end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 55 : Chapter51:โลกทั้งใบของหัวหน้าลีวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    3 มี.ค. 64

Chapter51:โลกทั้งใบของหัวหน้าลีวาน

SOME - SOYOU&JONGGIGO

.

.

 

"คนลามก!" 

ลีวานโดนมือเล็กดันหน้าเขาออกก่อนที่คนร่างบางจะคว้ารองเท้าโยนไปไว้ด้านหลังแล้วปลดสายคาดนิรภัยออกปีนไปด้านหลัง ลีวานหัวเราะแล้วส่ายหน้ามองผ่านกระจกหลังเห็นคนร่างเล็กนอนกินที่เต็มเบาะหันหลังให้ก่อนจะออกรถขับไปบนกลางถนน มือป้องปากเอาไว้เหมือนกลัวใครจะเห็นว่าเขาหุบยิ้มไม่ได้เมื่อกี๊นี้ก่อนที่จะโดนมือเธอดันออกปากเธอเผลอโดนคางเขาด้วย 

แบบนี้เรียกว่าโดนจุ๊บได้รึเปล่านะ? 

ให้ตายเถอะน่ารักเป็นบ้าเลย 

"เทเรซ่า" 

"ไม่รักแล้ว" 

ชอบพูดแบบนี้ตัดกำลังใจเขาอยู่เรื่อยเลยเด็กคนนี้ แต่ทำไมครั้งนี้ถึงไม่รู้สึกใจหายกันหรือเป็นเพราะเธอหน้าแดงรึเปล่าเลยคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอเริ่มเปิดใจไม่งั้นคงเป็นแค่คนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไรเหมือนแต่ก่อน 

"ตัวเล็ก" 

"เดี๋ยวก็โตแล้ว" 

จะตอนนั้นหรือตอนนี้ก็ยังขี้เถียงเหมือนเดิมเลย แต่ถ้าเป็นแบบนี้แสดงว่าก็คงลดกำแพงลงบ้างเพราะว่าเด็กคนนี้เริ่มกล้าเถียงเขาไม่หยุดเหมือนแค่ก่อน พอคิดว่าที่เธอเป็นคนไม่แยแสใครเพราะในใจมีแค่เขาในตอนนั้นมันก็รู้สึกอะไรหลายอย่างอยู่ในใจ จะเสียใจที่ไม่ถูกรักเพราะตอนนี้เขาไม่ใช่รีไวล์คนนั้นหรือจะรู้สึกอิจฉาแล้วดีใจไปในเวลาเดียวกันที่เธอมั่นคงขนาดนี้ 

น่ารักจัง...พอเป็นเธอแล้วถึงใจร้ายใส่ก็ยังน่ารักตลอดเวลาเลย 

หรือนี่เป็นกรรมเขากันนะที่ต้องมาวิ่งไล่ตามให้เขาได้เข้าใจว่ามันเหนื่อยแค่ไหนในตอนที่เธอเคยไล่ตามเขาเสมอมา 

แล้วถ้าเกิดสักวันนึงมันผ่านไปได้ด้วยดีวันนั้นจะเป็นเรื่องที่โชคดีแค่ไหนนะ ถ้าเกิดถูกรักขึ้นมาแล้วหลังจากนั้นพวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่มั้ย 

ถ้าเป็นแบบตอนนั้นมันก็ไม่เลว...ตอนที่เคยอยู่ด้วยกันแค่สองคนแต่ว่าเขาจะเพิ่มสัตว์เลี้ยงเข้ามาอย่างที่เธออยากเลี้ยง ถึงตอนนั้นเขาคงจะกลายเป็นอันดับสองเพราะถูกแย่งความรักไปจากสุนัขหรือแมวแน่ๆเดาได้ไม่ยากเลย 

แล้วถ้ามีลูก...ไม่สิจะมีไม่มีมันไม่สำคัญหรอก ถ้าเกิดเธอไม่ได้อยากมีเขาก็ไม่ว่าอะไรเพราะคนที่ต้องลำบากสุดก็คือเธอนี่ หรือถ้าอยากมีแต่ติดปัญหาอะไรก็รับมาเลี้ยงก็ได้ 

เดี๋ยว... 

แล้วเขาคิดบ้าอะไรอยู่ ยังไม่ได้เป็นอะไรด้วยซ้ำทำไมถึงเพ้อเจ้อแบบนี้ 

เขานี่มันบ้าจริงๆแค่เรื่องผู้หญิงคนเดียวก็ทำเอาเขารู้สึกในหัวมีแต่เรื่องวุ่นวายให้คิดไม่หยุดทั้งที่เธอคงไม่ได้คิดอะไรแบบเขาด้วยซ้ำมีแค่เขาที่เพ้อเจ้อไปเองอยู่คนเดียว 

แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่ก็เขาอยากอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตไม่ว่าจะยังไงก็ตาม แต่ถ้าว่ากันตามตรงเขาอยากจะได้เธอที่ขี้อ้อนและสดใสกลับคืนมาเหมือนแต่ก่อน ไม่ใช่เพราะไม่ชอบเธอที่ดูนิ่งแข็งหรือมีนิสัยที่ถ้าไม่คิดจะสนใจใครก็กล้าที่จะเพิกเฉยเหมือนคนเย็นชาแต่เพราะเธอตอนที่ยิ้มและสดใสมันทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าเป็นไหนๆ เขาอยากได้รอยยิ้มของเธอ 

ไม่เห็นเคยจะยิ้มกว้างให้เขาสักครั้ง มีเพียงแค่รอยยิ้มบางๆกับแววตาที่ไม่เหมือนเดิมเหมือนกับคนที่คิดอะไรอยู่ในใจตลอดเวลาและนั่นทำให้เขาที่พยายามมองเข้าไปรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ภายในใจกลัวว่าจะทำให้เธอรู้สึกไม่ดีอะไรอีกหรือเปล่า เขาไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนั้น และอีกอย่างดวงตานั่นไม่ได้เป็นประกายเท่าที่ควรเพราะว่าโลกใบนี้ใจร้ายกับเธอมากเกินไปเลยสูญเสียความสดใสนั้นไปจนเกือบหมด 

เขาจอดรถสนิทแล้วดับเครื่องเมื่อถึงที่หมายก่อนจะลงจากรถไปเปิดประตูหลังออกเรียกคนตัวเล็กที่ดูท่าจะหลับสนิทเขาจึงอุ้มเธอออกมาแทนที่จะปลุกเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักผ่อน เธออาจจะเพลียจากการเที่ยวมาทั้งวันแล้วก็ได้ถ้าปลุกตอนนี่เธอคงรู้สึกงัวเงียแล้วหงุดหงิดแน่ 

"บอสครับ---" 

"เบาเสียงซะ มีอะไร"เขามองตาขวางเมื่อเห็นลูกน้องของตนวิ่งโพล่งเข้ามาเสียงดังใส่ไม่มองเขาที่กำลังอุ้มคนหลับอยู่ 

"เอ่อ...ที่บอสบอกกับพวกผมว่าจะนัดหมายในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้ากับทุกคนที่กระจัดกระจายแยกกันไปอยู่คนละประเทศมารวมกันมีกลุ่มหนึ่งมาแล้วครับ" 

"ฉันรู้แล้ว" 

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ คือว่าเขามาถึงที่นี่แล้วครับเพิ่งมาได้ไม่นานนี้เองรออยู่ที่ล็อบบี้" 

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อแต่เดินผ่านเข้าไปในตัวอาคารก่อนจะหันไปหากลุ่มคนที่กำลังนั่งรออยู่รวมถึงชายหนุ่มที่คุ้นเคยวิ่งแจ้นเข้ามาก่อนใคร 

"บอสครับ!" 

"ตาบอดเหรอ ไม่เห็นรึไงว่าฉันทำอะไรอยู่" 

เขาเริ่มหงุดหงิดขึ้นอีกเมื่อไม่ได้ขึ้นไปบนห้องสักที อุ้มเธอแบบนี้นานๆเธอจะตื่นขึ้นเอาได้ 

"นี่เด็กคนนี้เป็นใครครับเนี่ยถึงกล้ามาซบบอสแล้วปล่อยให้บอสต้องลำบากอุ้มแบบนี้" 

"โอลิเวอร์" 

"ผมจะอาสาอุ้มให้เองครับบอสจะได้ไม่ลำบาก!" 

"อย่ามาแตะ ฉันดูแลเด็กของฉันเองได้" 

"แต่ว่า---" 

"เมียฉัน" 

ให้ตายเถอะเขาหลุดปากพูดออกไปด้วยความลืมตัวทั้งที่ตอนนี้ไม่ใช่สักหน่อย ถ้าขืนเธอตื่นมาได้ยินเข้าตอนนี้เขาต้องโดนเธอด่าแน่ เขารีบก้าวขายาวออกจากตรงนี้ทันทีทิ้งให้โอลิเวอร์ต้องยืนตาค้างที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้นออกไปก่อนที่หมอนั่นจะโวยวายขึ้นมาอีกแล้วขึ้นชั้นบนเปิดห้องวางเธอลงบนเตียงแล้วถอดเสื้อคลุมแขวนเอาไว้ให้ 

"อื้อ..."พอเขาดึงหมอนข้างเข้ามาใกล้เธอก็กอดมันอัตโนมัติเหมือนอย่างทุกทีแล้วยิ้มออกมา น่าอิจฉาเสียจริงแค่เป็นหมอนข้างเธอยังสนใจมากกว่าเขาเลย เขาเองก็อยากจะถูกเธอกอดบ้างนะ 

เอาเถอะจะคาดหวังทำไมมากนัก ถ้าโลภมากบางทีสุดท้ายอาจจะเสียทุกสิ่งไปเลยก็ได้ 

. 

. 

"มาทำไมเร็วนัก ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้เร่งขนาดนั้นนี่" 

"พวกเราเคลียร์ตารางงานเสร็จแล้วก็เลยถือว่ารีบกลับมาหาบอสดีกว่าน่ะครับ" 

โอลิเวอร์ประจบประแจงเหมือนอย่างทุกทีแม้ว่าเขาจะรำคาญก็ตามแต่ก็พูดออกไปไม่ได้เพราะอย่างน้อยก็เป็นคนที่ทำงานได้ดีมาตลอด จริงๆทุกคนในหน่วยก็ทำได้ดีเหมือนกันแต่ไม่มีใครจะพูดมากเพื่อเล่าความดีของตัวเองเลย เจ้านี่ไม่รู้ตัวรึไงว่าโดนคนเขาเหม็นขี้หน้าใส่น่ะ 

"บอสคะเอ่อคือว่า...พวกเราอาจจะตกข่าวไปเลยไม่รู้ว่าคุณมีภรรยาแล้วยินดีด้วยนะคะ" 

แพทริเซียที่นั่งอยู่เงียบๆเอ่ยขึ้นมาตัดหน้าโอลิเวอร์ที่ถลึงตามองไม่กะพริบ 

"นี่บอสมีภรรยาแล้วจริงๆเหรอครับผมไม่เชื่อหรอก คนอย่างบอสน่ะ---" 

"คนอย่างฉันทำไม" 

"ก็บอสไม่สนใจใครไม่ใช่เหรอครับนอกจากงาน บอสก็แค่พูดไปงั้นใช่มั้ยล่ะครับเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอจะเป็นภรรยาของคุณผมไม่เชื่อหรอก" 

"ทำไม" 

"ก็ดูสิครับเป็นแค่เด็กเองแท้ๆ" 

"โตกว่านายแล้วกัน" 

"ไม่จริงครับ! เห็นๆกันอยู่ว่าผมโตกว่าอายุก็เยอะกว่าเห็นๆ" 

"ฉันหมายถึงสมอง" 

ดูยังไงเธอก็โตกว่าโอลิเวอร์ชัดๆแม้จะอายุน้อยกว่าก็ตาม ไม่ใช่เด็กง้องแง้งที่ไม่รู้อะไรเลยหรือทำตัวไร้วุฒิภาวะสักหน่อย นี่มันภรรยาเขานะทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอเป็นคนยังไง 

"นี่บอสจะหาว่าเธอเป็นอัจฉริยะกว่าผมงั้นเหรอครับ!" 

"ถ้านายคิดแบบนั้นก็เชิญเถอะ" 

เหนื่อยจะพูดจริงทำไมลูกน้องเขาแต่ละคนนี่หาปกติได้ยากจังนะ 

. 

. 

"อยู่ๆก็มีตุ๊กตามาวางไว้หน้าห้องด้วยล่ะค่ะ ใครเอามาให้เหรอคะ" 

ลีวานมองเธอที่เอาแต่ไล่ถามทุกคนแต่ก็ถูกปฏิเสธใส่ว่าไม่ได้เป็นคนซื้อให้ ก็แหงสิเพราะคนที่ซื้อตุ๊กตาหมาตัวนั้นมันคือเขา แต่เธอคงจะไม่คิดว่าเป็นเขางั้นสินะเพราะถ้าคงคิดว่าถ้าเขาเป็นคนให้ก็คงเอาเข้าไปวางบนเตียงแล้ว 

"อ๊ะ คุณอัลมัวร์ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะคะหรือว่าจริงๆแล้วเป็นคนให้" 

"ไม่ใช่สักหน่อยครับ" 

"แต่ว่ายิ้มมีเลศนัยนี่นา" 

"เอาเป็นว่าชอบมั้ยล่ะครับ" 

"น่ารักมากเลยค่ะ" 

คนตัวเล็กยิ้มกอดตุ๊กตาแน่นแบบนั้นเขาก็ดีใจที่ซื้อมาให้เพราะเห็นว่ามันน่ารักและดูเหมาะกับเธอดี 

"ไม่ได้เป็นคนซื้อจริงเหรอคะ แค่ซื้อมาให้ไม่เห็นจะต้องปิดบังกันเลยนี่" 

"เขาอาจจะไม่อยากให้เธอลำบากใจที่ต้องรับของล่ะมั้งครับ" 

"ถ้ารู้ว่าเป็นใครฝากบอกด้วยนะคะว่าขอบคุณมากเลย" 

อัลมัวร์นั่งคุยกับเธออยู่อีกสักพักก่อนจะแยกย้ายกันออกไป เทเรซ่ากอดตุ๊กตาแน่นเหมือนกับเด็กขี้เห่อแล้วฟัดมันด้วยความเอ็นดู ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเขาที่นั่งจิบชาอยู่มุมห้องในขณะที่เธอนั่งอยู่มุมอื่นของเลาจน์ 

น่ารักจัง... 

เขายกแล็ปท็อปย้ายไปนั่งข้างเธอที่กำลังเล่นไม่สนใจอะไรแล้วเท้าคางมองจนเธอรู้สึกตัวแล้วเขยิบหนีทันที 

"เล่นอะไรอยู่" 

"ทำไมคะ ก็เห็นๆอยู่ว่าทำอะไร" 

"ได้มาจากใคร" 

"ไม่รู้" 

"รับของจากคนแปลกหน้า?" 

"แต่มันวางอยู่หน้าประตูห้องหนูนะคะ ถึงยังไงก็เป็นคนที่นี่อยู่แล้วไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ถ้าคุณไม่พอใจที่หนูรับของจากคนอื่นก็จัดการตัวเองเอาค่ะ" 

ลีวานเลิกคิ้วมองเธอที่ไม่สนใจอะไรนอกจากตัวตุ๊กตาแล้วยิ้มออกมา จะไม่พอใจอะไรกันได้เล่าก็ในเมื่อคนที่ซื้อให้มันไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเขานี่นา ถ้ารู้ว่าเขาเป็นคนซื้อให้คงไม่ใช่ว่าโยนทิ้งหรอกนะ 

"เธอชอบมันมากแค่ไหน" 

"ทำไมคะ" 

"ถ้าเธอสนใจมันมากกว่าฉันจะทำไง" 

"แล้วปกติหนูสนใจบอสด้วยเหรอคะ" 

"ใจร้ายจัง มีแค่ฉันเองเหรอที่สนใจทำไมพอโตแล้วใจร้ายใส่กันขนาดนี้ ไม่คิดบ้างเหรอว่าบางอย่างฉันก็เสียความรู้สึกน่ะ" 

คนตัวเล็กหน้าเสียเพราะคิดว่าเธอพูดแรงเกินไปบ่อยจริงๆจนเขาเริ่มจะทนไม่ไหว เธอเลิกลั่กแล้วมองเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ ลีวานมองท่าทีที่แปลกไปของเธอก่อนจะหันหน้าหนีแล้วป้องปากหัวเราะออกมาอย่างเบาที่สุด นี่เธอกำลังคิดว่าเขากำลังน้อยใจอยู่จริงแน่เลย 

ก็น้อยใจอยู่จริงๆแต่ไม่ได้จริงจังขนาดนั้นหรอก... 

ยังไงต่อล่ะเทเรซ่า ถ้าเธอคิดแบบนั้นเธอจะทำยังไงกับเขาดี จะง้อหรือปลอบเขาคนนี้หรือเปล่านะ 

"ฉันไปทำงานต่อก่อนล่ะ" 

มือเล็กดึงแขนเสื้อรั้งเอาไว้ก่อนจะปล่อยออกให้เขาลุกขึ้นยืนเก็บของไม่สนเธอเดินจากไป ไหนๆก็ไหนๆแล้วถ้าโอกาสมันมีน้อยนักก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะต้องแสร้งว่าไม่พอใจจริงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะเขาอยากจะรู้ว่าเธอจะทำยังไง 

"อ๋า! ตุ๊กตาตัวนั้น!" 

เขาหันขวับทันทีเมื่อได้ยินเสียงโวยวายมาจากทางด้านหลัง ร่างเล็กที่ยังคงนั่งคอตกอยู่กำลังเงยหน้ามองอีกคนด้วยความประหม่าเพราะเธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร 

"เธอได้มันมาได้ยังไงน่ะ" 

"เอ่อ...คือว่า" 

"ว่าแล้วเชียวฉันว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเธอ! เธอนี่เองที่ซื้อตุ๊กตาตัวสุดท้ายของร้านนั้นไป" 

"คือว่าหนู...หนูไม่ได้ซื้อมานะคะ" 

"นี่เธอจะบอกว่าบอสซื้อให้เธองั้นเหรอ" 

"ฮึก..." 

"โอลิเวอร์นายเสียงดังใส่เกินไปแบบนั้นเธอจะกลัวนะ ทำอะไรเนี่ย!" 

"อะ..เอ่อ คือฉันอาจจะเป็นคนเสียงดังหรือขี้โวยวายไปหน่อยแต่ฉันไม่ผิดนะ" 

เจ้าบ้านั่นทำบ้าอะไรน่ะ ลีวานเดินย้อนกลับไปทันที เมื่อสองคนที่เห็นดังนั้นก็ตกใจโดยเฉพาะโอลิเวอร์ที่ทำตัวไม่ถูกรีบเดินไปหลบหลังแพทริเซีย เทเรซ่าได้แต่มองทำตัวไม่ถูกไม่เข้าใจว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน ลีวานเอาแต่ยืนจ้องเขม็งจนอีกฝ่ายกลัวจนหัวหดแล้วแพทริเซียได้แต่ขอโทษแทนโอลิเวอร์ที่ทำตัวไม่รู้จักโต 

"แค่ตุ๊กตาถ้าอยากได้ก็ไปซื้อ แย่งเป็นเด็กๆไปได้" 

"แต่บอสครับ ก็นั่นมันของหายาก---" 

"เดี๋ยวมันก็มีมาวางขายใหม่" 

"แต่---อั่ก!" 

"เงียบ" 

โอลิเวอร์กัดลิ้นตัวเองเพราะถูกเขาเหยียบเท้า ลีวานหันมามองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าไม่กล้ามองเขาก็สงสารจนเกือบใจอ่อนแต่เขาก็ยังคงทำเป็นเหมือนกำลังโกรธเธออยู่ก่อนจะจับแยกไล่ทุกคน แพทริเซียหยิกหูเพื่อนตัวเองที่ทำอะไรไม่เข้าท่าส่วนเทเรซ่าก็ยังคงนั่งหงอยอยู่แบบนั้น ลีวานรีบเดินออกจากตรงนั้นก่อนที่จะใจอ่อนไปมากกว่านี้คนตัวเล็กเดินตามห่างๆเมื่อขึ้นลิฟต์ก็เขยิบเข้าใกล้ๆดึงแขนเสื้อแต่ก็ดูเหมือนจะคิดอะไรในหัวอีกแล้วปล่อยเขาออก 

ทำไมล่ะ? 

หรือว่าเธอกำลังเลกันที่จะขอโทษ หรือเธอจะกลัวว่าถ้าเธอพูดแล้วมันจะทำให้เขาคิดว่าเธอมีใจงั้นเหรอ เธอไม่อยากจะชอบเขาจริงๆใช่มั้ยถึงได้พยายามขีดเส้นกั้นขึ้นเรื่อยๆ 

นั้นสิ...ถ้าเธอชอบเขาหรือแคร์เขาจริงเธอคงสิ่งแจ้นมาหาเขาเสมอตลอดเวลาไม่ว่าจะเรื่องอะไรอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เธอก็ดูเหมือนไม่ได้แคร์อะไรเขาเท่าไหร่เลย 

งั้นก็ช่างมันเถอะ เขาคาดหวังอะไรอยู่นะ... 

ขายาวก้าวออกจากลิฟต์ไม่รอเธอพร้อมกับตัดพ้ออยู่ในใจเหมือนคิดจะลองใจเธอแต่เขาคงสำคัญตัวผิดไปสุดท้ายเขาก็ต้องผิดหวังเสียเอง 

ทำไมบางครั้งเธอเหมือนจะก้าวขึ้นมาแล้วก็ถอยกลับไปอีกนะ? 

หรือบางทีตัวเขาไม่น่าสนใจหรือดีเทียบเท่ากับในอดีตกัน? 

ถ้างั้นแล้วเธอร้องไห้ให้เขาทำไมกัน ทำไมต้องทำเหมือนกับเสียใจที่ทำร้ายความรู้สึกเขา เป็นเพราะเธอเป็นคนแคร์คนอื่นโดยปกติอยู่แล้วหรือเพราะเป็นเขากันเขาอยากจะรู้ อยากจะรู้ว่าที่เธอร้องไห้เป็นเพราะเธอใส่ใจเขามากดว่าคนอื่นเป็นพิเศษมั้ย 

"บะ..บอส"เสียงสั่นคลอเหมือนกับกำลังกลัวเอ่ยเรียกตามเขาเข้ามาในห้องก่อนที่จะปิดประตูลง 

"ตามมาทำไม" 

คนตัวเล็กยืนน้ำตาคลอเมื่อได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์ของเขาจึงเกิดกลัวเขาขึ้นมาเกรงว่าจะทำให้เขาไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม ลีวานถอนหายออกมาดึงเนคไทออกวางแล็ปท็อปของเขาลงบนโต๊ะทำงานขืนเป็นแบบนี้เขาต้องใจอ่อนแน่เพราะพอเห็นน้ำตาเธอเขาก็ทำตัวไม่ถูกเลย 

"กลับไปได้แล้วงานฉันยังไม่เสร็จ" 

"หนู...หนูจะไม่เสียงดัง เพราะงั้นให้หนูอยู่ด้วยเถอะด้วยนะ" 

"เธอนี่แปลกนะ" 

ลีวานดึงตัวเธอเข้ามาใกล้เหมือนกับกระชากเข้ามา เขาตกใจตัวเองก่อนจะผ่อนแรงที่บีบข้อมือลืมไปว่าตัวเธอนั้นเล็กนิดเดียว แรงเขาเพียงนิดเดียวอาจจะทำให้เธอบาดเจ็บก็ได้ คนตัวเล็กขยี้ตาพยายามปาดน้ำตาทิ้งสะอื้นไม่หยุดจนเขาสงสารจับใจ 

แต่ว่าเขาไม่เข้าใจเลย... 

ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอเดี๋ยวก็ใจร้ายแล้วก็ใจดีใส่ 

"ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่" 

"เธอทำเหมือนกับว่าเธอจะก้าวเข้ามาหาแล้วเธอก็ถอยหลังออกมาพูดจากระแทกประชดใส่เหมือนไม่ต้องการให้ฉันเข้าใกล้ เพราะอะไรกัน" 

"พอฉันจะเมินเธอก็งอแงใส่ เธอจะเอายังไงกันแน่" 

"หรือพอเป็นฉันใจดีเลยคิดว่าไม่เป็นไร เพราะยังไงฉันก็เป็นรีไวล์อยู่แล้วจะทำยังไงหรือรอเธอเลิกนึกถึงคนเก่าเมื่อไหร่ก็ได้เพราะฉันรักเธออยู่แล้วเลยคิดว่าฉันจะไม่ไปไหน" 

"ไม่ใช่นะ! หนูไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นสักหน่อย" 

"เธอไม่ได้คิดแต่เธอกำลังทำ" 

"หนูไม่เคยนะ" 

"แต่ฉันเห็นเป็นแบบนั้น" 

"หนูเปล่า..." 

"พอเถอะฉันบอกฉันจะทำงานไม่ว่างคุยกับเธอหรอก เดี๋ยวพูดอะไรไปเธอก็ใจร้ายใส่อีก" 

ลีวานอุ้มคนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวและกำลังสับสนมองเขาที่วางเธอลงบนเตียงก่อนจะเมินเธอแล้วนั่งทำงานต่อ เขาไม่คิดจะไล่ให้ห่างออกจากสายตาไปไหนจริงหรอกแต่ก็ไม่ได้คิดจะคุยอะไรอีกให้เขารู้สึกขุ่นมัวไปมากกว่านี้ เทเรซ่ากอดตุ๊กตาที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนให้เธอแน่นมองเขาไม่ละสายตากำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจ ทั้งที่มีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อกี๊แท้ๆแต่เขากลับทำงานต่อได้ไงกัน 

ไม่สิเขาก็ไม่มีสมาธิเหมือนกัน... 

เป็นเพราะเธอทำให้เขาเสียใจใช่มั้ยนะ 

เสียงครางฮึมเหมือนไม่พอใจของเขาทำเอาเธอที่พลิกตัวไปมาอย่างร้อนใจกลัวจนหัวหดขยับตัวลงผ้าห่ม ลีวานรู้สึกตัวเองกำลังคลั่งเพราะถึงใจนึงจะโกรธหรือรู้สึกแย่แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองละห้อยจนเขาใจอ่อนทุกรอบ 

"นอนซะ" 

"นะ..หนูรอบอสทำงานเสร็จ" 

"เพื่ออะไร" 

"ถะ..ถึงไม่รอหนูก็คงนอนไม่ได้ หนูเสียใจที่ทำให้บอสคิดแบบนั้นและการกระทำของหนูอาจจะทำให้บอสเสียความรู้สึก แต่หนูไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นจริงๆนะ" 

"หนูพยายามอยู่นะ หนูกำลังพยายามแต่พอยิ่งกดดันตัวเองหนูก็เผลอไล่บอส แต่ถึงจะแบบนั้นก็เถอะหนูไม่เคยอยากปล่อยให้บอสต้องรอเลยนะคะ" 

"เพราะมันยากมากที่จะต้องแสดงความรู้สึกออกมาทั้งที่ในใจยังนึกถึงเรื่องเก่าๆอยู่ หนูไม่อยากทำให้บอสต้องรู้สึกว่าหนูสนใจบอสแค่ตัวตนในอดีตดังนั้นหนูเลยทำตัวไม่ถูกว่าควรจะทำยังไงดี เพราะงั้น..." 

"ก็เลยพยายามจัดการตัวเองอยู่ถึงจะไม่ดีเท่าที่ควรก็ตาม" 

เวลาเขาดูท่าทางดีใจและมีความสุขมากเธอจะทำตัวไม่ถูกและไม่กล้าขัดอะไรแม้ในใจจะอยากกัดลิ้นตัวเองตายไปก็ตาม เพราะเขาที่ดูยิ้มง่ายไปหมดไม่เหมือนในอดีตแบบนี้ทำให้เธอเผลอใจอ่อนลงไม่กล้าทำอะไรให้เขาเสียใจ พอเริ่มจะยอมรับได้ว่าเขาคือหัวหน้ารีไวล์แล้วคิดว่าในอดีตเขาเป็นคนยังไงเธอก็ไม่อยากที่จะให้เขาที่ตอนนี้เป็นหัวหน้าลีวานต้องทุกข์ใจอีกไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม กว่าจะมาเป็นเขาในทุกวันนี้ได้มันช่างเป็นเวลาที่แสนยาวนานและยากลำบากเหลือเกินถ้าหากเขาจะต้องเสียใจอีกครั้งเพราะเรื่องของเธอมากกว่านี้เธอคงรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิตเลย 

เพราะสิ่งเดียวที่เธอหวังคือการให้เขาได้ชีวิตที่ดีและมีความสุขไม่มีเรื่องทุกข์ใจอีก ขอให้เขาได้อยู่ท่ามกลางรอบข้างคนที่เขารักและสำคัญกับเขาทุกคน 

แบบนั้นต้องรวมเธอด้วยรึเปล่านะ... 

แต่ถ้าเธอก้าวเข้าไปหาครั้งคราวนี้เธอจะรักษาเขาไว้ได้ใช่มั้ย 

ถ้าเธอก้าวเข้าไปเขาจะไม่หายไปไหนอีกใช่รึเปล่า... 

แต่ทว่า..ถึงจะพูดแบบนั้นไปพอต้องแสดงออกมาเธอก็ไม่คุ้นเคยและรู้สึกกระดากอายไม่กล้าที่จะทำเพราะยังเผลอหันไปมองอดีตอยู่เรื่อย หากจะรักแล้วก็ควรทำให้เขามั่นใจรึปล่อยไม่ใช่ให้เขากลับไปคิดว่าเธอมองแค่เขาเป็นหัวหน้ารีไวล์เพียงอย่างเดียวแต่ไม่ได้รักเขาในฐานะลีวาน 

"เธอ...ให้ตายสิ" 

เพราะว่าเป็นแบบนี้ไง... 

เพราะว่าเทเรซ่าเป็นคนแบบนี้ถึงได้ทำเอาเขาไปไหนไม่ได้สักทียังไงล่ะ 

ทำไมเขาถึงได้...เป็นผู้ชายที่โชคดีขนาดนี้นะ 

แล้วเขาจะไปโกรธลงได้ยังไงกัน... 

ร่างหนาทำตัวไม่ถูกจึงลุกขึ้นเพื่อเข้าไปนั่งในห้องน้ำขอคิดอะไรคนเดียว คนตัวเล็กเห็นจึงกระวนกระวายกลัวเขาจะยังไม่เข้าใจเธออีกจึงลงจากเตียงวิ่งไปกอดเขาจากด้านหลัง 

"อย่าโกรธหนูได้มั้ย..." 

เขาแกะแขนเธอออกแล้วหันกลับมายืนอยู่ต่อหน้าเธอ เทเรซ่ารีบกอดกลับซุกเขาแน่นกลัวเขาจะไม่เข้าใจว่าเธอไม่ได้รังเกียจหรือเห็นเขาเป็นอะไรสักอย่างที่คิดจะทำยังไงก็ได้แบบนั้น แขนแกร่งโอบคนตัวเล็กแน่นมืออีกข้างลูบหัวปลอบคนขี้แยเป็นเด็กๆอย่างพ่ายแพ้ เจอเหตุผลกับการกระทำที่ไม่คาดฝันแบบนี้เขาจะทำยังไงได้นอกจากรักเธอมากกว่าเดิม เขาก้มมองใบหน้าที่แสนจะน่ารักนั่นจนอดใจไม่ไหว หากต้องรอเธอเป็นฝ่ายเจ้ามาหาคราวนี้เขาอาจจะคลั่งหรือช็อกตายก็ได้ คราวนี้เขาจะขอเป็นฝ่ายที่เริ่มก่อนเอง 

เขาเป็นของเธอมานานมากแล้ว... 

อาจจะร้อยปีหรือพันปีเลยก็ได้... 

และเธอเองก็เป็นของเขา... 

ทั้งดวงตาคู่นี้ ริมฝีปาก หัวใจดวงน้อยและทั้งร่างกายทุกอย่างเป็นของของเขา 

เขาไม่ได้คุ้นเคยกับร่างกายของเธอในตอนนี้ แต่ทว่าแค่เขาจูบเธอความรู้สึกทุกอย่างก็ช่างคุ้นเคยไปหมด 

หากตอนนั้นคือรักมากแล้วตอนนี้เขารักมากกว่านี้อีกและพรุ่งนี้มันก็คงมากกว่าเดิม 

ไม่ถนัดเลย... 

ระดับความสูงในตอนนั้นกับในตอนนี้มันต่างกันเกินไป จึงอุ้มเธอขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะแล้วปัดเอกสารนั้นออกไปราวกับว่ามันเป็นของไม่สำคัญและเป็นเพียงแค่เศษกระดาษเท่านั้น ทุกอย่างดูแปลกใหม่และดูคุ้นเคยไปหมดในเวลาเดียวกันแต่มันไม่สำคัญนักหรอก หากเป็นเธอไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สามารถลดความสนใจที่เขามีให้ลดลงได้เลย เป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างที่เคยกล่าวเอาไว้เมื่อได้ก็อยากได้เพิ่มขึ้นไปอีก 

"เพราะเธอเป็นคนแบบนี้เธอถึงได้ถูกฉันรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า" 

ช่างน่าแปลกนัก... 

ดวงตากลมโตที่หลายครั้งดูไร้เดียงสาและรู้ทันอยู่บ่อยครั้งกลับไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรอย่างสัจจริง 

เธอตามเขาไม่ทันงั้นเหรอเทเรซ่า? 

ถ้าหากเป็นเขาเธอเป็นเพียงแค่เด็กที่ไม่กล้าคิดอะไรไปเองหรือคิดว่าเขาเอาแน่เอานอนไม่ได้จึงไม่รู้เหรอว่าแต่ละคำพูดเขาหมายความว่าไง 

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขัดจังหวะถูกเขาตัดสายทิ้งโยนไปที่อื่นมองร่างเล็กที่กำเสื้อเขาแน่นเป็นรอยยับจูบเธอซ้ำอีกรอบ เพราะเธอน่ารักมากเกินไปเขาถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะทุกอย่างที่เป็นเธอเขาถึงหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแทบจะจับเธอกลืนกินไปทั้งตัวกลัวว่าความอ่อนโยนที่มีให้ต่อทุกคนจะทำให้ใครตกหลุมรักเธอเพิ่มนอกจากเขา แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่เหลียวแลแต่เขาก็หยุดตัวเองไม่ได้อยู่ดี 

"ทะ..โทรศัพท์" 

"ฉันซื้อใหม่ได้" 

เธอไม่มีแรงต้านเขาได้เลย เขาไม่คิดจะสนอะไรนอกจากจะกวาดของที่เป็นระเบียบมาโดยตลอดแต่กลับกลายเป็นว่าเกะกะในเวลานี้ทิ้งและโยนของราคาแพงราวกับไม่กลัวว่ามันจะพัง เขาสนแค่เธอเท่านั้น 

เสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบราวกับจะกอบโกยอากาศเข้าไปกับใบหน้าที่แดงก่ำถูกจ้องมองจากคนที่ยืนแทรกกลางระหว่างขาเธอทำเอาคนตัวเล็กแทบอยากจะมุดหน้าหนีรู้สึกอายตัวร้อนไปทั้งตัวเหมือนกับเครื่องปรับอากาศไม่ทำงาน 

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นเด็กดีเสมอมามั้ย" 

"นะ..หนูพยายามมาตลอด ถ้าหากว่าทำให้เสียใจอีกหนูจะปรับปรุงตัว" 

"น่าชื่นชมแต่ว่าไม่จำเป็นหรอก" 

"คะ...?" 

ไม่เข้าใจงั้นเหรอ เด็กดีตัวเล็กของเขาคนนี้ช่างน่ารักเสียจริง 

"Do you wanna be my naughty girl?" 

. 

. 

ให้ตายสิ... 

เขาจูบหลังคอซ้ำแล้วซ้ำเล่าลูบใบหูที่แดงของเขาจากการถูกเธอหยิกให้หยุด ก็นะเขาไม่ได้แปลกใจนักหรอกและไม่ได้ผิดหวังด้วยที่เธอไม่ได้เป็นเด็กซนของเขาในวันนี้ 

แค่รู้ทุกอย่างที่อยู่ในใจเธอก็เพียงพอแล้ว... 

เสียงครางฮึมในลำคอเหมือนกับรำคาญที่ถูกเขากวนทำเอาเขาหยุดเพราะคิดได้ว่าเขาลวนลามฉวยโอกาสเธอมากไปแล้วในวันนี้ เขาไม่ควรจะรบกวนเวลานอนของเธอที่อุตส่าห์หลับสนิทได้ 

เธอพลิกตัวกลับมาหาทิ้งให้ตุ๊กตาหมานอนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพราะเวลานี้เขาคว้าตัวเธอกอดไว้ไม่ให้หันหนีไปไหนพรมจูบศีรษะด้วยความรักใคร่ หากเธอตื่นขึ้นมาคราวนี้เธอจะกอดเขากลับด้วยมั้ยนะ 

รอยแดงบนคอและซอกขารวมถึงบนร่างกายนั้นยังคงเห็นชัดเจนจนรู้สึกละอายใจที่เมื่อครู่นี้เขาบอกไม่เสียดายทั้งที่เมื่อมองก็เริ่มจะรู้สึกเสียดายขึ้นมาจริงๆ 

แต่เอาเถอะ... 

ยังไงเธอก็เป็นเด็กดีของเขาคนเดียว... 

ใครก็ตามที่จะมาเอาตัวเธอหรือพรากเธอไปจากเขาอีกต่อให้ต้องตามไปสุดขอบฟ้าก็จะเด็ดหัวออกจากบ่าแล้วพาตัวเธอกลับมา ไม่ให้ใครหน้าไหนหรือโชคชะตามาแยกพวกเขาจากกันอีก 

ไม่ให้ไปไหนอีกต่อไปแล้ว... 

"อื้อ.." 

เหมือนคนตัวเล็กจะรู้สึกตัวและอึดอัดเล็กน้อยจึงขยับออกลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียมองแผ่นอกกว้างขยี้ตาสะลึมสะลือแล้วหลับตาลงอีกรอบ ทำไมถึงได้น่าเอ็นดูขนาดนี้นะ 

"อยู่ตรงนี้เด็กดี" 

คนตัวเล็กที่หลับตาได้ยินที่เขาพูดพึมพำอยู่คนเดียวอย่างไม่ได้ตั้งใจฟังมากนะแต่ก็พอจะรู้ว่าเขากำลังพูดกับเธออยู่ นิ้วเรียวถูกทำให้ขยับเล็กน้อยสัมผัสได้ถึงนิ้วเรียวยาวที่สอดเข้ามาเกี่ยวพันกับนิ้วก้อยเล็กๆของเธอเหมือนกับทุกครั้งที่เธออ้อนวอนต้องการขอสัญญาอะไรก็ตาม 

"เพราะฉันจะไม่ไปไหนให้เธอต้องตามหาอีก" 

สงสัยจัง...ทำไมเขาถึงได้ทำทุกอย่างเพื่อเธอได้ขนาดนี้ ทำไมเธอถึงได้รับความรักจากเขามากมายมากกว่าพ่อแม่ของตัวเองอีกนะ ทำไมเขาถึงได้เรียกเธอว่าเด็กดีเสมอเลย... 

หัวหน้ารีไวล์ ไม่สิ..หัวหน้าลีวานเห็นอะไรในตัวเธอนะถึงได้คลั่งรักมากมายขนาดนี้ 

ไม่เห็นเข้าใจเลย 

แต่ว่ามันก็... 

อบอุ่นจัง 

----------------------------------

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #288 zingerjj (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 21:24
    คริสถุงมากกก สู้ๆนะค้า มาต่อเร็วๆนะงับบย
    #288
    1
    • #288-1 Little_fg(จากตอนที่ 55)
      8 มีนาคม 2564 / 02:03
      คับผมมม
      #288-1
  2. #287 zingerjj (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 13:58
    ncรึเปล่า?! ฟะกดด้ฟหดเาสสสาดผรภๆยสดรว
    #287
    0
  3. #286 zingerjj (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 21:55
    กี๊ดดดด เขินจะบ้า
    #286
    0
  4. #285 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 17:12
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะไรท์ ที่หนึ่งในใจเลย😭 ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆให้อ่านนะคะ รักไรท์~ แง สู้ๆนะคะ จะตามอ่านจนจบเลยค่าา
    #285
    0
  5. #284 ppang_tsw (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 15:53
    ไมโครเวฟก็ไม่อาจสู้ความอบอุ่นของหน้าหน้าลีวานได้ แล้วก็ยังรับบทคนคลั่งรักเหมือนเดิมเลยนะนาย
    #284
    0