอกที่ฉันไม่ค่อยถูกเธอสนใจเป็นเพราะฉันมันเป็นพวกน่าเบื่อ"แขนยาวพาดวางบนโซฟาราวกับโอบไหล่เธออยู่เขยิบเข้ามาใกล้มองคนตัวเล็กที่หลุดขำออกมาเมื่อได้ยินเช่นนั้น 

"แต่เธอคงไม่ได้คิดแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ" 

ลมหายใจร้อนรวยรินอยู่บนต้นคอพรมจูบเนื้อผ้าบนเนินไหล่ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดหรือฝ่าฝืนคำสั่งเธอสักหน่อยในเมื่อเขาไม่ได้แตะตัวหรือสัมผัสเธอ 

"เพราะทุกคนเขาต่างมองว่าฉันไม่ถูกสนใจหรือถูกเธอเมินแต่คงไม่มีใครรู้ว่าเธอก็แค่หนีเพราะเขินฉัน" 

"อ๊ะ..ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ เพราะว่าวอแวต่างหากถึงได้หนี" 

"เป็นแบบนั้นเองเหรอ" 

ใบหน้าคมวาดรอยยิ้มมุมปากคิ้วเลิกขึ้นถามเสียงกวนเหมือนกับคนที่ชอบหว่านเสน่ห์ต้อนอีกฝ่ายให้จนมุมแต่ทว่าเด็กสาวของเขาขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กที่ไม่เหมือนใครจึงไม่น้อยหน้าไปกว่าเขา เพราะแต่เดิมเป็นคนขี้อ้อนและแพรวพราวแถมตอนนี้ยังคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าเขาจึงยิ้มหวานกลับซบไหล่กว้างมองอ้อนเขาให้ 

"แต่ว่าเรื่องนั้นมันก็ช่วยไม่ได้นี่คะ...ก็เพราะบอสชอบหนูนี่นา เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆค่ะหนูเข้าใจ" 

"หึ" 

เขาปล่อยให้เธอได้ใจนานเกินไปรึเปล่านะ? 

เขารู้ว่าเธอต้องไม่หยุดแกล้งเขาง่ายๆแน่ ตอนแรกว่าจะยอมตามใจเพราะใจอ่อนที่เธอเรียกเขาแบบนั้นแต่สงสัยว่ายิ่งนานเข้าเธอจะยิ่งเหลิงซะแล้วสิ แม้จะชอบใจที่เห็นเธอแบบนี้แต่มันน่าจะสนุกกว่านี้รึเปล่าถ้าหากเขาเล่นเธอกลับน่ะ 

อืม...ปล่อยให้ได้ใจไปอีกสักพักแล้วกัน 

"นั่นสิ ช่วยไม่ได้นี่เนอะ" 

นิ้วเรียวเกี่ยวเส้นผมยาวขึ้นมาเล่นมองคนตัวเล็กที่กะพริบตาปริบราวกับกำลังครุ่นคิดอยู่ภายในใจว่าเขาคิดจะทำอะไร แม้จะคิดให้ตายยังไงเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละเว้นเสียแต่เขาจะเผลอใจอ่อนตอนเธออ้อนเขาอีก ภรรยาของเขาอ้อนได้น่ารักจนใครก็ตามต้องใจอ่อนเป็นแน่แท้ 

"แต่ว่าถึงจะพูดแบบนั้นในทางกลับกันก็คงไม่มีใครนึกใช่มั้ยล่ะคะว่าตอนที่บอสอยู่กับหนูจะเป็นยังไง ขนาดหนูยังตกใจเลยล่ะค่ะที่เป็นคนแบบนี้" 

"แบบไหนล่ะ" 

"ก็แบบนี้ไงคะ" 

"ฉันไม่เข้าใจเธอช่วยอธิบายหน่อยสิ" 

"เอ่อ...เป็นคนที่ดูเหมือนกับร้ายกาจแล้วก็ร้ายกาจจริงๆค่ะ" 

"ไม่จริงหรอก" 

"จริงๆนะคะเรื่องนี้ใครก็รู้" 

"ฉันน่ะใจดีมากนะโดยเฉพาะกับเธอ ใจดีจนคนอื่นเขาหาว่าฉันสองมาตรฐานเสียด้วยซ้ำ" 

"เพราะงั้นคุณโอลิเวอร์ก็เลยชอบมองเขม่นใส่หนูไงคะเพราะบอสชอบทำตัวแบบนั้น" 

"ฉันจะจัดการเขาให้เอง" 

"ต้องจัดการตัวเองสิคะ..." 

"อืม เดี๋ยวฉันจะกำชับเขาอีกรอบว่าอย่าให้มาโวยวายกับเธอ" 

"หนูกำลังพูดถึงบอสนะคะ" 

"แน่นอน วันนี้เธอพูดถึงฉันทั้งวันเลยน่ารักเสียจริง" 

"ทั้งที่พูดว่าหนูเป็นเด็กดื้อแต่คนที่ดื้อกว่าหนูก็คือบอสนั่นแหละค่ะชอบทำหูทวนลมอยู่เรื่อยเลย กับคุณแม่ดื้อแบบนี้หรือเปล่าคะ" 

"ฉันเป็นเด็กดีเสมอมา" 

"ดูเหมือนไม่เป็นแบบนั้นเลยนี่คะ..." 

"อื้ม ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้น" 

ลีวานเย้าแหย่คนตัวเล็กผ่านทางสายตาและคำพูด เขาเท้าคางมองเธอที่กลอกตามองบนเหมือนเหลืออดกับเขาแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรู้สาอะไรนอกเสียแต่อยากจะทำให้เธอรู้สึกถูกกวนใจขึ้นไปอีก 

"แต่กับเธอฉันเป็นเด็กดีเสมอนะ" 

"อ๋า...ทำให้ได้ตลอดแล้วกันค่ะ" 

"รางวัลที่ได้จะคุ้มมั้ย" 

"จริงๆแล้วเรื่องคุ้มไม่คุ้มเนี่ยไม่เห็นจะต้องกังวลเลยค่ะ ถ้าหนูเป็นคนให้ไม่ว่าอะไรก็ควรจะคุ้มอยู่แล้วนี่คะ" 

"ช่างหว่านล้อมเก่งซะจริง นั่นสิถ้าเป็นเธอถึงจะแค่ยิ้มให้ก็คุ้มมากแล้ว" 

เทเรซ่าหลบใบหน้าที่เคลื่อนเข้ามาใกล้แล้วจุ๊บแมวของเธอที่กำลังเล่นกับตุ๊กตาปลาอยู่ นี่เขาถูกแย่งความรักอีกแล้วสินะลีวานคิดในใจก่อนจะมองเทียบกับเธอและแมวว่าคล้ายกันมากแค่ไหน 

"ฉันชอบเวลาเห็นเธอยิ้มมากนะ" 

เธอละสายตามามองเขาด้วยความสนใจเมื่อถูกกล่าวเช่นนั้น ลีวานไม่พูดอะไรแต่มองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าปลอดโปร่งแทน ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงมันเหมือนกับเธอไม่มีผิดเลย 

"หนูก็ชอบตอนบอสยิ้มเหมือนกันค่ะ รู้สึกเหมือนกับของหายากเลย!" 

"ตอนนี้ยังเรียกว่าหายากอยู่อีกเหรอ" 

"นั่นสิคะ...ถึงจะไม่หายากแล้วก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะได้เห็นบ่อยดีกว่าอีก จะได้รู้ไงว่าบอสมีความสุขมากๆแล้วตอนนี้" 

เขาไม่ได้กำลังหมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย..เขากำลังหมายถึงเขาอุตส่าห์ยิ้มให้เธอบ่อยเพราะเธอคนเดียว แต่ว่าที่เธอพูดก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรอกนะแต่ไม่คิดว่าเป็นเพราะตัวเองบ้างรึไง 

น่ารักมากจริงๆ... 

ทั้งใบหน้าที่ดูอ่อนโยนและรอยยิ้มที่อ่อนหวานนั่นมันน่าหลงใหลเอามากๆเลย บนโลกใบนี้จะมีใครเปล่งประกายได้เท่ากับเธออีก 

น่ารักที่สุดในโลกเลย 

ทั้งๆที่พูดไปแล้วแท้ๆนะว่าอย่ามาแตะตัวหรือสัมผัสแม้แต่ปลายก้อยแต่เขาก็ดันกอดเธอเอาไว้ซะแน่นจนหลับไปเฉยเลย 

ฉันมองใบหน้าเขาใกล้ๆแล้ววาดยิ้มขึ้นมาด้วยความเอ็นดู เขาทำได้ดีมากเลยนะที่สั่งอะไรก็ยอมทำตามน่ะทั้งๆที่เขาเองก็คงรู้แท้ๆว่าฉันกำลังแกล้งแต่ก็ยังยอมไม่ทำอะไรแล้วปล่อยให้ฉันรังแกแกล้งเขามาตลอดทั้งวัน จะเรียกว่ามีความอดทนสูงหรือยังไงดีกันล่ะ ไม่แน่นะในหัวเขาอาจจะกำลังเอาคืนฉันอยู่ก็ได้แต่แค่ยังไม่ได้ทำนี่ฉันคิดในแง่ร้ายไปหรือเปล่านะ 

อืม...แต่ว่าก็ทำได้ดีมากนะ ฉันควรจะให้รางวัลเขาอย่างที่พูดเอาไว้แต่รางวัลที่ว่ามันออกจะดูน้อยไปหรือว่ายังไงดีล่ะ ถึงจะรู้ว่าเป็นของเล็กน้อยแต่เขาก็คงมองว่ายิ่งใหญ่อยู่ดีถูกมั้ย ไม่ใช่ว่าจะดีใจตายเลยเหรอ 

แต่เขาเหมาะสมที่จะได้รับมันนะ ถ้าไม่ให้ตอนนี้ก็ไม่รู้จะให้ตอนไหนเพราะบรรยากาศกำลังดีเลย 

ฉันถอดสร้อยคอสีเงินออกแล้วนำแหวนวงใหญ่กว่าออกมา เขาในตอนนี้จะใส่ได้หรือเปล่านะกลัวว่านิ้วเขาจะไม่พอดีจัง แต่เหมือนว่ามันก็พอจะใส่เข้าไปได้อยู่นะเพียงแต่ต้องออกแรงนิดหน่อยแต่ถ้าทำแบบนั้นเขาจะตื่นนี่สิ ถ้าอย่างนั้นฉันสวมมันไว้แค่ถึงข้อนิ้วก็พอนะยังไงตื่นมาเขาก็ต้องรู้สึกถึงอะไรบางอย่างบนนิ้วตัวเองแน่ๆ  

ฉันลุกออกไปจากโซฟาที่ถูกปรับเบาะให้นอนได้แล้วหากระดาษมานั่งเขียน ขืนให้พูดต่อหน้าฉันก็มีแต่พูดติดอ่างจนฟังไม่รู้ความฉันเลยต้องเขียนเอาเสียแทน ลายมือฉันน่ารักมากนะยังไงเขาก็ต้องอ่านออกอยู่แล้วเพราะไม่มีใครเคยอ่านลายมือฉันไม่ออกมาก่อนเลย 

"หนูให้นะ" 

ฉันสอดกระดาษไว้ในมือของเขาแล้วล้มตัวนอนข้างๆอีกครั้ง เพราะว่าเวลารู้สึกสบายใจกับใครสักคนก็รู้สึกง่วงได้ตลอดเลยเพราะอุ่นใจที่มีเขาอยู่ข้างๆ หวังว่าเขาตื่นมาเจอจดหมายเขาจะดีใจนะ ทุกถ้อยคำที่ฉันเขียนฉันตั้งใจมากจริงๆ ที่จริงแล้วฉันก็อยากพูดต่อหน้าแต่ก็อย่างที่บอกไปว่ามันจะเป็นยังไง ดังนั้นถ้าเขารู้สึกว่าในกระดาษมันยังไม่พอแล้วต้องการเพิ่มจากฉันก็อาจจะต้องรอเป็นชั่วโมงกว่าฉันจะพูดจบแน่เลย 

ฉันน่ะ...ไม่อยากให้เขาต้องดีใจแล้วก็คอยหวังลมๆแล้งๆหรอกนะเพราะฉันเข้าใจดีความรู้สึกที่ได้แต่หวังหรือฝันกลางวันท่ามกลางความสุขที่ไม่รู้ว่าจะลงเอยแบบไหนมันเป็นยังไง 

ฉันไม่รู้จะพูดออกมายังไง...แต่พอคิดขึ้นมาเสมอว่าเขาไม่ใช่หัวหน้ารีไวล์อีกต่อไปแล้วฉันรู้สึกยินดีกับเขาในตอนนี้ทุกครั้งที่เห็นเขารายล้อมไปด้วยคนสำคัญทั้งครอบครัวและเพื่อน ฉันก็แค่...อยากเป็นอีกหนึ่งคนสำคัญในชีวิตของเขาที่รู้สึกขาดหายไปเท่านั้นเอง ไม่อยากให้เขาต้องรู้สึกว่าต้องไล่ตามไปเรื่อยๆฉันไม่อยากทำให้เขาเสียใจ 

ทั้งที่เขาอายุมากกว่าฉันแท้ๆแต่เหมือนกลับได้เห็นเขาเติบโตมาอย่างยาวนาน เพราะได้เห็นเขามาทั้งอดีตและปัจจุบันถึงอยากให้เขาได้เติบโตในชีวิตที่ดีและเพียบพร้อมไปทุกสิ่ง รอยยิ้มของเขามันล้ำค่ามากเลย 

เพราะฉันรักเขามาก 

อยากจะอยู่ดูเขาต่อไปเรื่อยๆเลยทุกช่วงชีวิต 

อยากจะอยู่ข้างเขาตลอดไปเลย... 

เธอยังไม่ตื่นอีกงั้นเหรอ? 

พระอาทิตย์ที่เริ่มจะตกดิน แสงสีส้มที่ชวนดูเงียบเหงาพลันทำให้นึกถึงความฝันที่แสนยาวนานอีกครั้ง ภาพเด็กสาวที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ต้นใหญ่กำลังส่งยิ้มให้เขานั้นยังคงอยู่ภายในความทรงจำชัดเจนแม้จะเป็นเพียงแค่อดีตที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ 

กระดาษอะไรล่ะเนี่ย... 

ลีวานหยิบกระดาษที่ถูกพับเอาไว้แล้วมองร่างเล็กที่หลับอยู่ หรือว่านี่จะเป็นของเธอถ้าเป็นแบบนั้นก็แสดงว่าเธอตื่นมาก่อนหน้านี้แล้วมานั่งเขียนกระดาษแผ่นนี้ให้งั้นสินะ ทำเอาอยากรู้เนื้อหาข้างในแต่ก็รู้สึกตื่นเต้นจนไม่กล้าเปิดเสียเลย เธอจะเขียนอะไรข้างในกันนะ 

"หืม" 

เขาเพิ่งสังเกตว่าบนมือของเขามีแหวนประดับอยู่บนนิ้วก่อนจะถอดมันออกมาดูอย่างตั้งใจ นี่เป็นแหวนที่เธอห้อยติดเอาไว้ตลอดเวลา เธอให้เขาอย่างนั้นเหรอ? 

เธอให้เขา... 

ให้แหวนวงนี้จริงๆเหรอ? 

ไม่รู้ทำไมจู่ๆหัวใจก็รู้สึกบีบรั้น เขาเหมือนคนที่ไม่เป็นตัวเองเลยเวลาแบบนี้ทำไมเขารู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลกันนะ เพราะเธอทำเรื่องไม่คาดฝันหรือเพราะอะไรกัน? 

เขาเปิดกระดาษออกมาอ่านลายมือที่บรรจงเขียนด้วยความตั้งใจทุกตัวอักษรก่อนจะหลุดยิ้มออกมาน้ำตารื้นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ 

"ให้ตายสิ" 

จะกี่ร้อยปีก็ทำแต่เรื่องอะไรให้เขาแปลกใจอยู่ตลอดเลย สรรหาอะไรแบบนี้มาจากที่ไหนกันถึงได้เขียนอะไรแบบนี้มาให้ ทำแบบนี้แล้วจะให้เขาเลิกหลงรักเธอมากขึ้นทุกวันได้ยังไงกัน 

'แหวนวงนั้นหนูเอาให้คุณเพราะมันเป็นของคุณตั้งแต่แรกค่ะ จริงๆแล้วกะจะสวมให้เลยแต่กลัวว่าจะตื่นเสียก่อนเลยใส่ไว้ได้แค่นั้น ถ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้แต่ไม่มีแหวนบนนิ้วแสดงว่ามันหล่นค่ะถ้าหาไม่เจอก็น่าจะหล่นอยู่แถวๆนั้นนะคะลองก้มหาดู หนูไม่รู้จะสารภาพรักยังไงค่ะเพราะหนูคิดว่าถ้าเป็นหนูในตอนนี้คงไม่ใช่เด็กที่กล้าพูดโต้งๆเหมือนแต่ก่อนสักเท่าไหร่แล้ว หนูใช้เวลานานพอสมควรเลยค่ะที่เอาแต่ปล่อยให้คุณรอถึงคุณจะเข้าใจก็ตาม แต่หนูรู้เสมอเลยค่ะว่าการกระทำแบบนั้นมันคือการทำร้ายทางอ้อมหนูรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ หนูคิดว่าที่หนูเขียนน่าจะเป็นคำตอบที่ดีสำหรับคุณได้ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ก็น่าจะรู้คำตอบแล้ว แต่ว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่อยากบอกแค่นั้นค่ะ หนูรู้สึกดีใจจังเลยค่ะที่ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นหัวหน้ารีไวล์อีกต่อไปแล้วเพราะว่าตอนเป็นหัวหน้ารีไวล์คุณไม่มีความสุขเท่าตอนนี้ค่ะ โชคดีจังเลยค่ะที่คุณได้มาเป็นคุณจนถึงทุกวันนี้ ความจริงแล้วสมัยที่หนูอยู่กับคุณตอนเป็นหัวหน้ารีไวล์หนูเคยไปดูดาวตกแล้วขอพรว่าให้คุณมีความสุขค่ะ ตอนนี้คุณได้รับมันแล้วใช่มั้ยคะ ถ้าได้รับแล้วแต่ยังไม่เพียงพอหนูจะให้มันมากขึ้นทุกวันค่ะ ถึงหนูจะทำอะไรไม่เป็นเลยแต่หนูยังอายุน้อยคิดว่ายังมีเวลาอีกเยอะให้เรียนรู้ค่ะในอนาคตจะดูแลคุณให้เหมือนกับที่คุณดูแลหนูมาตลอด นี่เป็นของขวัญจากหนูให้กับคุณที่พยายามมาตลอดค่ะ หวังว่าคุณจะชอบมันนะคะ' 

'บัตรขอเป็นสามี' 

'ปล.ใช้ยื่นได้ครั้งเดียว' 

"เธอนี่มันจริงๆเลยนะ..." 

"จะให้รางวัลฉันแล้วฉันยังต้องขอเธออีกเหรอ" 

แม้จะถามไปแบบนั้นแต่เขากลับดีใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไรออกมา ทั้งที่คิดว่าน่ารักมากแล้วแต่เธอก็น่ารักมากกว่าที่เขาคิดขึ้นไปอีก เขาชมเธอพร่ำเพรื่อด้วยคำเดิมๆโดยไม่รู้สึกเบื่อแม้แต่น้อย เขาได้แต่สงสัยในตัวเองว่าทำไมถึงได้รับความรักมากมายจากเธอขนาดนี้ เธอรักเขามากแค่ไหนกัน 

เขาขยับแหวนสวมนิ้วลงได้อย่างพอดีถึงจะใส่ลำบากไปหน่อยแต่เมื่อสวมแล้วมันก็ยังคงพอดีกับเขาอยู่ นั่นสิ...นี่เป็นของของเขาสินะ 

กระดาษที่ถูกเขียนเอาไว้ถูกพับเก็บอย่างเบามือ เขาคงเอาไปใส่ในกระเป๋าเงินหรือที่ไหนสักที่เพื่อเก็บเอาไว้ เธอเขียนข้อความได้น่ารักและสมกับเป็นเธอเลยจริงๆ ส่วนกระดาษแข็งๆอีกใบนี้...ต้องเอาไปยื่นให้เธอสินะ ที่บอกว่าใช้ได้แค่ครั้งเดียวมันหมายความว่าห้ามทิ้งเธอไปหรืออาจจะหมายถึงขอได้แค่รอบเดียวถ้าเกิดไปทำให้เธอโกรธแล้วทิ้งเขาไปเขาจะยื่นบัตรนี้อีกไม่ได้สินะ 

หมับ! 

คนตัวเล็กสวมกอดจากทางด้านหลังใบหน้ามนชะเง้อมามองเขาที่กำลังตกใจไม่ทันตั้งตัวก่อนจะซบไหล่กว้างด้วยความรู้สึกเขินอายเพราะรู้ว่าเขาคงอ่านที่เธอเขียนไปแล้ว 

"เขียนอะไรมาให้น่ะ" 

"อ่านไม่ออกเหรอคะ..." 

"ไม่รู้สิ คิดว่างั้นนะ" 

"โกหกกันเห็นๆเลยนี่นา ก็อ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ" 

"ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" 

"ก็หลับๆตื่นๆพอได้ยินเสียงพูดอยู่คนเดียวก็เลยตื่นน่ะ..." 

"มาให้แหวนกันแบบนี้จะขอเป็นเมียรึไง" 

"ก็แค่ให้เฉยๆเองนะ..." 

"งั้นถ้าให้ยื่นบัตรไปมันก็เท่านั้นสิก็เธอไม่ยอมเป็น" 

เพราะรู้ว่าเธอกำลังประหม่าเขาก็อยากแกล้งเธอมากขึ้นไปอีกเพราะอย่างไรก็รู้คำตอบอยู่แล้ว แล้วทั้วที่เธอเป็นคนเขียนจดหมายนั่นให้เขาแท้ๆยังมาทำปฏิเสธอีก 

"เห็นว่ายื่นมาให้จะรับไว้ก็แล้วกันนะ" 

เธอเอื้อมมือไปจับบัตรที่เธอเขียนเอาไว้แต่เขาก็เอามันหลบเธอเสียอย่างนั้น 

"ไม่อยากเป็นเหรอ..." 

เทเรซ่าเสียงอ่อนมองตาละห้อยเรียกความน่าสงสารจากเขาที่กำลังชั่งใจจะทำยังไงกับคนอย่างเธอดีที่มาน่ารักใส่กันขนาดนี้ 

"ฉันเหรอจะไม่อยากเป็น" 

ลีวานหันกลับมากดร่างเล็กลงราบกับเบาะไม่รอช้าก็ถาโถมจูบเธอทันทีด้วยความโหยหาและคิดถึง ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกแท้ๆแต่ความรู้สึกทั้งหลายก็ยังคงปนเปอยู่ภายในอก เธอกำลังทำให้เขาคลั่งจริงๆด้วยไม่ว่าเวลาไหนก็ตาม เขารอเวลานี้มานานแล้วรอมาหลายร้อยปีหรือบางทีอาจจะเป็นพันปีแล้วก็ได้ 

"เพราะว่าเป็นบอสอะไรก็ไม่แน่นอนนี่นา..." 

"ยกเว้นกับเธอ" 

นิ้วเรียวสอดตามร่องมือเล็กประสานกันตามองเธอที่กำลังอ้ำอึ้งไม่รู้ว่าควรพูดอะไรต่อเขาจึงจูบซ้ำไม่ปล่อยให้เธอได้พักนาน 

"หนูยังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าให้มาแตะเนื้อต้องตัวหนูได้" 

"เหมือนฉันจะเป็นคนชอบฉวยโอกาสอย่างที่เธอพูดเลย" 

"ก็รู้ตัวนี่--" 

เสียงเล็กขาดหายไปเมื่อริมฝีปากร้อนแตะลงต้นคอไล่ลงมาจนถึงเนินอกทำเอาคนใต้ร่างเขารู้ทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร 

"ถ้างั้นเธอคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ยถ้าฉันโลภมากกว่านี้" 

ยังจะอุตส่าห์มาถามเธออีกนะคนคนนี้... 

"ว่าไง ฉันกำลังถามเธออยู่นะภรรยาของฉัน" 

ถึงจะถามไปแบบนั้นแต่เขาก็ดึงริบบิ้นที่ผูกเป็นโบว์บนคอออกมืออีกข้างเลื่อนเข้ามาภายใต้กระโปรงพลีทบางสีขาวยิ้มถามร่างภรรยาตัวเล็กของเขาที่กำลังกลั้นหายใจเมื่อได้ยินเสียงทุ้มชวนน่าหลงใหลหยอกล้อกับเธอ 

"คะ..คิดว่าได้นะ" 

"คิดว่าได้นี่มันก้ำกึ่งนะแล้วฉันควรจะทำยังไงดีล่ะ" 

"ลามก..." 

"ฉันทำอะไรเหรอ" 

"ก็บอส...ชอบพูดสองอะไรที่มีความโดยนัยแบบนั้นนี่นา" 

"งั้นเธอก็คงไม่ต่างกันนี่เพราะเธอรู้สิ่งที่ฉันพูดหมด เป็นเด็กไม่ดีเลย" 

เทเรซ่าคิดจะอ้าปากโวยวายแต่ก็ต้องเงียบลงเมื่อถูกเขาอุ้มขึ้นมานั่งบนตัวโอบเอวเล็กเข้าหาร่างแกร่งจนแทบติดกัน เธอกำแขนเสื้อของเขาแน่นรู้สึกว่าคนตรงหน้าร้ายกาจเหลือเกินที่ทำให้เธอหัวขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกเสียจากโอนอ่อนไปตามเขา 

"หนูเป็นเด็กดีนะ แต่..." 

"แต่อะไร?" 

"แต่บอสมาทำให้หนูเป็นเด็กไม่ดีเองต่างหาก" 

"ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นฉันนี่มันใช้ไม่ได้เลย" 

ทั้งคำพูดและน้ำเสียง การกระทำและแววตาของเขามันดูมีเสน่ห์ดึงดูดเธอเหลือเกิน แม้จะแค่พูดเฉยๆแต่ถ้อยคำที่เขาพูดออกมานั้นตั้งใจให้เธอเล่นกับเขาไปด้วยต่างหาก เขาสรรหาวิธีแบบนี้มาจากไหนกันถึงได้รู้ว่าเธอแพ้คนเพราะคำพูดน่ะ 

เทเรซ่าเงยหน้ารับสัมผัสจากริมฝีปากคู่นั้นที่บดขยี้สอดลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากละเลียดชิมอย่างตั้งใจ เสียงเฉอะแฉะน่าอายครางอื้ออึงในลำคอของคนตัวเล็กที่พยายามปัดป่ายมือที่อยู่ไม่สุกของอีกฝ่ายออกจากตัวก่อนจะคอยๆเชื่องช้าลงและหยุดนิ่งไปแต่โดยดีเปลี่ยนมาโอบรอบคอลืมตามองคนตรงหน้าที่เปลี่ยนแววตาต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง แม้จะดูเจ้าเล่ห์ตลอดเวลาแต่เทียบไม่ได้กับตอนนี้ที่กำลังต้องตาร่างนี้มาครอบครองด้วยตัวของเขาเองเลย 

"ถ้างั้นฉันจะถามเธออีกครั้งก็แล้วกัน" 

เสียงทุ้มกระซิบถามร่างบางที่รู้สึกร้อนผะผ่าวและภายในท้องที่วูบวาบแปลกๆ แต่เธอก็รู้ดีว่าปฏิกิริยาร่างกายของเธอมันเป็นเพราะอะไร 

"Do you wanna be my naughty girl?" 

"Yes daddy, I wanna be yours" 

 .

.

Talk with writer 

ตอนนี้มีสองเพลงค่ะที่อยากให้ไปฟังๆๆๆ เพลงแรกน่ารักมากซึ้งมากความหมายดีมากชอบมากๆๆๆๆๆ ฟังรอบที่ล้านจนเอามาฟังตอนแต่งตอนนี้ด้วย ส่วนอีกเพลงอยากให้ฟังแล้วเก็บไปจินตนาการกันตามใจเลยค่ะไม่ได้เขียนฉากncให้นะคับแต่มู้ดเป็นไปตามเพลงเลยมันนุบนิบใจแต่แอบร้อนแรงในเวลาเดียวกัน ตอนนี้ไม่ใช่ตอนจบนะคะอย่าเข้าใจผิดไปถึงเขาจะลงเอยกันแล้วก็เถอะ แฮะๆ ตอนแรกกะจะมาอัพหลังสอบเสร็จเลยค่ะแต่พอสอบเสร็จก็ล้มป่วยเลยค่ะเครียดลงกระเพาะแล้วเป็นลำไส้แปรปรวนอีกก็เลยเพิ่งได้มาอัพวันนี้ ขอโทษที่ทำให้รอกันนะคับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #309 Palini145O (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 00:16

    จะสนับสนุนไรท์ให้ถึงที่สุดค่ะ!ชอบมาๆชอบมากๆตอนนี้ยิ้มไม่หุบจนเหงือกเเห้งเเล้วค่ะ5555

    #309
    1
    • #309-1 Little_fg(จากตอนที่ 58)
      10 เมษายน 2564 / 13:21
      ขอบคุณค้าบ
      #309-1
  2. #308 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 22:55
    ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ อยากสนับสนุนไรท์🥺🥺 มีเปิดรับโดเนทไรงี้มั้ยคะ เรามีไม่มากแต่อยากสนับสนุนเป็นกำลังใจให้บ้างอะค่ะ( ´͈ ᵕ `͈ )
    #308
    2
    • #308-1 Little_fg(จากตอนที่ 58)
      10 เมษายน 2564 / 13:22
      เราไม่ได้เปิดโดเนทคับ ไม่เป็นไรเลยแค่มาคอมเม้นก็เป็นกำลังใจแล้ว
      #308-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #307 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 17:13
    แงง เห็นอัพตกใจมาก คิดถึงไรท์มากๆค่ะ😭😭😭😭😭
    #307
    1
    • #307-1 Little_fg(จากตอนที่ 58)
      9 เมษายน 2564 / 18:07
      แงงงงคิดถึงเหมือนกันคับ
      #307-1
  4. #306 MelodyRachel (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 เมษายน 2564 / 14:41
    ฟิน--โอ้ยจะบ้าตายย!?!ใจฉานน
    #306
    0