end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 57 : Chapter53:แพรวพราวและคลั่งรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    16 มี.ค. 64

Chapter53:แพรวพราวและคลั่งรัก

Serendipity - JIMIN BTS

(อย่าลืมไปฟังเพลงแล้วอ่านซับไทยประกอบกันด้วยนะคะ เข้ากับตอนนี้มากๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ แง้งงง)

.

.

"นายน่ารักจัง น่ารักมากเลย" 

เทเรซ่าเกาคางแมวตัวน้อยอายุ2เดือนลายสลิดพันธุ์สก๊อชติชโฟลด์อย่างเอ็นดู เธอประทับใจมันมากเพราะมันขี้อ้อนเหมือนกับเจ้าของทำให้เธอไม่รู้สึกเหงาหรือต้องคอยหงอยเหมือนแมวบางตัวที่ชอบเมินใส่ 

"นายน่ารักจริงๆนะ ทำไมถึงน่ารักขนาดนี้เนี่ย" 

"เมี๊ยว~" 

"นายกำลังจะบอกว่านายก็รักฉันใช่มั้ย ฉันก็รักนายเหมือนกัน" 

เป็นปัญหาใหญ่ซะแล้วสิ... 

คนตัวเล็กของเขาไม่สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพอจะรู้ว่าเธอชอบมันมากและเตรียมใจไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่ามันจะแย่งความสนใจไปจากเขา แต่ไม่นึกว่ามันจะขนาดนี้... 

"เทเรซ่า" 

"ก๊องแก๊งน่ารักจัง น่ารักเหมือนกับเจ้าของเลย" 

สนใจกันบ้างสิ เขาเป็นคนซื้อให้เธอเลี้ยงเองนะ 

"ฉันเองก็อยากเล่นบ้าง" 

"อ๊ะ..นี่ค่ะ" 

เทเรซ่ายกลูกแมวตัวน้อยให้แก่เขา ลีวานรับมันไว้แต่ตายังจ้องไม่วางตาที่ใบหน้าหวานกำลังอมยิ้มบ่อยขึ้นแล้วจูบเปลือกตาด้วยความเอ็นดู 

"ฉันหมายถึงเธอ" 

"หนูไม่ใช่แมวนะคะ..." 

"เป็นแบบนั้นเองเหรอ ฉันคิดว่าฉันเลี้ยงแมวสองตัวซะอีก" 

เขากำลังจีบเธออีกแล้ว... 

อุตส่าห์พยายามไม่สนใจมากเกินไปแท้ๆแต่เขาก็ยังอุตส่าห์หาวิธีมาใช้ในแต่ละวันเพื่อแกล้งเธอจนได้ งานอดิเรกของเขาคือการชอบเห็นเธอหน้าแดงรึไงกันนะ 

"ถ้าบอสเอาแต่มาวอแวหนู หนูจะโกรธแล้วนะคะ" 

"จริงเหรอ จะโกรธฉันจนหน้าแดงเลยรึเปล่าล่ะ" 

"เพราะทำตัวแบบนี้ไงคะคนอื่นถึงได้มองว่าแปลก เอาแต่มาวอแวหนูอยู่ได้" 

เธอไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนหาว่าเขาแปลก ก็พอเสร็จจากงานเขาก็เรียกหาแต่เธอโทรหาตอนที่ว่างเสมอรีบกลับมาออเซาะแล้วจ้องตาขวางใส่คนที่เข้ามาทักเธอ ก็เพราะเป็นแบบนี้นั่นแหละคุณโอลิเวอร์ถึงหาว่าเธอใช้ยาเสน่ห์บ้าอะไรก็ไม่รู้ใส่เขาทั้งที่เขาน่ะเข้ามาหาเธอเองต่างหาก 

"ฉันไม่เห็นจะต้องสนใจสายตาคนอื่น" 

"แต่บอสจะเป็นเอามากขนาดนี้ไม่ได้นะคะ ขอร้องล่ะค่ะ" 

เหมือนสิ่งที่เธอขอจากเขาจะไม่ได้ผลแต่ดูเหมือนฟ้าจะเป็นใจให้เธอบ้างเมื่อมีเสียงเคาะเรียกจากหน้าห้องทำงานดังอยู่สองสามที เธอไม่ควรจะมานั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรแต่เขาก็ยังเอาเธอมานั่งให้อยู่ในสายตาตลอดเวลาราวกับว่าถ้าแยกจากเธอแล้วเธอจะหนีไปอย่างนั้นแหละ 

"เข้ามา" 

เขาเปลี่ยนเสียงและใบหน้ากลับไปด้วยมาดขรึมภายในพริบตาจนน่าใจหาย เทเรซ่าอุ้มลูกแมวถอยออกไปแล้วนั่งบนโซฟาเงียบๆ แพทริเซียเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารสำคัญให้เขาอ่านรายละเอียดแล้วเซ็นต์เพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะหันมาทักเธอ 

"สวัสดีจ้ะ" 

"คุณแพทริเซียสวัสดีค่ะ" 

แพทริเซียยิ้มให้มองแมวตัวน้อยที่ร้องเรียกเหมือนกับทักทุกคนที่เห็น 

"น่ารักเหมือนกับเจ้าของเลย" 

ลีวานเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารมองคนตัวเล็กที่ถูกชมก่อนจะก้มไปอ่านต่อ มีคนชมหรือเอ็นดูเธอมากมายแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อยนึกว่าเธอจะโดนโวยวายใส่เหมือนกับโอลิเวอร์ที่ระแวงตั้งแต่แรกซะแล้ว 

"บอสให้ฉันพาเธอออกไปข้างนอกมั้ยคะ นั่งอยู่แต่ในนี้เธอไม่เบื่อแย่เหรอเลยเหรอคะต้องรอบอสทำงาน?" 

"หนูเบื่อค่ะ" 

เบื่อเขาเหรอ? 

"หมายถึงเบื่อที่ต้องนั่งเฉยๆน่ะค่ะ หนูอยากออกไปตากลมแล้วพอคุณก๊องแก๊งไปดูวิวข้างนอกบ่อยๆค่ะ" 

เธอรับรู้ได้ถึงสายตาละห้อยที่มองมาคิดไปเองว่าเธอหมายถึงเขาจึงรีบพูดต่อให้ละเอียด ชอบคิดมากหรือคิดไปเองเก่งจังผู้ชายคนนี้ 

"งั้นเหรอ ถ้างั้นก็ออกไปเดินเล่นก็ได้" 

"ขอบคุณค่ะ" 

เทเรซ่าอยากขอบคุณแพทริเซียสักล้านครั้ง ห้องทำงานที่มีแต่เสียงแอร์ตลอดเวลาเพราะถ้าเขาไม่ชวนเธอคุยมันก็เงียบมากจนรู้สึกเหมือนกับอยากจะนอนตลอดเวลาทั้งที่เอาเวลาไปทำอย่างอื่นได้อีก เธอวิ่งตามแพทริเซียที่กำลังเดินออกไปก่อนจะเหลือบไปมองลีวานที่ยังคงมองตามเธอที่ห่างออกไปอยู่ ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไมเขาติดเธอแจขนาดนี้ไม่ใช่เพราะคลั่งรักอย่างเดียวแต่เขาคงกลัวเธอจะหายไปไหนอีกถึงได้ชอบพูดตอนที่เขาคิดว่าเธอหลับไปแล้วทุกคืนว่าอย่าหายไปไหนอีก 

"เอ่อ..." 

"ไปเถอะ" 

"คือว่า..เดี๋ยวหนูจะรีบกลับมานะ ตั้งใจทำงานนะคะ" 

ประตูบานสีดำค่อยๆถูกปิดลงจนคนตัวเล็กลับสายตาเขาไป ลีวานเอนหลังลงกับพนักเก้าอี้มือก่ายหน้าผากมองเพดานก่อนจะถอนหายใจออกมา 

ก็เป็นซะแบบนี้ไง... 

น่ารักจัง... 

. 

. 

อืม...ถึงจะพูดว่าไม่อยากอุดอู้อยู่แต่ในห้องแต่พอออกมาแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดี บอสจะหิวมั้ยนะเพราะยังไม่ได้ทานอะไรเลยหรือฉันควรจะหาอะไรไปให้เขาทานดีนะแต่ฉันเองก็ไม่ได้ทำอาหารเป็นมากแต่เขาเป็นคนยังไงก็ได้คงไม่เป็นไรหรอกมั้งถ้าฉันจะทำอะไรง่ายๆไปให้อย่างเช่นแซนด์วิช ถ้าเป็นของพวกนี้ล่ะก็ยังไงก็ทำออกมาแล้วกินได้แน่ แล้วก็ชงชาไปให้เขาคงจะชอบไม่น้อยเลย 

ฉันก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะดูสิ เด็กดีแบบที่ไม่ใช่ที่บอสชมตลอดเวลาน่ะ ฉันกำลังดูแลเขาได้เห็นมั้ย โตมากๆแล้ว 

"เมี๊ยว~" 

ฉันมองนกที่บินผ่านไปสลับกับแมวตัวเล็กที่ส่งเสียงร้องออกมาทันทีที่เห็น ฉันเกาหัวมันด้วยความเอ็นดูอยากจะจับมางับซะจริงเลย ทำไมมันถึงได้น่ารักขนาดนี้! ตอนแรกก็กลัวว่าจะเข้ากันไม่ได้แต่ดันโชคดีจริงที่มันแทบจะไม่เมินฉันเลยแถมยังขี้อ้อนมากๆอีกด้วย แต่เพราะเป็นแบบนั้นเหมือนแค่ห่างแป๊บเดียวก็ร้องแล้ว ดังนั้นมันก็เลยติดคนมาก เจอใครก็เข้าไปหาตลอดเลย 

"เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารให้บอส นายคิดว่าเขาจะชอบมั้ย" 

"เมี๊ยว~" 

"นั่นสิถ้าเป็นบอสล่ะก็คงจะไม่ท้องเสียง่ายๆหรอก" 

"เดี๋ยวฉันจะพานายดูรอบๆอีกสักพักแล้วค่อยเข้าไปนะที่นี่สวยมากเลยมีที่ให้วิ่งเล่นเพียบทั้งๆที่เป็นเหมือนออฟฟิศแท้ๆแต่จริงๆเขาบอกว่าที่นี่สร้างมาบังหน้านะเพราะข้างในแต่ละคนทำงานต่างสถานที่กันแต่จะมาที่นี่เป็นบางเวลาเพราะที่จริงแล้วที่นี่คล้ายพวกองค์กรลับเหมือนในหนังน่ะ" 

"ใช่แล้ว นายก็เลยเจอแต่คนไม่ซ้ำหน้ายังไงล่ะ" 

"แต่ว่านายไม่ต้องกลัวว่าวันไหนฉันจะไม่อยู่หรอกนะเพราะนอกจากซ้อม...ไม่สิก็ไม่ค่อยได้ซ้อมแล้วแต่ฉันกำลังเรียนหนังสือด้วยตัวเองอยู่น่ะ ยังไงก็ได้อยู่กับฉันตลอดเวลาแน่" 

"ฉันแค่อยากเรียนน่ะแต่ไม่ได้อยากกดดันตัวเองแค่อยากเรียนไปเรื่อยๆส่วนงานฉันไม่อยากทำหรอก ฉันอยากเป็นคนรวยที่ว่างงาน" 

"เมี๊ยว~" 

"นายก็ชอบล่ะสิแต่ว่ายังไงก็คงต้องทำงานล่ะนะก็ฉันไม่มีเงินนี่" 

ฉันถอนหายใจแล้วน้วยแมวตัวเองเพื่ออ้อน แมวฉันน่ารักจังเลยมองมุมไหนก็น่ารักไปหมดเสียงร้องก็น่ารัก น่ารักจนใจเจ็บไปหมด! 

"อันนี้เป็นสร้อยคอส่วนที่ห้อยอยู่เขาเรียกว่าแหวนน่ะ นายชอบมันเหรอถึงได้เล่นสร้อยฉันตลอดเลย" 

ฉันมองสร้อยที่ห้อยด้วยแหวนสลักวงใหญ่กว่าขนาดนิ้วมือที่ข้างในเป็นชื่อของฉัน ใช่แล้วแหวนวงนี้มันคือของหัวหน้ารีไวล์ยังไงล่ะ 

"จริงๆแล้ว...เป็นของคนรักน่ะ" 

จะว่าไปแล้วก็มีครั้งนึงนี่นะที่ไปเก็บแมวจรจัดมาแต่เขาไม่ให้เลี้ยงเพราะไม่ได้มีเวลาว่างมาดูแลน่ะแต่ตอนนี้เลี้ยงได้แล้ว 

"ใช่แล้ว หมายถึงบอสนั่นแหละ" 

มันเอียงคอเหมือนกับสงสัยทั้งที่เป็นแมวก็ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอยู่แล้วแท้ๆแต่กลับทำท่าเหมือนรู้เรื่อง แต่ก็นะพอมานึกย้อนถึงเรื่องเก่าๆจนมาถึงตอนนี้เขาแทบไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลยยกเว้นส่วนสูงหรือนิสัยบางอย่างที่ดูเหมือนจะเหมือนเดิมแต่บางอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดคือเมื่อเขาต้องเขาหาฉันก็จะเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันไม่ดีหรอกนะ... 

แต่ว่าเพราะทำตัวแบบนั้นเลยอันตรายต่อใจฉันเกินไปน่ะสิ ไม่ได้อยากจะถูกจีบสักหน่อยฉันไม่ชินอะไรแบบนั้นฉันชอบเข้าไปหาเขาเองมากกว่า แต่ถ้าจะทำตัวแบบนั้นในตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะเขาแย่งบทบาทนั้นไปเรียบร้อยแล้ว 

แต่ว่าเป็นฝ่ายถูกแกล้งหรือถูกจีบอย่างเดียวมันไม่สนุกเลย...ฉันไม่ได้อยากถูกเขารังแกนะ! ทำไมฉันถึงได้กลายเป็นเด็กไม่ประสีประสาไปได้ล่ะทั้งๆที่เมื่อก่อนฉันนี่แหละยัยแด๊ดแด๋ของหัวหน้ารีไวล์ 

ฉันควรจะทำตัวยังไงให้ชินกับบอสนะ? 

เฮ้อ เหนื่อยใจจังเลย... 

"นายคิดว่าฉันควรทำยังไงกับบอสดี ถ้าไล่ก็จะต้องเห็นเขาคอตกแต่ถ้าบอกเขาไปตามตรงเขาก็คงไม่เลิกแน่แต่จะแกล้งมากกว่าเดิม" 

ฉันนี่ก็แปลกดีแท้รู้ว่ามันไม่เข้าใจก็ยังหวังคำตอบจากมัน ฉันจุ่มมือลงไปในบ่อน้ำพุก่อนจะทำให้น้ำกลายเป็นของแข็งเหมือนกับน้ำแข็งแต่เป็นผลึกราวกับคริสตัลระบายความเครียดออกมาแต่ดูเหมือนแมวของฉันจะดูประหลาดใจไม่ใช่น้อย 

"ฉันเก่งมั้ย ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโลกใบนี้จะมีพลังวิเศษ แต่ก็นั่นแหละตกใจไปก็เท่านั้นขนาดไททันยังมีอยู่จริงแถมฉันยังเคยข้ามเวลาไปยังโลกอื่นในอดีตได้นับประสาอะไรกับน้ำในบ่อนี่จะกลายเป็นคริสตัลได้ล่ะเนอะ" 

เอาเถอะได้เวลาลุกไปทำอาหารให้เขาแล้ว!

. 

. 

"ขออนุญาตครับ" 

เสียงเคาะประตูดังก่อนจะเปิดประตูเข้ามาเมื่อได้รับอนุญาตจากคนในห้อง ลีวานมองชาร้อนๆที่ถูกวางลงสลับกับอัลมัวร์ที่ยิ้มแล้วถาม 

"ฉันสั่งเหรอ" 

"เทเรซ่าชงมาให้ครับ" 

"แล้วทำไมเธอไม่เอามาให้เอง" 

"เธอกำลังมาครับเลยให้ผมช่วยยกชามาให้ก่อนเพราะเธอกำลังเตรียมอาหารให้คุณ" 

ลีวานคลายคิ้วที่ขมวดออกจากกันวางงานในมือรู้สึกตั้งหน้าตั้งตารอเมื่อได้ยินว่าเธอจะเตรียมอาหารมาให้เขา นี่เธอใส่ใจเขาขนาดนี้เชียวเหรอ 

"ถ้างั้นผมไปก่อนนะครับ" 

เขาพยักหน้าแล้วมองไปทางประตูอย่างใจจดใจจ่ออยากรู้ว่าเธอทำอะไรมาให้เขาทาน เป็นห่วงเขากลัวเขาจะหิวงั้นเหรอถึงได้ทำมาให้ 

เขาควรจะดูทำงานหนักจนเหนื่อยล้ากว่านี้รึเปล่านะเธอจะได้สงสารเขา? 

ลีวานปลดกระดุมแขนเสื้อถกขึ้นมาพร้อมกับกระดุมคอเสื้อออกสักสองสามเม็ดเสยผมขึ้นไปให้ดูยุ่งนิดๆแล้วเคลียร์พื้นที่ให้เหลือว่างพอสำหรับวางจานอาหาร เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเธอที่มือข้างนึงถือจานอาหารกับอีกข้างที่อุ้มแมวของเธอมาด้วยแล้ววางอาหารลงบนโต๊ะพลางมองเขาที่ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่กลับดูยุ่งมากๆคงจะเป็นเพราะงานหนักเธอคิดในใจ 

"ให้ฉันเหรอ" 

"เอ่อ...ค่ะ คือว่าหนูไม่ได้ทำอาหารเป็นมากก็เลยทำอะไรง่ายๆ หนูตั้งใจทกเต็มที่แล้วนะคะ มือก็ล้างก่อนทำแล้วด้วยเพราะงั้นบอสน่าจะทานได้ไม่ต้องห่วงค่ะ" 

จะกังวลว่าเขากินไม่ได้อะไรขนาดนั้นกัน ถ้าเป็นอาหารที่เธอทำมาให้ยังไงเขาก็ต้องทานอยู่แล้ว น่าเอ็นดูเสียจริง 

"น่าทานดี"เทเรซ่าก้มหน้าลงยิ้มออกมาเมื่อได้รับคำชมจากเขา 

"แล้วเธอทานอะไรรึยัง" 

"ยังค่ะ หนูยังไม่หิวเลยทำมาให้บอสทานก่อนเพราะบอสทำงานถ้าไม่มีอะไรรองท้องอาจจะแย่เอาก็ได้" 

"เธอก็ต้องกินด้วยสิ ไม่ได้ทำอะไรก็ต้องกินให้มันครบทุกมื้อ" 

บ่อยครั้งที่เขาจะชอบเปลี่ยนเป็นเสียงดุเมื่อเธอทำตัวให้เขาเป็นห่วง เทเรซ่าคอตกหงอยลงเมื่อถูกดุด้วยสายตาและน้ำเสียงนิ่งๆของเขา ถึงแม้จะบอกไปว่าเขาใจดีแต่ตอนที่ดุทีไรก็ไม่ได้น่ากลัวน้อยไปกว่าหัวหน้ารีไวล์เลย 

"โตแล้วนะ ต้องให้คอยบอกให้กินทุกมื้อรึไง" 

"เดี๋ยวหนูค่อยกินค่ะ..." 

"มานั่งนี่" 

"ทำไมต้องเป็นบนตักด้วยล่ะคะ" 

ถึงจะถามไปแบบนั้นแต่เธอก็เดินเข้าไปหาเขาอยู่ดีเพราะกลัวถูกดุอีก ลีวานกอดเอวคนร่างบางแน่นเกยคางบนไหล่เล็กมองแซนด์วิชที่ถูกจัดจานมาเป็นอย่างดี 

"แบ่งกันทานแล้วกัน" 

"ทะ..ทำไมล่ะคะ หรือว่าบอสไม่อยากกินเลยแบ่งให้หนู" 

เทเรซ่ากลัวว่าที่เขาแบ่งให้จะเป็นเพราะเขาไม่มั่นใจในตัวเธอไม่ใช่เพราะกลัวเธอหิวจึงหน้าหงอยลงกว่าเดิมเพราะความคิดไปเองของตัวเอง 

"ฉันแค่แบ่งเพราะไม่อยากให้เธอท้องว่างไม่ใช่เพราะไม่อยากกิน" 

"ก็กลัวว่าบอสจะไม่อยากทานเพราะหนูทำอาหารไม่เป็น" 

ลีวานหยิบแซนด์วิชในจานขึ้นมาแล้วกัดมันลงไป ก็อร่อยดีนี่ทำไมถึงได้ไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนั้น เธอก็เคยทำกินเองบ่อยไม่ใช่รึไงจากที่เขาเห็น เขารู้ว่าเธอทำอาหารไม่ค่อยเป็นก็เลยทำแต่อะไรเดิมๆที่ตัวเองทำได้แล้วทำให้มันดีขึ้นเรื่อยๆแล้วเธอจะมากลัวว่าเขาทานไม่ได้ทำไม 

"มันอร่อย ไม่ต้องกลัวฉันทานไม่ได้" 

"จริงเหรอ" 

"แน่นอน อีกชิ้นเธอหยิบไปกินได้เลย หรือต้องให้ดุอีกรอบ?" 

เทเรซ่ารีบหยิบขึ้นมาทานเพราะกลัวเขาดุอีก เธอลอบมองเขาที่ทานอาหารที่เธอทำเข้าไปก่อนจะยิ้มออกมา ถ้าเขาชอบเธอก็ดีใจแล้ว 

"ให้หนูลุกไปนั่งเก้าอี้ตัวอื่นดีมั้ยคะ บอสจะได้ไม่เมื่อย" 

"เธอไม่อยากนั่งกับฉัน?" 

"หนูแค่กลัวบอสเมื่อยค่ะหนูก็บอกอยู่!"ลีวานหัวเราะเมื่อโดนตะคอกใส่ก่อนจะปล่อยเธอออกจากตัวเขาเพราะเธอเองก็คงไม่อยากจะอยู่กับเขาในท่านี้ถึงได้ขอเปลี่ยนไปนั่งที่อื่น 

"อยากไปไหนมั้ย" 

"คะ? แต่ว่าบอสมีงานแล้วก็อีกไม่3สัปดาห์จะมีประชุมใหญ่ไม่ใช่เหรอคะ" 

"ไม่มีปัญหา" 

"แต่ว่ามันต้องค้างคืน..." 

"ไปได้" 

ไปได้งั้นเหรอ...เทเรซ่าก้มหน้าลงคิดว่าตัวเองควรจะไปไหนดี จริงๆแล้วเธออยากไปอยู่ในที่เงียบๆเหมือนหาบ้านพักนอกเมืองแล้วดูดาวตอนกลางคืนได้แค่นั้นเองแถมตื่นมาถ่ายวิวสวยๆได้แต่ว่าแบบนี้ถ้าเกิดบอกเขาไปเขาจะคิดว่ามันน่าเบื่อรึเปล่านะ ไม่สิถ้าเป็นเขาล่ะก็คงไม่ชอบที่ที่วุ่นวายอยู่แล้วแบบนี้น่าจะเหมาะกับเขา แต่พอคิดดูดีๆแล้วต้องค้างคืนมันก็... 

"?"ลีวานมองเธอที่หน้าแดงกำมือแน่นด้วยความสงสัย เธอเป็นอะไรไปน่ะ 

"เราจะไปกันทุกคนเลยดีมั้ยคะ" 

"ทุกคน? ไปทำไมเยอะแยะฉันชวนเมียตัวเองไม่ใช่คนอื่น" 

เทเรซ่าแทบจะก้มเอาหัวโขกกับพื้นอุตส่าห์หาทางไม่ต้องไปกันแค่สองคนเพราะไม่งั้นเธอคงอกแตกตายก่อนแต่พอเสนอออกไปเขาก็สวนกลับทันทีโดยไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย 

เดี๋ยวสิ...เธอไม่ใช่ภรรยาเขาสักหน่อย เคลมเป็นของตัวเองอีกแล้วนะ! 

"มันต้องค้างคืน..."เขาวางถ้วยชาที่เพิ่งจิบเมื่อครู่นี้ลงเท้าคางกับโต๊ะมองเธอที่ไม่กล้าสบตา 

"งั้นเหรอ อยากไปที่ไหนล่ะ" 

ไม่น่าพูดออกไปเลยไม่งั้นคงไม่ถูกเขาจี้ถามแบบนี้! 

"หนูแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศไปหาที่สงบๆอยู่แล้วมีทิวทัศน์สวยๆให้นั่งมองได้น่ะค่ะ แต่ว่าบอสต้องทำงานเพราะงั้น---" 

"ได้สิจะไปกี่วันดี สักสัปดาห์นึงเลยมั้ย" 

เขาไม่ได้พูดไปงั้นแต่กลับเปิดตารางงานขึ้นมาดูแล้วหัวเราะในลำคอเลื่อนสายตามามองเธอ 

"เธอคงไม่ได้คิดว่าการที่ตัวเองบอกว่าอยากไปที่ไหนแล้วต่อด้วยการบอกว่าฉันไม่น่าจะว่างจะทำให้ฉันเออออตามแล้วบอกให้เธอเปลี่ยนไปที่อื่นใช่มั้ย" 

"..." 

"เธอน่าจะรู้ดีนี่ว่าถ้าเธอขอฉันก็ทำได้ทุกอย่าง" 

อยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปเลยจริงๆ 

"หนูไม่อยากไปแล้วค่ะ!" 

"ไม่หรอกเธออยากไปแค่ไม่อยากไปกับฉัน" 

เขาต้องมองตารางงานอยู่พักใหญ่ก่อนจะทำอะไรกับมันก็ไม่รู้แล้วปิดหน้าจอลงกันมาทางเธอพร้อมกับยักคิ้วให้ 

"1สัปดาห์" 

"คะ?" 

"เราจะไปอยู่ด้วยกัน7วัน" 

"บอส!" 

"ฉันเคลียร์ตารางงานแล้ว" 

"หนูไม่เชื่อหรอก! คนแบบบอสงานเยอะจะตายแล้วจู่ๆจะมาเลื่อนภายในพริบตาได้ยังไงกัน นี่บอสโยนงานให้คนอื่นทำใช่มั้ยหรือว่าบอสทิ้งงานกัน" 

"เห็นฉันเป็นคนยังไงกัน ฉันเคลียร์งานจนจะเสร็จหมดแล้วเพื่อรอประชุมครั้งใหญ่ ไม่ได้อยู่ๆแค่เธอก็ไปได้เลยสักหน่อย" 

"..." 

"แย่จังนะที่เธอเปลี่ยนใจไม่ทันบอกว่าอยากไปเช้าเย็นกลับเลยต้องลงเอยไปแบบค้างคืนแทน เธอคงต้องทนอยู่กับฉันตลอดทั้งทริปแล้วล่ะ" 

"ไม่จริง..." 

"ช่วยไม่ได้เพราะเธอเป็นเด็กดีจะให้พาไปไหนมาไหนแล้วกลับเลยมันคงจะไม่เป็นรางวัลพอสำหรับเธอฉันก็เลยจัดให้ตลอดทั้งสัปดาห์ยังไงล่ะ" 

"หนูไม่ได้ต้องการรางวัลนะ! แค่คืนเดียวก็เกินพอแล้ว" 

"จะไปพออะไรกันแค่คืนเดียว ยังไม่ทันได้เที่ยวด้วยซ้ำ" 

"หนูไม่อยากไปแล้ว!" 

"ถ้าไม่อยากไปคราวหน้าอยากไปไหนฉันก็จะไม่พาเธอไปอีก" 

"มัดมือชกกันเห็นๆเลยนี่..."เทเรซ่าเสียงอ่อนลงกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ออกไปไหนอีก 

"ไม่ต้องตื่นเต้นหรือกลัวไปหรอกเธอไปเที่ยวกับสามีตัวเองเธอต้องกลัวอะไรด้วยเหรอ?" 

เขายังต้องถามเธออีกเหรอว่าเธอกลัวอะไร ก็เขานั่นแหละตัวอันตรายที่สุดเลย อีกอย่างสามีอะไรกันอีกล่ะ! 

"ตอนไป...หนูจะแยกห้องกับคุณ ตอนอยู่ที่นี่ทั้งๆที่มีห้องเป็นของตัวเองแท้ๆแต่คุณก็เข้าออกห้องหนูหรือลากหนูมาที่ห้องตลอดเลย เพราะงั้นตอนไปเที่ยวอย่าหวังเลยนะว่าจะได้เข้ามาใกล้หนู!" 

"ฉันไม่เคยทำอะไรเธอเลยนะ" 

"ไม่จริง" 

เขาจะไม่เคยทำอะไรเธอได้ไงกันทั้งๆที่เขาจูบเธอทุกวันแล้วยังชอบมาจุ๊บหน้าผากกับคอเธออีก แบบนี้เหรอเรียกว่าไม่เคยทำอะไร นี่ยังไม่รวมที่เขา...ไม่รวมที่เขาชอบทำแบบนั้นกับเธออีกด้วย! 

"จะแยกกันจริงเหรอ แล้วถ้าฉันนอนไม่หลับล่ะ?" 

"แต่ก็นอนได้ทำไมตอนนี้จะนอนคนเดียวไม่ได้ล่ะคะ" 

"ก็ตอนนี้มีเธออยู่ ฉันนอนคนเดียวเองไม่ได้หรอก" 

"หนูยังนอนได้บอสอย่ามาเว่อร์นะคะ" 

"จะไม่คิดถึงกันบ้างเลยเหรอ ใจร้ายกันจัง" 

อย่ามาทำตาละห้อยแบบนั้นนะ! 

"ทั้งที่ได้ไปเที่ยวกันสองคนแท้ๆแต่ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันฉันคง---" 

"ก็ได้ๆๆ จะนอนห้องเดียวกันเตียงเดียวกันหรือทำอะไรก็เชิญเลย" 

"ฉันโลภมากเลยนะ พูดแบบนั้นจะดีเหรอ" 

"ถึงไม่พูดเดี๋ยวคุณก็ต้องมาทำหน้าตาละห้อยเสียงอ่อนใส่อีกนี่คะ!" 

"งั้นก็แสดงว่าเธอใจอ่อนเหรอถ้าฉันทำแบบนั้น" 

"มะ..ไม่ใช่นะ" 

"อืม ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น" 

เขาหยิบอะไรสักอย่างมาจากในลิ้นชักเป็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินก่อนจะเปิดมันออกมาเป็นกำไลเล็กๆฝังด้วยเพชรก่อนจะนั่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วจับข้อเท้าเล็กขึ้นมา 

"ดูเหมือนจะพอดีนะ" 

"คะ? นั่นอะไรน่ะ" 

"สร้อยข้อเท้า เห็นว่าดูสวยดีก็เลยซื้อมาให้น่ะ" 

"แต่ว่ามันดูเหมือนแพงเลยนะคะ ที่เป็นเม็ดๆอันนั้นคือเพชรแท้รึเปล่าคะ?" 

"ใช่" 

"ซื้อมาทำไมกันคะเนี่ย!" 

"เหมาะกับเธอดีไม่ใช่เหรอ" 

เขามองด้วยความพอใจดึงมือเล็กที่คิดจะถอดออกมาจูบข้อมือไม่ให้ถอดมันออกพร้อมกับยิ้มเอาแต่ใจจนเธอได้แต่ยอมเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"ทำไมถึงให้ล่ะคะ ไม่เคยขอหรืออยากได้สักหน่อย" 

"เห็นอะไรเหมาะกับเธอฉันก็ซื้อหมดแหละ" 

"ไม่ได้เหมาะกับของพวกนี้สักหน่อยค่ะ แพงเกินไปแล้ว" 

"สวยมากเลยนะถ้าเธอไม่ใส่ฉันคงเสียใจแย่" 

"จะใส่ก็แล้วกันค่ะ..." 

"มีอีกเยอะเลยที่ฉันอยากจะให้" 

"พอเถอะค่ะถึงจะรวยก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องซื้อให้ตลอดเวลานะคะ" 

"ช่วยไม่ได้นี่ก็เธอน่ารักมากเลยนี่นา" 

อีกแล้ว... 

"อย่ามาชื่นชมหรือคลั่งไคล้ในตัวหนูมากจะได้มั้ยคะ ถ้าเป็นแบบนี้เดี๋ยวก็หมดตัวเข้าสักวันหรอกค่ะ" 

"ไม่ได้เหรอ?" 

"ก็ไม่ได้น่ะสิคะ!" 

ลีวานมองเธอกำลังโวยวายบ่นเขาจนหูชาด้วยความตั้งใจ ไม่เคยโดนใครบ่นเขามากขนาดนี้มาก่อนเลยรู้สึกดีจังที่เป็นเธอ แบบนี้แสดงว่าเธอชอบเขามากสินะถึงได้กล้าที่จะบ่นเขาแบบนี้ 

"นี่ฟังกันอยู่รึเปล่าคะ" 

"ฟังสิ ดูเหมือนฉันจะเป็นคนหัวรั้นสินะ" 

"ถ้ารู้ตัวแล้วก็อย่าทำสิคะ" 

"อื้ม คราวหน้าจะสั่งให้เขาฝังเพชรแค่กะรัตเดียวก็ได้" 

เธอถอนหายใจราวกับว่ายอมแพ้จะทำอะไรก็ทำเลย 

"ฉันตั้งใจใช้เงินเพื่อเธอมากเลยนะ ถึงบางอย่างเธอจะเกรงใจแต่ก็อยากให้รับไว้อย่างสบายใจเพราะฉันอยากจะให้เธอจริงๆไม่ได้หวังอะไรเลย" 

อยู่ๆก็จริงจังขึ้นมาเฉยเลยแฮะ... 

"เพราะงั้นอย่าถอดออกหรือทิ้งของกับเอามาคืนฉันเลยนะ ฉันจะโกรธแล้วก็เสียใจมากถ้าเธอแบบนั้น" 

"เฮ้อ...ถึงแบบนั้นก็เถอะ ไว้ถ้าหนูขอค่อยซื้อให้แล้วกันค่ะ" 

เขายังดูเหมือนอยากจะปฏิเสธที่ฉันพูดแต่ก็พยักหน้ารับแต่โดยดีจนเธอใจอ่อนอีกเช่นเคยลูบหัวเขาเหมือนกับเจ้านายชมสุนัขของตัวเอง 

"เอาเถอะ จะทำอะไรก็ทำค่ะ" 

"คงจะต้องเป็นแบบนั้นแหละ ก็เธอน่ารักมากเลยนี่นา" 

มันก็คงไม่เลวหรอกมั้ง...โดนคลั่งรักเนี่ย 

. 

. 

เหลือแค่ขนมปังแล้วรึเปล่านะที่ต้องซื้อก่อนเข้าที่พัก เพราะว่าอยู่ห่างตัวเมืองก็เลยกะว่าจะซื้อของเข้าไปเลยทีเดียว ฉันหยิบขนมปังรวมถึงครัวซองต์ที่เพิ่งอบใหม่ๆ กลิ่นสโคนหอมๆลอยเตะจมูกจนอดใจไม่ไหวจึงคีบมาใส่ถาดด้วยพร้อมกับนำไปคิดเงิน บอสรออยู่บนรถพร้อมกับก๊องแก๊งที่ตามมาด้วย โชคดีจังที่เขาฝึกให้ลองขึ้นรถจะได้ชินและไม่เมารถมันเลยไม่มีปัญหาอะไร  

"อ๊ะ!" 

มีเสียงกรี๊ดมาจากทางด้านบนก่อนที่กระถางดินเผาจะร่วงลงมาพอดีฉันรีบเอามือบังหัวอัตโนมัติถอยหลังหนีแต่ไม่พ้นจนมันกระแทกกับมือฉันแทน โชคดีที่มือสร้างเป็นของแข็งกันก็เลยไม่เจ็บหรือรู้สึกอะไรเลย ไม่อยากจะคิดว่าถ้าตัวเองไม่มีพลังวิเศษแล้วโดนเข้าไปเมื่อกี๊จะเป็นยังไง 

"เป็นอะไรมั้ยคะ!" 

"ไม่เป็นไรค่ะ" 

คนที่อยู่แถวนั้นเข้ามาดูอาการรวมถึงคนที่อยู่ด้านบนเมื่อกี๊เผลอทำกระถางตกก็รีบวิ่งลงมาดูฉันด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อไม่เห็นแผลอะไรก็รู้สึกแปลกใจ 

"ฉันขอโทษด้วยนะคะเมื่อกี๊ คุณเจ็บตรงไหนมั้ย" 

"ไม่เลยค่ะฉันสบายดี" 

"แต่ว่า..." 

"เอ่อ..ขอตัวก่อนนะคะ" 

ฉันเดินฝ่าผู้คนออกไปเห็นคุณลีวานออกมาจากรถเพราะเหตุการณ์เมื่อกี๊ด้วยความร้อนรนและตกใจอย่างเห็นได้ชัด เขาคงจะเป็นห่วงมากเพราะถ้ามันหล่นแล้วฉันไม่ได้ป้องกันหรือตั้งรับอะไรคงหัวแตกแน่ๆเนื่องด้วยน้ำหนักและกระถางเป็นแบบดินเผาอีก 

"เป็นอะไรมั้ย" 

"ไม่ค่ะ ไม่เป็นอะไรเลย" 

ฉันรีบขึ้นรถด้วยความระแวง กระถางเมื่อกี๊มันหล่นกลางหัวฉันเต็มๆแต่กลับไม่เป็นอะไรคนอื่นก็ต้องสงสัยฉันเป็นธรรมดานั่นแหละ จะมีใครสังเกตอะไรทันมั้ยนะว่าฉันทำอะไรลงไป คุณลีวานตามขึ้นมาก่อนจะสำรวจร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะลูบหัวเบาๆอย่างใจหาย 

"หนูไม่เป็นอะไรจริงๆนะคะ คือว่าหนูป้องกันตัวทันค่ะ" 

"ถึงแบบนั้นเธอก็ยังน่าเป็นห่วงในสายตาฉันตลอดเวลา" 

"หนูโตแล้วนะคะ" 

"ไม่ได้เกี่ยวกับโตหรือไม่โต แต่เธอเป็นภรรยาฉันแล้วจะไม่ให้ห่วงได้ยังไง" 

"มะ..ไม่ได้เป็นสักหน่อย" 

ฉันมองเขาที่ดูจริงจังก่อนจะถอนหายใจออก คงจะเป็นห่วงมากจริงๆถึงได้ดูไม่สบอารมณ์แบบนี้ 

"เป็นก็ได้..." 

เขาดูจะโล่งอกไปเปราะนึงแต่ก็ยังคงทำหน้าเข้มขรึมนิ่งๆออกรถไป เป็นเพราะเรื่องเมื่อครู่นี้ทำให้เขาคิดมากงั้นเหรอ ฉันก็ดูแลตัวเองได้แท้ๆยังไม่ได้เป็นอะไรไปสักหน่อยทำไมถึงได้จริงจังขนาดนั้นกัน นั่นมันแค่อุบัติเหตุเองนะแล้วฉันก็ซวยไปอยู่ตรงนั้นพอดี 

แต่ก็พอเข้าใจได้แหละ... 

ขนาดเขามีบาดแผลหรือร้องไห้ฉันยังแทบใจจะขาดเลย แล้วถ้าเกิดเมื่อกี๊ฉันตั้งรับไม่ทันแล้วโดนเข้าไปเต็มๆอาจไม่ใช่แค่หัวแตกด้วยซ้ำ 

"คือว่า..บอสยังไม่บอกเลยว่าจะพาไปที่ไหน จะเซอร์ไพรส์กันเหรอคะ" 

ฉันเปลี่ยนเรื่องพาเขาชวนคุยเรื่องอื่นแทนแต่เขาก็ตอบกลับมาแค่อืมตั้งใจขับรถมองทางฉันจึงไม่กล้าชวนเขาคุยต่อ นอกจากเขาจะต้องการสมาธิเขาอาจจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็ได้ 

"เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" 

ฉันพยักหน้าแล้วมองไปตามทางที่ค่อยๆโล่งจนแทบไม่เห็นผู้คน เขาจะพาไปไหนกันแน่นะทำไมถึงดูเงียบขนาดนี้ จะพาไปตั้งแคมป์บนเขาก็ดูเหมือนไม่น่าใช่เพราะไม่มีอุปกรณ์อะไรที่เกี่ยวข้องเลยแถมแถวนี้ก็ไม่ได้ติดกับทะเลอีก 

ง่วงอีกแล้ว...พอขึ้นรถแล้วต้องนั่งนานๆทีไรก็ง่วงตลอดเลยเพราะเมารถเลยกินยามาด้วย ขนาดแมวฉันยังเก่งกว่าฉันเลยดูสิ 

"ถ้าง่วงก็เอนหลังนอนไปถึงแล้วเดี๋ยวฉันปลุก" 

"อ๊ะ ไม่หลับหรอกค่ะแค่สะลึมสะลือนิดหน่อยเอง" 

เขาเหลือบมองฉันก่อนจะไม่ได้พูดอะไรต่อแล้วขับรถไปเงียบๆ รู้สึกแย่จังทั้งที่มาเที่ยวแท้ๆแต่กลับเกิดเรื่องทำให้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีตั้งแต่เริ่มแบบนี้ ฉันค่อยๆหลับตาลงคิดอะไรอยู่คนเดียวก่อนจะหลับลงไปในที่สุดโดยไม่ได้ตั้งใจ 

. 

. 

กลิ่นที่ไม่คุ้นเคยและรอบทุกทิศที่ดูแปลกไปหมดสำหรับฉันทำให้ได้รู้ว่าถึงที่พักแล้ว เขาไม่ได้ปลุกฉันสินะแต่คงอุ้มฉันลงมาเลยแล้วเอามาวางไว้ที่ห้อง พอก้าวลงจากเตียงก็เดินไปยังกระจกบานใหญ่เห็นวิวข้างนอกส่วนตรงหน้าฉันนี้เป็นสระว่ายน้ำที่มีเอาไว้ให้ว่ายแต่แน่นอนคนอย่างฉันคงไม่ลงไปหรอกนอกจากนั่งหย่อนขาลงไป ก็ฉันว่ายน้ำไม่เป็นนี่! 

แต่ว่าสวยจัง...เพิ่งเคยมาที่แบบนี้ครั้งแรกเลย ไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำว่าจะได้มาสัมผัสอะไรแบบนี้จริงนอกจากนั่งมองในรูปหรือดูในหนัง ที่นี่คือที่ไหนกันแน่นะทำไมถึงได้เงียบจัง ที่นี่มีแค่พวกเรางั้นเหรอแล้วพวกเราก็จะอยู่ที่นี่กัน7วัน! 

ฉันเอามือปิดปากทันทีที่นึกภาพในหัวที่เหมือนกับพวกคู่รักที่มาฮันนีมูนกันก่อนจะตบแก้มตัวเองรัวๆตั้งสติหันกลับเข้ามาในห้องเริ่มสำรวจทีละซอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น 

ห้องน้ำที่นี่มองวิวด้านนอกได้ด้วยถึงจะไม่ชินและรู้สึกแปลกๆหากต้องอาบแต่ว่ามันก็น่าลองอยู่ไม่น้อยเลยนะ แถมยังกว้างพอสมควรเลย อ่างอาบน้ำก็นั่งแช่ได้มากดว่าหนึ่งคนถ่าได้นอนแช่คงสบายน่าดู จะว่าไปฉันเอาเทียนหอมมาด้วยนี่นา ถ้าจุดตอนอาบน้ำต้องวิเศษสุดๆแน่ 

ว่าแต่แมวฉันกับหัวหน้าลีวานอยู่ไหนกันนะ ฉันเดินออกจากห้องนอนไปตามทางทั้งๆที่ไม่รู้อย่างช้าๆคิดว่าค่อยเดินสำรวจทีหลังก็ได้ คิดว่าคนอย่างเขาน่าจะอยู่ในห้องครัวแน่ๆเลยถ้าตื่นมาแล้วไม่ได้นอนรัดฉันแบบนี้ 

อยู่จริงด้วย! 

ฉันมองห้องครัวที่ปรากฏร่างของเขาสวมผ้ากันเปื้อนถกแขนเสื้อขึ้นไปให้ดูทะมัดทะแมงยิ่งขึ้นกำลังทำอาหารอยู่ก่อนจะก้มต่ำเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างมาคลอเคลียที่ขาแล้วอุ้มแมวของตัวเองขึ้นมา 

ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้ตัวแน่เลยว่าฉันตื่นแล้วถึงได้ก้มหน้าก้มตาทำไม่สนใจใครทั้งสิ้น ไม่ว่าจะอะไรเขาก็จริงจังกับทุกๆเรื่องแล้วทำออกมาด้วยความตั้งใจเสมอ เป็นแบบนี้ตลอดเลย 

แต่ว่าคอแห้งจังแฮะ น้ำอยู่ไหนกันแล้วฉันต้องหยิบแก้วตรงไหนนะ 

"เอ่อคือว่า...ขอน้ำเปล่าแก้วนึงได้มั้ยคะ" 

เขาเหมือนจะตกใจเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสีหน้าปกติแล้วหยิบแก้วออกมาจากชั้นพร้อมกับน้ำเปล่าที่แช่อยู่ในตู้เย็นมาให้ฉัน 

"ขอบคุณค่ะ" 

"ตื่นนานรึยัง" 

"เพิ่งจะตื่นค่ะ มีอะไรให้หนูช่วยมั้ยคะ" 

"ใกล้เสร็จแล้วไม่ต้องหรอก" 

"หนูไม่ได้ช่วยอะไรอีกแล้ว" 

"ไม่เป็นไรก็เธอหลับนี่" 

เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกถือจานที่พร้อมเสิร์ฟเรียบร้อยวางลงกับโต๊ะ สุดยอดไปเลยนะอาหารที่เขาทำเนี่ยถ้าเป็นฉันทำล่ะก็คงไม่มีวันได้แบบนี้แน่ ฉันนั่งลงหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาหั่นเสต๊กปลาแซลมอนกินเข้าไปด้วยความสุขกับตักมันบดเบคอนทอดเข้าปากด้วยความแปลกใจเพราะไม่เคยทานมาก่อนแต่มันอร่อยมากจริงๆ นี่เขาเป็นอัจฉริยะเหรอถึงได้เก่งหลายเรื่องแบบนี้ 

"ชอบมั้ย" 

"รักเลย" 

ลีวานยิ้มแล้วมองเธอกินโดยที่เขาไม่ได้แตะหรือกินอะไรเลยนอกจากดูเธอที่กำลังทานอาหารฝีมือเขาอย่างเอร็ดอร่อย ถ้าเป็นเรื่องที่ชอบไม่ว่าจะกินหรือเรื่องไหนก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย ตาเป็นประกายแบบนั้นต่อให้นั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อเลย 

"ไม่กินเหรอคะ" 

เขาหยิบอุปกรณ์สำหรับทานขึ้นมาตามที่เธอบอกแต่ยังไม่หยุดมองเธอที่เคี้ยวจนแก้มตุ่ย หากใครมาเห็นเขาคงได้เห็นว่าสายตาคู่นั้นมองเธอด้วยความอ่อนโยนมากขนาดไหนและรักเธอมากเพียงใด อาจดูเป็นเพียงแค่เรื่องธรรมดาที่นั่งมองคนที่ตัวเองรักทำอะไรด้วยความเอ็นดูแต่สำหรับเขาแล้วกว่าจะมาได้ขนาดนี้มันยากมากสำหรับเขาแค่ได้มองหน้าเธอทุกวันยังเป็นเรื่องที่พิเศษเลย 

"บอสทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ ถ้าเปิดร้านอาหารก็อาจจะรุ่งก็ได้นะ" 

"ไม่ได้ทำเก่งขนาดนั้นหรอกแค่ทำเป็นให้เธอทานได้ก็พอแล้ว" 

"แย่จัง แล้วหนูทำอะไรให้ไม่ได้ซะด้วยสิ" 

"ก็เป็นคนทานอาหารที่ฉันทำไง" 

"แค่นี้เองเหรอคะ" 

"เธออาจจะทำได้อีกเยอะแยะแต่เธอยังไม่เคยลองก็ได้" 

"อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ค่ะเพราะหนูไม่เคยได้ทำอะไรเองเลยนอกจากตื่นไปเรียนหนังสือแล้วก็กลับบ้านมาทำการบ้านจนหมดวันก็นอน" 

"ไม่เบื่อเหรอ" 

"เบื่อสิคะอยากจะนอนอยู่เฉยๆมากกว่าอ่านหนังสือหรือทำการบ้านแต่ว่าสุดท้ายก็ต้องทำแถมอยู่บ้านก็ไม่มีสมาธิอีกเพราะที่บ้านเสียงดังมากค่ะพอจะออกมาข้างนอกก็ไม่ได้ออกอีก" 

"ที่บ้านเธอเสียหมดแล้วนี่ โทษทีเรื่องนี้พูดได้มั้ย" 

"อ๊ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะจริงๆแล้วถึงจะพูดว่าครอบครัวเสียไปแล้วแต่หนูไม่ได้รู้สึกเศร้าเท่าไหร่หรอกนะคะเพราะเดิมทีก็ค่อนข้างมีปัญหากันตั้งนานแล้ว เพิ่งจะเสียไปได้ไม่นานค่ะ" 

"ถ้างั้นเธอใช้ชีวิตคนเดียวยังไง เธอทำอาหารไม่เป็นนี่" 

"หนูทำเป็นแค่อาหารง่ายๆอย่างที่เคยทำให้บอสทานน่ะค่ะนอกนั้นก็ซื้อจากข้างนอกเอา แล้วก็...ตอนมีหัวหน้ารีไวล์อยู่ด้วยก็ทำให้ตลอดเลยค่ะ พูดถึงได้มั้ยคะไม่ได้จะเอามาเปรียบเทียบกันนะคะแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะเอามาพูดให้บอสรู้สึกไม่ดีที่หนูคิดถึงคุณแต่ก่อนนะคะแค่เล่าเฉยๆน่ะค่ะ" 

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไร" 

ท่าทีที่ดูกระวนกระวายของเธอกลับทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก จริงอยู่ที่เขาไม่ชอบเลยทั้งที่ตัวเขาเป็นปัจจุบันแท้ๆแต่เธอกลับเอาแต่มองเขาในอดีตและไม่คิดจะเหลียวแลเขาเลย แต่ตอนนี้เพราะเขารู้ว่าเธอเปิดใจให้เขาและเธอกำลังพยายามทำให้เขาไม่รู้สึกว่าเธอยอมรับเขาแค่เพราะเป็นหัวหน้ารีไวล์แต่ยอมรับที่เป็นเขาในตอนนี้ด้วยก็เลยรู้สึกใจชื้นอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ 

"จริงๆนะคะ" 

น่ารักเสียจริงเลยผู้หญิงคนนี้ หลงรักมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วนะ 

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรอย่างที่พูดไปจริงๆ ไม่ต้องคิดมาก" 

"หนูแค่กลัวว่าบอสจะรู้สึกไม่ดีน่ะค่ะ แต่ถ้าคุณว่าอย่างนั้นก็โล่งอกไปทีค่ะ" 

รอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนของเธอเปรียบดั่งกับสิ่งที่ชโลมหัวใจเขาให้ยอมเธอไปทุกอย่าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ผู้หญิงคนเดียวจะทำให้อาการเขาหนักได้ขนาดนี้ 

เฮ้อ...จะทำยังไงกับใจเขาดีนะ น่ารักตลอดเวลาเลย 

. 

. 

คืนนี้ดูเหมือนจะไม่มีพระจันทร์สินะ แต่ที่เห็นได้ชัดเลยคือมองเห็นดาวได้มากกว่าในเมืองอีกเพราะพอออกมานอกตัวเมืองมันก็มืดไม่ค่อยมีแสงไฟตามอาคารต่างๆ แถมยังได้นั่งดูในที่หรูๆแบบนี้อีก ถ้าว่ากันตามจริงก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้มาอยู่ในที่แบบนี้หรือได้ออกมานอกประเทศด้วยซ้ำ 

เพราะว่ามืดและเงียบหรือเปล่านะถึงได้เริ่มจมดิ่งไปกับความคิดของตัวเอง มาคิดดูแล้วก็ไม่ได้มานั่งดูดาวจริงจังแบบนี้ตั้งนานแล้วอีกอย่างตอนที่ได้ดูดาวทีไรก็เป็นเพราะเขาตลอดเลย ตั้งแต่เกิดมาทั้งชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรเลยนอกจากใช้ชีวิตไปวันๆจนกระทั่งได้เจอกับเรื่องราวที่น่าเหลือเชื่อและวุ่นวายไปหมดจนต้องรู้สึกผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นฉันก็ยังโคจรมาเจอกับเขาอยู่ดีแม้ว่าจะอยู่คนละซีกโลกก็ตาม เขยิบขึ้นมาเยอะเลยนะจากต่างโลกมาห่างกันแค่ซีกโลกเนี่ย 

ตอนนั้นฉันเคยขอพรกับดาวตกไว้นี่ว่าขอให้หัวหน้ารีไวล์มีความสุข ตอนนี้เขามีแล้วใช่มั้ยนะ? 

น่าจะมีแล้วแหละ...เพราะตอนนี้เขาได้ใช้ชีวิตในแบบที่ไม่เคยได้เป็น ถึงปัจจุบันจะยังมีเรื่องให้วุ่นวายก็เถอะแต่ว่าพอเทียบกับในอดีตแล้วฉันคิดว่าตอนนี้เขาได้มีชีวิตที่ดีกว่าเยอะเลย และฉันก็รู้สึกยินดีกับเขาด้วยความจริงใจที่เขาได้อยู่พร้อมกับเพื่อนและครอบครัวโดยที่ไม่ต้องสูญเสียเหมือนในอดีต 

"ถ้านั่งตากลมนานๆจะไม่สบายเอานะ อย่างน้อยก็ต้องสวมเสื้อคลุมสิ" 

ฉันหันตามเสียงที่ดังมาจากด้านหลังที่เอ่ยด้วยความเป็นห่วงเพราะฉันใส่แค่ชุดนอนตัวบางออกมารับลมทั้งที่อากาศปกติของที่นี่มันก็เย็นอยู่แล้วแท้ๆแต่ถึงอย่างนั้นด้วยความเคยชินก็เลยออกมาทั้งที่ใส่แค่นี้ 

"ขอบคุณค่ะ" 

เสื้อคลุมไหมพรมสีน้ำตาลถูกส่งมาให้ฉันสวมใส่ก่อนที่เขาจะจิบแชมเปญในแก้วนั้นต่อจนหมด 

"อยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนะถ้าไม่เบื่อก็ควรจะหนาวหรือเมื่อยบ้างสิ" 

"ช่วยไม่ได้นี่คะก็พอดูดาวก็ลืมไปหมดเลย" 

ทำไมกันนะ... 

ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมถึงถูกเขารักมากขนาดนี้แต่ก็ไม่เคยกล้าถามออกไป ฉันสงสัยในตัวเองว่ามีอะไรถึงทำให้เขาพยายามได้ขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่เป็นหัวหน้ารีไวล์ถึงจะดูไม่เหลียวแลแต่จริงๆก็คอยใส่ใจอยู่เสมอด้วยนิสัยที่แสดงออกไม่ค่อยเก่งแบบเขา ทำไมไม่ว่าจะตอนไหนเขาก็ใส่ใจในตัวฉันเสมอเลยนะ 

แต่ถึงจะไม่กล้าถามออกไปเขาก็มักจะพยายามแสดงให้เห็นเสมอว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรแต่ถ้าเป็นฉันเขาจะรับมันได้เสมอ 

ฉันมีโชคแค่เรื่องนี้จริงๆด้วย... 

ถึงจะมีแค่เรื่องนี้แต่ก็ยิ่งใหญ่มากแล้วสำหรับฉัน แม้ว่าจะต้องพรากจากกันก็จะได้พบกันใหม่อย่างที่เขาเคยพนันจริงๆด้วย เขาจะจำได้รึเปล่านะ? 

ไม่สิถึงจะจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก... 

แต่ว่า...ทุกครั้งที่กำลังไปได้ด้วยดีทีไรก็จะเจอเรื่องร้ายๆเข้ามาเหมือนกับไม่ต้องการให้ฉันมีความสุขเลย มันจะเป็นแบบนั้นอีกรึเปล่านะ? 

"เข้าข้างในกันเถอะ" 

"บอสไม่คิดจะดูดาวหน่อยเหรอคะทั้งที่มีให้ดูเยอะขนาดนี้แท้ๆ สวยมากเลยนะ" 

"แน่นอน สวยมากเลย" 

"ฮะๆ นี่คงไม่ได้มองหน้าหนูแล้วกำลังหมายถึงดาวที่ว่านั่นคือหนูหรอกนะคะ" 

"ทำไมล่ะก็ฉันหมายถึงเธอ" 

"มุกนั้นมันเก่าอยู่พอตัวเลยนะคะ" 

"เธอไม่ชอบ?" 

"เปล่าค่ะ แต่บางทีหนูก็สงสัยว่าทำไมบอสถึงได้ดูเชี่ยวชาญกับเรื่องพวกนี้จังนะ" 

"เธอกำลังหาว่าฉันหลีหญิงบ่อยเหรอ" 

"เปล่านะคะ แต่ว่าก็ดูพูดแต่ละอย่างเข้าสิ..." 

"ฉันก็พูดปกติของฉัน ส่วนมุกนั้นก็แค่เคยได้ยินแล้วคิดว่ามันเหมาะกับเธอดี" 

"ทำไมต้องมาจีบกันตลอดเวลาเลยล่ะคะ" 

ความรู้สึกใจเต้นแรงทั้งที่แค่นั่งคุยกันเฉยๆไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นนี่จะกี่ครั้งก็ไม่เคยชินเลย ทั้งที่ไม่ได้รู้จักกันเพียงแต่ผิวเผินหรือเพิ่งจะรู้จักแท้ๆแต่ทำไมความรู้สึกที่ทำตัวไม่ถูกเหมือนกับเพิ่งรู้จักกันแรกๆถึงได้โลดเล่นอยู่แต่ในหัวฉันเนี่ย 

"แล้วทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ" 

"ก็เปล่า...ก็แค่ไม่เคยชินเลยน่ะค่ะ" 

"งั้นเหรอ" 

เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ กลิ่นแชมเปญที่ยังติดอยู่ที่ปากเขามันหอมหวานจัง ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นคนที่หลงใหลในเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์แม้ว่าตัวเองจะคออ่อนแน่เลยเพราะฉันอยากจะชิมมันบ้างจัง ถ้าขอเขาจะให้มั้ยนะ 

"ช่วยริน...แชมเปญให้หนูชิมบ้างได้มั้ยคะ" 

ใกล้เข้ามาอีกแล้ว...ฉันดันออกไม่ไหวหรอกนะ ทำไมต้องมาจ้องกันแบบนั้นด้วยล่ะ  

"มันหมดแล้ว เธอไม่ขอตั้งแต่แรกเอง" 

"กะ..กินคนเดียวหมดเลยเหรอคะ" 

"ใช่ ไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะเมาฉันคอแข็งพอสมควร ไว้คราวหน้าถ้าจะกินก็ขอแต่เนิ่นๆสิ" 

เฮ้อ เสียดายจัง... 

"แต่ถ้าเธออยากกินมันก็ช่วยไม่ได้" 

เขาเชยคางฉันขึ้นมาเล็กน้อยมองด้วยแววตาที่ฉันรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร จูบของเขาเองก็เช่นกัน แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็รู้สึกไม่ชินกับมันเลยสักที กลิ่นของแอลกอฮอลล์กับแอปเปิ้ลและรสชาติหอมหวานของมันค่อยๆรุกล้ำเข้ามาภายในปากมือประคองแก้มฉันเอาไว้จูบอยู่เนิ่นนานราวกับกลัวว่าฉันจะไม่รู้ถึงรสชาติของมันแล้วเว้นช่วงให้ฉันได้พักหายใจก่อนจะทาบลงริมฝีปากซ้ำบดขยี้แรงขึ้นแต่ยังคงความนุ่มนวลเอาไว้กัดริมฝีปากเป็นการหยอกเย้าเลื่อนมายังกกหูมืออยู่ไม่สุขจับขาอ่อนขึ้นมาถึงเอวบางรั้งเข้าหาตัวเขาแน่นก่อนจะยิ้มออกมา 

"ชอบมั้ย" 

"กะ..ก็อร่อยดี" 

"ทำไมหน้าแดงแบบนั้นล่ะหรือว่าจะเมาซะแล้ว แย่จังเลยนะ" 

เขากำลังแกล้งฉันอีกแล้ว... 

"เอาเถอะ เข้าไปข้างในกันดีกว่า" 

ฉันลุกขึ้นมาจัดชุดให้เรียบร้อยส่วนเขาก็ลุกตามมามองท้องฟ้าอยู่พักนึงก่อนจะกวักนิ้วเรียกฉันให้ตามเข้าไป ฉันมองแผ่นหลังกว้างที่ดูอบอุ่นแม้จะมองจากทางด้านหลังก็ตามก่อนจะเผลอวิ่งเข้าไปกระโดดกอดด้วยความเผลอจนลืมไปว่าฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยตอนที่เขาเป็นหัวหน้าลีวาน 

"เธอติดใจรึไง ฉันอุตส่าห์ไม่ทำมากกว่านั้นแล้วนะ" 

"ไม่ใช่สักหน่อย..." 

"ถ้างั้นแล้วพุ่งมากระโดดกอดทำไมล่ะ ฉันตกใจนะ" 

ลีวานมองแมวตัวน้อยที่มองผ่านเขาจากกระจกภายในบ้านเหมือนกำลังยืนมองว่าเจ้านายตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ เธอยืนกอดเขาเงียบๆไม่พูดอะไรเขาจึงถอนหายใจออกมาแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรที่เธอทำแบบนั้น 

เสียงของหัวใจ ความอบอุ่น ร่างกายที่จับต้องได้ล้วนเป็นความจริงและเป็นเครื่องยืนยันพิสูจน์ว่าเขาที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นไม่ใช่แค่ฝัน ฟังดูน่าตลกทั้งที่รู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ตรงหน้าเธออยู่แล้วแต่ก็ยังอยากจะกอดเขาแน่นๆให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหน 

"บอสจะพาหนูมาดูดาวอีกมั้ย" 

"แน่นอน" 

ถ้างั้นก็คงไม่เป็นอะไรหรอก... 

ตอนที่คิดว่าสุดท้ายพวกคำสัญญานั่นจะเป็นแค่ความหวังลมๆแล้งแต่สุดท้ายเขาก็จำมันได้แล้วกำลังตั้งใจทำให้เธอทุกอย่างอย่างที่เคยพูดไว้ในอดีตเลย 

เพราะงั้นมันจะไม่เป็นไร... 

"ฉันจะไปกับเธอทุกที่เลย" 

แม้ต่อให้คิดว่าทุกครั้งที่กำลังไปได้ด้วยดีจะมีเรื่องอะไรก็ตามแต่ว่ามันจะไม่เป็นไรเพราะเขารักษาสัญญาที่ให้ไว้ได้ตลอด 

"ดีจัง โล่งอกไปที" 

"ไม่ต้องกลัวนะ"เขาแกะมือเล็กออกหันกลับมามองเธอแล้ววางมือบนศีรษะลูบหัวให้อย่างที่ผ่านมา 

"จะอยู่กับเธอตลอดไปเลย" 

--------------------------------

Talk with writer

ย้ำอีกรอบว่าอย่าลืมไปฟังเพลงที่แนะนำกันนะค้าบบบแงงง ตั้งใจเลือกเพลงในคลังตัวเองมาประกอบเลยเพราะชอบแล้วรู้สึกเข้ากับที่ตัวเองแต่งมาก สิงอยู่ในทวิตเช่นเดิมนะคับทักมาได้ ตอนนี้ยาวมากอ่านกันให้เต็มอิ่มไปเลยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #301 zingerjj (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 20 มีนาคม 2564 / 18:50
    ไรท์dek64มั้ยง่าาาาา
    #301
    5
    • #301-2 zingerjj(จากตอนที่ 57)
      20 มีนาคม 2564 / 19:11
      แอแงงง เราเพื่อนกันค่ะเตง;-;
      #301-2
    • #301-5 Little_fg(จากตอนที่ 57)
      20 มีนาคม 2564 / 19:15
      ขอให้โชคดีเช่นกันคับ🥺
      #301-5
  2. #300 Palini145O (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 15:31

    เขินๆเขิ้นนนเขินไม่ไหวเเล้ว555ยอมรับเลยว่าไรท์เขียนฉากหวานๆได้ดีมากจริงๆ บางทีก็สงสัยนะว่านิยายดีๆเเบบนี้ทำไมคนอ่านมันถึงน้อยลง!ปี้ดเลย!เเต่ยังไงรีดก็จะตามอ่านจนเรื่องนี้จบนะคะสู้ๆค้าา

    #300
    1
    • #300-1 Little_fg(จากตอนที่ 57)
      22 มีนาคม 2564 / 01:09
      ขอบคุณคับ🥺
      #300-1
  3. #299 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 10:47
    ไรท์เขียนฉากหวานได้เก่งมากเลยค่ะ😭😭 ชอบมาหๆๆๆๆๆ เป็นกำลังใจให้เสมอเลยนะคะ!
    #299
    1
    • #299-1 Little_fg(จากตอนที่ 57)
      22 มีนาคม 2564 / 01:09
      ขอบคุณค่า🥺
      #299-1
  4. #297 zingerjj (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 01:02
    โมเม้นมาเต็มมากกกก หวานที่สุด มดขึ้นจอแล้วค่ะบอส!! อ่ยยยยยยยยยยย สู้ๆนะค้ามาต่อเร็วๆนะฮะะ✌🏻
    #297
    0
  5. #295 Kim Jeehyae (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 00:02
    แงงง บอสคลั่งรัก เราก็คลั่งรักบอสอีกที ขอให้หวานแบบนี้ไปอีกนานๆนะคะ สู้ๆค่ะ! //พัดกลิ่นมาม่าออกไป
    #295
    0