end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 52 : Chapter48:อาทิตย์อัสดงในตอนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

Chapter48:อาทิตย์อัสดงในตอนนั้น

Call of silence - hiroyuki sawano

(เปิดฟังและอ่านคำแปลเพื่ออรรถรสในการรับชมกับเข้าใจความรู้สึกของตัวละครกันได้นะคับ)

.

.

ตอนนั้นเป็นเวลาเย็นแล้ว…

ในภาพจำของเขามีเด็กสาวคนหนึ่งที่ผมยาวดำออกน้ำตาลกำลังส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้ราวกับว่าคนที่ถูกมองอย่างเขานั้นสำคัญกับเธอมากแค่ไหน

“จริงด้วยค่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้วงั้นแต่งงานกันเลยมั้ยคะถ้าจะตัวติดกันขนาดนี้" 

“อืม...หรือจะแต่งเลยดี” 

ดวงตากลมโตที่สั่นระริกมองมาและใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อนขึ้นเรื่อยๆราวกับคาดหวังในตัวเขานั้นทำให้เขารู้สึกผิด

"...ฉันพูดเล่นน่ะ” 

 “อ้าว..."  

“กลับกันเถอะเย็นมากแล้ว” 

ใบหน้าที่แสดงถึงความผิดหวังก่อนจะแสร้งกลับมาเป็นปกติเหมือนกับเข้าใจเหตุผลในตัวเขาแต่คงไม่ได้ชอบใจกับคำตอบนักเพราะคงไม่ตรงกับสิ่งที่เธอคาดหวังไว้นั้นวาดยิ้มกว้างส่งมาให้จนทำให้เขารู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก 

แล้วตอนนั้นเขาก็ตอบกลับไปว่า... 

“ไว้วันหลังเราค่อยมาพูดเรื่องนี้อีกรอบละกัน” 

“อีกรอบ?” 

“อืม อีกรอบ”  

พระอาทิตย์ที่กำลังตกดินกับท้องฟ้าสีส้มในตอนนั้นทำให้ภาพตรงหน้าเขาดูงดงามยิ่งกว่าเดิม แต่มันกลับดูเหงาและเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่เลือนรางแต่กลับเจ็บแปลบภายในใจแสนจะทรมานเหล่านั้นคงมากพอกันกับคนที่คาดหวังในตัวเขา 

"งั้น...หนูจะรอนะ" 

ทว่าก็ยังส่งยิ้มมาให้เขา…

เป็นรอยยิ้มที่งดงามแล้วอยากกล่าวขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง 

เป็นอาทิตย์อัสดงที่ดูเงียบเหงาและเหมือนกับเป็นฤดูหนาวที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ด้วยถ้อยคำสัญญาอันยาวนานตลอดไป 

. 

. 

เผลอหลับไปงั้นสินะ... 

ลีวานตื่นขึ้นมาจากความฝันลูบใบหน้าตัวเองก่อนจะสังเกตว่าแก้มตัวเองนั้นเปียกรวมถึงดวงตาที่ยังคงมีน้ำตาอยู่แต่ก็ปาดมันทิ้งก่อนจะมองเด็กสาวที่ยังคงหลับอยู่เขาจึงไม่คิดจะกวนก่อนจะลุกขึ้นหยิบของที่เคยคิดจะให้แต่ยังไม่กล้าที่จะให้มาใช้ซะเป็นเทียนหอมขึ้นมาจุดเผื่อว่าเธอจะหลับสบายขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแล้วสังเกตตาที่บวมแดงจากการร้องไห้จึงลุกขึ้นไปหาผ้าชุบน้ำอุ่นให้ 

"ฉันทำให้เธอเสียใจอีกแล้วเหรอ" 

"เหมือนจะเป็นฉันตลอดที่ทำให้เธอร้องไห้" 

"ฉันขอโทษ" 

. 

. 

กลิ่นคลุ้งของดอกคาโมมายกระจายไปทั่วห้อง ปลอกหมอนและกลิ่นผ้าห่มที่ไม่คุ้นเคยทำเอาคนที่เพิ่งตื่นขมวดคิ้วลืมตาขึ้นแต่ก็ยังมองอะไรไม่เห็นอยู่ดี มือเล็กดึงผ้าที่วางประกบอยู่บนตาออกเหมือนกับถูกใครบางคนประคบไว้ให้เพราะเธอร้องไห้อย่างหนักจนเจ็บตาไปหมด เมื่อกวาดสายตามองไปทั่วทั้งห้องถึงได้รับรู้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเองแต่ก็ยังนอนต่ออย่างหมดเรี่ยวแรงดึงผ้าห่มขึ้นจนมาจนถึงคอชำเลืองมองเทียนหอมที่ถูกจุดเอาไว้ข้างเตียงจึงมองหาเจ้าของห้องแต่ก็ไม่พบ 

เสียงน้ำจากฝักบัวทำเอาคนที่นอนอยู่รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ในห้องน้ำและคงกำลังอาบน้ำอยู่จึงรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกถ้าต้องเจอหน้าเขาจึงตัดสินใจจะลุกจากเตียงออกไปจากห้องนี้ คนตัวเล็กชะงักหยุดความคิดลงเมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดออกบ่งบอกว่าเขากำลังเดินออกมา ชายหนุ่มที่เห็นเธอตื่นก็เดินตรงเข้ามาทันที 

"ตื่นแล้วเหรอ" 

"ขอโทษที่มารบกวนค่ะเดี๋ยวจะกลับแล้ว" 

"เดี๋ยว"ลีวานกดไหล่คนร่างบางให้นั่งอยู่กับเตียงก่อนจะพูดเสียงเบา"อย่าไป" 

ไม่รู้เป็นเพราะใจอ่อนหรือเพราะความเหนื่อยจะพูดของเธอถึงทำให้เธอยอมนอนลงดีๆแล้วถอนหายใจออกมาเหมือนกับเธอปลงทุกอย่างแล้ว เธอไม่คิดจะไล่หรือหนีเขาแต่ก็ไม่สนใจเขาเช่นเดียวกัน จะเรียกว่าดีก็คงดีไม่มากเท่าไหร่ 

ลีวานปล่อยมือตัวเองจากไหล่เล็กแล้วรีบเปิดหาเสื้อใส่ทันทีที่รู้ตัวว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาหยิบเสื้อผ้าข้างนอกแต่ก็ยังไม่ได้ใส่เพราะมัวแต่คุยกับเด็กสาวไม่ให้ลุกไปไหน 

จะว่าไปทั้งๆที่อยู่ใกล้ในสภาพแบบนี้เธอก็ยังไม่รู้สึกอะไร สมกับเป็นคนที่ถ้าไม่ใช่คนที่ตัวเองสนใจก็ไม่คิดจะแยแสหรือชายตามองเลยสินะ ลีวานคอตกตัดพ้อที่ตัวเองไม่ได้ถูกสนใจแต่ก็รีบใส่เสื้อผ้าแต่โดยดีแล้วรีบออกไปหาคนตัวเล็กเขยิบขึ้นมาบนเตียงจนเธอต้องเขยิบตามทำให้เขามีพื้นที่พอที่จะนอนลงไปก่อนจะกดตัวอีกฝ่ายให้นอนลงมาไม่ลุกหนีไปไหน 

"นอนเถอะ แค่ขึ้นมานอนด้วยเพราะไม่อยากปวดหลังเฉยๆ" 

"นี่ห้องคุณ จะทำอะไรก็ทำ" 

"ฉันแค่ไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ" 

"จะทำอะไรหนูก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ" 

"ถ้างั้นกอดได้หรือไม่"ถึงจะถามแต่คนร่างหนาก็คว้าร่างเล็กนั้นเข้ามาก่อนได้คำตอบเสียแล้ว เทเรซ่าไม่มีท่าทีปฏิเสธหรือไล่เขา เธอเฉยชากับทุกสิ่งราวกับไม่มีความรู้สึกอีกแล้ว 

"ทำไมถึงยอมให้กอดล่ะ" 

"เพราะว่าแค่กอดใครก็ทำได้" 

"แล้วถ้าไม่ใช่แค่นั้นล่ะ?"ร่างกำยำก้มมองคนตัวเล็กที่ถูกกอดจมอก 

"คุณไม่ทำหรอก" 

"ทำไมถึงคิดว่าไม่ทำ" 

"เพราะคุณคงไม่อยากถูกรำคาญไปมากกว่านี้ บอสรู้ตัวเองดีดังนั้นคุณจะไม่ล้ำเส้นไปมากกว่านี้" 

"ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอรำคาญฉันมากแค่ไหน" 

ลีวานเกี่ยวสร้อยสีเงินที่ถูกห้อยด้วยแหวนวงใหญ่กว่าขนาดนิ้วเจ้าของขึ้นมามองหน้าหญิงสาวที่เริ่มจะแสดงสีหน้าขึ้นมาบ้างนิดหน่อยเหมือนกับอ่อนไหวเวลาเห็นแหวนวงนั้น 

"ไม่รักแล้ว" 

"เธอใจร้ายแต่ฉันเห็นแก่ตัวเธอก็รู้" 

มือหนาเลื่อนไปจับที่ข้อมือเล็กสวมแหวนนิ้วนางข้างซ้ายเอาไว้ตลอดเวลาขึ้นมาจูบ เทเรซ่าจึงชูนิ้วกลางขึ้นมาด่าเขา ลีวานหลุดขำออกมาเพราะเหมือนเธอคงจะเอือมกับเขามากจนถึงขั้นไม่อยากปริปากพูดเลยทีเดียว 

"ไล่ฉันสิเทเรซ่า" 

"ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว" 

"ถ้าเกิดเธอไล่ครั้งนี้ฉันจะไปจากเธอแล้วจริงๆ" 

"แล้วเป็นบ้าอะไรเดี๋ยวก็รั้งแล้วก็มาขอให้ไล่ เป็นบ้าเหรอ" 

"คงเป็นแบบนั้น" 

"จะไปไหนก็ไป" 

"เพราะเธอเป็นแบบนี้แล้วฉันจะเลิกเห็นแก่ตัวได้ยังไง เธอกำลังตามใจฉันจนเสียคนนี่" 

ลีวานรู้ดีว่าประโยคที่เธอไล่เขามันคือความลังเลถึงพูดออกมาแบบนี้ จะอยู่ตรงนี้ก็ได้จะไปทางไหนก็เชิญ แล้วเขาก็คงเลือกที่จะอยู่ตรงนี้ให้เธอรู้สึกอึดอัดอยู่ดีกับความเห็นแก่ตัวของเขา 

แต่ว่า...เธอก็เหมือนกันเทเรซ่า เธอกำลังลังเลถึงทำแบบนี้ แล้วนี่คือโอกาสของเขาแล้วที่จะทำให้เธอเลือกเขา 

"เพราะงั้นคืนนี้และหลังจากนี้ไปเธอจะไม่ถูกฉันปล่อยไปไหนอีก" 

เทเรซ่าสะดุ้งเมื่อหน้าผากถูกคนเห็นแก่ตัวและฉวยโอกาสจูบลงเบาๆ ลีวานมองเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความสั่นคลอนราวกับกำลังลังเลที่จะต้องเลือกว่าหลังจากนี้ควรจะเป็นอย่างไร นิ้วเรียวแตะริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันตอนที่ชอบคิดอะไรอยู่ในใจก่อนที่เจ้าของร่างที่ถูกสัมผัสนั้นจะขมวดคิ้วเหมือนรู้ว่ากำลังจะถูกทำอะไร 

"ฉันไม่จูบเธอหรอก"ลีวานลูบหัวอย่างอ่อนโยนตอบกลับไปให้อีกฝ่ายสบายใจ 

"ถ้าจะจูบก็มาจูบเองเหมือนอย่างที่เคย" 

"แต่คงไม่มีอะไรแบบนั้นสินะ" 

ผู้ชายคนนี้นี่มัน... 

เทเรซ่าขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม ยิ่งรู้ว่าเขายิ่งจำได้แบบนี้ทำให้เธอต้องยิ่งยอมรับว่าเขาคือหัวหน้ารีไวล์ที่กำลังถูกเธอทำร้ายจิตใจ แต่ที่น่าหงุดหงิดไปยิ่งกว่านั้นคือการจำเรื่องไม่เป็นเรื่องต่างหาก 

"ยังไงก็ตามฉันคาดหวังอยู่" 

"รักฉันเทเรซ่า" 

"ฉันมีแค่เธอตลอดเสมอมา มีแค่เธอคนเดียวมาตลอด" 

"ภาพจำของเธออาจจะเป็นหัวหน้ารีไวล์แต่ฉันไม่สนอีกแล้วว่าจะถูกมองแบบนั้นหรือไม่ เพราะแม้แต่ฉันในตอนนี้ยังชอบแม้เธอจะไม่ได้ใจดีเหมือนเมื่อก่อนเลย" 

"ผมประบ่าอาจจะไม่คุ้นตาเท่าผมยาวที่ถักเปียหรือนิสัยเธอจะเย็นชาไม่เหมือนกับแต่ก่อนที่เอาแต่เข้าหาฉันก็ไม่เป็นไร จะแบบไหนฉันก็ชอบเธอ" 

"ฉันตอนนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนเหมือนกัน ถ้าจะต้องเป็นฝ่ายไล่ตามฉันก็โอเคกับมัน มันไม่เป็นไร" 

"เพราะงั้นอย่าไม่รักฉันเลย" 

หัวใจ... 

ค่อยๆเต้นแรงขึ้นแล้ว... 

"แล้วถ้าถึงตอนนั้นแล้วยังไม่รักล่ะ" 

"ไม่เป็นไร ต่อให้ชั่วชีวิตจะย่ำอยู่กับที่มันก็ไม่เป็นไร" 

"ไม่มีใครไล่ตามไปทั้งชีวิตได้หรอก" 

"มันไม่มีหรอก"เขาเอ่ยปาก"แต่ถ้ายังรักไปตลอดชีวิตมันก็อีกเรื่อง" 

"คุณมัน...น่ารำคาญ" 

"ฉันน่ารำคาญหรือเพราะมันกวนใจเธอ เธอถึงได้บอกแบบนั้น" 

มือเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่นลีวานจึงหัวเราะออกมา เธอกำลังคิดว่าเขาบ้ามากที่เป็นไอ้คนยอมไปทุกเรื่องเพื่อคนคนเดียวได้ถึงขนาดนี้ นี่มันบ้าชัดๆทำไมถึงได้บ้าขนาดนี้นะ 

"ฉันยังทำอาหารเป็นเหมือนเดิม ถ้าเธอต้องการก็แค่บอกฉัน" 

"หนูต้องการให้คุณออกไปจากตัวหนู" 

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"ลีวานรัดเธอแน่นขึ้นเกาะเธอเหมือนกับกลัวอีกคนจะหนีไปไหนแล้วยิ้มออกมา 

"เพราะเธอทำให้ฉันคิดถึงเรื่องนี้เธอต้องรับผิดชอบสิ" 

"จัดการตัวเองสิคะ แล้วหนูก็ไม่ได้ขอให้มาคิดถึงด้วย" 

"ฉันอยากใช้ชีวิตหลังจากนี้กับเธอ" 

เทเรซ่าที่พยายามข่มตาหลับลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ตัดสินใจหลับตาแล้วฟังเงียบๆไม่คิดจะปริปากพูดอะไรออกมา 

"อยากใช้ไปตลอดชีวิตเพื่อทดแทนที่เมื่อก่อนไม่อาจเป็นแบบนั้นได้" 

"เทเรซ่า แค่เธอคนเดียวที่ฉันจะเป็นทาสเธอ" 

"ทุกอย่างที่เธอขอฉันจะให้แต่อย่าขอให้ฉันไม่รักหรือออกไปจากชีวิตแบบนั้นเลยนะ" 

"ทุกอย่างเป็นของเธอจากนี้เป็นต้นไป อยู่กับฉัน" 

"จะนอน" 

ลีวานเงียบลงเมื่อถูกอีกฝ่ายกดเสียงต่ำใส่ เขาหงอยลงเล็กน้อยก่อนจะพบแก้มและใบหูที่แดงแล้วยิ้มออกมา 

แบบนั้นแหละ... 

จะทำทุกอย่างให้เธอกลับมาให้ได้ 

"พรุ่งนี้ฉันไม่มีงานอะไรเลย เธอก็ไม่มี" 

"อะไร" 

"เรามาอยู่ในห้องนี้ด้วยกันทั้งวันได้มั้ย" 

เทเรซ่าลืมตาขึ้นมาทันทีเมื่อถูกถามอะไรแบบนั้น 

"ฉันหมายถึงฉันแค่อยากมีเธอมันสายตาตลอดเวลา ไม่ได้หมายถึงอะไรแบบนั้น" 

"ฉันเห็นแก่ตัวเทเรซ่า มันอาจจะฟังดูน่ารำคาญแต่ฉันไม่อยากให้เธอห่างฉันไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียว" 

"อย่าทำแบบนั้นอีกแล้วอย่าบอกว่าจะไม่รักฉัน ฉันเสียใจ" 

เทเรซ่าใจอ่อนจนแทบไม่อยากจะทำเป็นเข้มหรือผละกไสเขาอีกแล้ว เธอต้องตัดสินใจสักทีว่าเธอควรจะทำยังไง 

ต้องเลือกแล้ว... 

จะย่ำอยู่กับอดีตก็ไม่ดีจะรักอีกคนเพราะแค่สงสารก็ไม่ได้ เธอต้องเลือกที่จะละวางอดีตแล้วยอมรับเขาที่เกิดมาใหม่เหมือนกับเพื่อมาเจอเธออีกครั้ง แม้ความรู้สึกจะแตกต่างกันแต่เธอควรจะเปิดใจมากกว่ารักเขากลับเพราะสงสาร 

เลือกแล้ว... 

เธอเลือกแล้ว... 

จริงอยู่ที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้รู้ว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปอันไหนดีกว่าแต่เธอมั่นใจว่านี่คือสิ่งที่ดีสุดสำหรับเธอและเขา 

มันอาจจะยังยากสำหรับเธอและใจยังติดค้างกับความรู้สึกที่หลงเหลือแต่มันจะไม่เป็นไร... 

หัวใจมันบีบรัดแน่น... 

เธอจะทำมันได้ใช่เปล่านะ? 

"ทำไมถึงเงียบล่ะ" 

"แค่คิดว่า...คุณพูดมาก" 

"แค่กับเธอ" 

"ฉันพูดมากแค่กับเธอ ตามใจแค่เธอ แค่เธอเท่านั้นสำหรับทุกอย่างของฉัน" 

"ใครสอนให้คุณเป็นคนแบบนี้" 

"ไม่มีหรอก แค่อยากเป็นแบบนี้" 

"น่ารำคาญ..." 

น่ารำคาญจริงๆหัวใจที่เริ่มจะเต้นแรงเนี่ย... 

. 

. 

กลิ่นนี้...ยังไม่คุ้นเคยเลย 

แม้ควรจะชินเพราะกลิ่นนี้อยู่มาทั้งคืนแล้วแต่ไม่ว่าจะกลิ่นจากเทียนหอมคาโมมาย กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่ใช้คนละอย่างกันกับของเธอ กลิ่นสบู่ที่แตกต่างจากที่เธอใช้ก็ยิ่งทำให้เธอรับรู้ว่าเธอยังคงถูกนอนกอดแบบนี้มาตลอดทั้งคืนจนกระทั่งถึงรุ่งเช้าโดยที่เขาไม่คิดจะปล่อยเลยแม้เพียงแค่ขยับแขนแกร่งก็ขยับตามราวกับเจ้าตัวตื่นอยู่ตลอดเวลาคอยรั้งเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไป 

เป็นคนตื่นยากงั้นเหรอ? 

เทเรซ่าสะกิดเรียกจิ้มแก้มเขาด้วยความสงสัยเพราะขนาดเธอขยับเขาก็ไม่มีทีท่าดูเหมือนว่าจะตื่นนอกจากแขนที่กำชับเธอแน่นตลอดเวลาเหมือนกับติดตั้งเอาไว้ว่าหากเธอขยับให้รั้งเธอกลับมาทันที แต่หลับลึกแบบนี้ดูจะน่าอิจฉาไปหน่อยเพราะเธอไม่สามารถจะทำแบบเขาได้ 

"งานอดิเรกของเธอคือการมองหน้าคนที่หลับอยู่เหรอ" 

ลีวานลืมตาขึ้นเหมือนกับรู้ว่ากำลังถูกจ้องอยู่ เทเรซ่ารู้สึกเดจาวูกับเหตุการณ์นี้เพราะเมื่อก่อนก็เคยเกิดเรื่องทำนองนี้ขึ้น 

"อยากกินอะไรเป็นมื้อเช้า" 

"อะ..อะไรก็ได้" 

"ได้ จะลองดูว่าอะไรก็ได้สำหรับฉันจะถูกใจเธอรึเปล่า" 

นี่มันบ้าชัดๆ... 

ตอนอยู่กับหัวหน้ารีไวล์ก็โดนตามใจจนเสียคน ตอนนี้เหมือนจะยิ่งหนักกว่าเดิมอีก 

"นอนต่อไปเถอะ เดี๋ยวจะมาปลุกตอนเสร็จ" 

เขาลูบหัวเธอด้วยความอ่อนโยนจนกระทั่งเธอเริ่มจะหลับลงอีกรอบ 

หลังจากวันนี้มันจะดีขึ้นใช่มั้ย... 

เทเรซ่าจะไม่หนีหรือไล่เขาไปไหนอีกแล้วใช่หรือเปล่า? 

เขาจับเส้นผมที่สั้นเหลืออยู่แค่ประบ่าจากที่ยาวจนถึงกลางคอขึ้นมาเล่นแล้วยิ้มออกมา แม้จะเปลี่ยนไปแต่เธอก็ยังคงดูน่ารักไม่เปลี่ยน แม้จะเย็นชาหรือผลักไสด้วยถ้อยคำใจร้ายไม่เหมือนเมื่อก่อนแต่เธอก็ยังคงใส่ใจเขาอยู่ดีถึงได้มีชามาฝากเขา เคยส่งรอยยิ้มและความเป็นห่วงยามที่เขาป่วยและมักจะเกรงใจเขาอยู่เสมอเพราะไม่อยากสร้างความเดือดร้อน แม้แต่ตอนนี้ที่เคยบอกจะไม่สนใจก็ไม่คิดจะผลักเขาไปไหนอีก 

"ดูเธอเข้าสิ" ตาคมสีฟ้าจดจ่ออยู่บนใบหน้าเนียนที่เพิ่งหลับไปก่อนจะจูบที่หน้าผากอย่างรักใคร่

"เธอยังเป็นเด็กดีของฉันตลอดมาเสมอเลย" 

ต่อให้ลืมก็จะรักเธอใหม่อีกครัั้ง

ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็จะเอาเธอกลับคืนมาแม้ต้องเกิดใหม่อีกกี่ครั้งก็ตาม

--------------------------------

Talk with writer

เบาหัวขึ้นหน่อยมั้ยคะ ให้ตอนนี้บอสรับบทเป็นฝ่ายไล่ตามแทนแล้วนั่งเคลียร์บัญชีว่าไปสัญญาอะไรไว้บ้างแต่ยังต้องแอบมานั่งหงอยเพราะยังกลัวว่าจะผ่านไปได้ไม่ดี รับบทเป็นคนคลั่งรักหนึ่งอัตรา ช่วงนี้สิงทวิตค่ะแต่จริงๆก็เรสอ่านหนังสือแต่ถ้ามีอะไรมาก็ทักได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #272 Palini145O (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:45

    เขิลตัวบิด555555

    #272
    1
    • #272-1 Little_fg(จากตอนที่ 52)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:58
      5555555
      #272-1
  2. #270 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:56
    น่ารักมากเลยคับไรท์ㅠㅠ
    #270
    0
  3. #269 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:44
    แง รีบเข้ามาอ่านเลย🥺🥺
    #269
    1
    • #269-1 Little_fg(จากตอนที่ 52)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:55

      ขอบคุณคับบ
      #269-1
  4. #268 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:44
    แง รีบเข้ามาอ่านเลย🥺🥺
    #268
    0