end ss1 [FIC ATTACK ON TITAN] The Miracle of Destiny (Levi x Teresa) #คุณสามีของเทเรซ่า

ตอนที่ 50 : Chapter46:ความเอยความรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    8 ก.พ. 64

Chapter46:ความเอยความรัก

Chen, Baekhyun, Xiumin (EXO) – For You

เปิดรับชมและอ่านคำแปลเพื่ออรรถรสในการรับชมนะคะ

.

.

เพราะรู้ว่าเขาเป็นใครถึงได้รู้สึกผิดงั้นเหรอที่พูดแบบนั้นใส่ไป? 

ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าเขาคือใครฉันก็ยังใจร้ายใส่เขา... 

แต่มันทำไม่ได้จริงๆ... 

ฉันจะเลือกคนนี้ได้ยังไงในเมื่อทั้งชีวิตฉันผู้ชายคนเดียวที่ฉันเคยรักและอยู่ร่วมมาด้วยกันทั้งตอนทุกข์และสุขมาตลอดคือหัวหน้ารีไวล์ไม่ใช่เขาคนนี้ แม้จะมีใครมายืนยันให้ว่าลีวานคือหัวหน้ารีไวล์ฉันก็ไม่สามารถเลือกเขาได้ 

ทำไมฉันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้นะ? 

"เธอเลือกเขาตลอดไปไม่ได้หรอก" 

"เขาไม่ใช่ปัจจุบันเทเรซ่า สักวันเขาก็ต้องตายแล้วกลายเป็นฉันในตอนนี้ ฉันคือคนเดียวกันแล้วเธอจะจมอยู่กับอดีตเหรอ" 

"บอสชอบหนูเหรอคะ?"ฉันมองเขาด้วยความสงสัย"ทำไมบอสจะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนแทนหนูทั้งที่บอสเพิ่งจะรู้จักหนูเองด้วยซ้ำ อีกอย่างหนูไม่ได้จมปรักอยู่กับอดีตสักหน่อยในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตมันคือปัจจุบันของหนู จะยอมรับก็ได้ว่าหัวหน้ารีไวล์เป็นแค่อดีตแต่แล้วไงล่ะก็หนูรักเขาคนนั้นที่อยู่ในช่วงเวลานั้นไม่ใช่คุณในตอนนี้" 

ฉันเป็นบ้าไปแล้วจริงๆใช่มั้ย... 

สิ่งที่ฉันพูดออกไปคือสิ่งที่ฉันคิด แต่อีกใจนึงก็คิดว่าตัวเองช่างโง่เสียจริงที่กล้าที่จะพูดว่าไม่ได้จมปรักทั้งที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็ชัดแล้วว่าฉันนั้นไม่เดินหน้าไปไหนเลย แม้จะบอกกับตัวเองทุกวันว่าต้องกลับไปหาให้ได้แต่ก็รู้ว่าแทบเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งรู้ตัวมาตลอดว่าผู้ชายตรงหน้านั้นคล้ายกับใครในหัวฉันก็ยุ่งเหยิงจนเหมือนจะเป็นบ้าเข้าไปทุกวัน 

ถ้าฉันไม่เจอเขาตั้งแต่แรกป่านนี้ฉันก็คงไม่เป็นแบบนี้... 

นี่ฉันคิดอะไรแบบนี้กับเขางั้นเหรอ? 

"แค่ไม่ได้ชื่อรีไวล์เธอก็ใจร้ายกับทุกคนแบบนี้รึเปล่า" 

แววตาเขาทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นคนใจร้ายอย่างที่ว่าจริงๆ ฉันกำลังทำให้คนอื่นเสียใจอย่างนั้นสินะ... 

"หรือเธอใจร้ายแค่กับฉัน?" 

"แต่ช่างมันเถอะ" 

"ฉันไม่จมปรักในอดีตเหมือนเธอหรอก ฉันไม่จำเป็นจะต้องมารักเธออีกครั้งก็ได้เพราะที่ฉันรู้สึกในตอนนี้มันก็คงเป็นแค่ความโหยหาจากความทรงจำในอดีต เชิญเธอรักตามที่ใจอยากเถอะ" 

"นี่คุณกำลังประชดงั้นเหรอ" 

"ฉันไม่ได้ประชดฉันพูดจริงๆ" 

"ถ้านั่นคือพูดจริงงั้นก็ดีแล้วอย่ามารักหรือรู้สึกอะไรกับหนูเพราะหนูไม่เลือกคุณ" 

จบแล้วใช่มั้ย นี่คือการตกลงแล้วจบบทสนทนากันแล้วใช่มั้ยนะ? 

แบบนี้แหละดีแล้ว... 

ดีแล้วแหละ... 

ความรักนี่มันช่างวุ่นวายเสียจริง

. 

. 

นี่ฉันป่วยหนักมาเกือบสัปดาห์แล้วสินะ 

เพราะเอาแต่เครียดและชอบออกไปเดินตากลมอยู่บ่อยครั้งแม้จะออกกำลังกายแต่ก็ช่างสรรหาทำแต่เรื่องให้ตัวเองเสียสุขภาพไปด้วยเลยเป็นแบบนี้สินะ ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมานี่ก็ผ่านมาไปเป็นเดือนแล้ว ฉันเริ่มกิจวัตรประจำวันเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผ่านมาและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่พูดไม่จากับเขาและฉันก็ผ่านมาได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร 

ไม่มีปัญหาอะไรล่ะ เห็นๆอยู่เพราะทำตัวแบบนี้เลยล้มป่วยไม่รู้ตัวเลย... 

ช่างเถอะเดี๋ยวก็คงหายเองแหละเหลืออะไรในตารางบ้างนะที่ยังไม่ได้ทำ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรแล้วนะถ้างั้นไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินก่อนก็แล้วกัน 

"เทเรซ่านี่เธอกินของพวกนี้อีกแล้วเหรอ" 

"อ๊ะ!อย่ายึดไปสิคะทำยังไงได้ล่ะมันอร่อยมากนะ" 

ฉันคว้ามันคืนมาจากมือของคุณซานิ จะเข้าครัวมาเวลาไหนเธอก็อยู่ในครัวตลอดเวลาเลย 

แต่ก็ไม่แปลกนี่เนอะสำหรับเธอ... 

"ถ้ากินบ่อยๆก็ขาดสารอาหารกันพอดีสิ" 

"แต่ว่าอย่างอื่นฉันก็กินนะคะ" 

"ไข้ก็ยังไม่ลดเลย ให้ฉันทำอะไรร้อนๆให้มั้ย" 

"จะรบกวนรึเปล่าคะ" 

"ไม่ล่ะเธออยากทานอะไรบ้างล่ะ" 

"ฉันอยากทานไข่ตุ๋นค่ะฉันชอบมากเลย" 

"เธออยากทำด้วยกันมั้ย" 

"อยากค่ะ!" 

ฉันลุกขึ้นอยากลองเข้าครัวด้วยตัวเองจนเก่งเป็นเหมือนเชฟได้บ้าง ถึงจะเคยทำมาแล้วแต่ก็อยากฝึกให้มากกว่านี้อีกจะได้อร่อยมากถึงมากที่สุด 

"ทำอะไรกันอยู่น่ะ" 

ฉันหันไปตามเสียงส้นสูงที่กระทบเป็นจังหวะลงกับพื้นเดินเข้ามาดึงเก้าอี้นั่งแล้วหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมาเปิดจิบกินมองมาทางพวกเราที่กำลังเตรียมของอยู่ 

"พวกเรากำลังทำไข่ตุ๋นอยู่ค่ะคุณเมอร์ซี่" 

เท่จัง แค่นั่งจิบเบียร์ยังเท่เลย... 

"เธอจะอยู่ในครัวทั้งวันรึไงซานิ งานการไม่ทำเหรอ" 

"ฉันทำเสร็จแล้วต่างหากไม่ได้ค้างงานสักหน่อย แล้วก็ที่กำลังทำอยู่น่ะทำให้คนป่วยต่างหากไม่ได้กินเองนะ" 

"ป่วยง่ายแล้วยังหายยากคงลำบากสินะ" 

"แฮะ...ลำบากมากเลยค่ะ" 

แต่ว่าถึงจะยังมีไข้อยู่และเจ็บคอมีน้ำมูกก็เถอะแต่เพราะเคยชินแล้วความลำบากที่เป็นอยู่เลยกลายเป็นเรื่องปกติแทนเสียอย่างนั้น เป็นความเคยชินที่ไม่ดีเลยแฮะ 

"ถึงจะกลัวเค็มแต่ถ้าใส่น้อยขนาดนี้มันจะจืดจนไม่อร่อยแทนนะ" 

"ขอโทษค่ะ ฉันกลัวตวงพลาดก็เลยใส่น้อยเกินไป" 

ฉันหันไปดูเธอตวงเพิ่มแล้วตีส่วนผสมเข้าด้วยกันอย่างเบามือ คนทำอาหารเก่งนี่ฉันชอบจังดูมีเสน่ห์มากเลยทั้งอาหารและคนที่ทำ 

พอเห็นแบบนี้แล้วคิดถึงหัวหน้ารีไวล์จัง... 

. 

. 

นั่นมันอะไรน่ะ... 

เขามองภาพตรงหน้าอย่างหงุดหงิดใจเมื่อเห็นหญิงสาวคนนั้นสามารถคุยเล่นกับคนอื่นได้อย่างปกติ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นแต่เขาก็ไม่นึกเหมือนกันว่าเธอจะสนิทกับคนอื่นได้มากขนาดนี้ ทั้งๆที่พวกนั้นกับเขาคือปัจจุบันแท้ๆแต่มีแค่เขาที่เธอเขี่ยทิ้งและเขาไม่ได้เพียงคนเดียวเนี่ยนะ 

ความทรงจำในแต่ละคืนที่เริ่มผุดขึ้นเป็นรูปเป็นร่างแม้จะไม่รู้เรื่องไปเสียทั้งหมดแต่ก็รู้ว่าใครเป็นใครบ้างทำให้เขาไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเธอเองก็คงรู้แต่ก็เลือกปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียม ทำไมทีกับเขาถึงผลักไสไล่แล้วทำไมกับคนอื่นเธอถึงยอมรับได้ล่ะ 

ไม่ยุติธรรม... 

ทำไมเธอถึงใจร้ายกับเขาแบบนี้? 

เธอทำได้ไงเทเรซ่าถึงคุยกับคนอื่นได้อย่างปกติยกเว้นกับเขา มันต่างกันตรงไหนในเมื่อเขาก็คือผู้ชายคนนั้น ทำไมกัน? 

"บอสครับเลิกงานแล้วเหรอครับ" 

อัลมัวร์ทักเขาอย่างเช่นเคยก่อนที่หญิงสาวจะชะงักไปเมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายคือใครก่อนจะหันกลับไปคุยกับเจฟต่อ ลีวานขมวดคิ้วไม่พอใจในตัวเธอและตัวเขาในเมื่อเขาบอกเองว่าเขาจะไม่สนใจเธอ เขาไม่จำเป็นจะต้องรักเธอก็ได้ในเมื่อเธอไม่ได้รักเขาแล้วทำไมเขาถึงต้องมาหงุดหงิดใจแบบนี้ 

"บอสครับ?" 

"หมอนั่นว่างงานเหรอถึงได้เดินชิวอยู่แบบนั้น" 

ลีวานชี้ไปยังเจฟที่ยืนคุยกับเทเรซ่าอยู่ถามอัลมัวร์อย่างไม่สบอารมณ์ 

"ก็เขาเป็นครูฝึกให้เทเรซ่าไม่ใช่เหรอครับ?" 

นั่นสินะ เขาถามอะไรของเขาล่ะเนี่ย 

ลีวานค่อยๆคลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมออกเมื่อเห็นว่าเจฟกำลังแยกไปทางอื่น เขาเองก็ควรไปได้แล้วเหมือนกันไม่จำเป็นต้องมายืนอยู่ตรงนี้หรอก 

"ฉันไปก่อนล่ะ" 

ลีวานบอกลาอัลมัวร์เดินไปทางเดียวกันกับเทเรซ่าเพราะต้องเดินไปทางเดียวกันถึงจะกลับห้องได้ เขาเหล่มองเธอสักพักหนึ่งก่อนจะเดินนำหน้าต่อไป เธอไม่ยุ่งกับเขาเขาก็ไม่จำเป็นต่องยุ่งกับเธอมันก็ถูกแล้วนี่ 

ก็ถูกแล้วนี่…

ขายาวเลี้ยวกลับอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาดึงประตูเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเปิดเข้าไปในห้องได้ เทเรซ่าหันกลับมาตวัดตามองเขาไม่พอใจว่าอยู่ๆเขาเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกก่อนจะทุบไหล่คนตัวโต 

"ฉันยอมแล้ว" 

"ทำไมเธอถึงไม่เลือกฉันทั้งที่ถ้าเธอเลือกฉันเธอก็ไม่ต้องเสียฉันไปอีก ฉันในตอนนี้ไม่ได้หายไปไหนให้เธอต้องตามหาอีกเธอควรจะเลือกฉันไม่ใช่มัน" 

"จะให้เป็นใครก็ได้จะมองเป็นแค่ตัวแทนก็ยอม แต่เลือกฉันซะ" 

เหมือนกับเขาเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ยอมทิ้งทุกสิ่งเพื่อทำยังไงก็ได้ให้เธอหันมามองเขาโดยไม่สนแล้วว่าจะถูกมองในฐานะไหนราวกับคนโง่ที่โงหัวจากเธอไม่ขึ้น เพราะอะไรกันทั้งที่พล่ามบอกกับตัวเองเสมอว่าความรู้สึกในตอนนี้เป็นเพียงแค่อดีตไม่ใช่ความรู้สึกจริงในปัจจุบันแล้วทำไมเขาถึงได้เป็นเอามากถึงขนาดนี้ 

วิ่งไล่ตามเหมือนกับคนบ้าเลย... 

เคยคิดบ้างมั้ยว่าเขาต้องรู้สึกยังไงทั้งที่รู้ว่าตัวเองคือใครแต่ทำได้เพียงแค่มองเธอที่รักเขาในอดีตแต่ไม่ยอมรับในตัวเขาที่เป็นปัจจุบัน 

"เป็นฉันไม่ได้เหรอ" 

เขาเอ่ยเสียงแผ่วจนอีกฝ่ายสายตาอ่อนลง เทเรซ่าเอื้อมไปแตะเส้นผมก่อนจะรู้สึกตัวแล้วหยุดการกระทำนั้นไว้  

"เป็นบ้าไปแล้วเหรอ" 

"บ้าไปแล้วรึไงถึงคิดจะเป็นใครก็ได้ขอแค่ให้อีกฝ่ายเขามองน่ะ นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ" 

"ถ้าไม่อยากเสียใจก็อย่ามายุ่งกับหนูสิ จะมาเป็นตัวแทนให้นี่บ้ารึเปล่าทั้งที่ก็ต้องรู้ว่าไม่ใช่ตัวเองที่ถูกเลือกแต่ถูกมองเป็นคนอื่นต่างหาก" 

"งั้นก็เลือกแค่ฉันสิ" 

เทเรซ่าถอนหายใจไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะดื้อด้านขนาดนี้ ทำไมถึงได้ยอมทำตัวเป็นคนจนตรอกยอมทุกอย่างเพื่อเธอขนาดนี้กัน 

แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เข้าใจเพราะเธอที่เคยทำทุกอย่างเพื่อคนที่ตัวเองรักแม้บางอย่างจะดูโง่แค่ไหนเธอก็ทำมันทำให้เธอเข้าใจเขาในตอนนี้แต่ว่า... 

แต่ว่าทำยังไงก็เลือกเขาแทนไม่ได้หรอก 

"เธอไม่คิดบ้างเหรอกว่าจะมาเป็นฉันในทุกวันนี้ฉันก็อาจจะรอเธอมานานแล้วก็ได้ถึงได้เกิดมาอีกครั้งเพื่อเจอเธอในโลกเดียวกันจะได้ไม่หายไปไหนจากเธออีก" 

"ฉันไม่ได้ไปไหนจากเธอแล้วมีแต่เธอต่างหากที่ไปจากฉัน" 

"แค่เธอเลือกฉันก็เหมือนเธอได้คนที่เธอรู้จักกลับคืนมาและยังได้ฉันที่เป็นปัจจุบันทำไมเธอถึงเลือกฉันไม่ได้ล่ะ" 

"ทำไมทีกับคนอื่นที่เธอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นใครเธอถึงยอมรับในตัวพวกเขาได้แต่กับฉันทำไมถึงไม่ได้กัน" 

"เธอจะใจร้ายกับฉันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนเทเรซ่า" 

เขาวางศีรษะลงบนไหล่เล็ก เทเรซ่าเหม่อมองรู้สึกเบื่อหน่ายกับความวุ่นวายนี้เต็มที ทำไมความรักของเธอถึงได้วุ่นวายเหลือเกิน 

เธอเองก็อยากก้าวไปข้างหน้าเหมือนกัน ถ้าหัวหน้ารีไวล์เป็นแค่อดีตแล้วคุณลีวานคือหัวหน้ารีไวล์ในปัจจุบันเธอก็ควรจะเลือกเขาแต่ว่าเธอก็ผูกพันกับเขาเหลือเกิน 

ไม่เคยอยากจะใจร้ายใส่ด้วยซ้ำแต่ก็ทำไปแล้ว... 

ทำไมเขาถึงต้องมารักคนอย่างเธอด้วยนะ? 

"ต้องเข้าไปอาบน้ำแล้ว..." 

จะหนีเขาไปอีกแล้วเหรอ... 

ช่างเถอะวันนี้เขาเอาแต่ใจมากเกินไปแล้ว ถึงพูดไปก็มีแต่ทำให้เธอลำบากใจเปล่าๆยังไงเธอก็ไม่เลือกเขาอยู่แล้วทำไมเขาจะต้องมาพร่ำเพ้อต่อหน้าเธอด้วยนะ 

"ถ้าขืนยังอยู่ใกล้อีกจะป่วยตามไปอีกคนถอยไปได้แล้วค่ะ" 

ยังไม่หายป่วยอีกงั้นเหรอ? 

"แต่ไม่ต้องมาเป็นห่วงหรอกค่ะแค่หวัดธรรมดาเดี๋ยวก็หาย" 

"แต่ฉันเป็นห่วง" 

"พอสักทีเถอะค่ะ ไม่ว่าจะหัวหน้ารีไวล์หรือว่าคุณลีวานหนูก็ไม่ต้องการในตอนนี้ทั้งนั้นปล่อยให้หนูอยู่กับตัวเองคนเดียวเถอะค่ะ---" 

เทเรซ่าเงียบลงเมื่อถูกเขาแตะที่หน้าผากไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยสักนิด แล้วเมื่อไหร่เธอจะหนีหน้าเขาได้สักทีทั่งที่ยืนอยู่หน้าห้องตัวเองแล้วแท้ๆแต่ก็ถูกเขารั้งเอาไว้ไม่ปล่อยไปไหนเลย 

"เธอไม่สบายมานานแล้วไม่ใช่เหรอ" 

"อย่ามายุ่งกับหนูจะได้มั้ยคะ!" 

ร่างเล็กผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มีแม้อีกฝ่ายจะไม่ขยับเลยก็ตาม ถึงแม้จะโดนทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขาก็ยังไม่ปล่อยเธอไปไหนและในที่สุดเธอก็หมดความอดทนกับเขา ทุกอย่างตรงหน้ารวมถึงในหัวมันหมกมุ่นแต่เรื่องความรักและผู้ชายเพียงคนเดียวจนใช้ชีวิตไปไหนไม่ได้สักทีทำให้เธอร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นและโมโหในตัวเอง คนตัวหนาเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยกมือขึ้นมาด้วยความเคยชินหวังจะปลอบเธอแต่เธอกลับปัดมือเขาทิ้งแล้วตบหน้าเขา

“ไม่ว่าจะใครตอนนี้หนูก็ไม่อยากยุ่งแล้ว!”

“ไม่รักแล้ว! ไม่รักทั้งคู่เลยไปได้แล้วไสหัวไปเลยเลิกมายุ่งสักที”

ไม่รักงั้นเหรอ…

ลีวานปล่อยเธอแต่โดยดีแล้วปล่อยให้เธอเข้าห้องปิดประตูอัดหน้าเขายืนค้างอยู่หน้าประตูห้องแววตาหลุบต่ำลงมองกับพื้นด้วยความผิดหวัง

ใจร้ายจัง... 

ไม่รักแล้วก็ได้ 

. 

. 

"ไม่กลับห้องตัวเองแต่มาหาฉันงั้นเหรอ" 

ชายหนุ่มมองเพื่อนตัวเองที่นั่งดื่มเหล้าอยู่บนโต๊ะในสภาพที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ลีวานหันกลับมามองเล็กน้อยก่อนจะกลับไปสนใจเหล้าในแก้วต่อ 

"เป็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้วนะ จะไม่เล่าอะไรเลยงั้นเหรอ" 

"เล่าไปก็ดูเพ้อเจ้อและน่ารำคาญเปล่าๆขนาดตัวฉันยังไม่ชอบเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้" 

"แล้วมันเรื่องอะไรกันล่ะ" 

"สมมุติว่านายคือผู้ชายคนหนึ่งแล้วเป็นคนรักของผู้หญิงคนนั้นแต่ผู้ชายคนนั้นเป็นคนจากอดีต เธอรักแค่คนในอดีตเพราะนั่นคือคนที่เธอเจอ ถึงแม้ต่อมาจะมาเจอตัวผู้ชายในปัจจุบันเธอก็ยังเลือกคนในอดีตอยู่ดี ถ้านายเป็นคนในปัจจุบันนายจะทำยังไง" 

"นั่นคือ...คำถามเหรอ?" 

เอ็ดเวิร์ดดูเหมือนจะอ้ำอึ้งไปเมื่อถูกถามคำถามชวนสับสน นี่คือเรื่องเครียดของเพื่อนเขางั้นเหรอ 

"มันยากนะลีวาน นี่คือเรื่องอะไรงั้นเหรอถึงได้ถามแบบนี้" 

"ก็นี่ไงเรื่องของฉัน" 

"แบบว่า...ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย" 

"ไม่ต้องเข้าใจมันทั้งหมดก็ได้ปวดหัวเปล่าๆ แค่ตอบคำถามฉันมาก็พอ" 

ลีวานเลือกที่จะไม่เล่า เขาไม่จำเป็นจะต้องขุดอดีตขึ้นมาเล่าให้ปนกับชีวิตปัจจุบันของคนอื่นเพราะแค่เขาคนเดียวก็รู้สึกวุ่นวายพอแล้ว 

"ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้นก็คงลำบากน่าดู แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นาในเมื่อที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นเขารู้จักคนอีกคนไม่ใช่คนในปัจจุบันคงจะต้องทำใจหน่อยนะ" 

"ต้องทำใจสินะ" 

"แต่ว่าก็ไม่ได้เห็นด้วยหรอกนะที่ผู้หญิงคนนั้นจะเลือกคนในอดีต ในเมื่อคนเราก็ต้องอยู่กับปัจจุบันไม่ใช่เหรอ" 

"ถึงแบบนั้นเราไปตัดสินแทนเธอไม่ได้หรอกนะ ในความทรงจำเธออาจจะมีเขาเป็นทั้งชีวิตก็ได้ไม่ใช่เขาในปัจจุบันที่เพิ่งรู้จักกัน" 

"ก็คำตอบที่นายอยากได้มันดูเหมือนไม่ใช่ให้ฉันบอกให้นายทำใจนี่ ฉันตอบไม่ถูกใจนายเหรอ" 

"..." 

"ก็ถ้านายมีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้วนายจะถามฉันทำไมล่ะ นี่เหมือนกับนายต้องการคนมายืนยันความคิดตัวเองเฉยๆเลยนะ ไม่ใช่ลึกๆนายก็ต้องการให้ฉันผสมโรงไปด้วยเหรอว่าเธอควรจะเลือกคนในตอนนี้ไม่ใช่คนในอดีต" 

"นายนี่มันน่ากลัวมากนะ" 

"แล้วยังไงต่อ เธอคิดไม่เหมือนผู้ชายคนนั้นสินะ" 

"อืม" 

"แล้วนายอยากทำยังไงต่อล่ะ" 

ไม่รู้เขาคิดผิดหรือเปล่าที่ถามลีวานออกไปเช่นนั้น คนตัวหนาวางแก้วเหล้าลงมองด้วยสายตาที่ยากจะเดาคำตอบได้ นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่คนฉลาดอย่างเขาอ่านไม่ออกว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แต่รู้แค่ว่าวิธีแต่ละอย่างมีแต่วิธีที่ไม่คาดถึงเท่านั้นถ้าให้เดาก็คงจะทำทุกวิถีทางสินะ 

"ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะในเมื่อเธอไม่เลือกฉัน" 

ผิดคาดแฮะ... 

"นายก็ทำดีเข้าไว้สิ" 

"ถ้าบนโลกใบนี้ทุกคนทำดีด้วยแล้วจะได้รับผลตอบแทนคงไม่มีคนเสียใจเพราะผิดหวังให้เห็นอยู่หรอก" 

เอ็ดเวิร์ดถึงจะไม่รู้ว่าควรถามอะไรต่อแต่เขาก็พอจะรู้แล้วว่าลีวานพูดถึงตัวเองกับใครอยู่ เขาเห็นอะไรมาหลายอย่างด้วยตาตัวเองแม้จะไม่ได้เอ่ยถามเพราะเห็นเป็นเรื่องส่วนตัวและเนื่องด้วยนิสัยของลีวานถ้าอยากพูดก็คงพูดเองเขาจึงไม่ถามอะไรให้มากความ เขารู้มาตลอดว่าลีวานตามติดเด็กผู้หญิงคนนั้นแจมากและมองตามเธออยู่เสมอแม้ว่าเธอจะไม่เห็น เขารู้ทุกอย่างมาโดยตลอด 

"พอยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งห่างออกไป พอยิ่งชัดเจนกลับยิ่งคลุมเครือ ความรักนี่มัน..." 

ลีวานเหม่อมองออกนอกหน้าต่างแล้วหยิบแก้วขึ้นมายกดื่มหมดในรวดเดียวก่อนจะเอ่ยออกมาเป็นประโยคสุดท้ายด้วยความผิดหวังจากก้นบึ้งของหัวใจผ่านน้ำเสียงและแววตาของเขา 

"เฮงซวยซะจริง" 

----------------------------------

Talk with writer

อย่าเพิ่งหงุดหงิดใส่น้องที่ทำร้ายจิตใจบอสกันเลยนะคะแต่มาเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่กัน อย่าลืมไปฟังเพลงประกอบนะคะเพื่ออรรถรสในการรับชม ฝากคอมเม้นพูดคุยกันได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #260 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:34
    รอไรท์มาต่อนะคะ สู้ๆค้าบบ รักเรื่องนี้แงๆ อย่าทิ้งนะ
    #260
    1
    • #260-1 Little_fg(จากตอนที่ 50)
      9 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:58
      ขอบคุณค้าบ🥺
      #260-1
  2. #247 Palini145O (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:05

    สงสารใครดี5555น้องก็สงสารบอสก็สงสารทำไงดีเนี่ยยยย

    #247
    0
  3. #245 แมวกำลังมอง (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:18

    พูดแรงกระแทกใจ
    #245
    0