end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 54 : Chapter50:ตัวเล็กของหัวหน้าลีวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 ก.พ. 64

Chapter50:ตัวเล็กของหัวหน้าลีวาน

"เธอกำลังจะออกไปไหนเหรอ" 

"ออกไปเปิดหูเปิดตาน่ะค่ะ ช่วยขับรถไปส่งได้ใช่มั้ยคะ" 

ฉันมองอลันที่กำลังจะออกไปข้างนอกก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้ฉันจึงขึ้นรถมานั่งข้างคนขับเตรียมออกไปเดินข้างนอกเพื่อหาอะไรกินกับลองเที่ยวคนเดียวบ้าง 

"แล้วขากลับล่ะ ฉันว่างมารับตอนห้าโมงเย็นเธอรอได้มั้ยล่ะ" 

"รอได้ค่ะ" 

"แล้วจะให้ไปส่งที่ไหน" 

"ที่ร้านคาเฟ่ร้านนี้ค่ะคุณอลันขับไปได้ใช่มั้ยคะ ฉันเห็นเขาบอกว่ามันอร่อยและบรรยากาศในร้านก็ดีมากด้วย" 

อลันมองโทรศัพท์ที่เปิดตำแหน่งที่ตั้งเอาไว้ให้ก่อนจะขับไปตามที่บอก ฉันนั่งเงียบไม่กล้าชวนเขาคุยเพราะกลัวจะทำลายสมาธิของเขาแต่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นฝ่ายชวนคุยขึ้นมาเองเสียงั้น 

"นี่เธอบอกบอสรึยังเนี่ย" 

"ต้องบอกด้วยเหรอคะ" 

"เธอเนี่ยนะเพราะเป็นคนแบบนี้ไงบอสถึงได้เอาแต่ตามจิกพวกฉันเป็นว่าเล่น" 

"บอกแล้วค่ะไม่ต้องห่วงหรอก" 

ฉันพิงกระจกรถมองออกไปข้างนอกพลางนึกถึงคนที่มานั่งสิงอยู่ในห้องฉันราวกับเป็นห้องตัวเองถามเสียงเข้มว่าจะไปไหนกว่าจะปล่อยออกมาได้ก็นานใช่เล่น ถ้าหากเขาไม่มีงานคนที่ขับรถให้เธอคอนนี้คงไม่ใช่อลันแต่เป็นบอสแน่ 

"ดีแล้วอย่าไปทำให้บอสเขาเป็นห่วงนักเลย ฉันไม่ชินนักหรอกนะที่เขาเป็นคนแบบนี้น่ะ" 

"เหรอคะ ก็คงไม่มีใครชินหรอกค่ะที่บอสโวยวายเป็นเด็กสามขวบแบบนี้" 

"เธอนี่ใจร้ายจังนะ เห็นๆอยู่ว่าเขาชอบเธอเธอก็ยังทำแบบนี้กับเขา" 

ฉันถอนหายใจอย่างน่าเบื่อหน่าย มันใช่เรื่องง่ายที่ไหนกันล่ะที่จะชอบใครสักคนได้ทั้งที่คนเก่าทำได้ดีขนาดนี้ถึงสุดท้ายแล้วเขาก็คือหัวหน้ารีไวล์ก็เถอะ 

"ทำไมล่ะ พอเป็นหัวหน้าลีวานแล้วดีไม่เท่าหัวหน้ารีไวล์เหรอ" 

"เอ๊ะ?" 

อลันเหลือบมองกระจกข้างรถก่อนจะมองฉันที่หันขวับไปหาเขา ตาสีเขียวที่ดูเป็นประกายตลอดเวลานั่นพอมองแบบไม่กะพริบแล้วเหมือนกับดวงตาคู่นั้นมีเลศนัยตลอดเวลาเลย 

แต่ว่ายังไงดีนะ...จนถึงตอนนี้ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็รู้สึกไม่ตกใจอะไรอีกแล้ว 

"ฉันว่าแล้วเชียวปฏิกิริยาแบบนั้น เธอตกใจไม่เท่าไหร่เองนี่ แสดงว่านอกจากฉันก็บอสด้วยสินะไม่งั้นคงไม่ตามติดเธอแจแบบนี้หรอก" 

"ไม่สิ...คุณจำได้ยังไง" 

สัญญาณไฟแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวก่อนที่รถจะมุ่งหน้าไปเรื่อยๆพร้อมกับฝ่ามือหนาที่หมุนพวงมาลัยเลี้ยวเป็นระยะก่อนจะเคาะนิ้วเล่นแล้วยักไหล่ให้ฉัน 

"ไม่รู้สิ สัญญามั้ง" 

"คืออะไรเหรอ" 

"เพราะว่าฉันเคยสัญญาไว้" 

ฉันเอียงคอมองเขาที่เงียบไปพักใหญ่ ส่วนฉันที่ได้ยินคำสัญญาก็เหมือนจะนึกอะไรสักอย่างออกว่าบอสก็เคยพูดเหมือนกันว่าสัญญาอะไรไว้จะทำให้ทุกอย่าง แล้วเขาเคยมาสัญญาอะไรกับฉันบ้างนะ... 

นั่นสิ เหมือนว่าฉันจะเป็นคนขอให้สัญญาอยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็เต็มใจสัญญากลับมาแต่กลายเป็นฉันเองที่นึกไม่ออกเพราะมันเยอะเกินไปงั้นเหรอ? 

แล้วเอเรนล่ะสัญญาอะไรไว้? 

"เพราะฉันจะพันผ้าคอให้เธอตลอดไป" 

แบบนั้นเองเหรอ... 

หมายถึงมิคาสะสินะ... 

"เพราะแบบนั้นเหรอถึงได้จำเรื่องในอดีตได้" 

"ก็ไม่รู้สิก็ไม่ได้มีอะไรบอกนี่ว่าทำไมแต่เรื่องที่นึกได้ก็มีแค่เรื่องนี้ ส่วนเรื่องอื่นมันก็เลือนรางมากแล้วล่ะแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจมันมากเท่าไหร่หรอกเพราะที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดีแล้ว ถ้าจะต้องพยายามนึกถึงอดีตแล้วเราจะมีปัจจุบันไว้ทำไมกันถ้าไม่เดินไปข้างหน้าน่ะ" 

ถ้าจะต้องพยายามนึกถึงอดีตแล้วจะมีปัจจุบันไว้ทำไมกันงั้นเหรอ... 

แต่ว่าสำหรับฉันกับพวกเขามันคนละเรื่องกันนี่ สำหรับพวกเขามันเป็นอดีตที่ยาวนานมากแต่สำหรับฉันมันคือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันในคนเดียวกันอยู่ตั้งแต่ยุคสมัยนั้นรวมถึงพวกเขาในยุคสมัยนี้ 

"บอสน่ะถึงจะจำไม่ได้ชัดเจนว่าสมัยก่อนเป็นยังไงแต่ที่รู้ๆคือเขาคลั่งเธอมากนะเพราะอะไรกัน เธอไปทำยาเสน่ห์ใส่เขารึไง" 

"เพ้อเจ้ออยู่เหรอคะ จะไปเป็นแบบนั้นได้ยังไง" 

"ก็ดูเข้าสิ เขาเป็นเอามากไม่ใช่เหรอ" 

"ก็ดูเป็นอย่างที่เห็น" 

"แล้วไม่ชอบเหรอแบบนั้นน่ะ ว่ากันตามตรงลองคิดว่าเธอเป็นเขาดูสิ เหมือนเขาเกิดมาเพื่อตามหาเธออีกรอบเลยนะ" 

"แล้วคุณเป็นอะไรคะถึงได้เชียร์ขนาดนี้" 

แม้ว่าจะลองคิดตามก็แล้ว แต่สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจคือคนที่กำลังขับรถให้อยู่ต่างหาก รับบทเป็นคิวปิดอยู่เหรอ? 

"ก็นะ...ใครจะไม่อยากให้บอสได้ดีล่ะ" 

"ฉันไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้นค่ะลำพังแค่บอสอย่างเดียวก็ปวดหัวแล้วนี่ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีก" 

"นั่นสิ จะยุคสมัยไหนก็มีเรื่องให้วุ่นวายตลอดจริงๆ" 

รถคันหรูถูกจอดลงสนิทเมื่อถึงที่หมาย ฉันมองอลันที่ปลดล็อกประตูให้ก่อนที่ฉันจะไม่รีรอนั่งแช่อยู่ในนี่นานนักเพราะไม่อยากถูกเขาพูดเชียร์อะไรอีก เข้าใจว่าหวังดีแต่ที่ฉันออกมาข้างนอกก็เพราะไม่อยากฟังหรือเห็นหน้าเขานั่นแหละเพราะมันว้าวุ่นใจ ถ้าต้องมานั่งฟังหมอนี่พูดฉันต้องได้เก็บไปฝันอีกแน่ 

"งั้นห้าโมงฉันจะมารับนะ" 

"ขอบคุณค่ะ" 

เขาเองก็คงรู้ว่าฉันไม่อยากจะคุยเรื่องนี้อีกจึงไม่พูดอะไรต่อแล้วนัดหมายอีกทีว่าจะมาตอนไหน ฉันมองร้านก่อนจะเริ่มหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อพบว่าร้านที่คนรีวิวกันในเน็ตเยอะนั้นมันคือร้านลับของจริง ลับขนาดที่ว่าแทบไม่มีคนเดินผ่านด้วยซ้ำยกเว้นแต่ว่าจะตามรีวิวมาแล้วกรูกันเข้าไปในนั้นเพราะร้านอื่นกลับเงียบเหงามาก 

เอาเถอะ...ถึงข้างนอกจะดูเงียบก็เถอะแต่พอไปนั่งในร้านก็คงได้ทานของอร่อยแล้ว ฉันคิดแบบนั้นก่อนจะเดินเข้าไปสั่งพายกับโกโก้ร้อนมาแล้วนั่งอยู่ริมสุดพร้อมกับหยิบหนังสือออกมานั่งอ่านรอ แต่ก็ต้องเหลือบสายตาไปมองเมื่อเห็นแจ้งเตือนจากโทรศัพท์และต้องกดรับสายอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

(ทำไมถึงไม่พูดอะไร เธอเป็นอะไรรึเปล่า) 

โอ๊ยให้ตายสิอยากจะบ้าตายจริงๆ 

"เปล่าค่ะ มีอะไรคะถ้าไม่มีหนูจะวางสายแล้วนะ" 

(ดูแลตัวเองดีๆด้วย) 

"หนูโตแล้วนะคะเลิกทำเหมือนหนูเป็นเด็กสักที" 

(ฉันไม่ได้หมายความว่าเธอเป็นเด็กทำอะไรไม่ได้ ฉันแค่พูดเตือนเพราะเป็นห่วงในเมื่อเธอก็รู้ดีว่าเพราะอะไร) 

"คงไม่มีอะไรที่ไหนเขาบุกเข้ามาในร้านคาเฟ่กันโต้งๆหรอกค่ะ" 

(ไม่ว่าจะที่ไหนก็ต้องระวังเสมอ เธอไม่เข้าใจเหรอว่าอันตรายมันมีอยู่ทุกที่) 

"เข้าใจค่ะ แต่ไม่เข้าใจว่าจะระแวงอะไรขนาดนั้นแบบนี้ก็ไม่ต้องออกไปไหนกันสักทีน่ะสิคะ" 

(ทำไมเธอถึงเถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้นะ) 

"หนูเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว" 

(แล้วเมื่อไหร่จะเลิก) 

"แล้วหนูพูดอะไรผิด หนูก็เข้าใจแล้วไงว่าบอสเป็นห่วงให้ระวังตัวเยอะๆแต่ถ้าจะระแวงขนาดนั้นก็ขังไว้แต่แรกเลยไม่ดีกว่าเหรอ" 

(นี่เธอเถียงเหรอ) 

"หนูไม่ได้เถียง" 

(เห็นชัดๆว่าเธอเถียงกับประชดอยู่ ทำไมถึงได้ดื้ออยู่วันยันค่ำขนาดนี้) 

"แค่นี้นะคะอาหารมาแล้วค่ะ" 

(ตัวเล็ก---) 

ฉันตัดสายเขาทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์แล้วนั่งเท้าคางมองข้างนอก คงไม่ใช่ว่าโทรไปถามอลันแล้วขับรถตามมาที่นี่หรอกนะถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้เป็นใครใหญ่มาจากไหนฉันจะด่าให้เละเลย 

พายแอปเปิ้ลตรงหน้าดูน่าสนใจกว่าการคิดถึงเขาตอนนี้เสียอีก ถ้าหากว่าชีวิตมีแค่กินของที่ชอบกับออกไปใช้เงินไปวันๆคงดีไม่น้อย ทำไมชีวิตฉันต้องมีแต่เรื่องวุ่นวายด้วยนะเห็นฉันเป็นของเล่นให้พระเจ้าคอยเล่นสนุกอยู่รึไง 

ให้ตายสิพอกินอิ่มก็อยากจะลุกออกไปเดินเล่นมากกว่านั่งอยู่ในร้านเสียงั้นทั้งที่กะว่าจะมานั่งอ่านหนังสือแท้ๆแต่ออกไปเดินเล่นที่อื่นแล้วค่อยวนกลับมาจุดนัดพบก็คงได้แหละมั้ง แม้จะไม่ชำนาญทางมากแต่ถ้าหากไม่เลี้ยวไปเลี้ยวมาจนงงมันก็คงไม่หลงหรอก 

ข้างนอกเหมือนจะมีร้านเล็กๆอยู่ไม่กี่ร้านแต่ดูเงียบและไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรผ่านไปมาสักเท่าไหร่ จะว่าไปแล้วก็เปลี่ยวใช่เล่นเลยถ้าเกิดเลี้ยวเข้าตามตรอกซอยต่างๆไปแล้วโดนฉุดคงไม่ใช่เรื่องแปลกใจอะไร 

"ขอซอฟต์ครีมสายรุ้งหนึ่งที่ค่ะ" 

ฉันยืนอยู่ข้างหน้าร้านซอฟต์ครีมด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้นเล็กน้อย พอได้ออกมาข้างนอกแบบนี้คนเดียวมันก็รู้สึกเปิดโลกไม่น้อยเลย ถึงจะน่ากลัวเพราะไม่รู้เส้นทางแต่ถ้าไม่ได้เดินไปไหนไกลแล้วรอคุณอลันมารับก็คงไม่มีปัญหา 

ฉันจ่ายเงินให้ก่อนจะได้รับซอฟต์ครีมสีรุ้งมาละเลียดชิมแล้วเดินย่อยพายแอปเปิ้ลที่กินเข้าไปเรื่อยๆก่อนจะสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนหลบอยู่ในซอกอยู่ เป็นพวกโฮมเลสรึเปล่านะ?  

ฉันเดินต่อไปเรื่อยๆเพราะมันเป็นทางยาว แค่ไม่เลี้ยวยังไงก็ไม่หลงชัวร์ๆ แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่รู้คือถึงจะหมดฤดูหนาวไปแล้วแต่ยังไงก็ถือว่าเป็นอากาศเย็นอยู่ดี ฉันเป็นคนขี้ร้อนแต่ขี้หนาวในเวลาเดียวกันดังนั้นตอนนี้ก็เลยรู้สึกว่าหนาวมากเพราะไม่ชินกับสภาพอากาศที่นี่สักที 

"ดูดวงมั้ยจ๊ะ" 

ชวนกันแบบนี้เลยเหรอ?! 

ฉันมองหญิงชราที่แต่งตัวแปลกนั่งอยู่กับโต๊ะที่กางเอาไว้แล้วมีพวกไพ่กับลูกแก้วที่เหมือนพวกแม่หมอจะต้องมีเสมอเวลาดูในหนัง ถึงจะพูดว่าโลกใบนี้มีพลังวิเศษก็เถอะแต่ว่าจะรู้ได้ไงว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า คนแบบนี้มีตั้งเยอะนี่ที่ชอบอ้างว่าตัวเองมีเซ้นส์แล้วทำมาหากินจากความงมงายของคนอื่นน่ะ 

"เอ่อ ไม่ล่ะค่ะ" 

"จะย้ายไปที่อื่นแล้วล่ะ วันนี้เลยดูฟรีเป็นกรณีพิ---" 

"ลองดูก็ได้ค่ะ" 

ฉันนี่มันเห็นแก่คำว่าฟรีจริงๆฉันกุมขมับมองหญิงแก่ที่นั่งกอดอกมองฉันที่ตอบรับทันทีที่เธอพูดว่าฟรี 

"แฮะๆ แบบว่าลองดูก็ไม่เสียหายอะไรน่ะค่ะ" 

"มนุษย์เราก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะไม่เชื่อก็เลยไม่อยากเสียเงินโดยใช่เหตุแต่ถ้าบอกว่าฟรีถ้าลองดูก็รู้สึกไม่ได้เสียหายอะไร" 

"แฮะๆ" 

"อยากจะดูเรื่องอะไรเป็นพิเศษล่ะ" 

"เอ่อ...ก็ชีวิตทั่วๆไปน่ะค่ะ" 

"อืม..."เธอยื่นมือมาจับแขนฉัน นี่อย่าบอกนะว่าพวกไพ่กับลูกแก้วนี่เป็นแค่พร๊อบจริงๆน่ะ ไม่ได้มีไว้ใช้เลยเหรอ 

"ดูเหมือนว่าชีวิตจะวุ่นวายมากเลยสินะ เป็นคนที่ดวงแย่จริงๆเลย แต่ว่าเรื่องดีก็ใช่ว่าไม่มี" 

"เรื่องอะไรเหรอคะ" 

"มีแววว่าจะรวยนะเนี่ย" 

งานยังไม่มีทำจะเอาเงินที่ไหนมารวยกัน... 

"แค่นี้เหรอคะ" 

"ดูฟรีก็ได้แค่นี้แหละ" 

ได้แค่นี้งั้นเหรอ เอาแค่นี้ก็ได้ยังไงก็ไม่ได้คิดจะดูต่ออยู่แล้ว 

"ขอบคุณนะคะ ยังไงก็รับไว้หน่อยแล้วกันค่ะถือว่าเป็นค่าเสียเวลา"ฉันวางเงินเท่าราคาที่เขาเขียนเอาไว้แม้จริงๆแทบจะไม่ได้อะไรเลยก็ตามแต่ก็ไม่คิดจะถามไปมากกว่านี้ ฉันไม่ต้องการเชื่อในสิ่งที่เป็นแค่ลมปากของคนหรือแม้กระทั่งความคาดหวังของตัวเอง ยิ่งคิดหรือเฝ้ารอก็มีแต่กังวลเสียเปล่า 

"นี่แม่หนู" 

"อะไรเหรอคะ"ฉันเงยหน้าขึ้นมามองหลังจากเก็บกระเป๋าเงิน 

"เจ็บป่วยง่ายร่างกายอ่อนแอแบบนี้ระวังตายง่ายล่ะ" เธอขมวดคิ้วแล้วตอบด้วยใบหน้าที่ดูตึงเครียด 

ทำหน้าซะเครียดเชียวนึกว่าเรื่องอะไรซะอีก ฉันหัวเราะ 

"หนูไม่กลัวตายหรอกค่ะ" 

"หนูกลัวไม่ตายมากกว่า" 

. 

. 

ฉันว่าแล้วเชียวว่าขากลับมันต้องมีอะไรทะแม่งแน่ๆ... 

"วันนี้เธอสนุกมากมั้ย" 

โอ๊ยให้ตายสิ... 

ฉันกุมขมับเมื่อเห็นว่ารถที่มาจอดรับฉันมันคือทะเบียนที่คุ้นเคยและคนที่ลงมาจากรถก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคนที่เถียงกับเธอไปเมื่อบ่ายที่ผ่านมา 

"ก็สนุกดีค่ะ พอไม่มีบอสก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยเพราะว่าถ้าต้องเที่ยวกับบอสคงจะน่าเบื่อน่าดู" 

"ขึ้นรถ"เขาดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีเมื่อได้ยินแบบนั้น 

"เธออารมณ์ดีมากสินะที่ไม่มีฉัน" 

"ค่ะ ประมาณนั้น" 

"เด็กดื้อ"เขาสบถอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะรถไปท่ามกลางความเงียบไม่มีทั้งเสียงพูดคุยหรือเพลง ฉันจึงมองข้างทางก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นมาสคอตยืนอยู่หน้าร้านอาหารและฝูงคนที่กำลังต่อแถวกันยาวเหยียด 

"เด็กดื้อ" 

พูดซ้ำทำไมน่ะ? 

ฉันหาวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาปรับแสงลดลงก่อนจะเลื่อนดูพวกรูปภาพที่ถ่ายมา 

"คราวหลังก็อย่ามาขอฉันพาไปไหนแล้วกัน"ฉันเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น 

"ทำไม เธอมีปัญหาอะไร" 

"หนูไม่เคยขอให้บอสพาไปไหนนอกจากบอสจูงหนูไปเองแล้วถามหนูว่าอยากไปไหนบ้าง หนูไม่เคยขอบอสเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าคะ" 

"ได้ คราวหลังฉันจะไม่พาเธอไปไหนอีก" 

"ไม่เป็นไรค่ะเพราะว่าคุณอลันเป็นคนขับรถที่นี่อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ" 

"เทเรซ่า" 

"ตายจริง ถ้าปัญหามันไม่ได้อยู่ที่หนูแต่อยู่ที่บอสก็ต้องจัดการตัวเองเองนะคะ---" 

เขาจอดรถข้างทางสนิท นี่อย่าบอกนะว่าอารมณ์หนักมากน่ะถึงขั้นต้องจอดรถเลย หรือว่าเขาจะหมดความอดทนกับฉันแล้วนะ ฉันคิดแบบนั้นก่อนจะสะดุ้งเมื่อเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันจนใบหน้าแทบจะชิดกัน เขาจะทำอะไรน่ะ?! 

"หึ"เขายิ้มมุมปากทันที่ฉันผลักเขาออกอัตโนมัติก่อนที่เข็ดขัดนิรภัยจะถูกดึงออกมาเสียบกับตัวล็อก 

"เธอลืมคาดเข็มขัดน่ะ"เขากระซิบที่ข้างหู 

"ช่วยทำตัวเป็นเด็กดีด้วย อย่าเห็นว่าฉันใจดีแล้วจะดุเธอไม่เป็น" 

"เพราะไม่งั้นฉันจะ..." 

"จะอะไร" 

"จะโกรธแล้วก็เสียใจเอามากๆ" 

"หนูไม่ใช่เด็กสามขวบนะ" 

"ฉันแค่เป็นห่วงเธอเพราะเธอคือภรรยาตัวเล็กของฉันนี่ ฉันมีแค่เธอคนเดียวนะ" 

"ไม่ๆๆๆๆ หนูไม่ใช่ภรรยาคุณนะ!" 

"เธอเป็น" 

"หนูไม่ใช่!" 

"เธอได้ฉันแล้วทิ้งเหรอ?" 

"นั่นมันสมัยบอสเป็นหัวหน้ารีไวล์ต่างหาก!"ฉันปิดปากลงทันทีเมื่อรู้ว่าพูดอะไรออกไป 

"ก็รู้นี่ว่าฉันเป็นใคร"เขาคลอเคลียอยู่บนคอฉันไม่หยุด"แต่ก็นะ เธอไม่ได้ชอบฉันตอนนี้นี่" 

"..." 

"ตัวก็แค่นี้ทำไมถึงทำตัวดื้อได้เก่งจังนะทั้งเถียงทั้งซน" เขาเปลี่ยนเรื่องแล้วบ่นฉันต่อ 

"หนูไม่เคยซน" 

"แต่ก่อนเธอซนมากเลยนี่เดี๋ยวนี้ไม่ซนแล้วล่ะ" 

นิ้วเรียวยาวแตะบนปากฉันเหมือนกับกำลังหยอกเล่นแล้วเลิกคิ้วขึ้นถามด้วยความสนใจ 

"หนูเป็นเด็กดีเสมอมาต่างหาก!"    

"เป็นแบบนั้นหรอกเหรอ"เขาลูบแก้มเบาๆแล้วจูบที่หน้าผากฉันก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงมาอยูปลายจมูก 

"เธอดื้อมากต่างหากแต่ที่เดี๋ยวนี้ไม่ซนเลยน่ะเรื่องจริง" 

"ก็หนูโตแล้วนะ!" 

"แบบนั้นก็แย่เลยสิ" 

อะไรอีกล่ะเนี่ย... 

บอสขยับตัวมาให้ถนัดขึ้นคว้าข้อมือฉันขึ้นมาวางบนกลางอกที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองเม็ดบนแล้วค่อยๆลากลงมาจนถึงเข็มขัดหนังสีดำ หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆและรู้สึกว่าแอร์ในรถนั้นร้อนมากเหมือนกับไม่ได้เปิด มือฉันที่ถูกจับให้จ่ออยู่บนหัวเข็มขัดพยายามสลัดออกจากเขาแต่บอสก็จับไม่ให้ขยับไปไหนเลยพร้อมกับยิ้มออกมา 

"ถ้าเธอโตจนไม่ซนแล้วฉันจะทำยังไง" 

"ถ้าเป็นแบบนั้นแล้วใครจะมาซนบนร่างกายฉันล่ะ" 

-------------------------

Talk with writer

คือว่าไม่แน่ใจว่ามีคนอ่านข้ามตอนหรือเราคิดไปเองเพราะเราเห็นยอดวิวของตอนที่48น้อยกว่าตอนที่49แล้วตอนนั้นเราลงตอนที่48ช่วงกลางวันเลยคิดว่าทุกคนอาจจะไม่เห็นแล้วเผลอข้ามไปอ่านตอนที่49หรือเปล่า บางคนอาจจะอ่านแล้วแต่บางคนอาจจะยังแวะไปอ่านกันได้นะคะเพราะมีแฟลชแบล็กพี่รีไวล์ด้วย ยังไงก็ตามขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่มาถึงตอนนี้นะคับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #283 zingerjj (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 3 มีนาคม 2564 / 02:13
    ปูเสื่อรอเลยอ๊าหกกกกกฟอฟ่วสรดฟฟหกด่าสว
    #283
    0
  2. #278 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:18
    รักเรื่องนี้มากเลยค่ะไรท์;-; อ่านวนอีกรอบแล้ว
    #278
    1
    • #278-1 Little_fg(จากตอนที่ 54)
      26 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:23
      แงงงน่ารัก🥺
      #278-1
  3. #277 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:46
    แงงงง เขินมาก🥺🥺🥺 น่ารักมากเลยค่ะไรท์ ชอบเรื่องนี้มาก รอตลอดเลยนะคะ ร้ากก
    #277
    0
  4. #276 Palini145O (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:12

    กรี้ดได้ไหมมมมมมไม่ไหวเเล้ววววว!!!เขิลไม่ไหวเเบบไม่ไหวเเล้วจริงๆ ถึงบางคนจะข้ามตอนเเต่หนูอ่านทุกตอนเลยนะ! ไรท์เขียนต่อไปนะคะ❤️

    #276
    1
    • #276-1 Little_fg(จากตอนที่ 54)
      24 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:58
      ค้าบบบบ
      #276-1